email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 24 : Who is it (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 24 : Who is it (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 24 : Who is it (REWRITE)
แบบอักษร

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

 

 

วันพฤหัสบดี

 

[08.40 น.]

 

ฮานึลไม่มากวน ฮานึลไม่มากวนหรือแกล้งโซมินอีกหลังจากที่เธอโดนเดวินตะคอกไปวันนั้น ต่อจากนั้นมาเธอก็ไม่ยุ่งกับโซมินอีกเลย จนเกิดความสงสัยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่มันก็ดีแล้วล่ะที่ไม่มีใครมากวนเขา

"ไงจ้ะ" เสียงเจนนี่ดังขึ้น

"หวัดดี มาเช้าจังเลยวันนี้" โซมิน

"ก็เมื่อวานเจนนอนตั้งแต่หัวค่ำน่ะ เลยตื่นเช้านิดหน่อย" สำหรับเจนนี่เวลาแปดโมงกว่าๆ น่ะถือว่าเช้ามาก และที่เธอตื่นขึ้นเพื่อมาโรงเรียนวันนี้ก็คงต้องเรียกว่า..เป็นอะไรที่น่าตกใจ เพราะปกติเจนนี่จะมาตอนที่กำลังจะเริ่มคลาสเสียอีก

"แล้วนี่มิโกะกับไมค์ไปไหนล่ะ?"

"มิโกะไปซื้อน้ำปั่น ส่วนไมค์คงไปหาเพื่อนๆ นักบาสนักบอลน่ะ"

"อ๋อ อืม..เหลืออีกประมาณยี่สิบนาทีกว่าๆ ยังพอมีเวลา"

"เวลาอะไรหรอ?" โซมินถาม

"ก็เจนยังไม่ทำการบ้านเคมี ช่วยเจนได้มั้ยเหลือแค่สองข้อเองอ่ะ เจนไม่เข้าใจ" พูดพร้อมกับหมุนตัวไปรูดซิบกระเป๋าและหยิบสมุดหนังสือวิชาเคมีออกมาให้คนน่ารักได้สอน

การสอนการบ้านผ่านไปจนเกือบจะถึงเวลาเข้าคลาส ดีที่เจนนี่เข้าใจเวลาโซมินสอน ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอาจารย์สอนในคลาสเรียนเป็นชั่วโมงถึงไม่เข้าใจแต่เวลาโซมินสอนกลับเข้าใจภายในเวลายี่สิบนาที

 

 

 

[16.00 น.]

 

"เห้ออออ เลิกเรียนสักที วันนี้เป็นวันที่เราสดชื่นมากเลย" มิโกะพูด

"ทำไมหรอ?" เจนนี่พูดตอบเสียงใส แถมยิ้มอย่างมีเลศนัยใส่

"ก็วันนี้ไม่มียัยฮานึลมากวนมาแกล้งมินของเรานี่นา"

"ฮ้า! มันใช่อยู่แล้ว จัดการเด็ดขาดขนาดนั้น" เจนนี่

"จัดการอะไรหรอ?" โซมิน

"ถ้าอยากรู้ก็ลองไปถามเดวินมันดูสิ" เสียงเรียบๆของไมค์ดังขึ้น

"ฉันไปละ" ไมค์พูดพร้อมกันหยิบกระเป๋ามาสะพาย และโบกมือลา

"หมอนี่ไม่คิดจะอยู่กับเพื่อนสนิทของตัวเองเลยหรือยังไงกัน" มิโกะ

"ไมค์ต้องไปซ้อมบาสวันนี้ มิโกะอย่าน้อยใจซี่~"

"ก็จริงนะ เวลาเจนชวนไปไหนไม่ค่อยไปหรอก ชอบไปเตะบอล" เจนนี่

"เอาน่า ยังไม่ชินอีกหรอ ไมค์ก็แค่ไปซ้อมเองนะ" โซมินพูดพร้อมลูบไหล่ของเพื่อนสาวเบาๆ เป็นการปลอบ

"แต่ก็เอาเถอะ ไม่มียัยฮานึลเป็นมลพิษก็ดีแค่ไหนแล้ว" มิโกะพูดยิ้มๆ

สงสัยเหมือนกันว่าเดวินไปทำยังไงฮานึลถึงได้เลิกราไปเฉยๆ แบบนี้.. ถามดีมั้ยนะ?

 

[16.45 น.]

 

โซมินนั่งรอเดวินอยู่ที่หน้าโรงเรียนมานานแล้ว ถามว่านานขนาดไหน ขนาดที่ว่าเดินไปซื้อนู้นซื้อนี่กินจนอิ่มแบบไม่ต้องกินข้าวเย็นเลยล่ะ และตอนนี้มีผู้ชายมานั่งอยู่ข้างๆ แถมจ้องหน้าโซมินจนอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้ถ้าไม่ติดว่าเดวินบอกให้รอ เชื่อเหอะ ไม่ยอมให้ใครมาจ้องหน้าแบบนี้หรอก แล้ววันนี้เดวินก็มารับช้ากว่าปกติอีกต่างหาก

"นี่เธอ ชื่ออะไรหรอ"

"เอ่อ...ชื่อโซมิน เราเป็นผู้ชายไม่ต้องเรียกเธอหรอก เรียกนายจะดีกว่า" บอกชื่อให้อีกคนรู้จัก โดยคิดลังเลนิดหน่อยแต่เพราะมันเป็นการถามและเราต้องตอบเป็นมารยาท

"ก็เธอน่ารัก เราฝืนใจเรียกนายไม่ได้หรอก เราชื่อ จงซอกนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" จงซอก? ใครกัน ดูจากตราโรงเรียนก็ไม่ใช่โรงเรียนเดียวกัน แถมยังมาตีสนิทด้วยแบบนี้คืออะไร

"..." โซมินเพียงแต่ส่งยิ้มแหย่ๆ ให้ไปเท่านั้น ไม่ได้อยากรู้จักเสียหน่อย

"นี่ มีแฟนหรือยังอ่ะ" เดี๋ยวนะ!

"..." คนฟังถึงกับไปไม่เป็น

"นี่ ถ้าเป็นแฟนเรา เราเลี้ยงเธอได้ทั้งชีวิตเลยนะ" เดี๋ยวก่อน! จงซอกยื่นมือไปจับมือโซมิน

ปิ้กๆ!

โซมินดึงมือออกแทบจะไม่ทัน เมื่อได้ยินเสียงแตรดังขึ้นจนต้องหันไปดูก็เห็นเลยว่ารถใคร ภาวนาในใจว่าเดวินคงจะไม่เห็นที่เขาจับมือกับคนอื่นหรอกนะ..

 

 

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

 

เดวินไม่คุยด้วยเลย ว่าจะถามเรื่องฮานึลก็หนีเขาเข้าไปอาบน้ำก่อน โซมินเลยต้องนั่งดูทีวีรออีกคนออกมาจากห้องน้ำเขาจะได้อาบน้ำต่อ

และเมื่อโซมินเดิยออกมาจากห้องน้ำก็เห็นอีกคนนอนอยู่บนเตียง จังหวะนี่แหละที่จะถามเรื่องของฮานึล โซมินเดินเข้าไปใกล้เดวินจนตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆ

"คือเค้าจะถาม..อ้ะ!"

พรึบ!

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนดึงลงไปนอนอยู่ใต้ร่างของเดวินแล้ว โซมินดิ้นจนเดวินต้องรวบข้อมือเล็กไว้เหนือหัว แล้วจ้องเจาตัวดื้อด้วยสายตาดุๆ

"อ..อะไรของเดวิน" คนใต้ร่างพูดตะกุกตะกัก ไม่เข้าใจอารมณ์ของร่างสูงตรงหน้า โกรธเขาหรอ เรื่องออะไรกัน หรือ..หรือว่าเห็นตอนนั้น!

"มันเป็นใคร" เสียงเรียบนิ่งถูกเปล่งออกมา

เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่ไอ้เด็กนั่นเข้ามาคุยกับน้องแล้ว เพียงแต่ยังไม่เข้าไปหา อยากจะรู้ว่าน้องจะทำยังไง จนแล้วจนรอดเขาขับรถมาจอดอยู่ตรงหน้าก็ยังไม่เห็นมัวแต่จ้องหน้าไอ้เด็กนั่นตะลึงกับคำพูดไอ้เด็กนั่น จนเขาต้องบีบแตรเรียกสตินั่นแหละ เห็นทุกอย่างได้ยินทุกอย่าง แม้กระทั่งไอ้เด็กเปรตนั่นมันบอกให้น้องเป็นแฟนนั่นแหละ อารมณ์ตอนนั้นโกรธมากอยากจะกระชากมาต่อย แต่ต้องหักห้ามอารมณ์ไว้

"อ...อ๋อคนนั้นน่ะหรอ เอ่อ...ชื่อจงซอก ป..เป็นเพื่อนใหม่น่ะ" โกหกได้หน้าตายมาก เพราะถ้าบอกความจริงไปว่าเขามาจีบ รับรองว่าเดวินโกรธแน่ๆ ร่างบางคิดแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าเดวินรู้ทุกอย่าง แล้วตอนนี้ก็โกรธมากที่น้องเลือกที่จะโกหก

"โกหกแบบนี้ต้องทำยังไงดี" เสียงเรียบนิ่งถูกเปล่งออกมาอีกครั้งพร้อมกับมือหนาที่ลูบๆอยู่บริเวณเอวบาง และเริ่มจะเคลื่อนที่ต่ำลงไปลูบเจ้าหนอนน้อยที่หลับสนิทให้ตื่นขึ้นมา

"อ้ะ..อื้อ อย่าจับนะ" มองหน้าพี่ด้วยแววตาอ้อนวอนสุดๆ

"ทำไมล่ะ เด็กขี้โกหกต้องโดนลงโทษนะ" มือหนาวนอยู่ที่หัวหนอนน้อยให้น้องรู้สึกสยิวเล่น ก็ถ้าอยากโกหกนักงั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอนเลยเป็นไง!

"อื้ออ เดวินห้ามแกล้งนะ อ้ะ! บ...บอกแล้ว เขาเข้ามาจีบเค้า แต่ที่เค้าโกหกเพราะเค้ากลัวเดวินโกรธ" เจ้าตัวดื้อสารภาพออกมา ด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า ยิ่งให้ดูเซ็กซี่เข้าไปใหญ่

"พี่ดีใจนะที่มินยอมสารภาพ แต่ไม่ทันแล้วมันหมดเวลามาสารภาพแล้วค่ะ เบบี๋" พูดจบก็ก้มลงไปจูบหน้าผากอย่างปลอบประโลม เชื่อสิวันนี้ต้องมีการกินเด็กเกิดแน่นอน!

 

 

 

"อื้ออ อ้ะๆ พอแล้ว ฮึก" เสียงเนื้อกระทบกันระคนเสียงครางหวานเสียงสะอื้นดังขึ้นทั่วบริเวณห้องกว้าง โดยที่เจ้าตัวเล็กนั่งอยู่บนตัวของเดวิน

"จะจำมั้ยคะ หื้ม ถ้ามีคนมาจีบมินต้องตอบว่ามีผัวแล้ว โอเคมั้ย"

"อ้ะ! เข้าใจแล้ว ฮึก"

"เก่งมาก หยุดร้องก่อนเร็ว" ก็วันนี้เขาเลือกที่จะลงโทษน้องแบบไม่เบิกทาง แล้วเจ้าตัวเล็กก็คงจะเจ็บจนร้องไห้ออกมา ใจนึงก็อยากจะหยุดแล้วกอดปลอบ แต่เพราะมินิเดวินยังไม่หลับ เพราะฉะนั้นก็ต้องทำต่อ โดยที่ให้เจ้าเล็กเป็นคนนั่งขย่มอยู่ข้างบน ขย่มไปพักซบอกไป คืนนี้จะเสร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้

"ฮึก คนใจร้าย ฮึก เอาออกไปเลย" ด่าเขาขณะที่ก็ยังซบกับแผ่นอกของเขาอยู่ น่าเอ็นดูจริงๆ เลย

"เอาออกตอนนี้ไม่ได้หรอก ถ้างูของพี่ยังไม่พ่นพิษก็ยังเอาออกไม่ได้" เรื่องเมื่อเย็นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้จะเอาเมีย

"เค้าจะไม่ให้เดวินทำอีก! แล้วก็พรุ่งนี้เค้าจะกลับบ้าน!"

หลังจากนั้นเสียงขู่จากแมวน้อยก็กลายเป็นเสียงครางหวานแทน คิดยังจะกลับวันพรุ่งนี้ ประเด็นคือวันพรุ่งนี้วันศุกร์มันยังไม่ถึงวันอาทิตย์! ถ้าน้องอยากจะกลับบ้านนักล่ะก็ เขาจะทำให้น้องเดินไม่ได้จนถึงวันอาทิตย์เลย คอยดูสิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว