ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 : ผู้ชาย มีด เป็ด

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 : ผู้ชาย มีด เป็ด

คำค้น : yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2558 23:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 : ผู้ชาย มีด เป็ด
แบบอักษร

ตอนที่ 13 : ผู้ชาย มีด เป็ด

 

 

     “ซ้ออะไร?” ผมถามคนตรงหน้าที่ตอนนี้นั่งลงมาคุกเข่าอยู่กับพื้นเรียบร้อยแล้ว  หันไปมองพ่อทัพด้วยสายตาสงสัย

 

      “หึ” พ่อทัพหัวเราะออกมาในลำคอเล็กน้อย  หึพ่อง...  กูต้องการคำตอบไม่ใช่หึ...

 

    “ลุกขึ้นมาได้แล้ว  มานั่งคุกเข่าแบบนี้กูขโมยซันไปอย่ามาต่อยกูนะ” พูดเสียงเรียบๆเป็นเชิงขู่  สงครามเงยหน้ามองผมเล็กน้อยก่อนจะสลับไปมองที่พ่อทัพ

 

     “ลองมึงลุกสิ โจเซฟที่บ้านคงต้องทำงานให้มึง” ผมตวัดสายตาไปมองที่พ่อทัพทันที  โจเซฟ?  บ้าน?  สรุปพวกมึงเป็นอะไรกัน?

 

 

      พ่อทัพเดินเข้ามาลูบแก้มผมเบาๆ  เกลี่ยขึ้นไปที่ดวงตา หน้าผากก่อนจะไล่ลงมาตามโครงหน้าแล้วหยุดที่ริมฝีปาก  ดวงตาสีดำไหววูบเล็กเมื่อเห็นผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ  พ่อทัพหันไปมองสงครามที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยแววตาวาวโรจน์

 

     “กูไม่เคยสอนให้มึงเป็นคนใช้กำลังนะคราม...” สงครามสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่พ่อทัพก็ใช้มือมาจับที่คางเขาแล้วเชยขึ้นเบาๆ

 

     “ฮ...เฮีย  ผม...ผม”

 

     “กลัวอะไรครับน้องชาย... หืม?” ยิ้มอ่อนโยนไปให้น้องชายสายเลือดเดียวกัน  “โจเซฟคิดถึงแกแน่ะคราม  ไปเล่นกับมันหน่อยไหม?”

 

     ถามประโยคที่คนภายนอกอย่างพวกซีฟังไม่เข้าใจ  แต่หลังจากที่เห็นท่าทีแสดงความหวาดกลัวของอีกฝ่ายก็รู้ได้ทันทีว่ามันคนไม่ใช่เรื่องดีแน่...

 

 

 

 

     ย้อนความไปเมื่อ 15 ปีที่แล้ว...

 

     ณ บ้านหลังใหญ่ภายในตัวเมืองหลวงของกรุงเทพ  สองพี่น้องตระกูลเสนีบริรักษ์ทายาทบริษัทนำเข้ารถยนต์ชื่อดังกำลังนั่งเล่นรถไฟปรู๊ดๆตามประสาเด็กน้อยภายในสวนหลังบ้าน

 

 

     “พี่ทัพฮับ  เพื่อนที่โยงเยียนแกล้งย้องคามอีกแย้วฮับ” เสียงเล็กๆของน้องชายคนเล็กดังขึ้น เด็กน้อยใช้เวลานานในการตัดสินใจว่าควรจะบอกพี่ชายตัวเองดีหรือไม่  และสุดท้ายผลการตัดสินใจคือเขาต้องบอก

 

 

     “แกล้งยังไงครับ?” ผู้เป็นพี่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  สงครามใช้มือกำเสื้อตัวเองแน่น  เด็กน้อยกัดปากตัวเองและพยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

 

     “พ...เพื่อนผลักน้องครามเข้าไปใยห้องย้าม  ล...แล้วก็... ขังน้องคามไม่ให้ อ...ออกมา...มาฮับ”

 

 

     “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับน้องครามเดี๋ยวพี่ทัพคนนี้จะจัดการให้เนอะ” พ่อทัพย่อตัวลงให้ความสูงเท่ากับน้องชาย  ลูบหัวคนตัวเล็กกว่าเป็นเชิงปลอบโยน

 

 

 

 

     “พี่ทัพฮับ...” สงครามกระตุกชายเสื้อพ่อทัพถี่ยิบ  ความตกใจปนหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าพี่ชายตัวเองกำลังทำอะไร

 

     “อะไรครับคนเก่ง?” พ่อทัพเอ่ยถามน้องชายคนเล็ก   มือข้างขวาเอื้อมไปกุมมือของสงครามแล้วบีบเบาๆ

 

     “ทำแบบนี้.. คุนคูจะไย่ด่าหยอฮับ?” สองตาจับจ้องไปที่ห้องน้ำข้างหน้า  เสียงร้องของพวกเพื่อนที่มาแกล้งยังดังอยู่ต่อเนื่อง  คิ้วขมวดแน่นเป็นปม  ในใจก็สงสาร  แต่อีกใจกลับบอกว่าสมน้ำหน้า 

 

 

     พอนึกๆไปนึกๆมา  ทำแบบนี้ถ้าเพื่อนคนอื่นเอาไปบอกครูล่ะจะทำยังไง?  มีหวังคราวนี้คุณแม่ต้องดุแน่ๆเลย  เขาถูกพี่ชายลากออกมาจากห้องเรียนตอนพักเที่ยงพร้อมกับพวกเพื่อนๆที่แกล้งเขา   พี่ชายบอกให้หลับตาเขาก็หลับ หูสองข้างได้ยินเสียงตุบเบาๆหลังจากนั้นพี่ชายก็บอกให้ลืมตา  พอเขาลืมขึ้นมาก็พบว่าเพื่อนๆทุกคนหายเข้าไปอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว

 

 

     “ไม่ด่าหรอกครับ...  คุณครูไม่เข้าข้างคนที่ทำร้ายเราก่อนนี่จริงไหม?” สงครามคิดตามที่พี่พูด  แล้วยิ้มร่าเมื่อคิดได้  ใช่คุนคูไม่เข้าข้างพวกนี้หรอก!!

 

 

     ตกเย็น...

 

 

     “สงครามครับ  สงครามอยากแข็งแกร่งขึ้นไหมครับ” พ่อทัพเอ่ยถามน้องชายตัวเองเบาๆ

 

     “แข่งแก่ง? แข็งไปทำไมหยอฮับ?” เด็กน้อยวัยใสถามด้วยความไม่รู้  ก้มลงไปงับไอติมในมือก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อความเย็นวิ่งขึ้นไปที่สมอง

 

     “ก็ได้ปกป้องคนอื่นๆไงครับ” จ้องมองไปที่น้องคนเล็กด้วยความรัก   ดวงตาใสแป๋วของสงครามมองกลับไปที่พ่อทัพก่อนจะพยักหน้าด้วยความกระตือรือร้น

 

     “อยากฮับ! คามจะปกป้องพี่ทัพแยะ!  เอ๊ะ... ปกป้องคุนแม่คุนพ่อด้วย!!” เด็กน้อยชูสองมือขึ้นไปบนท้องฟ้า

 

 

      “อ่า... คนแข็งแกร่งจะมีกฎข้อหนึ่งนะครับ...  กฎนี้ก็คือว่าห้ามทำอะไรคนอ่อนแอกว่าเราโดยเด็ดขาดแต่ถ้าเกิดเขาหาเรื่องเราก่อนเราจะป้องกันตัวก็ได้  วันนี้พี่พาเพื่อนที่แกล้งน้องครามจับเข้าห้องน้ำใช่ไหมครับ? “ เว้นจังหวะเป็นการถามน้องชาย  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าพ่อทัพก็เริ่มพูดต่อ

 

 

     “ที่พี่ทำก็เพราะว่าพวกเขาขังน้องครามก่อนพี่ถึงต้องไปขังพวกเขากลับ  งงไหมครับ?” เด็กชายวัยหกขวบเอ่ยถามสงครามที่นั่งตาแป๋วอยู่  ร่างเล็กพยักหน้าช้าๆ  พ่อทัพถอนหายใจเบาๆ... 

 

 

     ...กูจะอธิบายยังไงให้น้องเข้าใจ?...

 

 

     “อืม... งั้นน้องครามห้ามทำอะไรคนที่ยังไม่ได้ทำร้ายเราก่อนนะครับ  เขาทำอะไรเรามาเราต้องทำอย่างนั้นกลับรู้ไหม?  ถ้าเขายังไม่ได้ทำอะไรเรา  เราห้ามไปทำอะไรเขานะครับ”

 

 

     “อ๋อ..” สงครามพูดออกมาดังๆแล้วพยักหน้าใส่พี่ชายตนรัวๆ  ยิ้มกว้างโชว์ฟันแท้ที่ยังขึ้นไม่หมดจนพ่อทัพต้องหลุดหัวเราะ  ก่อนจะเงียบไปเมื่อนึกได้ว่าตัวเองก็ขึ้นยังไม่ครบ

 

 

      “เอาล่ะ  ถ้าน้องครามทำผิดกฎต้องมีการลงโทษนะครับ” พ่อทัพพูดเสียงดุใส่น้องชายตัวเอง

 

      “ฮับ!” เด็กน้อยพูดรับคำอย่างร่าเริง  ก่อนจะนึกในใจ   ...พี่ชายคงไม่ทำโทษเรามากหรอก!...

 

 

 

     สงครามวัย 8 ขวบ

 

     เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะฝึกคาราเต้กับพี่ชายทุกวัน  ร่างกายที่เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆก็เหมือนกับความสงสัยในจิตใจที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน  เขานึกถึงคำถามที่เกิดขึ้นภายในจิตใจทุกครั้งเมื่อเห็นว่าพี่ชายเริ่มแปลกไป

 

 

     ...ทำไมพี่ชายต้องสั่งให้แม่บ้านลับมีดทุกวันล่ะ?...

 

 

 

 

     สงครามวัย 13 ปี

 

      เขายังคงฝึกคาราเต้อยู่  ในใจของเด็กหนุ่มเริ่มเบื่อหน่ายเมื่อคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอแล้ว  แต่คุณครูฝึกจำเป็นอย่างพ่อทัพกลับสั่งให้ฝึกต่อห้ามหยุดหรือท้อ  เขาในเวลานั้นกลับเบื่อหน่ายคาราเต้มากๆแต่ก็ยังเชื่อฟังพี่ชายอยู่เสมอ 

 

 

      พ่อทัพเริ่มสอนมวยไทยให้เขาบ้างแล้ว  และนั่นก็พอทำให้เขาหายเบื่อได้  แต่สิ่งที่สงสัยมาตั้งแต่อายุแปดขวบก็ยังไม่จางหาย  แถมยังมีความสงสัยเพิ่มขึ้นมาอีกข้อ...

 

 

 

     ...ทำไมช่วงนี้พี่ชายถึงเลี้ยงเป็ดล่ะ?...

 

 

 

     สงครามวัย 15 ปี

 

     ในวันเกิดของเขา  วันเกิดครบรอบ15ปี  วันที่เขาเริ่มยอมรับได้ว่าตัวเองชอบผู้ชาย  แถมยังชื่นชอบหนุ่มๆน่าตาน่ารักอีกต่างหาก 

 

      พี่ชายเดินเข้ามาถามเขาว่าระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายชอบอะไรมากกว่ากัน?  เขาตอบกลับไปอย่างมั่นใจว่าผู้ชายและต้องน่าตาน่ารักด้วยนะ!   พี่ชายพยักหน้ายิ้มๆ  วันต่อมาในบ้านก็มีผู้ชายหน้าตาน่ารักเดินกันให้วุ่นไปหมด

 

 

      เขาไม่เคยสงสัยเลยจริงๆว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น...   จนกระทั่งเขาอายุสิบแปด...

 

                                                           

 

 

     สงครามวัย 18 ปี

 

      สงครามตอนอายุสิบแปด  เริ่มที่จะไปเที่ยวผับ  บาร์ตามที่ต่างๆ  เด็กหนุ่มน่ารักที่พี่ชายหามาเปลี่ยนวนทุกๆสามปีทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตตัวเองนี่เหมือนพระราชาเข้าไปทุกทีแล้ว  เขาไม่เคยคิดอะไรจนเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งเปิดประเด็น

 

     ‘กูว่าวิธีผู้หญิง เป็ด มีดนี่น่ากลัวเป็นบ้าเลยว่ะ  ไปอ่านนิยายมาแล้วยังสยิวน้องชายไม่หายเลยเขากับเพื่อนคนอื่นๆหัวเราะ  แม่งไร้สาระว่ะ...  แต่เดี๋ยวนะ...

 

 

      ผู้หญิง(ชาย)  มีด  เป็ด

 

 

      ภาพสิ่งวัตถุต่างๆภายในบ้านไหลเข้ามาในหัวพร้อมกับการกระทำของพี่ชายสุดรัก... 

     ผู้หญิง...

 

 

      .... นายชอบผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากัน ...

 

 

     มีด...

     .... คุณชายใหญ่สั่งว่าให้ลับทุกวันค่ะคุณชายเล็ก....

 

 

      เป็ด...

     .... เจ้าพวกนี้ชื่อโจเซฟนะคราม  ถ้านายทำผิดกฎก็คงจะได้สนิทกับโจเซฟทุกตัวเลยล่ะ ....

 

 

     กฎ...

     ... ห้ามทำร้ายคนที่ไม่เคยทำร้ายเรานะรู้ไหม? ...

 

 

      เขาพยายามรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ชายมาตลอดจนกระทั่ง...  วันนั้น... วันที่เขาเผลอตัวไปทำร้ายคนที่ทำให้คนรักของเขาร้องไห้  โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สะใภ้ของตัวเองเขาคงจะไม่คิดอะไรมากถ้าพี่สะใภ้ไม่ได้มาต่อยเขาเหมือนที่เขาทำกับพี่สะใภ้...

 

 

 

      อ่า... แววชิบหายมาลางๆ...

 

 

 

 

 

      กลับเข้าสู่ปัจจุบันกันเต๊อะ!!

 

 

 

      “เมียครับ เมียเคยไปต่อยสงครามก่อนไหมครับ” บุคคลที่อยู่ในประโยคสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที  พยายามส่งแววตาอ้อนวอนไปหาอาซ้อแต่ซ้อกลับไม่เห็น

 

      “หือ...  ไม่เคยนะ” ซ้อ... ซ๊อออออออออออ  กรี๊ดดดดดดดด  ชีวิตกูถึงการอวสานแล้ว...  ฮือ...  ลาก่อนเมียแก่(ซัน)  ลาก่อนครับพ่อ...  ลาก่อนครับม๊า...  อากง  อั๊วจะไปหาแล้วนะ

 

 

      “นี่อย่าทำอะไรครามนะพ่อ  กูไม่อยากให้ไอ้ซันเป็นม่ายไม่มีผัว” น้ำเสียงดุๆของซีดังขึ้นภายในโสตประสาท  สงครามรีบคลานดุ๊กๆไปหาซ้อทันที  จับมือขึ้นมากุมแล้วส่งสายตาหวานซึ้ง...

 

 

พลั๊ก!

 

 

      “อย่ามาคิดอะไรกับเมียกูนะ  ครั้งนี้กูยกโทษให้มึง  ถ้ามีครั้งหน้ามึงเตรียมไปเล่นกับโจเซฟได้เลย” พ่อทัพพูดตาขวางแล้วคว้ามือซีที่สงครามจับออกมาก่อนจะลากไปที่รถ

 

 

     “นี่ๆ โจเซฟคือใครหรอ?  แล้วบทลงโทษคืออะไร?” ซออู้ถามขึ้นมาพร้อมสะกิดไหล่สงครามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

       “ผู้ชาย  มีด  เป็ด” น้ำเสียงอ่อนแรงถูกส่งผ่านออกไป  หัวใจเต้นระรัวเหมือนพึ่งไปผ่านลานประหารมาครั้งใหญ่

 

 

       “อะไรอ่ะซอ?” ซันหันไปพูดกับเพื่อนสาวตัวเองที่ตอนนี้ดูเหมือนจะบรรลุอะไรซักอย่างแล้ว 

 

      “มึงอย่ารู้เลยอีเคะ” พูดน้ำเสียงเรียบๆแล้วโบกมือบ๊ายบายซันก่อนจะก้าวออกจากบริเวณนั้น....หญิงสาวใช้มือถูแขนตัวเองที่ตอนนี้ขนต่างๆเริ่มลุก  จิตนาการในใจแล้วก็สยิวกิ้วเอง  นึกในใจด้วยความรู้สึกแปลกๆ

 

 

      ...ถ้าพ่อทัพไม่ยกโทษ  ซันคงได้เป็นม่ายจริงๆแน่คราวนี้...

 

 

 

 

      ซี Talk

 

      “เจ็บมากไหมมึง” มองหน้าพ่อทัพเล็กน้อยๆก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ

      “ไม่เจ็บหรอกมึง  แต่ไปซื้อยามาให้กูหน่อยก็ดี” รถหรูที่กำลังเลี้ยวเข้าคอนโดเบรกกึก  พ่อทัพพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนแล้วถอยรถออกอย่างเร่งด่วน

 

      “ไปหาหมอเหอะมึงแบบนี้มันต้องถึงขึ้นเย็บแผลไหม?  ผ่าตัดล่ะ?  ต้องฝากครรภ์ด้วยไหม!?” ผมคิ้วกระตุกนิดหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย  โบกหัวพ่อทัพทีหนึ่งก่อนจะถามมันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

 

      “พากูไปฝากครรภ์... นี่มึงคิดว่ากูโดนน้องมึงต่อยแล้วท้องหรือไง?”

      “อูย... ก็กู...” ผมกางมือห้าทันทีเมื่อเห็นมันจะพูดอะไร

 

 

      “ไปซื้อยามา  เอาคีย์การ์ดมาด้วยกูจะเข้าห้องมึง” ผมพูดพลางแบมือไปที่อีกฝ่าย  พ่อทัพยิ้มกริ่ม

 

 

     “ไปนอนรอที่เตียงก็ได้นะเมีย... สามีจะจัดให้ถึงพริกถึงขิงเลย” พูดแล้วเลียปากทำไมฮะ  ไอ้หื่นเอ้ย!

 

     “เออ กูจะถ่างขารอมึงเลยโอเคมะ?  เร็วๆเจ็บเบ้าหน้า!!” ผมหยิบคีย์การ์ดจากมือไอ้พ่อทัพแล้วลงจากรถ

 

 

 

      ไอ้สัส... ขับอย่างกับ fast7...

 

 

 

      ผมส่ายหัวน้อยๆ  แล้วเดินขึ้นไปบนคอนโดสุดหรู  กูละเบื่อคนรวยยยย (อย่าผวนๆ)  เดินผ่านพนักงานต้อนรับขึ้นไปบนห้องที่พ่อทัพอยู่  ดีนะที่มันบอกว่าอยู่ชั้นอะไรบ้าง  ไม่งั้นผมคงไม่ได้ไปนอนถ่างขาอย่างที่บอกพ่อทัพไปหรอก...

 

 

     หมับ!

 

 

     ผมหันควับไปทางด้านหลังที่เหมือนตอนนี้จะมีอะไรไม่รู้มาเกาะ...  ดูท่าจะเป็นมนุษย์เพศผู้  เพศผู้ไม่พอผมยังเห็นลึกเข้าไปว่ามีความแรดแฝงอยู่เยอะพอสมควร  อีกฝ่ายผละออกจากผมอย่ารวดเร็ว

 

 

     “ซี!!

     “เออฮะ... กูเอง” ผมมองไปที่ตัวร้ายด้วยสายตาหน่ายๆ

     “โห...  แรดนะมาหาผู้ชายถึงห้องอ่ะ” ตัวร้ายยืนกอดอกนิ่งๆ  แอ่นอกขาวๆที่อยู่ภายใต้เสื้อสีขาวตัวเล็กๆบางๆรัดติ้ว

 

      “ร้ายก็ไม่ค่อยแรดเลยเนอะ  วิ่งมากอดผู้ชายถึงห้อง” ผมตอบกลับไป  ตัวร้ายแสยะยิ้มกลับมา

 

 

     “เผอิญห้องร้ายอยู่ข้างๆพ่อทัพอ่ะ  อยู่แบบแนบติดข้างกันด้วย  เพราะงั้นเวลาพ่อทัพช่วยตัวเองไม่ได้ร้ายก็เลยต้องมาช่วยเบาๆไง”

 

      “อ้องั้นหรอ?  ซีว่าพ่อทัพช่วยตัวเองได้นะ  เพราะขนาดตอนช่วยซียังทำเก่งเลย  ตัวร้ายต่างหากที่ช่วยตัวเองไม่ได้ถึงต้องมาวิ่งเข้าหาผัวคนอื่นเขาแบบนี้”

 

      “โอ๊ะ.. จุ๊ๆ อย่ากรี๊ดนะ” ผมแนบนิ้วมือไปที่ปากตัวร้ายเบาๆ

 

      “แกมัน... เหอะ  ซีก็แค่ของเก่าจะมาสู้ของใหม่ๆอย่างตัวร้ายได้ไง” โอ้โห  พูดอย่างเดียวก็ได้มั้ง  ไม่ต้องแอ่นอก  กูไม่ปลื้ม...

 

 

      “ของใหม่แน่หรอ?  หัวนมร้ายดำมากเลยนะน่ะ” ผมพูดพร้อมยิ้มหวาน  ตัวร้ายอ้าปากค้างก่อนจะกระทืบพื้นร่า

 

 

      “อ้อ... อีกอย่างเราไม่ได้คันจนมาหาพ่อทัพหรอก  แต่พ่อทัพเป็นคนเรียกเรามาต่างหาก” ผมพูดอธิบายให้ตัวร้ายฟัง  มือของอีกฝ่ายจิกแน่น

 

 

      “ถ้าเป็นงั้นจริง  พ่อทัพต้องมาเปิดประตูสิ” ตัวร้ายพูดแล้วมองผมด้วยสายตาเหนือกว่า  นางเดินผ่านผมไปแล้วกดออด

 

      “พ่อทัพ  ร้ายมาหา  เปิดประตูให้ร้ายหน่อยน้า” ผมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาขำขันปนสมเพศ เดินเข้าไปผลักตัวร้ายให้พ้นทาง

 

      “เหอะ...  นี่แหละน้าแรดเกาหลี...” ผมพูดออกไปลอยๆ

     “แก!...”

 

 

     “ร้ายบอกว่าร้ายอยู่ข้างห้องพ่อทัพใช่มะ?...” ผมมองตัวร้ายด้วยสายตาผู้เหนือกว่า  อีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆแล้วมองผมด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

 

 

     “งั้นมันก็บ่งบอกแล้วล่ะว่าใครเหนือกว่าใคร” ผมสูบหายใจเข้าลึกแล้วแสยะยิ้มประมาณตัวร้ายในหนัง “เพราะว่า ซี-มี-กุญ-แจ-ห้อง-นี้”

 

 

     เดินผ่านตัวร้ายมาช้า  ใช้คีย์การ์ดรูดแล้วเปิดประตูห้อง  ผมหันไปฉีกยิ้มหวานให้กับตัวร้ายแล้วปิดประตูใส่หน้าอีกฝ่ายดังปัง!...

 

 

 

     ...มึงชนะกูไม่ได้หรอกแรดJ...

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________________________________________________________________________________________________

 

 

   ไม่รู้จะพูดไรอ่ะ...  รู้สึกการบรรยายเปลี่ยนไป+รู้สึกนอยด์นิดหน่อย T^T  จะเปิดเทอมแล้วอ่ะแกกกกกก  เค้าอยากเจอทุกคนในร.ร.มากเลยเว้ยยกเว้นอาจารย์ T^T

     โชคดีที่ปีนี้น้องเริ่มที่จะมีน้องรหัสค่ะ -.,-  กรี๊ดดดดด  อยากเจอน้องรหัสมากเลยอ่าาาา  เข้าไปส่องน้องรหัสผู้ชายคนหนึ่ง(ในเฟซ)  คือแบบว่า...  เคะในอุดมคติมากค่ะ!  นิสัยน้องนางคือขี้งอล(งอลเรื่องบ๊องๆ)  ชอบพองแก้ม  ตัวเล็กๆเตี้ยๆ ผิวขาวๆ  ตาโตๆ  คือแบบว่า อร๊ายยย T^T

      จะว่าไปได้ทำการเปิดนิยายเรื่องใหม่ค่ะ!   4Pล่ะแก อ๊ากกกกกกก  ชอบเรื่องที่เปิดใหม่มากอ่ะ  เพราะอิไรต์คนนี้จะเน้นไปทาง sex phonอย่างเดียวเลยค่ะแกร๊ ><

พล่ามเยอะละ  นี่คือคนที่บอกว่าไม่มีอะไรจะพูดค่ะ ฮาาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว