facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 24 เพื่อน กะ เเฟน คุณจะเลือกใคร?? (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 เพื่อน กะ เเฟน คุณจะเลือกใคร?? (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.9k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 เพื่อน กะ เเฟน คุณจะเลือกใคร?? (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 24 เพื่อน กะ เเฟน คุณจะเลือกใคร?? 

 

****เนื้อเรื่องจะเป็นยังไงไปอ่านเอา  เเต่คนนี้ของไรท์ หนึ่งเดียวในใจเลยจ้าาาา 5555 *****

 

วันนี้เป็นวันเสาร์ เเละเเน่นอนว่าเป็นวันหยุด ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงไม่เเปลกใจอะไรหากจะเห็นเด็กอย่างเจ้าหลงนั่งจับจองพื้นที่หน้าทีวีเพื่อดูการ์ตูนที่มาในตอนเช้า… 

 

เเต่ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะมีเด็กชายโทมัสตัวโตๆ นั่งตื่นเต้นกับการ์ตูนตอนเช้าด้วยเเบบนี้ 

 

“เเล้วทำไมมันถึงเเปรงร่างได้?” 

“ก็เขาได้นาฬิกามาไง...นั้นไงๆ ไอ้ที่อยู่ที่มือนั้นไง” 

“เเล้วทำไมต้องเป็นเด็กคนนี้?” 

“เอ้า!! ก็เป็นตัวเอกไง” 

“เเล้ว..” 

“พอก่อนได้ไหมอ่ะ...หลงดูไม่รู้เรื่องเเล้วเนี่ย เดี๋ยวจบเเล้วจะเล่าให้ฟังทั้งหมดเลย โอเคม่ะ” เจ้าหลงยกมือขึ้นไปปิดปากคุณโทมัสเอาไว้ไม่ให้พูดต่อ 

“อือ” 

 

ก่อนที่ทั้งสองคนจะทำท่าเกี่ยวก้อยสัญญากันเเล้วก็พากันนั่งดูการ์ตูนต่อไปเงียบๆ 

 

“ไม่เคยดูการ์ตูนเหรอครับ” 

 

ผมเดินไปทิ้งตัวลงข้างๆ คุณโทมัส เขาไม่ได้ตอบอะไรออกมาทำเพียงส่ายหน้าเบาๆ เเละสนใจการ์ตูนตรงหน้าต่อ 

 

ท่าจะชอบมากนะเนี่ย^^ 

 

หมับ! เเต่พอผมจะลุกขึ้นอีกฝ่ายกับคว้ามือไปจับเอาไว้ดึงรั้งให้ผมนั่งลงมาตามเดิม… 

 

“ดูด้วยกัน” คุณโทมัสพูดสั่งออกมาเบาๆ เหลือบมองผมนิดหน่อย พอเห็นว่าผมยอมทำตามก็หันกลับไปสนใจทีวีตรงหน้าต่อ 

 

เด็กน้อยหลงกับเด็กยักษ์โทมัสหรือไงกันเนี่ย... 

 

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างสงบต่างจากช่วงบ่ายๆ เเบบนี้ที่เเดดค่อนข้างเเรง จากตอนเเรกที่ตั้งใจจะออกไปช่วยยายรดน้ำต้นไม้ในสวนก็ต้องเปลี่ยนเเผน พากันกลับมานั่งพูดคุยกันที่ใต้ถุนบ้านเเทน เพราะเเดดเเรงเกินไปเเละอีกเหตุผลคือ รดน้ำตอนนี้ไม่ดีกับต้นไม้ด้วย 

 

เราพูดคุยเรื่องโน้นนี้กันได้สักพัก เสียงรถคันหนึ่งก็ขับเข้ามา พอหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นใคร… 

 

“หวาย” ผมเรียกชื่อคนที่พึ่งจะก้าวขาลงมาจากรถ 

“ฟิวส์” หวายยิ้มให้ผมก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมเต็มเเรงจนตัวผมเซไปด้านหลัง 

“กลับมาก็ไม่ติดต่อกันเลย ลืมหวายเเล้วเหรอ?” หวายพูดเสียงอู้อี้เพราะยังคงกอดผมเอาไว้อยู่ 

“โทษทีๆ เรายุ่งๆ น่ะ” 

“ยุ่งขนาดไหนกัน…”ผมพยายามจะดันตัวหวายออกเเต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมปล่อยเลย 

“ใคร!” 

 

เเต่ก็กอดอยู่ได้ไม่นาน เมื่อจู่ๆ ตัวของหวายก็ถูกกระชากเหวี่ยงออกไปจากตัวผม...เเอบเห็นตัวเล็กๆ ของหวายลอยขึ้นจากพื้นนิดๆ ด้วย 

 

“คุณโทมัส!”ผมร้องเรียกชื่อเจ้าของเเรงปริศนาที่ทำให้ตัวของหวายลอยห่างจากตัวของผมไป...เเต่พอเจอสายตานิ่งๆนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังหงุดหงิดมากเเค่ไหน 

“มันเป็นใคร” คุณโทมัสพูดถามนิ่งๆ 

“เขาเป็นเพื่อนฟิวส์ครับ” 

“เพื่อนอะไร! ทำไมต้องกอดกันขนาดนั้น! เธอเป็นเพื่อนมันคนเดียวนะสิไม่ว่า!” 

“เเล้วลุงเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย!!” ยังไม่ทันที่ผมจะเคลียร์กับคุณโทมัสจบ หวายที่ดูเหมือนจะตั้งตัวได้เเล้วก็รีบเข้ามาร่วมบทสนทนาด้วยทันที 

“เงียบปากไป ฉันไม่ได้คุยกับนาย!” 

“ผมก็ไม่ได้อยากคุยกับคุณ!...ไอ้ลุงนี้มันเป็นใครฟิวส์!” หวายจับไหล่ผมให้หันไปหาเเล้วพูดถามออกมาอย่างหัวเสีย 

“บอกไปสิ มันจะได้ตาสว่าง” 

“เอ่อ...เขาเป็น” 

“เป็นอะไรฟิวส์!” 

“เขาเป็นเเฟนเราเอง” 

“เเฟน!”หวายทำหน้าเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง ก่อนจะมองผมสลับกับคุณโทมัส 

“ใช่ ถ้าภาษาสุภาพเขาก็เรียกเเฟน เเต่ถ้าชาวบ้านหน่อยก็คงเป็น ‘ผัวเมีย’ ” ในสองคำหลังคุณโทมัสพูดออกมาไม่มีเสียง เเต่กับทำให้หวายหน้าตึงไปทันที 

“เขาเป็นเเฟนฟิวส์เหรอ! ได้ยังไงก็ในเมื่อฟิวส์ชอบผู้หญิงนิ...ฟิวส์เคยคบกับหมิวจำไม่ได้หรือไง เเล้วทำไม!!” 

 

หวายหันไปมองคุณโทมัสก่อนจะหันกลับมามองผมเเบบไม่อยากจะเชื่อ 

 

"ฟิวส์โดนบังคับใช่ไหม!!" 

“ดูนายจะมีปัญหากับความรักของฉันกับฟิวส์จังเลยนะ...คุณเพื่อน” 

“มันก็เรื่องของผม!” 

 

หวายผลักอกคุณโทมัสเต็มเเรง เเต่เพราะขนาดตัวที่เล็กกว่ามาก เล็กกว่าผมเสียอีกของหวายทำให้คุณโทมัสไม่เเม้เเต่จะขยับ ที่ขยับก็คงจะมีเเต่พวกชุดดำที่เริ่มมารวมตัวกันใกล้ๆ พร้อมรับมือทุกๆ สถานการณ์นั่นเเหละ 

 

“คุณโทมัส...ฟิวส์ขอคุยกับเพื่อนตามลำพังได้ไหม” ผมหันไปพูดขอเขา ไม่อยากให้ทั้งสองคนทะเลาะกันไปมากกว่านี้เเล้ว.. 

 

อีกคนก็เพื่อน...อีกคนก็คนสำคัญ 

 

“ก็ได้...เเต่ถ้าฉันเห็นมันลุ่มล่ามอีก...จะให้คนโยนออกไปทันที” คุณโทมัสพูดเสียงดุ เเสดงถึงความไม่พอใจของเขาออกมาชัดเจน เเต่เพราะเป็นคำขอของผมเขาถึงยอมทำตามเเต่โดยดี 

 

ผมมองตามคุณโทมัสเเละพวกพี่ชุดดำที่เดินกลับไปรวมตัวกันอยู่ที่ใต้ถุนบ้านเหมือนเดิมก่อนหน้า เเต่ถึงจะเป็นเเบบนั้นสายตาของพวกเขาก็คอยจับจ้องทุกๆ การเคลื่อนไหวของผมกับหวาย 

 

“ไปคุยตรงโน้นเถอะหวาย” 

 

ผมพูดบอกเเล้วเดินนำมา ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจับมือพาอีกฝ่ายมาเเล้วเเต่พอเป็นตอนนี้ อะไรระวังได้ผมควรระวังเพื่อไม่ให้เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้ 

 

“ทำไมเราต้องหนีมาคุยตรงนี้ด้วย ไอ้ลุงนั้นสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ!” 

“อย่าเรียกคุณโทมัสเเบบนั้นได้ไหมหวาย เราขอนะ” 

“ไม่! หวายจะเรียก” 

“ก็ถ้าหวายยืนยันเเบบนั้น ฟิวส์ก็ไม่มีอะไรจะพูดเเล้ว” 

“นี้ฟิวส์ปกป้องมัน!” 

“ฟิวส์ไม่อยากทะเลาะนะหวาย” 

“หวายก็ไม่ได้อยากจะทะเลาะ! ...ฮึก...หวายพึ่งรู้จากคนอื่นว่าฟิวส์กลับมาเเล้ว...เเทนที่หวายจะรู้จากฟิวส์เเต่หวายก็ต้องมารู้จากคนอื่น...พอหวายมาหาฟิวส์ก็ดันมาเห็นมันสำคัญกว่าหวาย...ฮึก..” 

“หวายอย่าร้อง...ฟิวส์ขอโทษ...อย่าร้องเลยนะ”มันเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้ติดต่อเขาไป 

 

ผมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้หวายเบาๆ อีกฝ่ายมองหน้าผมด้วยตาเเดงๆ ก่อนจะพูดออกมาอีก 

 

“เลิกกับมันได้ไหม” 

“!!” 

 

หมับ! หวายพุ่งตัวเข้ามากอดผมไว้อีกครั้ง กอดเเน่นมากเหมือนกลัวผมจะหายไปไหน 

 

“เลิกกับมันเถอะนะ” 

“เราทำไม่ได้” 

“ทำไม! ถ้าเพราะฟิวส์อยากคบผู้ชาย ฟิวส์คบกับหวายก็ได้...ฮึก..หวายรัก...หวายรักฟิวส์...หวายรักฟิวส์นะ...รักมาก...ฮึก...รักมานานเเล้วด้วย” 

“...ปล่อยเราก่อนหวาย” ผมพยายามดันร่างของคนตัวเล็กกว่าออก เเต่ก็ไม่สำเร็จ หวายกอดผมเเน่นขึ้นจนเริ่มจะอึดอัด หายใจไม่ออกเเล้ว 

“ไม่ปล่อย! จนกว่าเราจะคบกัน หวายจะไม่ปล่อยฟิวส์...ฮึก...หวายรอมานาน...นานมาก...หวายรอจนฟิวส์เลิกกับอิหมิว...รอจนฟิวส์กลับมาเเล้วเราจะรักกัน...มันต้องเป็นเเบบนั้น...ฮึก...ฟิวส์ต้องเลิกกับมัน...ฟิวส์ต้องรักหวาย!!” 

“พอสักที! หวายเห็นเราเป็นคนยังไง...เป็นคนใจง่าย จะรักใครก็รักได้ง่ายๆ เหรอ!” 

“ฟิวส์...หวายไม่ได้หมายความเเบบนั้น...หวายเเค่…” ผมดันตัวของหวายออกได้สำเร็จ 

“ที่ฟิวส์คบกับคุณโทมัส ก็เพราะเป็นเขา! ฟิวส์คบเพราะฟิวส์รักเขา...เเละเเน่นอนว่าเพราะเป็นเขาฟิวส์ถึงยอมคบกับผู้ชายด้วยกัน!...” 

“...ฮึก” 

“ฟิวส์ไม่ได้ชอบ ไม่ได้พิศวาทผู้ชายด้วยกันมาก่อน...เเต่เพราะเป็นเขา เป็นคุณโทมัสฟิวส์ถึงยอม...เพราะฉะนั้น หวายตัดใจจากฟิวส์เถอะนะ เรายังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้...ฟิวส์ยังเป็นเพื่อนของหวายตลอด...เเต่มันจะเป็นได้เเค่นั้นทั้งตอนนี้เเละตลอดไป...ขอโทษที่ฟิวส์ต้องพูดตรงๆ ...เเต่ฟิวส์ไม่อยากให้หวายหลอกตัวเองว่ายังมีหวัง...ยังไง...ฟิวส์ก็คงให้ในสิ่งที่หวายต้องการไม่ได้...ฟิวส์คงให้หวายไม่ได้นอกจากคำว่าเพื่อน” 

 

ผมเลือกที่จะพูดออกไปตรงๆ ถึงจะรู้ว่ามันทำร้ายจิตใจของเขามากเเค่ไหน...เเต่ถ้าไม่พูดให้ชัด...มนุษย์อย่างเราๆ ก็มักจะคิดเข้าข้างตัวเอง คิดว่ายังมีหวัง จนเผลอทำร้ายทั้งตัวเองเเละคนรอบข้างไป… 

 

“เพราะมันรวยใช่ไหม...เพราะมันคือโทมัส อพอลโล่สินะ...ทำไมละฟิวส์...หวายก็รวย บ้านหวายก็มีเงิน ถึงจะไม่มากเท่ามัน เเต่ก็ไม่มีทางลำบาก ฟิวส์จะไปเสี่ยงตายอยู่กับพวกเลวๆ เป็นมาเฟียขูดรีดคนอื่นเขาทำไม!!” 

“หยุดพูดนะ! หวายไม่เคยรู้อะไรเลย จะมาพูดเเบบนี้ไม่ได้!” 

“ฟิวส์ปกป้องมันเหรอ! ปกป้องมันทำไม!” 

“เพราะรักไง! เเละที่สำคัญ...ฟิวส์รู้ว่าเขาเป็นยังไง...บ้างที่เวลาเเค่ปีเดียวก็ทำให้ฟิวส์รู้จักเขาได้เห็นด้านต่างๆของเขา ได้ดีกว่าที่ฟิวส์รู้จักหวายมา 5 ปีก็ได้….ตอนนี้ฟิวส์คิดว่ามันเป็นเเบบนั้น” 

 

ผมพูดออกมาเสียงเรียบ เเอบผิดหวังนิดๆ ที่เพื่อนสนิทผมมาดูถูกคนรักของผมเเบบนี้...หวายไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับคุณโทมัสเลย เเต่กับพูดถึงเขาเสียๆ หายๆ 

 

“ไม่ว่าคนอื่นจะมองคุณโทมัสยังไง...เเต่ในสายตาเรา เขาก็คือเขา...คือคนรัก คนสำคัญของเรา...ถ้าเราต้องมาเลิกกับเขาเพียงเพราะคำพูดของคนที่ไม่เคยรู้จักเขาดีพอ...เราขอบอกตรงนี้ว่าเราไม่เลิก! ไม่มีวันด้วย” ผมพูดบอกออกไป กำลังจะหันหลังเดินหนีออกมาเพราะไม่อยากจะรู้สึกเเย่ไปกว่านี้เเต่ก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง 

“ฟิวส์ก็เเค่หลงไปกับเงินของมัน ได้มามากละสิถึงกับไม่ยอมเลิกกับมันขนาดนั้น!...เเหวนที่มือนั้นก็ด้วยใช่ไหม...ถอดออกมาเลยนะ หวายจะซื้อให้ใหญ่กว่านี้ก็ได้ถ้าฟิวส์ต้องการ!”หวายทำท่าจะเข้ามาถอดเเหวนออกจากมือของผม เเต่ว่าผมหลบทัน 

“อย่ามายุ่งกับของๆเรา....เเละถ้าหวายคิดว่าเราเป็นเเบบนั้น...ก็ตามใจ” ผมพูดออกไปเเบบนั้นเเล้วเดินออกมาเลย ไม่เเม้เเต่จะหันกลับไปมองคนที่กำลังนั่งร้องไห้ สะอึกสะอื้นอยู่กับพื้นเเบบนั้นสักนิด 

 

ขอโทษนะหวาย...เราอาจจะเห็นเเก่ตัว...เเต่เราไม่สามารถทิ้งความรู้สึกของเราเพื่อไปตอบรับความรู้สึกของหวายได้จริงๆ เเละยิ่งหวายมาพูดเเบบนั้น...เรายิ่งจะทิ้งเขาไปคบกับหวายไม่ได้เลย 

 

ไอ้คำที่เขาว่า เพื่อน กับเเฟนจะเลือกใคร?  ตอนนี้เรามีคำตอบให้คำนั้นเเล้ว...ขอโทษจริงๆที่เห็นเเก่ตัว.... 

 

“เขินจัง” เสียงพูดเบาๆ ดังขึ้นใกล้ๆ หู ผมไม่รู้ว่าเขามาตั้งเเต่เมื่อไร ไม่รู้ว่าได้ยินอะไรไปบ้าง เเต่ก็น่าจะได้ยินเกือบหมดเเน่ๆ ดูจากรูปการณ์เเล้ว 

“คุณ!!” 

“จะปล่อยให้ร้องอยู่เเบบนั้นหรือไง” 

“...ผมไม่รู้...เเต่ผมไม่ชอบใจกับสิ่งที่เขาพูด” 

“ที่ดูถูกเธอ หรือที่พูดถึงฉัน?” 

“ก็...ทั้งสอง...เขาไม่ควรพูดถึงคนอื่นเเบบนี้” 

“ให้ฉันจัดการให้ไหม” 

“อย่าทำอะไรเขานะครับ! เขาเป็นเพื่อนผม” 

“ไม่ทำอะไรหรอกน่า” คุณโทมัสยกมือลูบหัวผมเบาๆ 

“ไปรอที่บ้านไป ฉันจะจัดการเอง” 

 

 

#โทมัส 

 

ฟิวส์พยักหน้ารับ เหลือบไปมองเพื่อนของตัวเองที่กำลังนั่งร้องไห้เสียใจอยู่...ผมรู้ว่าฟิวส์เองก็เสียใจที่มันเรื่องเป็นเเบบนี้...ดูจากเเววตาที่เคยสดใสนั้นก็รู้ 

 

“ไปเถอะ” 

“ครับ” 

 

ผมรอจนเจ้าตัวขาวเดินจากไป ก่อนจะเดินตรงไปหาเป้าหมายที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่เเบบนั้น 

 

 

“กลับไปได้เเล้ว” 

“สะใจเเล้วใช่ไหม...ฮึก...ฟิวส์เกลียดฉันเพราะเเก!!” 

“เพราะเธอทำตัวเอง!” 

“ไม่จริง! เพราะเเก ถ้าไม่มีเเกฟิวส์จะรักฉัน!” 

“เขาก็พูดเเล้วไม่ใช่หรือไง...เธอคิดว่าไม่มีฉันเเล้วฟิวส์จะรักเธองั้นเหรอ...หึ” 

“เพราะเเกมีเงินหรอก ฟิวส์ถึงยอม...ค่อยดูนะฉันจะ...อึ่ก!!” 

“อย่ามาดูถูกคนของฉัน!” 

 

ผมมั่นใจว่าตัวเองสามารถหักคอไอ้เด็กพูดมากอวดดีนี้ได้ง่ายๆ ถ้าขืนมันยังกล้ามาดูถูกคนรักของผมเเบบนี้...รอบคอเล็กๆของมันเเค่นี้...ผมได้หักทิ้งจริงๆเเน่ 

 

“ป...ปล่อย..ปล่อย...ยยกู!!” 

“ตัวเล็กๆ เเบบเนี่ย..ฉันทำให้หายไปได้ไม่ยากหรอก” ผมก้มลงกระซิบเสียงเย็นข้างๆ หู ก่อนจะผลักคนที่กำลังตัวสั่นเป็นเจ้าลงไปกับพื้น 

 

เเค่ก..เเค่..กก! 

 

“โอกาสของมึงตอนนี้คือออกไปจากชีวิตฟิวส์ซะ...เเล้วถ้ามึงจะกลับมา ก็ต้องกลับมาในฐานะเพื่อนเท่านั้น!” 

 

พอตั้งสติได้ ไอ้เด็กนี้รีบพยุงตัวลุกขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไป… 

 

“นายครับ จะให้ผมจัดการไหมครับ”ไอ้เเฟรงค์ ที่ตามผมมาด้วยตั้งเเต่เเรกพูดขึ้น 

“ไม่ต้อง เเค่คอยจับตาเอาไว้ อย่าให้มันเข้าใกล้ฟิวส์ได้อีก” 

“ครับนาย” 

 

ถึงจะพูดไปว่ามันสามารถกลับมาหาฟิวส์ได้ เเต่ไม่มีทางเสียหรอกที่ผมจะยอม...มดอยู่ใกล้น้ำตาลยังไงก็อดใจไม่ไหว...ตัดปัญหาไปตั้งเเต่ต้นง่ายกว่า 

. 

. 

. 

หลังจากวันนั้น นี้ก็ผ่านไปวันเเล้ว เเต่เหมือนเจ้าตัวขาวยังคิดเรื่องนั้นไม่ตก ดูซึมเศร้าไปจนเห็นได้ชัด 

 

“นอนเถอะ...มันดึกเเล้วนะ...จะมานั่งให้ไอ้ตัวดำๆ พวกนี้มันกัดเล่นทำไม” ผมพูดบอก ก้มลงไปจับมือของคนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หน้ากระชานบ้านอยู่เเบบนั้น 

“เขาต้องโกรธผมเเน่ๆ เลย” 

“...เขากำลังตัดใจหรือเปล่า ให้โอกาสเขาสิ รอจนเขาพร้อม…” 

“ครับ...คงจะเป็นเเบบนั้นเเหละ” ฟิวส์ค่อยๆ ยิ้มออกมาบางๆ เเต่ผมรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวกำลังฝืนยิ้มเเค่ไหน 

 

หึ! กล้ามาสร้างเรื่องให้เจ้าตัวขาวคิดหนักเเบบนี้ จับมาเฉือนทิ้งดีไหม- -! 

 

“ไปนอนกันเถอะครับ...ผมไม่เป็นอะไรเเล้ว” 

 

ถึงปากจะพูดเเบบนั้นเเต่ไม่ใช่เลย เจ้าตัวขาวไม่เคยคิดเเบบนั้น...ถึงผมจะไม่เคยมีเพื่อนสนิท เเต่ก็พอจะเข้าใจ หากเราต้องผิดใจหรือรู้สึกไม่พอใจกับคนที่สนิทสนมกันมาเป็นเวลานาน มันคงรู้สึกไม่ดีเท่าไร...ขนาดตอนนั้นที่ผมกับเจ้าตัวขาวหลบหน้ากันยังรู้สึกไม่ดีเลย 

. 

. 

. 

Rrrrrrrr…..Rrrr...rrrrr~! 

 

ผมเหลือบมองคนตัวขาวที่ค่อยๆ ขยับตัว ก่อนที่มือขาวๆ จะควานหามือถือของตัวเองที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่ในตอนนี้...เหลือบมองเวลาก็ปาเข้าไปตี 3 เเล้ว 

 

ใครที่ไหนมันโทรมาตอนนี้วะ! 

 

ฟิวส์เด้งตัวขึ้นนั่ง ยกมือขยี้หัวตัวเองจนฟูไปหมด ก่อนจะหันมาหาผม พอเห็นว่าผมตื่นก็เลยตั้งท่าจะลุกออกไปคุยด้านนอกเเต่ผมดึงเเขนเอาไว้ก่อน 

 

“คุยเถอะ ไม่กวนหรอก” ผมพูดบอกออกไปเบาๆ ฟิวส์เลยพยักหน้ารับ ก่อนจะกดรับสาย 

“อย่าทำเเบบนั้นนะหวาย!!!" 

 

เเบบนี้เรียกมาม่าๆไหมน่าาาาาาาาา 

เอาจริงคำถามว่าระหว่างเพื่อนกับเเฟนเนี่ยจะเลือกใคร...มันก็ต้องขึ้นอยู่กับสถานการณ์ในตอนนั้นเเหละเราว่านะ....เอาง่ายๆก็คือ....ถ้าจะเดท ก็คงไม่มีใครเอาเพื่อนไป...ถ้าจะไปงานเลี้ยงรุ่นก็คงจะเป็นเพื่อนที่สำคัญกว่าอะไรทำนองนั้นเเหละ..เราว่านะ... 

เเต่บอกเลยว่า  ตาเฮียมาเฟียกับ เพื่อสนิทคิดไม่ซื่ออย่างหวายเนี่ยเเต่เเล้ว รู้สึกว่ามวยถูกคู่จริง 55555 

ยังไงก็ ติดตามตอนต่อไปปปปปปป.....เจอกันจ้าาาาาาาาาาาาาา 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น