email-icon facebook-icon

คนที่หลงเข้ามา ระวังไว้ด้วยล่ะ

อ่างน้ำ [ bathtub ] รีไรท์

ชื่อตอน : อ่างน้ำ [ bathtub ] รีไรท์

คำค้น : sm fetish bdsm yaoi bl hurt

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 07:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ่างน้ำ [ bathtub ] รีไรท์
แบบอักษร

​อ่างน้ำ [ bathtub ]​ 

เสียงหยดน้ำกระทบพื้นกระเบื้องดังติ๋งๆ อากาศภายในนี้หนาวจับใจ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกปวดตรงท้ายทอยเหมือนกับมีอะไรกำลังบีบตรงนั้นอยู่ ในนี้มันมืดสนิท ผมได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำเท่านั้น ตรงจุดที่ผมนอนอยู่มันไม่ใช่เตียงด้วยซ้ำไป สัมผัสของมันมันแข็งๆเหมือนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ ผมค่อยๆใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งสัมผัสรอบข้างดูว่ามีอะไรอยู่แถวๆนี้บ้าง เหมือนนี่จะเป็นก๊อกน้ำนะ ผมลองหมุนๆมันดู แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา..สงสัยจะเสีย ...หยดเหงื่อเริ่มผมผุดขึ้นเต็มตัว 

ตอนนี้ผมกำลังกลัว.. 

ตุ๊บ! แคร๊ง! 

ผมเผลอปัดมือไปโดนอะไรสักอย่างตกลงกระทบพื้น..คิดว่าคงจะเป็นขวดกับอะไรสักอย่างนี่แหละ เสียงย่ำเท้าของใครบางคนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ไฟในห้องนี้ก็สว่างขึ้นทันที ผมหลับตาลงเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสง ก่อนจะลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ..ในนี้ที่ผมอยู่มันคือห้องน้ำ และ ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำที่แห้งสนิท 

แกร๊ก..แอ๊~ 

เสียงปลดล็อคและลูกบิดประตูที่มีสนิมเกาะเขรอะดังขึ้นตามด้วยประตูขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดออก ผมมองร่างที่อยู่อีกฝั่งของประตูด้วยสายตาหวาดระแวง..ปนสงสัย แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถามอะไร เขาก็รีบเข้ามาข้างในนี้พร้อมกับล็อคประตูลงกลอนจากด้านใน 

"ตื่นเเล้วหรอ...พี่รอตั้งนาน...น้องติณณ์" 

เขาพูดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม..รอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยว เขารู้ชื่อผมได้ยังไง? ผมเอื้อมมือไปจับตรงท้ายทอยของตัวเองเบาๆ เพราะรู้สึกเจ็บจี๊ด..มันบวมๆ เเม้จะเเตะเบาๆก็ยังเจ็บ ผมนิ่วหน้าเล็กน้อย เเล้วมองชายแปลกหน้าที่ยืนมองผมอยู่ ร่างสูงนั่นย่อตัวลงนั่งยองๆ เขาไม่พูดอะไร นิ้วมือเย็นเฉียบถูกยื่นมาสัมผัสตรงต้นคอของผม ทำให้ขนลุกซู่ ผมกลัวจนพูดไม่ออก ร่างกายสั่น หยดน้ำตาเริ่มเอ่อล้น ทำให้ภาพที่มองตอนนี้ไม่ค่อยชัด 

"หนาวหรอ? น้องติณณ์..ร้องไห้ทำไม?" เขาถามผมด้วยน้ำเสียงที่เหมือนเป็นห่วง 

"ผมอยู่ไหน..ฮึก...ผมมาอยู่นี่ได้ไง คุณเป็นใคร? ฮึกๆ " ผมถามเขาโดยไม่รอคำตอบ ในตอนนั้นเองที่น้ำตาทั้งหมดมันล้นออกมาจากดวงตา...เขาจะฆ่าผมหรอ.. 

"ใจเย็นๆนะน้อง..นี่บ้านของเราไง น้องจะมาอยู่กับพี่..เป็นเจ้าสาวของพี่" ...อะไรกันสีหน้าโรคจิตเเบบนั้น พูดออกมาได้หน้าตาเฉยเเบบนั้นเลยหรอ ผมผลักเขาให้ออกห่างจากตัวเอง พร้อมกับเปลี่ยนท่านั่งเป็นท่านั่งกอดเข่า 

"ใครบอกว่าผมจะอยู่ด้วย!! ผมยังไม่ได้ตกลงอะไรเลย!" 

"แต่เรารักกัน..ไม่ใช่หรอ?" 

"รักกะผีอะไรล่ะ!? คุณเป็นใครผมยังไม่รู้จักเลย!" 

หลังจากพูดจบใบหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไป...ใบหน้าโกรธเกรี้ยว เขาจ้องมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาต น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่ต่างจากผม ฝ่ามือหนานั่นฟาดลงมาบนใบหน้าของผมเต็มแรงจนหัวผมหันไปกระเเทกกับกำแพง หยดเลือดหยดลงมาบนเสื้อของผมจำนวนหนึ่ง เเต่ยังไม่ทันที่จะได้หันไปตอบโต้อะไรอีกฝ่าย เขาก็เข้ามากระชากคอเสื้อของผมขึ้น บังคับให้ผมยืนขึ้น กลิ่นสนิมเลือดคละคลุ้งอยู่ในจมูก...กำเดาผมไหลไม่ยอมหยุด มันหยดลงบนเสื้อผ้าเเล้วริมฝีปาก รสชาติของสนิมเหล็กไหลซึมซับเข้าไปในปาก เขากระเเทกแผ่นหลังของผมเข้ากับกำแพง เเต่โชคดีที่ไม่เเรงมากนัก 

"พี่จะให้โอกาสน้องพูดใหม่นะ..ติณณ์" เขาตะคอกใส่ผมเสียงดังจนผมสะดุ้ง 

"เราไม่รู้จักกัน พี่พูดอะไร!?" 

ผมตะคอกกลับไป...นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จำได้ก่อนที่ ทุกอย่างจะดับวูบลงไป 

"ติณณ์...ติณณ์....พี่ขอโทษ" เสียงของชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหัวผม รอบตัวผมเหมือนจะเต็มไปด้วยน้ำ รู้สึกเมื่อยไม่น้อยผมนอนในอ่างอาบน้ำนี้มานานเเค่ไหนกันนะ ดวงตาตอนนี้หนักจนลืมไม่ขึ้น...รู้สึกได้ว่ามันบวม คงจะเป็นเพราะผมร้องไห้ล่ะมั้ง ร่างกายผมมันปวดระบมไปหมด เเต่ที่รู้สึกได้ดีเลยคือ..ช่องทางข้างหลังของผมมันเจ็บมากๆ...ขยับขาแทบไม่ได้เลย 

"ติณณ์" 

เขายังไม่หยุดเรียกชื่อผม...น่ารำคาญจริงๆ 

"หยุดเรียกผมเถอะ" 

"เจ็บมั้ย..ติณณ์เจ็บมั้ย?" 

ผมไม่ตอบเขา เพียงเเต่พยายามลืมตาขึ้น..เเต่พอผมลืมตาขึ้นภาพที่เห็นก็ทำเอาผมแทบช็อคหมดสติ ในอ่างน้ำที่ผมนอนอยู่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยสีเเดงจางๆที่ไหล่ออกมาจากบาดแผลบางส่วน กำเดาของผมยังไม่หยุดไหล ทั้งเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยขบกัดเเละรอยช้ำน้ำอุ่นในอ่างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ มันมองไปทางต้นขาของตน..มันมีเลือดฟุ้งออกมาจะเเถวนั้น..คาดว่าน่าจะจากช่องทางของผมเอง หยดน้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง...ชายอีกคนก็ไม่ต่างอะไรจากผม เขานั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ข้างๆอ่างอาบน้ำจ้องมาทางผม เมื่อเห็นว่าผมลืมตาขึ้นมองเขาก็รีบคลานเข่าเข้ามาหาผมทันที สีหน้าเศร้าสร้อยต่างจากเมื่อก่อนหน้านี้ลิบลับ เขาถือถังน้ำแข็งข้างอ่างอาบน้ำมาด้วยก่อนจะค่อยๆหยิบมันใส่ผ้าขนหนูทีละก้อน 

"ประคบหน่อยนะติณณ์" เขาดันหัวผมให้เงยหน้าขึ้นก่อนจะประคบน้ำแข็งไว้ตรงหน้าผาก ผมมองไปบนเพดานมันเต็มไปด้วยหยากไย่ใยแมงมุม 

"…" ผมไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไรมาก...ถ้าทำให้อีกคนไม่พอใจอีกครั้งล่ะก็คงจะได้เป็นศพเเน่ๆ 

"เป็นไงบ้างติณณ์...ดีขึ้นมั้ย?" 

"ครับ" 

"ดีจัง หายเเล้วเน๊าะ" 

เขาเปลี่ยนอารมณ์จนผมตามไม่ทัน เมื่อกี้ ยังเศร้าอยู่เลย..เเต่พอตอนนี้กลับยิ้มดีใจ น้ำแข็งบนหัวผมค่อยๆละลาย มันเย็นจนชาหน้าผากไปหมด เลือดกำเดาเริ่มหยุดไหล่ เหลือเพียงคราบเก่าๆที่ติดแถวจมูกและปาก 

"มีผ้าหรือทิชชู่ให้ผมเช็ดจมูกมั้ย" 

"ไม่ต้องเช็ดหรอก" พอพูดจบชายคนนั้นก็เอาน้ำแข็งออกจากหน้าผากผม เขาใช้มือประคองใบหน้าผมไว้ทั้งสองข้างแก้ม ก่อนจะก้มลงมา ใช้ลิ้นเลียคราบเลือดที่ติดอยู่ตรงจมูกและริมฝีปากออก..ยังไม่พอ เขายังสอดลิ้นเข้าไปในปากและรูจมูกเพื่อเก็บรายละเอียด จนตอนนี้แทบไม่หลงเหลือคราบอะไรแล้ว 

"เรียบร้อย สะอาดเอี่ยม!" 

"..." 

เขายังไม่ปล่อยมือออกจากใบหน้าผม เขาจ้องหน้าผมค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนที่สีหน้าจะเริ่มเปลี่ยนไป..หยดน้ำตาของเขาหยดลงมาบนใบหน้าของผม ผมไม่เข้าใจเลย...เขาเป็นบ้าหรอ? 

"คุณครับ..อย่าร้องไห้นะครับ" ผมพูดปลอบเขา พร้อมกับใช้มือที่เปียกปอนตบไหล่เขาเบาๆ ไม่นานนักเขาก็ปล่อยผม 

"ติณณ์" 

"ครับ?" 

"พี่รักติณณ์นะ พี่ข..ขอโทษ" ...เห็นมีคงจะบ้าจริงๆแหละ 

ป๊อก! 

เสียงจุกยางดังขึ้นก่อนที่น้ำในอ่างจะค่อยๆลดลงช้าๆ เผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าของผมที่เปียกปอน..ผมยกมือขึ้นกุมตรงเป้าของตนเพราะอายที่มีใครก็ไม่รู่มายืนดูอยู่ เขาวาจุกยางนั่นไว้ตรงอ่างล้างหน้าก่อนจะหยิยผ้าเช็ดตัวที่แขวนไว้มาเช็ดตัวให้ผมเเล้วคลุมไว้ให้กันหนาว ก่อนจะอุ้มร่างของผมขึ้นมาวางไว้ตรงชักโครก 

"นั่งนี่ไปก่อนนะติณณ์ เดี๋ยวพี่เช็ดที่นอนให้" 

ไอที่นอนที่ว่านี่ก็คง...อ่างอาบน้ำนั่นแหละ ผมจ้องไปที่ประตูที่ถูกล็อกไว้อย่างเเน่นหนา จะหนีตอนนี้ก็คงยาก เนื้อตัวผมมันระบมไปหมด เสื้อผ้า ก็ ไม่มี แถมลูกบิดมันยังเป็นสนิมคงจะเปิดยากน่าดู ผมหันไปมองชายคนนั้นที่กำลังกเมเช็ดอ่างอาบน้ำอย่างตั้งใจ..เขาก็ไม่ถึงกับขี้เหล่อะไร ถ้าไม่เป็นโรคจิตก็คงจะดูดีอยู่.. 

"อ่าา แห้งแล้ว" เขาว่าเเล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินกลับมาทางผมเเล้วอุ้มผมไปวางไว้ที่เดิม..ผมได้เเต่มองเหมือนสมองทำงานช้ากว่าปกติ 

"ติณณ์ชอบมั้ย?" 

"ม...ชอบ..ชอบครับๆ" จะว่ายังไงดีล่ะ..ผมไม่อยากนอนในที่แบบนี้หรอกนะเเต่ก็ไม่อยากตาย 

ดูเหมือนเขาจะอ่านความคิดผมออกนะ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็รโกรธอีกครั้งก่อนจะรีบเดินเข้ามาอุ้มผมขึ้นออกมาวางบนพื้นกระเบื้อง 

เขาเปิดประตูแล้วทำท่าจะเดินออกไป...หมับ! ผมคว้าข้อเท้าของเขาไว้ 

"จะไปไหนน่ะ จะปิดไฟทิ้งผมไว้ในนี้หรอ!?!" 

"..." เขา ไม่ตอบผมเพียงเเค่สะบัดเท้าให้มือผมหลุดออกแล้วเดินออกไปทิ้งผมให้อยู่ข้างใน..โดยเขาปิดไฟไว้ ผมไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่เเต่ที่รู้คือนานมาก.. 

แกร๊ก.. 

ประตูถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเเสงไฟ ผมกระพริบตาถี่ๆ จัองมองไปทางร่างสูงๆของชายคนเดิม เขาลากถุงอะไรบางอย่างเข้ามาก่อนจะปิดประตูลง..มันคือถุงใส่ผ้าห่มเเละหมอน เขาจัดการปูผ้านวมผืนใหญ่สีขาวลงบนพื้นอ่างอาบน้ำ ตามด้วยวางหมอนลงไป ส่วนผ้าห่มอีกผืนก็กองเอาไว้..กลิ่นเหมือนกับของใหม่..นี่เขาไปซื้อมาหรอ?... 

"ชอบมั้ย? ติณณ์จะได้นอนสบายๆไง" เขาอุ้มผมขึ้นเเล้ววางผมไว้ในอ่างอาบน้ำ 

"แล้วจะอาบน้ำไหน?" 

"ฝักบัวไง"เขาขี้ไปทางฝักบัว...ผมพึ่งสังเกตว่าห้องน้ำนี้กว้างพอตัว เเต่ไม่มีข่องทางให้หนีได้เลย มีช่องระบายอากาศเเต่ตัวผมไม่น่าจะลอดออกไปได้ 

"พี่ซื้อยามาด้วย เดี๋ยวทำแผลให้นะ" เขาว่าก่อนจะหันไปหยิบถุงยาที่วางใกล้ๆถุงผ้าห่ม 

เขาใช้เวลาประมาณ30นาทีกว่าจะทำแผลเสร็จ..เเละก็พึ่งรู้ว่าตรงท้ายทอยมันเจ็บเพราะโดนฟาดมา...ตอนนี้เหลือเเค่จุดเดียวเเล้วที่ต้องทายา..ก็คือส่วนช่องทางด้านหลัง 

"ตรงนั้นผมทาเองได้ครับพี่" 

"ไม่...พี่จะทาให้" เขาว่าก่อนจะดันผมให้นอนลงเเละจับขาของผมอ้าออก จับเอวผมโค้งงอขึ้น จนส่วนกลางของผมมันชี้หน้าผมอยู่อย่างนั้น..อายนะครับ 

"ฉีก นิดเดียวเอง" เขาจ้องตรงช่องทางของผมก่อนจะพูดเรื่องหน้าอายออกมา พร้อมกับใช้นิ้วค่อยๆเเตะตรงจีบทางสีชมพู...ร่างกายมันเกร็งไปหมด ผมจ้องทุกการกระทำของเขาอย่างห้ามไม่ได้ 

"ของติณณ์สวยจัง..." เขาพูดเรื่องน่าอายอีกแล้ว 

ใบหน้าของชายคนนั้นก้มลงมาจนลมหายใจรดตรงนั้น รอยยิ้มของไอโรคจิตค่อยๆเผยออกมา มันส่งลิ้นอ่อนนุ่มค่อยๆสัมผัสไปตรงช่องทาง จนเต็มไปด้วยเมือกน้ำลาย 

"พี่ ครับ.." เขาหยุดเเล้วจ้องหน้าผมอย่างไม่รู้สึกรู้สา 

"ทายาครับ..อย่าทำแบบนั้น" 

"...ครับ" 

เขาหยุดการกระทำนั้นก่อนจะเปิดฝาขวดยาออก ค่อยๆใช้สำลีเเตะๆยา ทาตรงที่เป็นแผลฉีกขาด..มันรู้สึกแสบเล็กน้อย แต่เเล้วเขาก็หยุด ก่อนจะหยิบขวดยาขึ้นมา เเล้วยัดปากขวดเข้าไปในช่องทางคับแคบก่อนจะบีบมันเจ้าไปปริมาณมาก ผมพยายามดิ้นและขัดขืนเเต่ก็ถูกเขาใช้เท้าเหยียบทับหน้าอกเอาไว้.. 

"เป็นแผลข้างในด้วยก็ต้องใส่ยาข้างในด้วยนะครับ" เขา ยิ้มบางๆให้ผม 

"พี่บ้าไปแล้วรึไง! ใครที่ไหนเขาทากันแบบนี้!?" 

"เงียบ! ต่อไปก็เป็นการเกลี่ยยาให้ทั่ว หึหึ" 

ใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นจ้องไปตรงช่องทางอย่างกระหาย เขาปลดกางเกงของตนเองลงอย่างไว 

ผมมองเขาตาค้าง พยายามถอยหนีเเต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะติดกำแพง 

"หยุดนะ..นี่มันไม่ปกติเเล้ว!" 

เพี๊ยะ! 

ฝ่ามือเขาเขาตบลงมาตรงแก้มของผมเต็มๆ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง...ใช้ชีวิตมา20ปียังไม่พ่อแม่ไม่เคยตบตีเขาเลยสักครั้ง 

"พี่บอกว่าให้เงียบไง" 

กายกลางของอีกฝ่ายนั้นค่อยๆบดเบียดเข้าไปภายในช่องทางที่คับเเน่น ยากที่จะขยับ ผมพยายามดิ้นสุดชีวิต รู้สึกเจ็บไปหมด น้ำตาที่ไหลนองหน้าทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน ผมจึงเลือกที่จะหลับตาลง เพราะไม่อยากเห็นการกระทำบัดซบที่อีกฝ่ายทำ เขาเริ่มขยับมันเขาไปในกายของผม ก่อนจะกระเเทกจนผมร้องออกมา มันจุกจนพูดไม่ออก มือข้างหนึ่งของเขาปิดปากของผมเอาไว้ ...รู้สึกหายใจไม่ออก 

เสียงของเนื้อที่กระทบกันฟังดูหยาบคายดังก้องไปทั่วพื้นที่ ความรู้สึกเจ็บปนเสียวซ่านที่ไม่เคยเกิดมันเริ่มเกิดขึ้น แกนกายเริ่มตั้งชันขึ้นมา ในหัวของผมมันโล่งไปหมด... 

"ฮ่าห์...ติณณ์…" เขาเอามือออกจากปากผมก่อนจะคว้าเอาแกนกายของผมมากำไว้เเล้วชักรูดอย่างเชี่ยวชาญ 

"อ๊ะ..อื้มมม…ผมจะเสร็จ.." 

"อย่าพึ่ง.." เขาหยุดชักรูดแม้จะยังขยับกระแทกต่อ เเต่เเล้วผมกูรู้สึกเหมือนกับมีอะไรมารัดรอบแกนกายของผม ผมลืมตาขึ้นมองก็พบว่า มันถูกมัดไว้โดยริบบิ้นผ้าสีขาว 

"น่ารักจัง" เขายิ้มออกมา ก่อนจะจับยึดเอวของผมไว้เเล้วกระเเทกระรัว เสียงร้องน่าอายของผมดังกึ่งก้องไปทั่ว 

"อีกนิดเดียว" เขาว่า เเล้วกระเเทกเข้ามาเต็มแรง เเละเเช่ค้างทิ้งไว้ ก่อนจะมาจัดการกับส่วนกลางของผมที่ถูกรัดไว้ เขาเเกะริบบิ้นออก เเล้วชักรูดให้ผมอีกครั้ง..จนในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมา 

"ปล่อยออกมาเยอะจังนะ..เดี๋ยวพี่ทำความสะอาดให้..หลับเลยก็ได้นะ" 

หลังพูดจบ เขาก็ถอดแก่นกายของตนออกจากช่องท่าง..น้ำสีขาวข้นค่อยๆไหลทะลักออกมา... 

ดวงตาของผมค่อยๆปิดลงเพราะทนความเหนื่อยล้าไม่ไหว จากนั้นทุกกอย่างก็มืดสนิท.. 

"โมแกต้องฆ่ามัน" 

"ไม่..ฉันฆ่าติณณ์ไม่ได้" 

"ถ้าตำรวจมาเจอเข้าล่ะ..พวกเราจบเห่เเน่ ถ้าแกไม่ทำฉันทำเอง" 

"ไม่..ไม่ได้.." 

"ทำไม?" 

"เพราะติณณ์เป็นเจ้าสาวของฉัน" 

ผมสะดุ้งตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงของอีกคนดังมาจากข้างนอก เหมือนกับว่าเขากำลังคุยกับตัวเองอยู่ 

ในนี้มืดจัง.. 

แกร๊ก..แอ๊~ 

"น้องติณณ์ตื่นเเล้วหรอครับ " 

ความคิดเห็น