ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

กักบริเวณ

เวลา 3 ทุ่มเป็นเวลาที่ทุกคนคงจะต้องเตรียมตัวเข้านอนหรือบางคนก็ต้องอยู่กับครอบครัว แต่ต่างจากมินนาราที่กำลังแต่งตัวสวยเพื่อที่จะออกไปท่องราตรี เพื่อสังสรรค์กับแก็งค์เพื่อนสาวซึ่งเธอก็ทำแบบนี้ทุกคืน

“มินวันนี้แกสวยเวอร์ แซ่บเวอร์....”

ส้มเพื่อนสนิทสุดเปรี้ยวจี๊ดของมินนาราชมเธอที่เห็นเธอกำลังเดินเข้ามา

“ส้มแกนี่พูดเวอร์จริงๆ ฉันก็สวยของฉันแบบนี้อยู่แล้วปะวะ...”

ส้มมองหน้าเธออย่างหมั่นไส้ในความมั่นหน้าของเพื่อนตัวเอง

“หมั่นเวอร์....”

“ชิส์..วันนี้น้ำหวานมันจะมาปะวะ ฉันเห็นมันเงียบไปเลย..?”

น้ำหวานคือเพื่อนอีกคนในกลุ่มของมินนารา

“มาดิ ฉันโทรหามันแล้วมันบอกกำลังมานะ”

“งั้นรอมันก่อนแล้วกัน แล้วเดี๋ยวค่อยเข้าไป”

ทั้งคู่ยืนรอน้ำหวานหน้าร้าน แล้วอยู่ๆก็มีคนวิ่งผ่านมากระชากกระเป๋าของมินนาราไปแล้วก็รีบวิ่งไปทันที

“เฮ้ย! กระเป๋าฉัน...”

มินนารารีบวิ่งตามไปทันทีโดยที่มีส้มวิ่งตามไปด้วยอีกคน

“มิน ส้ม...”

น้ำหวานลงมาจากรถแท็กซี่พอดีตะโกนเรียกเพื่อนแต่อยู่ๆ เพื่อนเธอก็วิ่งไปอีกทางเธอเลยต้องวิ่งตามไปเพราะสงสัยว่าพวกเธอไปไหนกัน 

“หยุดนะ..ไอ้ขี้ขโมย ฉันบอกให้หยุด”

มินนาราวิ่งมาอย่างไม่ลดละโดยไม่ได้รู้เลยว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับเธอต่อจากนี้ เพราะมันคือกับดักที่ล่อเธอเข้ามา 

“มิน รอด้วย ช้าๆ ดิวะ”

ส้มวิ่งตามมาแต่ก็ไม่ทันแล้วแล้วอยู่ดีๆมินนาราก็หายตัวไป จนน้ำหวานวิ่งตามมาทัน

“แฮ็กๆๆๆ ...พวกแกวิ่งมาทำไมกันวะ..ฉันเหนื่อยนะเนี้ย..?”

“น้ำหวานมินหายไปไหนวะ เมื่อกี้ฉันยังวิ่งตามมันมาอยู่เลยนะ..?"

น้ำหวานหันไปมองรอบๆ แต่นี่มันที่ไหนละเนี้ย

“แล้วพวกแกวิ่งเข้ามากันที่นี่ทำไมวะ แล้วที่นี่ที่ไหน..?”

“ก็กระเป๋าไอ้มินโดนโจรกระชากอะดิ นี่ฉันวิ่งตามมันมาติดๆเลยนะแต่ว่าตอนนี้มันหายไปไหนแล้วไม่รู้อะ”

น้ำหวานมองส้มตาโตที่รู้ว่ามินนาราวิ่งตามโจรมามือเปล่า

“พวกแกเนี้ยนะวิ่งตามโจรมา จะบ้าหรือเปล่าถ้าพวกมันมีอาวุธจะทำยังไง..แล้วนี่มินหายไปด้วย ก่อนจะวิ่งมาทำไมพวกแกไม่ตะโกนให้คนช่วยหรือโทรเรียกตำรวจกันก่อนวะ..?”

น้ำหวานมองหน้าเพื่อนดุๆ แต่ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาพ่อกับแม่ของมินนาราเพื่อแจ้งให้ทราบ

“ระหว่างที่เรารอพ่อแม่ของมินแล้วก็ตำรวจ เราคงต้องหามินไปเรื่อยๆ ก่อนแล้วกัน”

“แกลองโทรหามินดิว่าติดมั้ย..?”

น้ำหวานสั่งให้ส้มโทรหามินนาราทันทีแต่ก็ไม่มีคนรับสาย

“ไม่รับวะ...มินอยู่ไหนของมันวะ ทำไมมันไม่รับสายเลย”

ส้มเริ่มใจไม่ดีเพราะความเป็นห่วงเพื่อน

“ใจเย็นๆ แก มินมันอาจจะวิ่งตามโจรไปที่ไหนสักแห่งก็ได้ ฉันว่าเราลองไปดูทางนู้นกันมั้ย”

น้ำหวานชี้ไปทางขวาที่ดูโล่งๆแต่มันเงียบแล้วก็มืดมาก ถึงมันจะดูน่ากลัวแต่พวกเธอก็เป็นห่วงมินนารามาก จึงยอมเสี่ยงเดินเข้าไป

 

>>>> กริ๊งงง 

"กรี๊ดดดด"  

ทั้ง 2 คนสะดุ้งพร้อมกัน แล้วน้ำหวานที่ตั้งสติได้ก่อนก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมารับ

“ตกใจหมดเลย..”

(ค่ะ หนูทราบค่ะ ได้ค่ะคุณพ่อ...หนูจะรออยู่ที่เดิมนะคะ...)

น้ำหวานวางโทรศัพท์แล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

“เกิดอะไรขึ้นวะแก..?”

ส้มถามน้ำหวานขึ้นหลังจากที่เธอดูเงียบไป

“พ่อมินโทรมาบอกว่า ไอ้คนที่ขโมยกระเป๋ามินไปจับตัวมินไปเรียกค่าไถ่ 30 ล้าน”

“อะไรนะ..เรียกค่าไถ่หรอ..?”

“อืมมม พ่อของไอ้มินบอกว่ากำลังไปเตรียมเงินแล้วให้พวกเรารออยู่ที่เดิมอย่าเพิ่งไปไหน จะให้ตำรวจมาหาที่นี่แต่ให้ส่งโลเคชั่นไปให้แล้วพวกท่านจะรีบมา”

“นี่อะไรกันวะ ทำไมอยู่ดีๆ มินถึงโดนจับตัวไปเรียกค่าไถ่ได้ นี่ฉันนึกว่ามันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแล้วสะอีกนะ”

ส้มที่ทำหน้าหนักใจเพราะเธอจำได้ว่ามินนาราเคยโดนจับตัวไปแบบนี้แล้วถึง 2 ครั้ง จนพ่อของเธอต้องจ้างบอดี้การ์ดส่วนตัวมาดูแล แต่พอเรื่องมันซาไปแล้วดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มินนาราก็ใช้ชีวิตปกติมาตลอด 2 ปี แต่ตอนนี้เหตุการณ์พวกนั้นมันกลับมาอีกแล้ว

“แล้วเราจะรอกันแบบนี้อะหรอ ไม่รู้มินเป็นยังไงบ้าง ทำไมพวกมันถึงต้องจับตัวมินไปด้วยวะ..?”

พวกเธอมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าทำไมมินนาราถึงถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ 

 

....

ธุรกิจสายการบินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศและความมีชื่อเสียงของตระกูลศิริวัฒนาไพศาล มีเจ้าของเพียงคนเดียวคือคุณมนตรี ศิริวัฒนาไพศาล พ่อของมินนารา ศิริวัฒนาไพศาล ซึ่งเขามีเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว และเธอก็คือผู้สืบทอดธุรกิจหลายพันล้านที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อให้เธอแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงรักและตามใจเธอทุกอย่าง 

และไม่ว่าเขาจะหยิบจับอะไรก็เป็นที่จับตามองไปหมด นี่จึงเป็นต้นเหตุที่ทำให้มินนาราต้องโดนจับไปเรียกค่าไถ่ถึง 2 ครั้ง และครั้งนี้ก็ด้วยเช่นกันแต่สุดท้ายเธอก็รอดกลับมาได้ทุกครั้งโดยไม่มีอันตรายไดๆ

“มิน...”

ส้มและน้ำหวานยิ้มดีใจที่มินนาราถูกช่วยมาได้อย่างปลอดภัย

“แกเป็นยังไงบ้าง..แกปลอดภัยใช่มั้ย พวกมันทำอะไรแกหรือเปล่า..?”

ส้มถามขึ้นทันทีที่เห็นมินนาราเดินออกมาจากจุดที่โจรจับตัวเธอไป

“ฉันไม่เป็นรัยแก ..พวกมันไม่ได้ทำอะไรฉันเลย”

มินนาราหันมายิ้มให้เพื่อนทั้ง 2 คน จนพวกเธอสบายใจ

“มิน กลับบ้านไปคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้”

มินนาราหันไปหาพ่อของเธออย่างกลัวๆ เพราเธอรู้ดีว่าพ่อคงโกรธเธอมากที่เธอขัดคำสั่งออกมาเที่ยวแบบนี้

“ฉันไปก่อนนะแก แล้วเดี๋ยวฉันโทรหานะ”

มินนาราหันไปลาเพื่อนๆของเธอ แล้วก็เดินตามหลังผู้เป็นพ่อขึ้นรถออกไป

“แกคิดว่าไอ้มินมันจะรอดปะวะ..เวลาพ่อมันโกรธนะโคตรดุเลย มันต้องโดนพ่อกักบริเวณไปอีกหลายวันแน่ๆเลยวะ”

น้ำหวานมองตามไปรถไปด้วยความเป็นห่วงมินนารา 

มินนารานั่งรถมาเงียบๆตลอดทางโดยในรถมีพ่อของเธอนั่งอยู่ด้วย รถขับมาจอดหน้าบ้านเธอลงรถแล้วก็กำลังจะเดินเข้าบ้านแม่ของเธอก็วิ่งเข้ามากอดเธอไว้ทันทีด้วยความเป็นห่วง

“มิน ลูก..ปลอดภัยใช่มั้ย พวกมันทำอะไรลูกหรือเปล่า..เจ็บตรงไหนมั้ยไหนแม่ดูซิ..?”

แม่จับตัวเธอหมุนไปมาด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

“มินไม่เป็นอะไรค่ะแม่ มินปลอดภัยดี”

“ทำไมถึงออกไปเที่ยวแบบนั้น แม่เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้ามินจะไปไหนต้องมีบอดี้การ์ดไปด้วย มินจะเดินออกไปคนเดียวแบบนี้ไม่ได้”

“ก็มินไม่อยากให้ใครมาคอยตามมินนี่คะ มินต้องการอิสระบ้างมินเบื่อที่จะต้องมีคนคอยตามตลอดเวลา”

พ่อเธอหันมามองด้วยความโมโห

“ก็เพราะแกเป็นแบบนี้งัยแกถึงได้โดนไอ้พวกโจรจับตัวไปอยู่เรื่อย..จะต้องให้ฉันเสียเงินอีกกี่สิบล้านเพื่อไปไถ่ตัวแก เด็กที่ไม่รู้จักคิดอย่างแก”

มินนารามองพ่อด้วยความโกรธ

“แล้วทำไมมินจะต้องโดนพวกโจรมันจับตัวไปตลอดเวลาเลยละคะ งานของคุณพ่อมันมีอะไรที่ทำให้มินต้องมาถูกจับตัวไปแบบนี้ละคะ..?”

“มินนารา...”

พ่อเสียงดังใส่จนเธอเงียบขึ้นมาทันที

“มิน แม่ว่าเราขึ้นไปข้างบนกันดีกว่านะลูก กลับมาเหนื่อยๆ”

แม่รีบพูดแทรกพ่อของเธอขึ้นมาทันทีที่เห็นทั้ง 2 คนเริ่มจะทะเลาะกัน 

“หลังจากนี้แกห้ามออกไปไหนทั้งนั้น อยู่ที่บ้านจนกว่าฉันจะอนุญาต...”

พ่อพูดในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินไปแต่เธอก็ชะงักหันมามองพ่อด้วยความไม่พอใจ

“พ่อ...”

เธอกำลังจะพูดเถียงออกไป แต่ก็โดนแม่ดึงแขนไว้เพื่อปราม

“คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลลูกเอง..”

แล้วแม่ก็พาเธอเดินขึ้นห้องไป โดยที่เธอทำอะไรไม่ได้ ได้แต่คิดว่านี่เธอจะต้องโดนกักบริเวณไปอีกนานแค่ไหน เธอเบื่อที่จะต้องเป็นแบบนี้ 

สวัสดีค่ะคุณทุกคน Meboon เป็นนามปากที่ใช้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มเขียนหนังสือ ดีใจทุกครั้งที่มีคนเข้ามาอ่านนิยายของเราในนามปากกา Meboon อยากให้ทุกคนรู้จักนิยายของเรามากขึ้น คอมเม้นที่ทุกคนทั้งติทั้งชมทำให้เป็นแรงผลักดันที่ดี ยิ่งทำให้เราอยากยิ่งพยายามมากยิ่งขึ้นในการที่จะพัฒนาตัวเองต่อไป เรื่องไหนที่ผิดพลาดประโยคไหนที่ไม่ถูกต้องขอน้อมรับทุกคำติชมนะคะ จะนำไปแก้ไขและปรับปรุงในผลงานต่อไปค่ะผลงานทั้งหมดในนามปากกา Meboon ฝากด้วยนะคะ

#

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น