เรื่องที่ 1 หากผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ

ชื่อตอน : CRAZY HUSBAND 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2562 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRAZY HUSBAND 04
แบบอักษร

​Line...

ฉันก้มมองมือถือตัวเองแต่เสียงมันไม่ได้ดังมาจากเครื่องของฉันแต่มาจาก..โทรศัพท์ที่วางคู่กับกระเป๋าตังค์ราคาแพงของพี่จอมทัพที่ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ต่างหาก ฉันลังเลอยู่สักพักก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์พี่จอมทัพขึ้นมาเปิดดู

แกร๊ก

"ทำอะไร!?"เสียงดุเข้มของพี่จอมทัพที่พึ่งเปิดประตูออกมาจากในห้องน้ำดังขึ้นพร้อมๆกับที่พี่จอมทัพเดินมากระชากโทรศัพท์ออกจากมือฉันไปด้วยใบหน้าหงุดหงิด

"เอ่อ พ..พอดีเหมยเห็นว่ามีคนส่งข้อความมาน่ะค่ะเลยจะดูให้เผื่อมีธุระด่วนสำคัญ"ฉันรีบพูดอธิบายเหตุผลเมื่อสบกับสายตาคมที่ตวัดขึ้นมองฉันอย่างตำหนิ มันเป็นสายตาที่ฉันไม่เคยได้รับจากคนตรงหน้าเลยสักครั้งตั้งแต่คบกันมา

"ทีหลังไม่ต้องยุ่งกับของส่วนตัวฉันอีก"คำพูดเฉยชาของเขาทำฉันแทบสะอึกโลกหยุดหมุนยืนตัวชาอยู่กับที่ถึงแม้ตอนนี้พี่จอมทัพจะเดินไปแต่งตัวแล้วก็ตาม

"หมายความว่ายังไงคะที่ไม่ให้เหมยยุ่งเรื่องส่วนตัว"ฉันถามเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกน้อยใจ ทอดสายตามองพี่จอมทัพที่เดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมโทรศัพท์ของเขาหลังจากแต่งตัวเสร็จ

"ทีฉันยังไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอเลย"ฉันอยากจะเถียงเขาจริงๆ...แต่ก่อนพี่จอมทัพคุมฉันทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นโซเชียลอะไรก็ตาม พี่จอมทัพสั่งห้ามเล่นหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเฟสบุ๊ค ไอจียกเว้นไลน์ที่ต้องคุยงานกลุ่มกับเพื่อน ฉันยอมพี่จอมทัพหมด

"ทำไมพี่จอมทัพต้อง ฮึก แทนตัวเองว่าฉัน พูดแทนเหมยว่าเธอด้วย"ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างหมดแรง ทุกอย่างมันตีตื้นขึ้นมาจุกอก

ฉันปรับตัวไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลงของพี่จอมทัพ

"จิ๊"พี่จอมทัพจิ๊ปากรำคาญ ลุกเดินตึงตังออกไปจากห้อง

ปัง! ฉันหันมองประตูที่ถูกพี่จอมทัพกระแทกปิดลงอย่างแรงด้วยสายตาสั่นระริกแล้วค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งลงที่โซฟาอย่างหมดแรง

"ฮึก ฮืออ"ฉันนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมจนพอใจก่อนจะปาดน้ำตา หันมองเวลาข้างฝาผนัง ตอนนี้ 4 ทุ่มแต่พี่จอมทัพก็ยังไม่กลับเข้ามาในห้องเลยลุกเดินลงไปหาชั้นล่าง

"..พี่จอมทัพอยู่ไหนคะ"ฉันหันไปถามแม่บ้านพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติ

"คุณจอมทัพออกไปข้างนอกค่ะ"

"งั้นหรอค่ะ"ฉันพยักหน้ารับช้าๆ เห็นแม่บ้านทำท่าทีแปลกใจเลยคลี่ยิ้มส่งให้แล้วรีบเดินกลับขึ้นมาข้างบน...คว้าโทรศัพท์ออกมากดโทรหาพี่จอมทัพ รอสายอยู่นานก็ยังไม่มีใครกดรับจนสายตัดไปเนื่องจากอีกคนปิดเครื่องหนีไปแล้วฉันถึงยอมแพ้

"ฮึก"น่าสมเพชจริงๆ ฉันมันอ่อนแอไม่เคยเข้มแข็งเลยสักครั้ง ฉันไม่เข้าใจทำไมพี่จอมทัพถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนมากขนาดนี้...เพราะอะไร ฉันทำอะไรผิด ฉันทำอะไรให้พี่จอมทัพไม่พอใจหรือเปล่า

ฉันถามตัวเองวนไปวนมาทั้งคืนก็ยังไม่ได้คำตอบและวันนี้ฉันก็ให้ลุงชัยมาส่งที่มหาลัย เนื่องจากพี่จอมทัพยังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืนที่ออกไป

"ตาบวมๆนะ"โจชัวขมวดคิ้วถามฉันด้วยท่าทางหงุดหงิด มือหนากำลังจะเอื้อมมาแตะแต่ฉันเบี่ยงตัวหลบทันแล้วส่งยิ้มให้โจชัวบางๆ

"มึงจะฉวยโอกาสหรอหะ?"ซีที่เพิ่งเดินมาจากข้างหลังกระโดดกอดคอโจชัวแล้วพูดถามเสียงห้วน

พลั่ก โจชัวผลักซีออกห่าง"เสือก ไปไกลๆส้นตีนเลยไอ้ซี"

"แหม กูเพื่อนมึงนะเว้ยทีกับเหมยนี่ห่วงจัง"

"ทำเหมือนน้อยใจกูงั้นแหละ"คำพูดของโจชัวทำให้ซีชะงักลงไปก่อนจะเดินไปกระแทกตัวนั่งลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด โจชัวส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายแล้วหันกลับมามองฉันดังเดิม

"จะตอบได้ยังว่าไปทำไรมา"โจชัวคาดคั้นเอาคำตอบเมื่อเห็นว่าฉันยังเงียบ ไม่ยอมปริปากบอกอะไรออกไป

"ช่างเถอะน่าโจชัว"ฉันลอบถอนหายใจโล่งอกรู้สึกขอบใจควีนลึกๆที่พูดตัดบทให้ โจชัวเหลือบมองควีนด้วยหางตานิ่งๆแต่ก็ยอมเดินเลี่ยงไปนั่งกับซี ดูจากท่าทางซีเหมือนว่าเธอกำลังโกรธโจชัวอยู่เลยและโจชัวเองก็ไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทสักเท่าไหร่นัก

"คืนนี้ผับเดิม"โจชัวเอ่ยชวนทิ้งท้ายก่อนจะกอดคอซีเดินกลับคณะตัวเอง ส่วนฉันกับควีนมีเรียนบ่ายเลยพากันออกมาหาอะไรกินที่ห้างฝั่งตรงข้ามมหาลัย

"เธอทะเลาะกับแฟนมาหรอ"ควีนเอียงคอถามเล็กน้อยระหว่างรอซื้อไอติมผัดหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว

เอื๊อก..ฉันกลืนน้ำลายลงคอและพยักหน้าตอบควีนกลับไปอย่างเศร้าๆ ฉันคงปิดคนอย่างควีนไม่ได้หรอก ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่ฉันเชื่อว่าไว้ใจควีนได้

ระหว่างยืนคุยกับควีนก็มีเสียงหนึ่งทำให้ฉันชะงักหันไปมอง จะไม่อะไรเลยถ้าไม่มีชื่อพี่จอมทัพอยู่ในประโยคนั้นด้วย

"พี่จอมทัพคะ ลิลลี่อยากกิน..."เสียงของเธอไม่ได้เข้ามาในหัวของฉันหลังจากสบสายตากับเจ้าของร่างสูงแสนคุ้นเคย สายตาของฉันเลื่อนมองมือของทั้งคู่ที่ประสานกันไม่ต่างจากคนรักอย่างสั่นระริก เม้มปากกำมือแน่น ตัวชาไปหมด

"...เหมย"เสียงของพี่จอมทัพเอ่ยเรียกชื่อฉันเบาๆ ท่าทางอึ้งนั่นคงไม่คิดว่าจะเจอฉัน

"ฮึก ฉันกลับก่อนนะควีน ขอโทษ"ฉันหันหลังเดินหนีออกมาเรียกแท็กซี่กลับบ้าน อยู่ต่อก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้ามาทะเลาะกันที่นี่

 

 

 

 

@บ้าน

 

"คุณเหมยคะ..."ฉันวิ่งขึ้นมาบนห้องไม่สนใจฟังคำทักทายของแม่บ้าน ยกมือปาดน้ำตาที่ไม่รู้ไหลมาจากไหนมากมายออกให้พ้นใบหน้าแต่มันกลับมีมากขึ้นจนฉันยอมแพ้ซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่

 

 

 

#JOMTAPH

 

ผมก้าวขายาวๆเข้ามาในห้องนอนที่มีคนตัวเล็กนอนสะอื้นจนตัวโยนด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกว่าเห็นใจหรือสงสาร แต่มันไม่มีคำว่ายังรัก

ใช่ ผมไม่ได้รักเหมยแล้วผมรู้ แต่ผมสงสารเธอก็แค่นั้น

"เหมย"ผมดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นมา คงเป็นเพราะเหมยตัวเล็กเลยเป็นเรื่องง่ายมากๆ

"ฮึก พี่จอมทัพ..ฮึก ฮืออ ทำแบบนั้นทำไมคะ ยังเห็นเหมยเป็นภรรยาพี่อยู่มั้ย ฮืออ"ผมมองใบหน้าน่ารักที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยสายตานิ่งๆก่อนจะปล่อยมือออกจากแขนของเธอแล้วยืดตัวยืนเต็มความสูง

"ก็เห็นไง"ผมเอื้อมมือปาดน้ำตาออกให้เหมยอย่างเบามือ

"เห็นแล้วทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ"เหมยมองผมอย่างต้องการคำตอบ

"..."ผมเงียบ

ปึ้ก ตุบ มือเล็กของเหมยยกขึ้นทุบอกผมรัวๆสลับกับคำถามที่ต้องการคำตอบ"เหมยถาม ฮึก ว่าทำไม"

ผมเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจ เหมยไม่เคยทำตัวงี่เง่าแบบนี้กับผมมาก่อน

หมับ พรึ่บ! "อย่าทำตัวน่าเบื่อได้ป่ะวะ"ผมจับมือเล็กทั้งสองข้างให้หยุดด้วยใบหน้าและน้ำเสียงเย็นชา

"อึ่ก"เหมยเม้มปากแน่นผมถึงสะบัดมือที่จับเหมยเอาไว้ออกด้วยท่าทางนิ่งงัน

น่าเบื่อชิบหาย!

"พี่จอมทัพเปลี่ยนไป"เหมยตัดพ้อออกมา ผมปรายตามองเหมยที่เดินออกไปแล้วถอนหายใจ

ก็ไม่ได้รักแล้วนี่หว่า...ผมผิดรึไง?

 

 

 

 

 

 

ไม่ผิดหรอกกก มาต่อแล้วนะ แฮร่555555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว