ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมีย1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2561 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมีย1
แบบอักษร

​พาร์ท มิกิ

"สวัสดีครับน้องมิกิเย็นนี้สนใจไปห้องพี่ไหมครับ"พี่เจมส์พี่รหัสที่พ่วงตำเเหน่งคู่นอนของผมถามผมที่ข้างหูอย่างยั่วยวน

สวัสดีครับทุกโคนนนผมชื่อมิกิ เป็นนักศึกษาปี1คณะวิศวะกรรมครับงานอดิเรกก็อ่อยผู้ชายไปทั่วจะว่าไปผู้ชายเกือบทั้งมหาลัยคงเคยเป็นคู่นอนผมหมดเเล้วเเหละตอนนี้ผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่โตกับบรรดาเหล่าบอดี้การ์ดของคุณพ่อที่คุณพ่อเป็นคนสั่งให้พวกเค้าดูเเลผมอย่างดีก่อนที่ท่านจะเสียพ่อกับเเม่ของผมเสียด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อ5ปีที่เเล้วพูดเเล้วก็คิดถึงพวกท่านเอาเป็นว่ารู้จักผมเเค่นี้ก็พอเเล้วครับ 

"ได้สิครับเย็นนี้มิกิว้างว่าง"ผมก็ตอบกับไปที่ข้างหูของพี่เจมส์อย่างยั่วยวนเหมือนกัน

เปรี้ง!!!!

อยู่ๆฟ้าก็ผ่าทั้งๆที่ท้องฟ้าสดใสไม่มีเมฆปกคลุมเหมือนฝนจะตก

"เอ่อ...มิกิพี่นึกขึ้นได้ว่าวันนี้พี่ไม่วางพี่ขอตัวก่อนนะ"พี่เจมส์พูดก่อนจะรีบวิ่งหนีผมไป อะไรของเค้าวะเนี่ยงั้นกลับบ้านดีกว่าอยู่ๆก็รู้สึกง่วง...ฮ้าววว

ณ บ้าน

"สวัสดีครับคุณหนูจะท่านข้าวเลยไหมครับเดี๋ยวผมจะจัดโตะให้"ลุงเมฆหรือมือขวาของพ่อถามขึ้นเมื่อเห็นผมเดินเข้ามา

"ผมยังไม่ค่อยหิวครับ ขอตัวขึ้นไปนอนก่อน"ไม่รู้ทำไมวันนี้รู้สึกง่วงเเปลกๆปกติผมเป็นคนที่นอนดึกจะตาย ผมค่อยๆหลับตาลงก่อนจะดำดิ่งสู่ห้วงนิทราไป

.

.

.

"อือออ"ผมค่อยกระพิบตาเพื่อปรับโฟกัสเเต่ทำไมวันนี้ไพดานห้องผมเเปลกไป

"รีบไปตามเจ้าชายมาเร็ว เจ้าหญิงตื่นเเล้ว"เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของเหล่าบอดี้การ์ดผมนิ ผมรีบลุกขึ้นมาดูเเต่สิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือที่นี่ไม่ใช่ห้องของผมเเถมยังมีคนเเต่งตัวเหมือนในนิทานเจ้าหญิงเจ้าชายยืนร้อมผมเต็มไปหมด

"พวกเจ้าออกไปก่อนเรา(ใช้เเทนตัวเองว่าเรานะคะ)จะอยู่กับเมีย"เมียไหนผู้หญิงไม่เห็นมีสักคนเเล้วไอเครื่องเเต่งกายเเปลกๆนั่นคืออะไรเล่นลิเกอยู่รึไง

"สวัสดีเราชื่อดาร์กเป็นพี่ใหญ่ส่วนคนนี้ชื่อวายุ ภูผา ... .... .... ฯลฯเรารู้ว่าเมียอาจจะงงเดี๋ยวเราจะอธิบายให้เมียเข้าใจเองที่นี่ไม่ใช่โลกมนุษย์ที่เมียเคยอยู่เเต่ที่นี่คือเมืองคีตะเป็นเมืองของเทพเเต่ไม่ต้องกลัวเรากับน้องหรอกเพราะพวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกับเมียนั่นเเหละเเต่ท่านพ่อลงไปที่โลกมนุษย์เเล้วรับพวกเรามาเลี้ยงพวกเราไม่มีเวทย์มนต์เหมือนพวกเทพตนอื่นหรอกเเล้วเรื่องภาษาท่านพ่ออยากให้เรากับน้องพูดภาษาสามัญธรรมดาไม่จำเป็นต้องใช้คำราชาศัพท์ส่วนที่เมียถูกนำตัวมาที่นี่เพราะเมียคือคู่ชีวิตของพวกเราเเล้วเมียก็ต้องเเต่งงานกับเรา"คนที่ชื่อดาร์กพูดร่ายยาวซะผมอึ่งเลยตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันคือเรื่องจริงหรือความฝันกันเเน่

"เเล้วต่อไปนี้เมียก็เลิกเเรดได้เเล้ววันนี้ถ้าเราไม่สั่งให้เมลทำให้ฟ้าผ่าเมียคงไปกับไอหน้าปลาทูนั่นใช่ไหม"คนนี้ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อมาร์ตินพูดขึ้นคนอะไรก็ไม่รู้ปากเสียชะมัด

"เมียอย่าเเอบด่าเราในใจเรารู้ว่าเมียเเอบด่าเราในใจ"รู้ทันอีก

"ผมขอโทษนะครับเเต่ผมไม่ต้องการที่จะเเต่งงานกับพวกคุณ"ผมพูดออกไปตรงๆเพราะผมไม่ต้องการจะผูกมัดกับใคร

"ทำไมเมียพูดอย่างนั้นหละไม่อยากอยู่กับพวกเราหรอ"ฟีนิกซ์น้องเล็กสุดพูดขึ้นอย่างอ้อนๆ

"ผมก็มีหน้าที่ต้องเรียนหนังสือถ้าผมอยู่กับพวกคุณผมจะเรียนหนังสือยังไงเเล้วอีกอย่างผมไม่ได้รักพวกคุณจะให้ผมเเต่งงานด้วยอยู่กันไปก็คงจะไม่มีความสุขทั้งสองฝ่าย"ผมอย่างให้พวกเขาเจอคนที่ดีกว่าผมไม่ใช่ต้องมาเเต่งงานกับคนร่านๆอย่างผมเพราะเเค่เรื่องพรหมลิขิต

"เรื่องเรียนไม่ต้องห่วงพวกเราจะไปอยู่โลกมนุษย์กับเมียส่วนเรื่องเเต่งงานเมียฝืนพรหมลิขิตไม่ได้หรอก"เฮ้อออ สรุปผมต้องยอมเเต่งงานกับพวกเค้าใช่ไหม

"ออสตินเจ้าไปบอกเหล่าองครักษ์เรื่องที่พวกเราจะไปโลกมนุษย์ซะ"คุณดาร์กหันไปพูดสั่งคุณออสติน

"ท่านพี่ทำไมท่านไม่ใช้คนอื่นทำไมต้องเป็นข้าด้วยข้าก็อยากอยู่กับเมียบ้าง"คุณออสตินพูดขึ้นอย่างงอเเง

"ออสตินเจ้าอย่าให้เราต้องพูดซ้ำ"ฮ่าๆ คุณออสตินเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รีบเดินออกไปทันที

"ฟอดด เมียหัวเราะอะไร"ฟีนิกซ์นั่งลงบนเตียงข้างๆผมก่อนจะหอมเเก้มผมไปนึงที

"เร็วจริงนะน้องพี่"คุณจากัวร์พูดขึ้นอย่างขำๆ

"ท่านพี่พวกเหล่าองครักษ์จะขอตามเราไปด้วย"คุณออสตินที่พึ่งเข้ามาก็รายงานให้คุณดาร์กฟัง

"เมีย เจ้าจะว่าอะไรไหมถ้าเหล่าองครักษ์จะขอตามไปด้วย"ผมส่ายห้าเชิงบอกว่าไม่ว่าอะไรเพราะบ้านผมออกจะหลังใหญ่อยู่ด้วยกันเยอะๆอบอุ่นดี

"ขอบคุณครับเจ้าหญิง"เหล่าองครักษ์ที่เข้ามาพอดีก็ก้มหัวให้ผมก่อนจะพูดขอบคุณ

"เเล้วเราจะไปโลกมนุษย์กันยังไง"ผมหันไปถามเหล่าเจ้าชาย

"ก็วาบกันไปเเบบนี้ไงครับ วิ้ง" คุณออสตินพูดจบผมก็รู้สึกวูบเเล้วรู้สึกตัวอีกทีก็มาโผล่บนเตียงผมเเล้ว

"ว้าว ห้องเมียสวยจังเมียพาพวกเราไปเดินเล่นหน่อยได้ไหม"เรย์พูดขึ้นเดินเล่นทั้งชุดอย่างนี้เนี่ยนะ

"ทำอย่างกับไม่เคยเดินเล่นไปได้ เเล้วชุดเนี่ยไม่คิดจะเปลี่ยนหน่อยหรอครับ"

"ไอเล่นพวกเราเคยกันหมดเเหละเเต่พวกเราไม่เคยมาที่โลกมนุษย์เลยตั้งเเต่ไปอยู่ที่เมืองคีตะ ส่วนชุดเราไม่มีเปลี่ยนหรอก"เฮ้อออ ดูท่าผมต้องพาเหล่าองค์ชายเที่ยวโลกมนุษย์เเล้วเเหละครับ

-------------------------------------------------------------

ตัดจบเเค่นี้ก่อนเเล้วกันนะคะสามารถคอมเมนต์ติชมได้นะคะถ้าชอบฝากกดถูกใจนิยายเเล้วก็คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ปล.ส่วนใหญ่พระเอกจะเเทนตัวเองว่าเรานะคะ ไรท์อาจเเต่งภาษาไม่สวยนะคะอย่าว่ากันนะ

ความคิดเห็น