สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ. ห้ามลอกเลียนแบบ มีความผิด

นิสิตร้อนรัก ep.5 การปรากฎตัวของ_อาจารย์นิก

ชื่อตอน : นิสิตร้อนรัก ep.5 การปรากฎตัวของ_อาจารย์นิก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 66.1k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2561 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นิสิตร้อนรัก ep.5 การปรากฎตัวของ_อาจารย์นิก
แบบอักษร

ในจุดพักนักกีฬาไม่ได้มีเพียงหนุ่มๆกล้ามแน่นร่างสูงใหญ่เพียงสามสี่คน แต่มีนับสิบคน​​

เบลตาลาย เหงื่อแตกพลั่กก.. นึกอยากจะย้อนกลับทางเดิมขึ้นมาตะหงิดๆ

"โอ๊ยย!!! ทำไมวันนี้อากาศมันถึงได้ร้อนรุ่มแบบนี้?"

ยกมือเล็กๆขึ้นโบกไปมาเพื่อให้ลมเย็นๆประทะใบหน้าที่กำลังแดงระเรื่อร้อนวูบวาบ รู้ทั้งรู้ว่าที่ทำอยู่มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาสักนิด ใจยังคงเต้นโครมครามในทุกๆย่างก้าวที่เข้าไปใกล้หนุ่มๆนักกีฬาร่างกำยำผิวมันเลื่อมชื้นเหงื่อ

"โอ๊ะ!!! ไม่!!! อย่าถอด"

พึมพำเสียงแหบ ขาสั่นพั่บๆจนต้องหยุดยืนนิ่งๆเพื่อมองและเรียกสติ พ่อเทพบุตรผิวเข้มหนึ่งในนักกีฬากำลังถอดเสื้อทีมออกจากหัวแล้วราดน้ำเย็นๆรดร่างกำยำจนหมดขวด กล้ามท้องตึงๆกับไรขนบางเบาที่มุดหายเข้าไปในขอบกางเกงเปียกโชกกำลังจะทำให้เบลขาดใจตาย

"นี่มันยิ่งกว่าในหนัง นู้ดด.. ยั่วสวาท"

ขาเริ่มขวิด เดินไม่ตรงทาง หน้ามืดตาลายจนอยากจะเป็นลม สมองคิดเข้าข้างตัวเอง

'ถ้าแกล้งเป็นลม พ่อนักกีฬาคนนั้นอาจจะเข้ามารับแล้วอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอดแข็งแรง..'

เบลนึกอยากจะเปลี่ยนจากแผนเดิมที่พินนี่กับไอซ์คิดเอาไว้..

เบลฟังไอซ์แจกแจงแผนการณ์แล้วได้แต่ทำตาปริบๆ

'เบลจะต้องทำตัวเป็นผู้หญิงสวยแต่สมองกลวง แล้วเข้าไปถามหนุ่มๆด้วยท่าทีใสซื่อว่าทีมอเมริกันฟุตบอลต้องการจะรับเชียร์ลีดเด้อร์รึเปล่า? เพื่อเป็นการเปิดตัวและเรียกร้องความสนใจจากหนุ่มๆรวมทั้งไอ้เลวนั่นด้วย..'

ถึงแม้ในใจจะรู้ว่าคำถามนี้มันสุดแสนจะปัญญาอ่อน เพราะใครๆในมหาลัยต่างรู้ดีว่าการเปิดรับสมัครเชียร์ลีดเดอร์ของทีมอเมริกันฟุตบอลที่สาวๆค่อนมหาลัยอยากสมัครใจแทบขาด จะเปิดรับและปิดประกาศผ่านบอร์ดกลางของมหาลัยเท่านั้น ไม่ใช่การเดินดุ่มเข้าไปถามนักกีฬา..

-----------------##_♡_##---------------


"ฉันต้องโง่สุดๆแน่ ถ้าพูดออกไปแบบนั้น คงได้โดนสนสะพายแน่ยัยเบล.เอ้ยยยย.."

เริ่มลังเลกลัวดูโง่แบบไม่น่าให้อภัย หันรีหันขวาง 

ตอนนี้เบลเริ่มเป็นจุดสนใจพอควร การเดินนวยนาด ยักย้ายส่ายสะโพกเข้ามาจนชิดติดขอบสนาม จวนจะถึงจุดพักนักกีฬาในอีกไม่กี่ก้าว..

เพียงแค่นี้ก็เรียกสายตาจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดี เพราะในระยะร้อยเมตรไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาในบริเวณนี้นอกจากเบลคนเดียว..

เบลเริ่มไม่แน่ใจ จะไปต่อหรือหันหลังกลับดี ถ้าเพียงแต่เจ้าลูกบอลกลมๆที่กำลังลอยละลิ่วอยู่นั่นจะไม่ช่วยตัดสินใจให้.. 


...ปึ๊กกกก...

"ว๊ายยยยย!!!!"

ลูกบอลพุ่งเข้าหาเป้าหมายเป็นหัวสวยๆของผู้หญิงที่สมองกำลังจะกลวงจริงๆ เบลมึนจนพูดไม่ออก

อาการงวยงงจนเห็นดาวหมุนติ้วๆอยู่บนหัวมันมีจริงๆด้วย และไอ้อาการเข่าอ่อน หน้าทิ่มมันก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เซนิดๆ ร้องเท้าส้นสูงปรี๊ดด เริ่มส่งผลเมื่อส้นแหลมๆกำลังจมลึกลงไปในพื้นหญ้านุ่มๆ

เบลสลัดขายืนโงนเงน ส้นรองเท้าข้างซ้ายหักดังป๊อกแล้วจมหายลงไปในดิน ช่วยเพิ่มความอายและซวยบวกโง่ให้เพิ่มขึ้นอีกเป็นร้อยเท่า..


ค่อยๆทรุดตัวลงทีละนิด สบัดหัวเพื่อให้หายมึน เบลประคองไม่ให้ตัวเองต้องล้มหงายหลังตึงลงไปนอนแผ่ที่พื้นแบบหมดสภาพ..

"คุณ เป็นอะไรรึเปล่า?"

เสียงทุ้มๆมาพร้อมกับวงแขนกำยำ

เบลหลับตา ทิ้งร่างอ่อนระทวยลงสู่อ้อมกอดที่โหยหา

"อ้าาาสส์ สวรรค์ทรงโปรด กล้ามแน่นๆกับผิวชื้นเหงื่อของหนุ่มๆนี่แหละที่ต้องการ"

ตาหรี่นิดๆ ล่องลอยหน่อยๆ สติสตังค์ยังมาไม่ครบ เพราะสมองยังมึนจากการถูกลูกบอลกระแทกอย่างจัง..


---------------##_♡_##----------------


"..ถอยหน่อยพวก มีอะไร? นี่มันเบล เบลใช่มั๊ย???"

แจ๊กพอตแตกมันเป็นแบบนี้นี่เองเต้อร์ฝ่ากลุ่มของชายหนุ่มเข้ามายืนค้ำหัวของเบลด้วยใบหน้าถมึงทึง เงามืดดำทะมึนเหมือนราหูกำลังจะอมพระอาทิตย์

เสียงห้าวๆที่เบลจำได้ขึ้นใจ ทำให้ต้องกระพือเปลือกตาขึ้นมอง ก่อนจะฝืนยิ้มหวานจ๋อยจวนจะหยดไปให้ทั้งๆที่หัวปวดระบม

แต่ไม่ว่าจะยังงัย ความเจ็บที่ได้มาครั้งนี้ก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม แลกกับการยิงนัดเดียวได้นกถึงสองตัว..

นัดแรก..ได้แนบใบหน้าเนียนๆเข้ากับวงแขนสีแทนแข็งๆและแผ่นอกกว้างที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก

และนัดที่สอง บรรลุเป้าในการพาตัวเองมาให้เต้อร์เห็นแบบเต็มๆสองตา..


"..ณุ..ปล่อยเบล ฉันจะพาเบลเข้าไปในร่มเอง"

เต้อร์พูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆวางอำนาจทันที ที่จำได้ว่าผู้หญิงสวยในอ้อมกอดของเพื่อนนักกีฬาเป็นเบล.. แฟนเก่า


เบลรำพึงในใจด้วยความสาแก่ใจ

'สุภาพบุรุษจังนะไอ้ชั่ว แกอย่าหวังว่าจะได้แตะต้องตัวฉัน"


"ไม่!! ไม่ต้อง เบลไม่เป็นอะไร?"

ขึ้นเสียงสูงนิดๆปฎิเสธไม่ไว้หน้า


"คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ? ผมขอโทษที่เตะบอลมาทางคุณ"

หนุ่มนักกีฬาอีกคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี ขอโทษ

"ไม่ค่ะ ไม่เป็นอะไร แต่ถ้าจะกรุณา พี่ช่วยประคองเบลไปนั่งตรงโน้นหน่อยได้มั๊ยคะ?"

ขอร้องด้วยสายตาหวานเชื่อมพอๆกับเสียงออดอ้อนนิดๆ

"ได้ซิครับ"

"นายไม่ต้อง พี่จะพาเบลไปเอง"

เต้อร์หน้าแดงก่ำ กระชากเสียงใส่เพื่อน ก่อนจะคุกเข่าลงกลางวงล้อมเพื่อช้อนอุ้มร่างของเบล..


"ขอบคุณนะคะ แต่เบลอยากให้พี่คนนี้ช่วยพาไปมากกว่า"

เมินหน้าหนี พร้อมกับหันไปส่งยิ้มให้กับเจ้าของวงแขนที่กำลังซุกซบอยู่

"เบล!!!!"

ตวาดลั่น ไม่พอใจ เสียหน้าอย่างหนัก


----------------##_♡_##--------------


"อะ.. แฮ่มมม...!!!!"

"หนุ่มๆ.. กลับไปซ้อมต่อ แล้วปล่อยแม่สาวสวยคนนี้เอาไว้ตรงนี้ อาจารย์จะพาไปที่พักนักกีฬาเอง"

เสียงทุ้มๆเย็นๆแทรกผ่านกลุ่มนักกีฬากล้ามแน่นเข้ามาก่อนที่เบลจะเห็นเจ้าของเสียงด้วยซ้ำ

"อาจารย์นิก!!"

หนุ่มๆแหวกออกเป็นทางเพื่อให้ชายหนุ่มนามว่าอาจารย์นิกเดินเข้ามา..

โดมินิก เรนเดล : Dominic Randel

(อาจารย์นิก : อายุ 28 ปี)

เบลอ้าปากค้างเหมือนผู้หญิงสวย ปัญญาอ่อนสมองกลวงของแท้ ชนิดที่ถ้าเห็นหน้าของตัวเองในกระจกเวลานี้คงอยากจะไปกระโดดน้ำตายซะให้รู้แล้วรู้รอด

ชายหนุ่มที่กำลังก้าวเข้ามากลางวงล้อมของหนุ่มๆ ทำเอาหัวใจของเบลหกตะเมนตีลังกา เป็นร้อยๆตลบ รังสีทองกำจายไปรอบร่างสูงใหญ่ผิวสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาคู่นั้น..

"ฉันกำลังจะตาย..หัวใจกำลังจะระเบิด"

​คร่ำครวญเพ้อเจ้อในใจ หายใจแทบไม่ออก



"กลับไปซ้อม เวลาซ้อมเหลือน้อยอย่าให้อะไรหรือใครมาทำให้ไขว้เขว"

เสียงทุ้มๆแฝงด้วยคำพูดประชดนิดๆ แต่นั่นก็ยังไม่มากพอจะทำให้สติแตกซ่านของเบลกลับคืนมา

"เอ่อออ.. ครับ"

หนุ่มๆทั้งกลุ่มมีสีหน้าจ๋อยๆ แต่ก็รับคำแล้วเดินกลับไปซ้อมต่อแต่โดยดี ยกเว้นเพียงคนเดียวที่ยังลังเล..


"เต้อร์ ไปซ้อม"

เสียงเข้มๆออกคำสั่ง

"แต่..."

เต้อร์ถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นเดินตามกลุ่มเพื่อนๆไป..


-------------##_♡_##--------------

 😄หุหุ.. กำลังสนุก ติดตามได้ในตอนต่อไปจร้าาา..😄


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว