facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD FRIEND 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD FRIEND 2
แบบอักษร

BAD FRIEND 2 

 

 

มหาวิทยาลัย H 

 

 

“ซิน..” เสียงเอ่ยเรียกหญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียน เธอกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง  

“อีซิน!” วินดี้ร่างชายใจหญิงถึงกับเอ่ยเรียกเพื่อนสาวขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางมองเพื่อนของตัวเอง 

“อะไร?..” ซินหันกลับมาหาวินดี้ สายตาเหม่อลอยเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง เอ่ยขึ้นกับเพื่อนอย่างแผ่วเบา 

“มึงเป็นอะไร?..อาการมันยังไงไหนบอกกูมาสิ..” วินดี้เอ่ยถามซินด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่ในใจเป็นห่วงเพื่อนรักอยู่มาก ก่อนจะตั้งคำถามเอ่ยถามซินออกไปอีกครั้ง “..เรื่องใคร? ไอ้เสือ?” 

“เปล่า.. ไม่มีอะไรเหรอก เออ..วินดี้วันนี้ไปดูหนังกันไหม?” ซินพลางส่ายหน้าเบาๆ รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที เธอฝืนยกยิ้มขึ้นเอ่ยชวนวินดี้ออกไป 

“ไปได้?” วินดี้เลิกคิ้วสูงถาม 

“อื้ม! ได้ดิ” ซินพยักหน้าตอบกลับ 

“แล้วไอ้เสือละ? เดี๋ยวก็มาอาละวาดใส่กู กูไม่เอาด้วยคนนะมึง” วินดี้ยกมือขึ้นทาบอก เขาทำท่าทางขยาดต่อหน้าซินเพราะเขารู้นิสัยของเสือดี ว่าบ้าแค่ไหน ถึงแม้ว่าเพื่อนในกลุ่มจะไม่มีใครเอ่ยว่าทั้งสองคนนั้นคบกันแต่การกระทำของทั้งคู่ก็บ่งบอกได้ดีว่ามันคืออะไร 

ไม่นานเสียงใสก็เอ่ยขึ้น ร่างระหงของหญิงสาวเดินเข้ามาทางซินกับวินดี้ 

“สองคนนี้คุยอะไรกันอะ?” ฝ้ายเอ่ยถามเพื่อนของเธอทั้งสองคน พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างกายของซิน 

“เสือก!” วินดี้เชิดหน้าใส่ก่อนจะเอ่ยออกไป 

“อีวินดี้!” ฝ้ายชักสีหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที ก่อนหันกลับมายกมือถือขึ้นมาเล่นอย่างอารมณ์ดี 

“คุยกับผู้เหรอ..ใครอะ?” 

“เสือก!” ฝ้ายหันกลับหาวินดี้ เธอย้อนคำของวินดี้ยกยิ้มใส่เชิดหน้าไปทางอื่นแทน 

“เอ้าอีนี่!..” วินดี้ถึงกับเบ้ปากใส่ เจ้าตัวหันไปถามซินที่นั่งเงียบอยู่ เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย “..เออ ซินแล้ววันนี้ไอ้เสือมันไม่มาเรียนเเหรอ?”  

“เมื่อคืนคงหนักแหละ..” แต่ซินไม่ได้ตอบคำถามของวินดี้แต่อย่างใด แต่กลับเป็นฝ้ายที่อยู่ๆเธอก็เอ่ยขึ้นมา ทำซินกับวินดี้ก็หันมามองหน้าเธอกันเป็นตาเดียว 

“เอ่อ..ก็มึงไม่ได้ดูในไลน์กลุ่มเหรอ ว่าพวกมันไปเที่ยวผับกัน ไอ้คิวยังลงรูปในไอจีอยู่เลย มึงดูดิ..” ฝ้ายอึกอักเล็กน้อย เธอยกมือถือขึ้นโชว์บนหน้าจอให้ซินกับวินดี้ดู 

QQ11 : บอกมาคืนนี้อยากได้กี่ครั้ง? 

“ทำไมกูไม่เห็นวะ? อ่อ! เมื่อคืนกูดูซีรีย์เลยลืมดูไลน์กลุ่ม แล้วมึงอะซินไอ้เสือไม่ได้บอกเหรอ?” วินดี้เอ่ยขึ้นหลังจากที่ดูภาพจากมือถือของฝ้าย แล้วก็อีกเช่นเคยที่เขาหันไปถามเพื่อนสาว 

กึก..“มีปัญหานิดหน่อยนะ แล้วเสือก็ไม่ได้กลับห้อง” ซินชะงักกับคำถามของวินดี้ ก่อนเธอเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

“เอ้า! แล้วเสือมันไปนอนที่ไหนอ่า?..”ฝ้ายดวงตาใสเบิกกว้างเอ่ยถามซินออกไปทันที เธอจ้องมองเพื่อนสาวยังรอคอยคำตอบ 

“ไม่รู้..โทรไปก็ไม่รับ” ซินก้มหน้าลงพร้อมกับเอ่ยตอบฝ้าย ฝ่ามือกุมเข้าหากันแน่น เพราะสิ่งที่เสือทำอยู่ ใช่ว่าเธอไม่คิด.. 

“ไม่เป็นไรนะมึง..มันอารมณ์ดี เดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ” วินดี้เอ่ยปลอบใจซินที่นั่งหน้าตาเศร้าหมองจนเขาเห็นได้ชัด 

“อืม..” ซินพยักหน้ารับหันมองวินดี้ เธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนเสียงมือถือของเธอจะดังขึ้น 

Line! Line! เสียงการแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น 

S : อยู่ไหนซิน? 

S : ตอบดิ! 

S : ซินกูถามว่าอยู่ไหน! 

SINS : มหาลัย มาเรียน 

S : เดี๋ยวกูไปรับ 

SINS : อืม 

 

“เฮ้อ..” ซินลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอกดปิดหน้าจอดับสนิท พลางส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม  

ทำไม? เธอต้องยอมเขามากขนาดนี้นะ.. 

“ไอ้เสือเเหรอ?” วินดี้ชะเง้อมองหน้าจอมือถือของซิน  

“อืม..เดี๋ยวเสือมารับน่ะ” ซินจึงเอ่ยตอบวินดี้ พร้อมกับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยส่งให้เพื่อน 

“กูบอกแล้ว ว่าเดี๋ยวมันก็กลับมา แล้วไง? หนังที่ชวนกูไม่ไปดูแหละ” 

“อืม คงต้องกลับห้องก่อน” ซินเอ่ยตอบวินดี้ด้วยใบหน้ายิ้มเจื่อนๆ กลัวเพื่อนว่า เธอมองวินดี้คล้ายกับขอโทษเพื่อนทางอ้อม 

“ลำไยชะนี!” วินดี้กรอกตามองบน เขาเบ้ปากใส่ซินเล็กน้อย อย่างนี้สินะที่เขาเรียกกันว่าความรัก  

 

เวลาต่อมา 

 

ร่างสูงโปร่งของผู้ชายมาดเซอร์ ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลี ตามแขนแกร่งมีลวดลายสักจาลึกไว้อย่างสวยงาม ใครเห็นก็ต่างพากันหลงใหลและอยากเข้าหา  

เขายกมวลสูบบุหรี่ ยืนพิงรถหรูคู่ใจของตัวเองอย่างสบายใจ จนเสียงเรียกชื่อของตัวเองดังขึ้นทำให้เขาเงยหน้าขึ้นดูมองผู้หญิงตรงหน้าที่รู้จักดี ก่อนเหยียดยิ้มขึ้นมุมปากเล็กน้อย 

“เสือ” ฝ้ายเดินเข้ามาหาร่างสูง เธอยืนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ฉีกยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม 

“ว่าไง..ฝ้าย”  

“มารับซินเหรอ?” ฝ้ายเอ่ยถามเสือ แววตาเธอจ้องมองเสืออย่างไม่ละสายตา 

“อืม..” เสือตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ จนสีหน้าของฝ้ายถึงกับเสียลงเล็กน้อย 

“แหม..เสือหนิเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะ ไม่เหมือนตอน..” ฝ้ายกำลังเอ่ยขึ้นกับเสืออีกครั้ง ด้วยท่าทีเขินอายแต่แล้วเธอก็ต้องหยุดการกระทำลง เมื่อเสียงที่ดังลั่นมาจากทางด้านหลัง 

“ไอ้เสือ! ทำไมวันนี้มึงไม่เข้าเรียน แล้วพวกมันหายหัวไปไหนกันหมด กูขอให้พวกมึงสอบตกกันให้หมดเลยคอยดูสิ” เสียงวินดี้ดังลั่นทั่วลานหน้าคณะ นักศึกษาที่เดินไปเดินมาจึงหันมามองให้ความสนใจกันเป็นตาเดียว 

“เมื่อคืนหนักไปหน่อย พวกแม่ง..ก็เลยไม่ไหว” เสือเอ่ยตอบ พลางยักไหล่ใส่อย่างสนใจอะไร 

“อ่อ..” วินดี้พยักหน้ารับ ก่อนเขาเสมองมาทางฝ้ายที่ยืนอยู่ “..เอ้า! แล้วไหนมึงบอกมีธุระ รีบกลับไงอีชะนีฝ้าย” 

“กูกำลังกลับ เดินมาเจอเสือมันพอดีไง เลยหยุดทักคุยกับเพื่อน..ไม่ได้เลย?” ฝ้ายจึงตอบกลับไป โดยไม่มองวินดี้แม้แต่น้อยแต่สายตามององเธอกลับเหลือบมองเพื่อนสาวอีกคน 

“งั้นกูกลับก่อนนะพวกมึง” ซินที่เงียบอยู่นาน เธอเอ่ยแทรกขึ้นมา ก่อนเธอเดินไปขึ้นรถของเสือทันที 

“ไปละ..ไว้เจอกันนะเว้ยมาวิน” เสือกล่าวลากับทั้งสองคน เขายักคิ้วใส่วินดี้อย่างอารมณ์ดี 

“อร๊าย! ไอ้เสือ! ไอ้เพื่อนเวร มาวินบ้านมึงสิ..” วินดี้กรีดร้องด่าเสือลั่นลาน ด้วยท่าทีฮึดฮัด ที่เอาชื่อจริงของเขามาล้อ ทั้งที่บอกไว้แล้วว่าให้เรียกวินดี้! เดี๋ยวก็จับทำสามีซะเหรอก! 

 

เวลาต่อมา 

CONDO S 

 

ซินกับเสือกลับมาถึงคอนโด ทั้งสองคนเดินเข้าห้องอย่างไม่มีใครปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว ตลอดทางที่อยู่บนรถ เสือเองก็เห็นซินนั่งเงียบจนผิดปกติ เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าก่อน 

“มึงเป็นอะไร?” เสือยืนเท้าสะเอว สายตาจ้องมองซินอย่างเอาเรื่อง  

“เปล่า..” ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เธอไม่แม้แต่จะมองเสือเลยด้วยซ้ำ 

“พูดแล้วมองหน้ากูด้วย อย่าให้กูโมโหนะซิน” เสือเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด อารมณ์เริ่มคุกรุ่นขึ้น วันนี้อุตส่าห์อารมณ์ดีๆกลับมาแล้วแท้ๆ 

ซินหลับตาลง เธอลอบถอนหายใจออกมา ก่อนลืมตาขึ้นเงยมองผู้ชายตรงหน้าของเธอ อย่างหาคำตอบ 

“แล้วเสือหายไปไหนมา? ซินโทรหาเสือก็ไม่รับ” เธอเอ่ยถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ในใจเจ็บปวดกับการกระทำของเขามาก 

“ไปผับ..เมาแล้วนอนกับเพื่อน..” เสือเสมองไปทางอื่นก่อนเอ่ยตอบซินอย่างหน้าตาเฉย “..มือถือกูปิดเสียงเลยไม่ได้ยินชัดนะ” 

“เหอะ” ซินถึงกับกรอกตาบน แล้วสบถขึ้นอย่างเย้ยยันตัวเองเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายที่ตอบกลับมาแบบขอไปที โดยไม่นึกสนใจความรู้สึกเธอเลยสักนิด  

 “ถ้าเราหายไปบ้าง เสืออย่ามาว่าเราก็แล้วกัน” 

หมับ! “อึก..” ซินเอ่ยจบประโยค ก็ถูกเสือกระชากข้อมืออย่างแรง เธอได้แต่กัดฟันอดทนความเจ็บปวดเอาไว้ 

“มึงจะพูดอะไร? มึงคิดดีแล้วเหรอซิน”  

“...” ซินได้ยินเสือเอ่ยถาม เธอกลับเงียบลง เธอไม่อยากพูดกับคนข้างหน้าเธออีกแล้ว เธอเองก็มีความรู้สึกเหมือนกัน ถึงเธอพูดออกไปตอนนี้มีแต่จะทะเลาะกัน แล้วไม่พ้นทีเธอนั้นต้องฝ่ายเจ็บตัวอยู่คนเดียว 

“เงียบทำเหี้ยอะไร! ตอบกู!” เสือโมโหตะคอกใส่ซินดังลั่นห้อง เขาบีบข้อมือบางอย่างรุนแรงจนเธอนิ่วหน้าออกมาด้วยความเจ็บ 

“เราเจ็บนะเสือ..” ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเอ่อล้น  

เธอเบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่ อยู่ตรงหน้ามาก มันเป็นอย่างนี้มาสามเดือนแล้ว ที่เขาคอยบังคับเธอทุกๆอย่าง ใช้กำลังกับเธอ ทั้งๆที่เราก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เขาน่าจะเห็นใจเธอบ้าง แต่ไม่เลย.. เขากลับไม่ไยดีเธอเลยสักนิด 

พรึ่บ! “โอ้ย!” 

เสือเหวี่ยงร่างบางลงยังพื้นอย่างไม่ออมแรง เขาเดินไปคว้ากุญแจรถและเตรียมตัวเดินออกจากห้อง 

“เจ็บสิดี มึงจะได้จำไงซิน..” เสือปรายตามองร่างบางด้วยสายตาคุกรุ่น เดินออกไปทันที “..วันนี้กูไม่กลับ แล้วมึงไม่ต้องเสือกออกไปไหนละ” 

ปัง! เสียงปิดประตูดังลั่น 

พอเสือพูดจบเขาก็เดินออกไปทันที เสียงประตูดังลั่น ทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้งอย่างหวาดกลัว 

“ฮึก! ฮือ..” ซินปล่อยสะอื้นออกมาจนตัวโยนหลังจากที่เสือเดินออกไป เธอได้แต่ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอกับเขา พร้อมกับร้องไห้จนฟุบหลับลงไปกับพื้น 

 

23.00น 

 

ซินตื่นขึ้นมาด้วยอาการวิงเวียน ดวงตาบวมช้ำผ่านจากการร้องไห้อย่างหนัก เธอลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนชำระล้างร่างกาย แล้วเตรียมตัวออกมาทำรายงานของเธอต่อให้เสร็จเพราะเธอเผลอหลับไปนานหลายชั่วโมง 

Line! Line! เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้น 

Windy : อีซินทำไร? 

Windy : ออกไปเที่ยวกันมึง นะๆๆ 

SINS : ทำรายงานอยู่ มึงไปชวนฝ้ายเถอะ 

Windy : โอ้ย! ไว้ค่อยทำกูชวนชะนีแล้ว มันบอกไม่ว่างมีนัดกับผู้ 

SINS : แต่กูออกไม่ได้ไงมึง เข้าใจกูนะ 

Windy : เบื่อชะนีกลัวผัว! มึงหัดแข็งข้อกับมันบ้างนะชะนี เดี๋ยวไอ้เสือมันจะได้ใจ 

SINS : เออ กูไม่อยากมีปัญหาไง มึงก็รู้ เดี๋ยวกูทำรายงานต่อก่อน ครั้งหน้าสัญญาจะไปกับมึงให้ได้นะเพื่อนรัก 

Windy : เออๆ อย่าคิดมากนะมึง 

ซินนั่งพักสายตาอยู่พักหลังจากที่แชทคุยกับวินดี้ เธอจึงกดเข้าไปดูรายการแอพพลิเคชั่นต่างๆ 

 

-INSTAGRAM- 

FAIFAI : คนนี้อะจริงจัง ใจพังเราก็ยอม 

Windy : @FAIFAI @SINS แรดเนอะ ติดผู้! 

FAIFAI : @Windy คนมันรักอะนะ อิอิ 

QQ11 : อูยย! มารักกันๆ 

FAIFAI : @QQ11 ยุ่ง! 

 

ซินเลือกที่จะปิดหน้าจอมือถือลง เธอก้มหน้าทำรายงานของเธอต่อจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงตีสอง ก่อนจะลุกเข้าห้องนอนของตัวเอง เธอนอนไม่หลับ สายตามองบนเพดานขาวด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า  

เธอคิดดีแล้วเหรอ? ที่อยู่แบบนี้  

เธอคิดถูกแล้วใช่ไหม? ที่เลือกทำตามหัวใจของตัวเอง แล้วเธอจะทนอยู่แบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหนกัน.. 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว