ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP28] เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน!

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP28] เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน!

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2561 02:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP28] เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน!
แบบอักษร

บทที่ ๒๘

-ณ งานเลี้ยงประมูลเพชร-

ภายในห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่คราคร่ำไปด้วยนักธุรกิจที่ให้เกียรติมาร่วมงานประมูลในค่ำคืนนี้ บรรดานักธุรกิจมากหน้าหลายตาที่สวมหน้ากากทักทายกันด้วยรอยยิ้มไม่จริงจัง แต่ก็มีส่วนน้อยนักที่จะเป็นมิตรและสนิทสนมกัน

“สวัสดีครับคุณอา” หนึ่งในนักธุรกิจไฟแรง ที่ถูกขนานนามว่าเจ้าพ่อมาเฟียยกมือขึ้นไหว้ นักธุรกิจรุ่นใหญ่ที่เขานับถือเปรียบเสมือนญาติแท้ๆ เพราะชายวัยกลางคนตรงหน้าเป็นถึงเพื่อนสนิทของบิดาผู้ล่วงลับ 

“ไงหลานรัก สบายดีนะ?” ชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของงานประมูลรับไหว้นักธุรกิจรุ่นลูกแล้วตับบ่าเบาๆเพื่อเป็นการทักทาย

“ครับ คุณอาล่ะครับ” ชายหนุ่มตอบแล้วถามกลับ ข้างหลังด้านขวาของเขามีมือขวาคนสนิทยืนประกบอยู่ ซึ่งอีกฝ่ายก็มีลูกน้องยืนประกบหลังอยู่เช่นกัน

“อาสบายดี ตัวแสบไม่อยู่ป่วน อาเลยสบายดี” ชายวัยกลางคนตอบท่าทางติดตลก ตัวแสบที่ว่าก็คือลูกสาวสุดที่รักผู้เป็นหัวแก้วหัวแหวน

“แล้วนี้เอ็มมาไปอยู่กับเราเป็นไงบาง? ป่วนมากไหม?” ‘ทรงริท’ ถามต่อ 

“ตอนแรกๆก็ป่วนครับ โดยเฉพาะเรื่องแย่งเมียไปจากผม แต่ช่วงนี้ไม่แล้วเพราะมีมือปราบฝีมือดี” ธาวินตอบยิ้มๆแล้วหันข้างไปหามือขวาคนสนิท มือปราบฝีมือดีที่หมายถึง

“ไงว่าที่ลูกเขย” ทรงริทเอ่ยทักทายมือปราบฝีมือดีคนนั้นในนามว่าที่ลูกเขย เพราะเขาเป็นแฟนกับลูกสาวสุดที่รัก 

“สวัสดีครับคุณทรงริท” เรียว มือปราบฝีมือดีคนดังกล่าวยกมือขึ้นไหว้ว่าที่พ่อตา 

“เรียกพ่อเถอะ เดี๋ยวเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” ทรงริท

“ครับคุณพ่อ” เรียวก้มหน้ารับคำ

“ดีมาก ว่างๆก็ไปทานข้าวที่บ้านได้นะ” 

“ขอบคุณครับ” 

หลักจากพูดคุยกันได้พอสมควร เจ้าของงานอย่างทรงริทก็ได้เอ่ยชวนหลานชายและว่าที่ลูกเขยไปนั่งรอที่หน้าเวที เพราะงานใกล้จะเริ่มแล้ว 

-ขณะเดียวกัน ณ หลังเวทีเดินแบบ-

“นี้ขนาดท้องสองเดือนนะเนี่ย ดูไม่ออกเลยว่าท้อง” เสียงใสเอ่ยชมเพื่อนสาวสุดที่รักขณะกำลังตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายขณะรอเดินแบบ 

“เว่อร์แล้วเอ็มมา” ดาหลาโต้คนชม แล้วยกมือขึ้นลูบที่หน้าท้องของตัวเองเบาๆด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เธอท้องได้สองเดือนแล้ว แต่วันนี้ก็มาเดินแบบช่วยเพื่อนรักก่อนจะไม่ได้เดินอีกนาน

“ก็จริงหนิ ฮ่าๆ” เอ็มมาหัวเราะคิกคักยกมือขึ้นไปลูบที่หน้าท้องของเพื่อนเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยว่า...

“ตื่นเต้นไหมลูก จะได้เดินแบบตั้งแต่อยู่ในท้องเลยนะเนี่ย” สองสาวพูดคุยกันอยู่สักใหญ่ๆ งานประมูลก็เริ่มขึ้น เหล่านางแบบต่างเดินเสนอเครื่องเพชรชุดต่างๆให้

แขกเหรื่อในงานได้ชมเชยและประมูลจนหมด ทุกชุด หลังจากเดินแบบเสร็จทั้งดาหลาและเอ็มมาก็รีบเปลี่ยนชุดเพื่อมาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ต่อ

“เหนื่อยไหมครับ” ธาวินเอ่ยถามเมียตัวน้อยที่เดิมเข้ามาหา พร้อมกับยื่นแก้มน้ำผลไม้ให้

“นิดหน่อยค่ะ” ดาหลาตอบสามีและรับแก้วน้ำไปดื่ม 

“คุณล่ะครับเหนื่อยไหม” ส่วนเรียวก็ทำแบบนั้นกับแฟนสาวเหมือนกัน

“ขอบคุณนะ” เอ็มมาขอบคุณแฟนหนุ่มรับน้ำมาดื่มแล้วเดินไปหาผู้เป็นพ่ออย่างออดอ้อน

“แล้วกิตติล่ะ ลูกน้องคุณหายไปไหน” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเงาของมือซ้ายคนสนิท ที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องของเมียตัวน้อยไปแล้ว 

“ผมอยู่นี้ครับนาย...” เป็นเสียงของคนที่ถูกถามหาดังขึ้น 

“...นายมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” กิตติก้มทำความเคารพผู้เป็นนายแล้วเอ่ยถาม 

“ไปไหนมา ทำไมถึงไม่ตามดูแลเมียฉัน” ธาวินถามลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงติดดุ แต่ก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่ากิตติหายไปไหนมา

“ขอโทษครับนาย พอดีโรสอยู่ในงานด้วยผมเลย...” บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้าก้มตาขอโทษขอโพยเจ้านายหนุ่มที่ตนเองละเลยหน้าที่ไปหาแฟนสาวที่อยู่ในงานเลี้ยงด้วย 

“วินคะ! อย่าว่ากิตติเลยค่ะ ฉันอนุญาตให้เขาไปเอง...” ดาหลาแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าสามีกำลังตีสีหน้าไม่พอใจใส่ลูกน้อง

“...กิตติก็ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างนะคะ” 

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรหนิที่รัก แล้วนี้คุณโรสกลับแล้วเหรอ” พูดกับเมียตัวน้อยในประโยคแรก และประโยคที่สองถามกิตติ 

“ครับ” กิตติตอบเจ้านายสั้นๆ

งานเลี้ยงสังสรรค์จบลงในเวลาต่อมา บรรดานักธุรกิจที่ให้เกียรติอยู่ร่วมสังสรรค์ต่อหลังจากจบงานประมูลเพชร ต่างพากันทยอยกลับบ้านหรือที่พัก ซึ่งธาวิน ดาหลา เรียว เอ็มมาและคนอื่นๆก็เช่นกัน

-ลานจอดรถโรงแรมหรู- 

“ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นขณะที่กำลังเดินไปขึ้นรถ ซึ่งเสียงๆนั้นดาหลาคุ้นเคยดี หญิงสาวค่อยหมุนตัวไปตามทางต้นเสียง และคนอื่นๆรอบข้างก็เช่นกัน

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณหญิง พี่นุ” เธอปล่อยมือจากสามีและยกมือขึ้นไหว้ทักทายสองชายหนึ่งหญิงที่ยืนอยู่ตรง ซึ่งไม่ใช้ใครที่ไหน แต่เป็นผู้เป็นบิดากับภรรยา และพี่ชายต่างมารดา

“สวัสดีค่ะคุณลุง คุณหญิง พี่นุ” เอ็มมาเองที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากดาหลาก็ยกมือขึ้นไหว้ทักทาย(อดีต?)ครอบครัวของเพื่อนรัก ทว่านอกจากภานุมาศแล้วก็ไม่มีใครรับไหว้จากทั้งสองสาวเลย 

สถานการณ์ตกอยู่ในความเงียบจนเงียบที่สุดทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากันต่างฝ่ายต่างมีลูกน้องครบคน

“ฉันต้องการคุยกับดาหลาตามลำพัง” ในที่สุดไพศาลก็ปริกปากพูดขึ้น มองลูกเขยในนามของศัตรูตาแข็ง 

“คงไม่ได้ เราไม่สะดวก...” ธาวินตอบปฏิเสธน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะคว้ามือดาหลาไปจับไว้เหมือนเดิม 

“...ขอตัวนะครับ” ว่าจบก็ทำท่าจะพาคนรักออกไปจากตรงนั้น เพราะคิดว่าเธอคงยังไม่พร้อมจะเจอบิดาในตอนนี้ ทว่าเขาก็ต้องหยุดชะงักการกระทำเพราะเสียงของเธอดังขึ้น

“ฉันโอเคค่ะวิน” ดาหลายื้อสามีเอาไว้ เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มมองเมียตัวน้อยเป็นเชิงบอกถึงความห่วงใย กลัวว่าไพศาลจะต่อว่าเธอด้วยถ้อยคำทำร้ายจิตใจหรือมากกว่านั้น หรือไม่ก็บังคับให้เธอกำจัดเขาไปให้พ้นทาง

“แต่...”

“ฉันโอเคจริงๆค่ะ” ดาหลายืนยันคำเติมพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา ธาวินจำใจพยักหน้าตกลงแล้วปล่อยมือจากเธอ

ไพศาลเดินนำลูกสาวออกไปจากตรงนั้น โดยมีลูกน้องของเขาตามไปด้วยสองสามคน แต่ลูกน้องของธาวินที่จะตามผู้เป็นนายหญิงไปด้วยกลับโดนควางไว้...

-อีกมุมหนึ่งของลานจอดรถ-

“ถ้าแกอยากให้ฉันยอมรับในตัวแกก็ฆ่ามันซะ” ไพศาลพูดขึ้นเมื่อเดินมาหยุดตรงมุมลับตา โดยที่หันหลังให้หญิงสาว

“ไม่ค่ะ หนูไม่ทำ” ดาหลาปฏิเสธ เธอคิดเอาไว้แล้วเชียวว่าพ่อต้องการอะไร แต่เสียใจที่เธอทำมันไม่ได้

“หึ! ไม่ทำงั้นเหรอ...” ไพศาลทวนคำถามของลูกสาวแล้วหันมาประเชิญหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“...เพราะเด็กในท้องแกใช่ไหม? แกยอมแต่งงานมีลูกกับมันทั้งๆที่มันเป็นศัตรูกับ ยุติธรรม เป็นศัตรูของฉัน ซึ่งเป็นพ่อของแกเนี่ยนะ” 

 “เขาไม่ได้เป็นศัตรูกับยุติธรรม และหนูก็รักเขา” เธอไม่ได้แปลกใจเลยที่พ่อรู้ว่าเธอแต่งงานกับธาวินแล้ว และกำลังจะมีลูกด้วยกัน ทั้งๆที่เธอห้ามภานุมาศไม่ให้บอกแล้ว เพราะอิฐผลของไพศาลก็พอๆกันกับสามีของเธอนั้นแหละ 

“มันเป็นศัตรูกับฉัน! ถ้าแกไม่ฆ่ามันฉันถือว่าแกเนรคุณกับผู้ที่ให้แกเกิดมา แต่ถ้าแกกำจัดมันซะ...ฉันจะยอมรับแกแล้วก็ลูกของมัน” ชายวัยกลางคนเหลือบมองที่ท้องแบนราบของหญิงสาวเพียงเสี้ยว แล้วกลับมามองเจ้าตัว

“ยังไงหนูก็ยืนยันคำเดิมค่ะว่าไม่ หนูยอมเนรคุณ แต่ลูกเนรคุณคนนี้รักและทำทุกอย่างเพื่อคุณพ่อมาตลอดนะคะ” ดาหลาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือชัดเจน คำว่าจะยอมรับเธอ ถ้อยคำนี้เธอได้ยินจนเบื่อแล้ว แต่ยังไม่เห็นเขาจะยอมรับเธอตามที่พูดสักครั้ง

“ทำเพื่อฉันตลอด...งั้นก็ฆ่ามันซะ” 

“ยกเว้นข้อนี้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ลาผู้เป็นพ่อก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้เพื่อเดินเลี่ยงออกไป ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวขานั้นสายตาคมก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง...

“คุณพ่อ! ระวัง!” 

เสียงตะโกนก้องของดาหลาดังขึ้นพร้อมกับกระสุนปืนที่พุ่งเข้ามาหมายจะปิดชีวิตของไพศาล หากแต่ว่าร่างของชายวัยกลางคนกลับถูกผลักไปทางอื่นอย่างแรง และกระสุนปืนนัดนั้นก็ไม่ได้ทำร้ายเขาแต่อย่างไร 

“อึก!” มือเรียวยกขึ้นกุมที่ท้องของตัวเองด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาพลานก็ไหลพลาก เมื่อนึกถึงอีกชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง...

...ละ..ลูก ลูกของเธอ กระสุนปืนนัดนั้นพุ่งเข้าตรงท้องของเธออย่างแม่นยำ!

...................................................

ลูกของดาหลาจะเป็นอะไรไหม? 

หายไปนานอีกแล้ว เค้าขอโทษ👏🏻

ขออภัยสำหรับคำผิดและคำขาด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว