ตกหลุมรัก [Kun x MeYou] NC20+ รีไรท์
ตกหลุมรัก [Kun x Meyou] 1
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตกหลุมรัก [Kun x Meyou] 1

ตื้อดือตื้อดือ

Jean

"โหลมึงว่าไง"

ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์พอควานหาเจอฉันก็กดรับสายโดยที่ยังไม่ได้ดูชื่อคนที่โทรมา ทำไงได้ก็ฉันง่วงหนิ

(ตื่นรึยังยู)

"อือหรอมีไรกูจะนอน"

(อีบ้าาาลุกเดี๋ยวนี้นะวันนี้ต้องไปมอนะคะคุณนายขา)

"ห หะกูลืมอะมึง”

(โอ้ยยรีบๆ มานะเดี๋ยวสายอีก อีเดลบ่นเเล้วเนี่ย)

"เออๆ เเค่นี้เเหล่ะเดี๋ยวรีบไป"

ติ๊ด!

พอวางสายจากนาราฉันก็รีบใส่เกียร์หมาวิ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำเเต่งตัวเเล้วรีบไปมอสายเเน่ๆ ฉันต้องสายแน่ๆ

ขอเเนะนำตัวแบบรีบๆ ฉันชื่อ มียู บริหารปี 3 ค่ะ ส่วนเพื่อนฉันไม่ต้องรีบค่ะเดี๋ยวก็ได้รู้จักพวกมันเอง ตอนนี้ฉันรีบรีบแบบมากๆ ไม่มีเวลาสาธยายแล้วค่ะ

 

@มหาลัย

"แฮ่กๆ มาเเล้วๆ"

"ไปเร็วๆ อีก5นาที"

พอฉันมาถึงก็เจอกับยัยจีนและยัยเดลหรือโมเดลที่ยืนทำหน้าลุกลี้ลุกลนอยู่ เมื่อมาถึงรอช้าไม่ได้ต้องรีบขึ้นตึกไปเรียนนะบัดนี้ถ้าไม่ไปตอนนี้เลทแน่ๆ

“แฮ่ก! เหนื่อยมาก” ไม่น่าเลย จังกวะนี้ต้องโทษนาฬิกาแล้วที่ไม่ยอมปลุกทำให้ฉันตื่นสายแล้วต้องมาวิ่งจนหอบแฮ่กขนาดนี้

“อิผี! เกือบไม่รอดเหนื่อยแทบตาย”

“เออดินึกว่ากำลังแข่งวิ่งสี่คูณร้อย”

เราสามคนรีบพากันบ่นออกมาแบบทนไม่ไหวเหมือเข้ามาในคลาสเรียนกันแล้วเรียบร้อย สังขารไม่ได้อำนวยต่อการวิ่ง

“กูขอโทษกูผิดไปแล้วคราวหลังจะไม่มาสายอีกแล้ว” ฉันเอนหลังไปกับเก้าอี้พร้อมกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ

“แต่กูว่าก็ท้าทายดีนะเหมือนสมัยแข่งกีฬาสีม.ปลาย” ก็จริงของอเดลมัน จริงๆ มันก็ท้าทายดี แต่ถ้าให้เป็นแบบนี้บ่อยๆ ไม่เอาหรอกค่ะเหนื่อย!

“ถ้างั้นกูขอยอมแพ้ตั้งแต่กรรมการยังไม่เป่านกหวีดละกัน” จีนพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบไม่ต่างกัน

 

12:00

"โอ้ยยยเลิกสักทีกูนี่เเทบกระอักเลือดตาย"

"นั่นสิ่กูก็เหมือนกัน นั่งนานจนจะเป็นแผลกดทับ"

พอออกจากคลาสพวกมันทั้งสองก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"ไปกินข้าวกันเถอะกูหิวมาก ใช้พลังงานกายและสมองมาทั้งเช้าแล้ว”

“ดีเหมือนกันจะได้รีบกลับห้องไปนอน" เสียงอิจีนตอนนี้คือเหนื่อยมาก กูก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะเพื่อนวิ่งแข่งแต่เช้าขนาดนั้น

"เออรีบไปเถอะกูง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว”

วันนี้โชคดีที่พวกฉันมีเรียนเเค่คาบเช้าส่วนตอนบ่ายก็ว่างมีเวลากลับไปนอนพักผ่อนแบบยาวๆ

 

"มึงเฝ้าโต๊ะนะยูเดี๋ยวกูกะอีเดลไปซื้อข้าวให้"

“กูว่าวางเป๋าไว้แล้วกูแยกไปซื้อน้ำดีกว่าจะได้จบๆ ทีเดียว” ถ้าให้พวกมันสองคนไปซื้อทั้งข้าวทั้งน้ำกว่าจะได้กินต้องใช้เวลานานแน่ๆ

“เอางั้นก็ดีเหมือนกันจะได้รีบกินรีบกลับ”

"กินไร"

พอวางกระเป๋าลงโมเดลก็ถามฉันทันที

"เหมือนมึงอะเอามาเถอะขี้เกียจใช้สมองคิด" ฉันบอกปัดๆ ไปพร้อมกับหยิบเงินขึ้นมาเพื่อที่จะไปซื้อน้ำ

"ไปซื้อน้ำนะอย่าไปไล่ฉุดกระชากเค้ามา" กล้ามากอิจีนกล้ามาก แค่ตัวเองตอนนี้ยังจะเอาไม่รอดจะเอาแรงไหนไปฉุดคนอื่นเค้าก่อน

"วันนี้กูขอพักก่อน"

 

"มาเเล้ว อ่ะยูนี่ของมึง"

พอผ่านไปสักพักพวกมันก็เดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับก๋วยเตี๋ยวของฉัน

"แต้งมากๆ ส่วนน้ำพวกมึงวางอยู่นั่น" ฉันชี้ไปที่ขวดน้ำสองขวดที่ตั้งอยู่ข้างๆ กัน

"เออมึงกินข้าวเสร็จแล้วไปไหนต่ออะ"

กินไปได้สักพักโมเดลก็ถามขึ้น

"ห้อง/ห้อง"

ฉันกับจีนเลยพูดขึ้นมาพร้อมกัน ก็ไม่รู้จะไปไหนชอกลับห้องไปนอนพักผาอนดีกว่าบู๊มาทั้งเช้าแล้ว

"ไปร้านนั่งชิวกันมะ"

โมเดลพูดขึ้นพร้อมกับทำตาเเวววาว วันๆ นี่ชวนไปกินเเต่เหล้า ก็นะฉันก็มนุษย์คนหนึ่งที่มีเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติ

"กี่ทุ่ม"

ฉันเลยถามออกไปไหนๆ ก็ไม่ได้ไปไหนละอีกอย่างช่วงนี้รู้สึกเหงาๆ ด้วยส่วนเรื่องนอนยังมีเวลากลับไปเติมแรงอีกหลายชั่วโมง

"สามทุ่ม"

"เคมารับกูด้วยไปละกูจะกลับไปนอนรอ"

จีนพูดขึ้นมาพร้อมกับการยกมือขึ้นมาปิดปากหาว ส่วนฉันก็จับกระเป๋ามาสะพายแล้วเดินออกมาหน้ามอโบกแท็กซี่กลับหอทันที

 

ฟุบ!

"ที่นอนจ๋ายูมาแล้ว"

พอเปิดประตูห้องเข้ามาฉันก็โดดขึ้นเตียงแล้วนอนหลับทันที โดยไม่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกตอน1ทุ่มจะได้มีเวลามาอาบน้ำแต่งตัว

กริ๊งงงงงงง!!

"ไวจังเพิ่งรู้สึกว่าได้นอนไปได้แค่หนึ่งชั่วโมงเอง"

พอฉันตื่นฉันก็จัดการอาบน้ำแต่งตัว ชุดที่ฉันใส่ก็ไม่มีไรมากค่ะเสื้อครอปกางเกงยีนส์ฉันใส่อยู่แค่นี้เเหล่ะค่ะเเต่ส่วนมากถ้าไม่ได้ไปไหนก็แค่เสื้อยืดตัวโคร่งๆ กับกางเกงตัวยาวๆ

 

ตอนนี้ฉันเดินเข้าร้านแล้วค่ะโดยที่กำลังสอดส่องสายตามองหาพวกนั้นอยู่....อ๊ะนั่นไงโมเดลกำลังโบกมือให้ฉันอยู่ พอฉันเห็นพวกมันฉันก็เดินตรงไปที่โต๊ะทันที

"ยูมึงกินไร" พอฉันเดินมาถึงโต๊ะเชอวาก็ถามฉันขึ้น

"เอาไรก็ได้ขอแบบเบาๆ ไม่อยากเมาว่ะ"

"เคๆ"

"พวกมึงๆ" พอนั่งไปสักพักจีนที่นั่งกดโทรสัพท์อยู่ก็โพล่งขึ้นมา

"หะ/อะไร" ฉันกับโมเดลขานรับพร้อมกัน

“วันนี้พวกพี่จีโน่จะมาร้านนี้ว่ะ" นั่นไงไม่พ้นเรื่องผู้ชาย

"พวกพี่จีโน่วิดวะปะ" โมเดลถาม

"อ่าใช่"

...แล้วพวกมันก็มองหน้ากันแล้วยิ้มร้าย

"ใครคือพี่จีโน่?"

ด้วยความสงสัยฉันเลยถามพวกมันไป ฉันไม่ค่อยรู้จักใครนี่ไม่เหมือนพวกมันสองคนที่เป็นเหมือนทะเบียนราษฎร์

"มึงไม่รู้จักหรอ?"

ฉันพยักหน้าให้จีนกับโมเดลไป

"เดี๋ยวมึงก็รู้ออร่านี่พุ่งเวอร์"

"เอ่อมึงพรุ่งนี้จารย์ยกคลาสนะ"

พอนั่งไปสักพักโมเดลก็บอกว่าพรุ่งนี้ยกคลาส ก็ดีเหมือนกันพรุ่งนี้ฉันจะได้นอนตื่นสายๆ เข้าทางพอดี

"งั้นวันนี้เต็มที่" จีนพูดออกมาด้วยความดีใจ เต็มที่นั่นแหละเต็มที่เลยเพราะสุดท้ายคนที่แบกพวกเรากลับก็ต้องเป็นยัยเดลอยู่แล้ว

 

ผ่านไปสักพัก.....

"มึงๆนั่นพวกพี่จีโน่ กรี๊ดดดดดดดดด" ยัยจีน

"มึงกูรักเขา~" ยัยโมเดล

ค่ะ! พอนั่งไปได้สักพักพวกมันก็ร้องโหยหวนกันขึ้นมาพลางชี้มือไปทางโต๊ะที่มีผู้ชายอยู่สามคน

"มึงจะกรี๊ดอะไรกันนักหนาวะ"

"มึงเเหกตาดูดีๆ นั่นตัวท็อปของวิดวะเลยนะอิยู พี่ที่กูพูดถึงเมื่อกี่ไง"

นาราพูดพลางส่งค้อนมาให้ฉัน ฉันพูดอะไรผิดก็มันเอาแต่กรี๊ดอยู่ได้ แต่พอยัยจีนพูดจบฉันก็หันไปมองกลับพบว่า

"หล่อจริงว่ะ หล่อจนใจอิยูสั่นไหว~"

พอมองปุ๊ปเข้าตาปั๊บไม่ได้ค่ะเจอคนของใจเราต้องรีบจับจอง

"แหมว่าแต่พวกกูมึงก็ใช่ย่อยอียู"

ยัยเดลพูดจิกฉันพร้อมกรอกตาไปมา

"จิกเก่งมึงเป็นไก่รึไง" ฉันเลยพูดใส่มันไป

"เหอะชั่งเหอะดูพี่จีโน่กูต่อดีกว่า"

ยัยเดลสะบัดหน้าใส่ฉันเเล้วพูดพลางมองไปทางผู้ชายกลุ่มนั้น

"มึงเสื้อขาวชื่อไรอ่ะ" ฉันเลยเอ่ยถามพวกมันไป

"พี่คุณ/พี่คุณ"

ยัยจีนกับยัยเดลพูดออกมาพร้อมกันแล้วทำสายตาหวานเยิ้ม

"ทำไมชอบอหรอ?"

"อื้อ"

ถามมาฉันก็ตอบไปตามความจริง ก็เข้าตาทำไงได้

"นั่นเจ้าพ่อปากร้ายนปากเจ็บยิ่งกว่าอะไร"

"คิดว่าคนแบบอิยูจะกลัว?"

"ค่ะคุณยูอย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งมาละกัน"

ยัยจีนว่าฉันพร้อมกับทำหน้าล้อเลียน เเต่แล้วไงมียูผู้นี้หาได้สนไม่

"มึงดึกแล้วกูว่ากลับกันเถอะ"

"รีบหรอวะ"

"อืม"

“กูยังได้อยู่ว่ะ แต่เดี๋ยวพวกกูเดินออกไปส่งขึ้นรถ” ยัยเดลพูดขึ้น

พอตกลงกันได้พวกฉันก็เดินออกมาแล้วหน้าร้านแล้วเรียกGrabกลับหอทันที เรื่องว่าที่แฟนฉันเก็บไว้ก่อนละกันยังมีเวลาส่วนวันนี้ไม่ไหวเพลียมากอยากนอน 

 

ฝากติดตามผลงานของไรท์ด้วยนะคะสามารถติชมกันได้ไรท์จะได้ปรับปรุงเเก้ไข

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น