ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เอ๊ะ!!...ผมเป็นเจ้าหญิง ๒

ชื่อตอน : เอ๊ะ!!...ผมเป็นเจ้าหญิง ๒

คำค้น : คาลอส,เซียน่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2558 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เอ๊ะ!!...ผมเป็นเจ้าหญิง ๒
แบบอักษร

ผมตื่นขึ้นมาจากเตียงนอน กำลังจะอาบน้ำก็นึกอะไรบางอย่างได้ว่า

O.O!! กำของเวรของกำ  ต้องมาอาบน้ำเห็นสัดส่วนของผู้หญิงคนนี้ ให้ตายซิ!!!!  ผมเข้าไปในห้องน้ำปิดประตูจากนั้นถอดชุดออกจนหมด แล้วหันไปที่กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ติดผนังห้องอาบน้ำ

>///////<  ใบหน้าผมขึ้นสีเป็นสีแดงคล้ายลูกเชอร์รี่ ผมก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งนะ ถึงแม้จะเคยเห็นของจริงมาบ้างแล้วแต่เมื่อ ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้มันก็อดไม่ได้ที่จะ

มือผมค่อยๆเลื่อนไปสัมผัสยังอกตูม  จากนั้นก็ใช้นิ้วเกลี่ยยอดอกสีสวยเล่นๆ แต่กลับเสียวจนขนลุกไปหมด

ฮิ๋ย! เสียวจริงจากนั้นมือผมย้ายจากหน้าอกสวยไปยังแขนเนียน นุ่ม

ผิวเนียนและนุ่มดีจัง สงสัยคงดูแลมิใช่น้อยจากนั้นมือผมสัมผัสถึงปุยขนที่อยู่ระหว่างขาทั้งสองข้าง ผมค่อยเลื่อนลงไปแล้วสัมผัสที่จุดกระสันของผู้หญิง  สัมผัสเพียงนิดก็ทำผมแทบยืนไม่อยู่  ผมจึงชักมือกลับทั้งสองข้างสายตามองหญิงสาวในกระจกชัดๆ

ใบหน้าและรูปร่างของเซียน่าจัดได้ว่าสวยงามดั่งรูปปั้น  ผมสีทอง  ใบหน้าเรียวรูปไข่  ดวงตากลมโตสีน้ำตาล  ริมผีปากเรียวเล็กน่าจูบ ผิวขาวเนียน ที่สำคัญหน้าอกหน้าใจของเธอคับแน่นบวกกับรูปร่างเรียวอวบอั๋นนั้นทำให้นางเซ็กซี่มากในสายตาผม

เมื่อพิจารณารูปร่างตนเองเสร็จแล้ว จึงลงมืออาบน้ำโดยไม่ลืมทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมของร่างกาย  เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็ถึงเวลาสวมชุด

เมื่อสวมชุดเสร็จแล้วผมเดินออกมาจากห้องเห็นนมถือกำไล  สร้อยคอ สร้อยแขน ไว้ในกล่องมองผมแปลกๆผมจึงถามนม

นม มีอะไรรึเปล่า

ทรวดทรงอกองค์หญิงเคลื่อนไหวมากเลยเพค่ะ

“……..” ผมจึงใช้ทั้งมือสองกุมสองเต้าของผมทันที

อ่อ…” ไม่มีคำตอบจากผมเพราะ ผมสวมชั้นในไม่เป็น

พระองค์ทำไมไม่สวมชั้นในเพค่ะ ไม่ได้นะเพค่ะ ไม่สวมไม่ได้

นมฉันสวมชั้นในไม่เป็น

โธ่เดี๋ยวนมสอนให้เพค่ะ

ขอบคุณค่ะนมนมค่อยๆสอนผมทีละขั้นตอนจนผมเข้าใจและทำเองได้ ชุดชั้นในของที่นี่ใส่ทับไว้เยอะมากแต่เป็นผ้าบางมากกว่าส่วนผ้าที่หนาจะอยู่ชั้นที่ 2 และ 5 ซึ่งชุดที่ผมใส่นั้นมี 5 ชั้นด้วยกัน ซึ่งผ้าส่วนใหญ่จะเป็นผ้าพลิ้วนะ  ไม่ร้อน ไม่หนักด้วย

 ขณะที่นมกำลังหวีผมให้ผมนั้น

นมอ่อผม เอ้ย ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันหรอ

“??” นมเอียงคอสงสัยแล้วมองหน้าผมผ่านกระจกใบใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า

ผม...ไม่ใช่ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย

โธ่องค์หญิงเดี๋ยวนมจะให้นางกำนัลตามท่านหมอมานะเพค่ะขณะที่นมจะเดินออกไปนั้นผมจึงพูดดักทางทันที

อย่านะฉะ ฉัน ไม่ต้องตามท่านหมอ ขอร้องล่ะนมผมพูดเพราะอยากรู้เรื่องราวของร่างที่ผมอยู่จากนมให้มากที่สุดเพื่อหาทางหนีจากที่นี่ให้ได้

โธ่องค์หญิง…” นมหันกลับมาหาผม

แค่นมเล่ามาให้ฉัน แค่นั้นเอง นะนมผมจับมือนมไว้ทั้งสองข้างขอร้องให้เล่าเรื่องของร่างผมให้ฟัง

ฮ่อก็ได้เพค่ะจากนั้นผมนั่งลงที่เก้าอีกตัวเดิมส่วนนมนั่งพื้นเพื่อเล่ารายละเอียดทั้งหมด

เมืองวาสประสบปัญหาหนักเพราะถูกข้าศึกจากเมืองต่างถิ่นโจมตีหลายครั้งทำให้จำนวนพลทหารของเราลดลงเพราะเมืองวาสอุดมไปด้วยพืชผัก แร่ธาตุนาๆชนิด สายน้ำที่มีตลอดปีทำให้เป็นที่ต้องการแก่เมืองต่างถิ่น พระราชา        ดาเมียนท่านพ่อของท่านจึงคิดหาวิธีช่วยเมืองต่างๆนาๆ แล้วมีอยู่วันหนึ่งทัพเมืองโกลเลสได้เข้ามาบุกเมืองเรา ด้วยความกำลังพลของเรามีน้อยพระราชาจึงเลือกที่จะเจรจา……”

“…………..”

การศึกไม่เกิดขึ้นเพราะท่านชายจากเมืองโกลเลสต้องพระทัยองค์หญิงเมืองวาส จึงต่อรองให้มีการอภิเษกขึ้นระหว่างทายาททั้งสองเมืองเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกันพระราชาจึงเลือก….”

ให้ฉันมาอยู่ที่นี่เพื่อแต่งงานกับเจ้าชายบ้าบอคนนั้นเนี่ยนะ!” ผมพูดด้วยความโมโห

ใช่แล้วเพค่ะ แต่ก็เป็นสิ่งดีนะเพค่ะเพราะเมืองวาสก็ได้รับการช่วยเหลือจากเมืองโกลเลสมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการทหารที่นำมาร่วมรบ การศึกษาและอีกหลายอย่าง

เรื่องนั้นมันก็ดีอยู่หรอก แต่แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเนี่ยซิ มันดียังไงกัน

นั่นเป็นความคิดองค์หญิงก่อนจะเข้ามาอยู่เมืองโกลเลส แต่หลังองค์หญิงมาอยู่ที่นี่นมเห็นพระองค์มีความสุขเมื่อได้อยู่กับท่านชายคาลอสนะเพค่ะ เสียอย่างเดียวท่านชายเป็นนักรักตัวฉกาจที่ผู้หญิงคนไหนก็อยากขึ้นเตียงด้วยเพราะเรื่องนี้ทำให้ท่านกลัวที่จะมีการอภิเษกเพราะหากรักกันแล้วไม่อาจมีรักเดียว ท่านก็ไม่อยากรักคนๆนั้นเพราะต่อไปอาจมีแต่ความเจ็บปวด

ฉันเลย..ฆ่าตัวตาย

ใช่แล้วเพค่ะ

ฮื่ย! ทำไมเห็นแก่ตัวขนาดนี้ ถ้าเกิดตายจริงขึ้นมาแล้วเมืองวาสหล่ะ ผู้คนที่อยู่ที่นั่นจะต้องทุกข์ทรมานกันขนาดไหนทำไมคิดอะไรโง่ๆแบบนี้นะผมเริ่มไม่เห็นใจร่างนี้ขึ้นทุกทีแล้วซิ

“……….”

นม บอกฉันทีฉันเป็นคนยังไงกัน

พระองค์เป็นคนเรียบร้อย  อ่อนหวานดั่งดอกกุหลาบขาว รอบรู้ด้านอาหาร  เย็บปักถักร้อย  ความสวยความงามเพค่ะ

“!!!!!” อาหาร เย็บปักถักร้อย ความสวยความงาม  ให้ตายตรงกันข้ามกับผมทุกข้อ อ่อนหวาน เรียบร้อย  -_-!!

อ่อนมหากฉันไม่เป็นเหมือนเดิมหล่ะ

“?? ไม่เป็นเหมือนเดิม

หากฉันไม่เรียบร้อย เย็บปักไม่ได้ และหลายๆอย่างที่นมบอกมามันไม่เหมือนเดิม….”

ทำไมพระองค์ถึงพูดแบบนี้เพค่ะ

คือ….โอ้ยยยผมเอามือกุมหัวผมไว้แล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด (ผมแกล้งไปอย่างนั้นเหละเพราะผมไม่รู้จะตอบนมยังไง สู้ความจำเสื่อมดีกว่า ผมจึงเลือกวิธีนี้)

องค์หญิงเพค่ะ ด้านนอกมีใครอยู่ไหม ตามท่านหมอมาทีนมตะโกนเรียกนางกำนัลด้านนอกแล้วประคองผมที่คุกเข่าลงกับพรมร้องโอดครวญ

ปวดหัวจังเลยนม โอ้ยยยยย

ไม่เป็นไรนะเพค่ะ เดี๋ยวท่านหมอก็มาแล้ว

องค์หญิงเซียน่า! ท่านนมเพค่ะ!”

ตามท่านหมอมารึยัง

นางกำนัลไปตามแล้วเพค่ะท่านนม

ช่วยฉันพยุงองค์หญิงไปที่เตียงทีผมค่อยๆลุกเดินโดยมีนางกำนัลและนมคอยพยุงตัวผมไว้ทั้งสองข้างเมื่อไปถึงเตียงท่านหมอก็เข้ามาพอดี พร้อมกับกระเป๋าใบเดิม

เมื่อตรวจทุกอย่างเสร็จหมอกลับย่นคิ้วและเอียงคอ

ทำไมหรือท่านหมอ

ร่างกายก็ปกติดีเพค่ะ แต่ทำไมพระองค์ถึงปวดศรีษะ หมอกำลังคิดถึงสาเหตุนั้นอยู่เพค่ะ

“……” เหงื่อแตกพลั่ก

หน้าซีดเชียว องค์หญิงดมยาดมเพค่ะนมยื่นยาดมให้ผม

ท่านหมอหรืออาจเป็นครั้งที่องค์หญิงกินยาพิษแล้วล้มลงกับพื้นรึเปล่า

อาจมีส่วน แต่หมอไม่อาจบอกได้ว่าความจำนั้นจะกลับมาอีกเมื่อไหร่หมอตอบคำถามนม

ไม่เป็นไร แค่อยู่กับปัจจุบัน ข้ายังมีชีวิตอยู่ก็พอผมพูดแล้วมองหน้าทุกคนที่อยู่ในห้อง

ใช่แล้วเพค่ะ แค่พระองค์มีชีวิตอยู่นมก็ดีใจแล้วเพค่ะ

นมร้องไห้อีกแล้วเมื่อผมทักนมจึงรีบยกมือจะปาดน้ำตาทิ้ง แต่ผมไวกว่า

พระองค์….” ผมใช้นิ้วปาดน้ำตานม และพูดว่า

ตอนนี้ฉันเป็นคนใหม่แล้ว  นมอย่าร้องไห้เพราะฉันอีกเลยนะผมเห็นหน้านมก็อดร้องไห้ไม่ได้ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมต้องร้องไห้ตามด้วย

เพค่ะ นมไม่ร้องแล้ว พระองค์ก็เช่นกันนะเพค่ะ

ฉันสัญญาผมยกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อให้อีกคนเกี่ยวก้อย แต่….

“???” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่คุณเรียก นมมองนิ้วที่ผมยื่นออกไปพร้อมทำหน้าสงสัย

นมยื่นนิ้วก้อยมาซินมแบมือออกมาทั้งห้านิ้วมาให้ผม  ผมจึงใช้นิ้วตัวเองเกี่ยวนิ้วก้อยนม

ฉันเกี่ยวนิ้วนมไว้คือคำสัญญาว่าฉันจะไม่ร้องไห้อีกนมจากนิ้วที่กรีดทั้งห้าก็พยายามงอนิ้วก้อยลงเพื่อเกี่ยวนิ้วผม

นมก็สัญญากับองค์หญิงเพค่ะทั้งนมและผมต่างยิ้มออกมา 

ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้วเพค่ะ นมจะพาพระองค์ไปยังห้องรับประทานอาหารด้านล่างเพค่ะ

 

 

 

[ คาลอส ]

 

ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องตนหลังจากที่ไปหาองค์หญิงเซียน่าเพื่อดูปฏิกิริยาของนางว่าสำนึกผิดไหมกับสิ่งที่ได้ทำลงไป  แต่ผลกลับไม่เลย  นางกลับแข็งกร้าว รู้จักโต้ตอบ คล้ายไม่ใช่นางเพราะเซียน่าที่ตนเคยสัมผัส นางค่อนข้างเรียบร้อย  ระวังคำพูดจาเพราะถูกสั่งสมมาจากสังคมชั้นสูงทำให้ร่างสูงแปลกใจอย่างมาก

หึ  น่าสนุก….ไม่ว่าเจ้าจะเป็นยังไงต่อไป…..ตอนนี้เจ้าคือองค์หญิงเซียน่าอยู่ดี หึหึคาลอสเดินไปหยิบแก้วสีทองประกายรินน้ำสีเข้มลงไปในแก้ว ริมฝีปากค่อยจรดลงบนขอบแก้วมือที่จับแกนกลางแก้วยกสูงอย่างรวดเร็ว

 

…………………………………………………………………..

 

 

                “เซียน่าเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”  เมื่อผมมาถึงห้องทานอาหารแล้วนั่งลง ก็มีชายหญิงมีอายุเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่

“…….” คนพวกนี้เป็นใครอีกแล้วผมเอาแต่นั่งมองด้วยความสงสัย

ถวายบังคมเพค่ะ พระราชาไดม่อน พระราชินีโรสนมย่อตัวคับนับ จากนั้นนั่งลงกับพื้นก้มหน้าลงมองพื้นอยู่แบบนั้น

เราอนุญาตแล้ว บอกเราซิทำไมองค์หญิงเซียน่าถึงไม่โต้ตอบเราทั้งสองพระราชาไดม่อนถามขึ้นแล้วนั่งลงที่หัวโต๊ะทานข้าว ตามด้วยหญิงอีกคนนั่งตรงข้ามผม

องค์หญิงสูญเสียความทรงจำเพค่ะ

โอ้! พระเจ้า! องค์หญิงเซียน่าฉันชื่อโรส เป็นมารดาของคาลอสเจ้าจำฉันได้ไหมหญิงมีอายุเรียกแทนตนว่า โรส หันมาคุยกับผมพร้อมลูบหัวและไหล่ผมเพื่อปลอบโยน

ส่วนผมกำลังมองใบหน้าที่ดูมีอายุนั้นเมื่อยิ้มมันทำให้ผมอบอุ่นจัง เธอมีผมสีทอง แววตาสีฟ้าเขียวมรกต(ลูกชายได้มาเต็มๆตาสีเขียว) ส่วนพระราชามีรูปร่างใหญ่ สมส่วน(รู้ละว่าได้เชื้อหล่อจากใคร) ใบหน้าคมเข้ม ผมสีดำ แววตาสีฟ้า

สะ สวัสดี..คร..ค่ะผมไม่รู้ว่าจะต้องใช้ศัพท์แบบไหนคุยผมจึงทักทายแบบปกติแต่ก็ไม่ลืมที่จะพูด ค่ะ ทิ้งท้าย

จ๊ะวันนี้หนูจะต้องลองสวมชุดเจ้าสาวที่ตัดเสร็จนะจ๊ะช่างตัดเย็บจะนำชุดมาให้หนูลองประมาณบ่ายสี่โมง

 

ค่ะผมตอบรับสั้นๆจากนั้นก็นั่งทานอาหารต่อ โดยราชินีก็ชวนคุยไปด้วย ส่วนผมก็เก็บข้อมูลทั้งของเซียน่าและประเทศทั้งสองไปด้วย

ความคิดเห็น