ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP29] ความหวัง

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP29] ความหวัง

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 03:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP29] ความหวัง
แบบอักษร

บทที่๒๙

“ดาหลา” ไพศาลเอ่ยเรียกชื่อลูกสาวที่วิ่งเข้ามารับกระสุนแทนด้วยความตกใจพร้อมกับตรู่เข้าไปประคองร่างบางเอาไว้ก่อนที่เธอจะร่วงลงบนพื้นแข็ง

“อึก! คะ..คุณพ่อ...” ดาหลาเรียกผู้เป็นพ่อเสียงแผ่วเบา เธอเป็นห่วงเขาไม่แพ้ลูกน้อยในท้อง กลัวว่าเขาจะบาดเจ็บตรงไหนสักแห่งบนร่างกาย 

“ใจเย็นๆลูก ใจเย็นเอาไว้นะลูกต้องไปเป็นอะไร” ชายวัยกลางคนปลอบโยนคนในอ้อมกอด พยายามช่วยเธอห้ามเลือดที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย หยดน้ำตาของคนเป็นพ่อค่อยๆไหลออกมาจากหางตา เมื่อเห็นลูกเจ็บปวด...

ท้างด้านธาวินที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นจากทิศทางที่ดาหลากับไพศาลเดินหายไปด้วยกัน ก็ไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งไปหาด้วยความเป็นห่วง ตามด้วยคนอื่นๆที่อยู่ด้วยกัน...

“ดาหลา!” ทุกคนที่พึ่งมาถึงจุดเกิดเหตุต่างตกใจกับภาพที่เห็นไปตามๆกัน โดยเฉพาะธาวินที่รีบวิ่งเข้ามาแย้งร่างของคนรักไปจากไพศาลอย่างรวดเร็ว

“อย่าเป็นอะไรนะที่รัก..ที่รักต้องไม่เป็นอะไร” 

“วะ..วิน อึก! ละ..ลูกของเรา ฮือๆ” ดาหลาสะอื้นไห่เมื่อเห็นหน้าของคนรัก คนเป็นพ่อของลูกน้อยในท้องที่ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“คุณกับลูกต้องไม่เป็นอะไรที่รัก ผมจะพาคุณไปหาหมอนะครับ คุณต้องไม่เป็นอะไร” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มรีบอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกเพื่อพาเธอไปส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด ปากหนาพึมพำตลอดเวลาว่าเธอกับลูกน้อยต้องไม่เป็นอะไร

...ทั้งสองคนต้องปลอดภัย

๐๐๐๐๐

-ณ โรงพยาบาล-

เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงแล้วที่ดาหลาถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินและยังไม่ได้ข่าวอะไรเลย ทั้งธาวิน เอ็มมา ไพศาล ภานุมาศและคุณหญิงเภตรา ยังคงพากันนั่งๆยืนๆเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินนั้นไม่ไปไหนด้วยความเป็นห่วง

โดยเฉพาะธาวินที่เดินวนไปวนมาอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางกระวนกระวาย สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้ 

เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มมองพ่อตาผู้เป็นต้นเหตุตาขวางเมื่อเดินผ่าน ที่เมียกับลูกของเขาต้องเข้าไปอยู่ในท้องฉุกเฉินนั้นมันเป็นเพราะผู้ชายคนนี้! 

“นายครับ” คนถูกเรียกหันมามองเรียวกับกิตติที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกสี่คน เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มมองเหล่าลูกน้องเขม็งและขอคำตอบในเวลาเดียวกัน

“ได้ตัวมันแล้วครับ” เป็นเรียวที่เอ่ยรายงาน พวกเขาได้ตัวมือปืนที่ยิงนายหญิงของพวกเขาแล้ว

“ทรมานมัน แล้วขังมันไว้ อย่าให้มันหนีไปได้” ธาวินสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ถ้าเมียกับลูกเขาเป็นอะไรไป เขาจะเป็นคนฆ่ามันกับคนที่ส่งมันมาด้วยมือของเขาเอง! 

“ครับนาย” เรียวกับกิตติก้มหน้ารับคำตามด้วยลูกน้องคนอื่นๆ แล้วเดินเลี่ยงออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย

แอดดดดดดดด

“ใครเป็นญาติของคนไข้คะ” 

“ผมเป็นสามีเธอ! เมียกับลูกผมปลอดภัยหรือเปล่า” ธาวินปรีเข้าหาพยาบาลสาวคนหนึ่งทันทีที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เรายังบอกไม่ได้ค่ะ คือคนไข้เสียเลือดมากและต้องการเลือดกรุ๊ปโอด่วน ไม่ทราบว่าญาติคนไหนมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับคนไข้บ้างค่ะ” นางพยาบาลคนดังกล่าวตอบชายหนุ่มแล้วหันไปถามญาติๆแทน

“ฉันเลือดกรุ๊ปโอ...” เป็นไพศาลที่เอ่ยตอบและเดินเข้ามาหานางพยาบาล 

“...ฉันเป็นพ่อของนางสาวดาหลา ยุติธรรม” 

“งั้นเชิญทางนี้ค่ะคุณพ่อ” นางพยาบาลเดินนำไพศาลออกไปเพื่อทำการบริจาคเลือด ในขณะที่ธาวินไม่ค่อยอยากจะยินยอมสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ชีวิตของดาหลาและก็ลูกในท้องสำคัญที่สุด

-เวลาต่อมา-

นี้ก็ผ่านไปอีกชั่วโมงหนึ่งแล้วตั้งแต่ดาหลาได้รับบริจาคเลือดจากผู้เป็นพ่อ ทวาถึงตอนนี้แล้วยังไม่มีใครบอกอะไรได้เลยว่าเธอเป็นยังไงบ้าง 

ธาวินได้แต่เฝ้าภาวนาขอให้เมียตัวน้อยปลอดภัย หากโชคซะตาจะพรางสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเขาไป ก็ขอให้อย่าเป็นเมียของเขาเลย เพราะเขาไม่อยากหลอกตัวเองอีกต่อไปแล้วว่ายังมีความหวังจะได้เห็นหน้าลูกน้อย

“ลูกพ่อ...” แต่หากเป็นไปได้ก็ขอให้พระเจ้าทรงโปรด...โปรดช่วยให้ลูกยังอยู่กับเขาที...

“พี่ธามคะ...ดาหลากับลูกจะต้องปลอดภัย เชื่อเอ็มมานะคะ...” เอ็มมาเอ่ยปลอบโยนพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ มือบางเรียวเอือมไปจับมือหนามากุมไว้แน่นเป็นการให้กำลังใจ

“...ดาหลาเป็นคนเข้มแข็งเธอจะต้องไม่เป็นอะไร” เธอไม่รู้หรอกว่าอีกคนฟังเธออยู่หรือเปล่า เพราะธาวินเอาแต่นั่งเหม่อมองประตูห้องฉุกเฉิน

แอดดดดดดดดดด

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างของนายแพทย์ผ่าตัดฝีมือดีเดินออกมา ธาวินรีบถลาเข้าไปหาหมอทันทีอย่างมีความหวังพลางเอ่ยถามอย่างร้อนรน

“หมอเมียกับลูกผมเป็นยังไงบ้าง!?” นายแพทย์คนดังกล่าวค่อยๆปลดแมสปิดปากลงแล้วเอ่ยตอบชายหนุ่ม

“คนไข้...” 

๐๐๐๐๐

-เช้าวันต่อมา ห้องพักฟื้นผู้ป่วย ณ โรงพยาบาล-

“พี่ธามท่านอะไรหน่อยนะคะ จะได้มีแรง” เอ็มมาเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะขนาดเล็กตรงโซฟารับแขกในห้องพักฟื้น จากนั้นค่อยเดินมาหาพี่ชายที่นั้งเฝ้าคนรักอยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วย

“พี่ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เอ็มมาเอาไปเก็บเถอะ” ชายหนุ่มพูดกับน้องสาว ในขณะที่มือหนากุมมือของหญิงสาวอันเป็นที่รักไว้แน่น

“แต่พี่ธามควรท่านอะไรบ้างนะคะ หรืออยากให้ดาหลาฟื้นขึ้นมาเห็นพี่เป็นอะไรไปอีกคน” คำพูดของเอ็มมาได้ผลเกินคาด เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มก็รีบลุกขึ้นไปทานข้าวเช้าจนหมดถ้วย แล้วกลับมานั่งเฝ้าเมียตัวน้อยต่อ

...กระทั่งถึงช่วงบายของวัน ดาหลาก็ยังไม่ฟื้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ขออนุญาตครับนาย” กิตติเปิดประตูห้องพักฟื้นเข้ามาทั้งๆที่ยังไม่ได้รับคำอนุญาต ธาวินที่กำลังจะกดจูบลงบนริมฝีปากของคนรักเป็นอันต้องหยุดชะงักการกระทำ และหันมามองค้อนลูกน้อง

“มีอะไร?” มาเฟียหนุ่มกระชากเสียงถามมือซ้ายคนสนิทด้วยความไม่พอใจ ที่มันถือวิสาสะเข้ามาในห้อง โดยที่เขายังไม่ได้เอ่ยอนุญาต

“คุณภานุมาศกับ...เอ่อ...นายไพศาลมาขอเยี่ยมนายหญิงครับ” กิตติรายงานผู้เป็นนายอย่างกล้าๆกลัวๆที่จะเอ่ยชื่อชายวัยกลางคนออกมา

“ให้เข้ามาได้เฉพาะภานุมาศ ส่วนคนอื่นให้เขากลับไป” ธาวินบอกกับลูกน้องเสียงเรียบหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง 

“ครับนาย” กิตติก้มหน้ารับคำแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง...

-หน้าห้องพักฟื้น-

“คุณภานุมาศเชิญครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยบอกหลังจากเดินออกมาหน้าห้องพักฟื้นแล้วเจอไพศาลและภานุมาศกำลังรออยู่กับลูกน้องคนอื่นๆ

“แล้วคุณพ่อล่ะ?” ภานุมาศเอ่ยถามเมื่อกิตติเอ่ยเชิญแค่เขา ไม่ได้เชิญผู้เป็นพ่อด้วย

“นายอนุญาตให้เข้าเยี่ยมนายหญิงได้เฉพาะคุณภานุมาศ ส่วนคนอื่นเชิญกลับไปครับ” คนอื่นที่ว่าชักสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ซึ่งไม่ต่างอะไรกับลูกชาย แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจรออยู่ข้างนอก

“นุเข้าไปเยี่ยมน้องเถอะ พ่อรออยู่ข้างนอก” ไพศาลกล่าวกับลูกชาย ภานุมาศมองหน้าบิดาอย่างชั่งใจแล้วพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง

-ให้ห้องพักฟื้น-

แอดดดดดดดดดด

ภานุมาศเปิดประตูเข้ามาในห้องและปิดมันไว้เหมือนเดิม จากนั้นก็เดินนำของฝากที่ซื้อมาไปวางลงบนโต๊ะเล็กโซฟารับแขก แล้วเดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆเตียงของผู้ป่วย

“น้องสาวผมฟื้นหรือยัง” ธาวินที่นั่งอยู่ข้างเตียงส่ายหน้าไปมาให้กับคำถามของอีกคน มือหนากุมมือของคนบนเตียงเอาไว้ไม่ปล่อย

“คุณพ่อต้องการเยี่ยมดาหลา” ภานุมาศพูดขึ้นอีกครับ เขาเข้าใจว่าทำไมธาวินถึงไม่ให้พ่อเข้ามาเยี่ยมลูกสาว แต่เหตุที่ดาหลาถูกยิงพ่อของเขาไม่ผิดสักหน่อย ไม่มีใครสามารถรู้ได้ล่วงหน้าหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ทีเมื่อก่อนไม่เคยเห็นจะสนใจเลยว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ทำไมตอนนี้ถึงสนใจขึ้นมาล่ะ...หรือรู้สึกผิด” ธาวินพูดโดยไม่หันไปมองหน้าอีกฝ่าย เหอะ! เมื่อก่อนเมียเขาทำดีแทบตายไม่เห็นจะสนใจอะไรทีตอนนี้ทำเป็นห่วงใย 

“มันจะมากไปแล้วนะคุณธาวิน ยังไงเขาก็เป็นพ่อของดาหลา คุณเป็นแค่สามีไม่มีสิทธิ์กรีดกันไม่ให้พ่อเข้าเยี่ยมลูกเขา” 

“พ่อ? เหอะ! ยอมรับแล้วเหรอว่าเธอเป็นลูก ถ้าดาหลาไม่เชือดตายแทน ชาตินี้เมียผมคงได้เป็นแค่ลูกหลงจากเมียน้อยสินะ” 

“นี้คุณธาวิน!” 

“หรือว่ามันไม่จริง?” สองหนุ่มเริ่มส่งเสียงดัง ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเอาเรื่อง โดยเฉพาะภานุมาศที่ไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ธาวินพูดแบบนั้น แต่จะว่าไปเขาก็พูดถูก

“อื้อออ~ นะ..น้ำ~ ขอนำ้หหน่อย” 


................................................................


หายไปนานอีกแล้ว เค้าขอโทษ👏🏻

ขออภัยสำหรับคำผิดและคำขาด


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว