facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 22 ชีวิตธรรมดากับความสุขเปี่ยมล้น (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 ชีวิตธรรมดากับความสุขเปี่ยมล้น (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.9k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 ชีวิตธรรมดากับความสุขเปี่ยมล้น (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 22 ชีวิตธรรมดากับความสุขเปี่ยมล้น 

 

 

หลังจากที่เรามาถึงบ้านเเละก็ใช้เวลาพูดคุยกันไปต่างๆ นานา จนเวลาล่วงเลยเกือบจะ 4 โมงเย็น ผมกับยายเลยชวนกันออกมาซื้อของกินที่ตลาดนัดเเถวบ้านกัน 

 

ตอนเเรกคุณโทมัสจะขอตามมาด้วยเเต่ผมเองเนี่ยเเหละที่ห้ามเอาไว้ เพราะถ้าเขามาด้วยมันจะไม่ได้มีเเค่นั้นนะสิ คุณเเฟรงค์เเละพี่ๆ ขุดดำที่เหลือต้องตามมากันเเน่ๆ อะ… 

 

นายไปไหนลูกน้องไปด้วยนั่นเเหละ- - 

 

“ฟิวส์เเล้วพวกคุณๆ เขากินอะไรได้บ้างละลูก” 

“อือ...คุณโทมัสก็กินได้ทุกอย่างนะครับ...ฟิวส์ว่าซื้อพวกไก่พวกปลาไปด้วยก็ดีนะครับยาย” 

“งั้นเอาไปซัก 5-6 อย่างละกันนะลูก” 

“ครับยาย” 

 

ผมพยักหน้ารับเบาๆ เเล้วเดินตามยายซื้ออาหาร ผลหมากรากไม้กลับไปบ้าน… 

 

“เเล้วพ่อโทมัสเเฟนเอ็งนะ เขาชอบอะไรละลูกจะได้ถูกปาก”พอเราเลือกของไปได้สักพัก ยายก็หันมาถามผมอีก 

 

ของที่เขาชอบกินนะเหรอ? 

 

พอนึกย้อนๆ ไปเเล้ว ผมก็ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาชอบอะไร….ที่ผ่านมามีเเต่เขาที่คอยหาของอร่อยๆ มาให้ผมทาน...ผมไม่รู้เลยว่าเขาชอบทานอะไร ทุกๆ ครั้งที่เรากินข้าวด้วยกัน อาหารของผมเเละเขาจะเหมือนกันตลอด เเละจะเป็นเมนูที่ผมชอบ หรืออยากจะกินทั้งนั้น… 

 

“ฟิวส์...ไม่รู้เลยครับยาย...ที่ผ่านมาเขาเป็นคนหาให้ตลอด” เเอบรู้สึกผิดนิดหน่อยนะ...ที่ผ่านมาผมไม่ใส่ใจเขาขนาดนี่เลยเหรอเนี่ย ไม่รู้ว่าชอบอะไร ไม่รู้ว่าชอบกินอาหารเเบบไหน ไม่รู้หลายเรื่องเลยด้วยสิ 

 

ท้ายที่สุดอาหารที่ซื้อมาก็มีอยู่เกือบ 6 อย่าง จัดมาเป็น2 ชุดด้วย เพราะกลัวจะไม่พอกับจำนวนคน 

 

สิ่งที่ผมซื้อมาก็จะเป็นพวก หมูพะโล้ ปลาทับทิมย่างเกลือ เเกงป่า ไก่ทอด เเละยำวุ้นเส้น หรือจะบอกว่าก็อาหารธรรมดาๆ ที่หาซื้อได้ตามตลาดนัดนั่นเเหละ….ยายบุญซื้อขนมหวานที่เขาขายเป็นถุง ถุงละ 10 กว่าบาทกลับมาเป็นของหวานล้างปากให้พวกเขาด้วย… 

 

พอเราได้ของเเล้วก็พากันเดินหิ้วกลับมาตามทางที่จะพาเรากลับบ้าน ถนนเเถวๆ เลี่ยงเมืองหลวงก็ใช่ว่าจะมีรถหน่อยเสียที่ไหน พวกเราเลยต้องเดินกันอย่างระมัดระวัง ยิ่งถ้าเป็นเทศกาลอะไรเเบบนี้ยิ่งต้องระวังใหญ่ เพราะทางตรงนี้เป็นทางลัดไปจังหวัดใกล้เคียง รถจะเยอะมากๆ ถึงจะขับกันไม่ค่อยเร็วก็เถอะ… 

 

“ป่านนี้เเล้ว เจ้าหลงมันคงกลับมาเเล้วละมั้งลูก” 

“คงงั้นครับ…” พอพูดถึงเจ้าเด็กตัวเเสบ ตาผมก็หันไปเห็นเข้าพอดี 

“หลง!!”ผมร้องเรียกน้องออกไปอย่างตกใจ รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาทันที 

 

เสียงเรียกของผมเเทบจะหยุดการกระทำทุกอย่างลง...ภาพตรงหน้ายิ่งชวนงุนงง ชายร่างสูงใส่ชุดดำเกือบ 7-8 คน กำลังยืนล้อมคุณโทมัสเอาไว้เหมือนกำลังป้องกันอันตรายจาก… 

 

...เจ้าหลงที่กำลังยืนถือไม้กวาดทางมะพร้าวเอาไว้พร้อมๆ กับชี้ปลายไม้ไปทางคนกลุ่มใหญ่นั่น 

 

“พี่ฟิวส์กลับมาเเล้ว!!!” น้ำเสียงดีใจของเจ้าเด็กตัวเเสบพูดขึ้นมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงตื่นๆ ที่พูดตามมาติดๆ 

“มาเร็วพี่ฟิวส์ เเจ้งตำรวจเร็ว โจรเข้าบ้านเราเเล้ว!!” 

 

โจร?? 

 

“พูดอะไรขอเอ็งนะเจ้าหลง ขอโทษคุณๆ เขาเชียวนะเอ็ง” ยายบุญพูดขึ้นมาเสียงดุ เดินเข้าไปหาเจ้าหลงพร้อมเสิร์ฟมะเหงกลูกใหญ่ๆ ให้ไปทีหนึ่ง 

“โอ๊ย! ยายอะ หลงเจ็บนะ!” เจ้าหลงพูดเสียงงอนๆ ก่อนจะยอมลดไม้กวาดที่ถือไว้ลง 

 

“เอ็งนี้มันจริงๆ เลย นี่เเขกของพี่ฟิวส์เขา ทำตัวเสียมารยาทนะเอ็งเนี่ย” ยายบุญพูดออกมาดุๆ ก่อนจะหันไปหาคุณโทมัสที่ยังคงยืนมองนิ่งๆ เหมือนเดิม เเต่เท่าที่ผมดูเขาก็ไม่ได้ดูโกรธอะไร 

 

ค่อยโล่งใจหน่อย...นึกว่าจะเป็นเรื่องตั้งเเต่วันเเรกเเล้วนะเนี่ย- - 

 

หลังจากที่อธิบายบางเรื่องให้เจ้าหลงฟังเเล้ว เจ้าตัวเเสบถึงได้ยอมวางไม้กวาดลงดีๆ พวกเราเลยตั้งวงกินข้าวกันเลย 

 

วงอาหารถูกเเยกออกเป็น 2 วง คือวงที่มี ผม ยายบุญ คุณโทมัส คุณเเฟรงค์ เเละเจ้าหลง ส่วนพวกพี่ๆ ที่เหลือเเยกไปกินอีกวงหนึ่ง 

 

….อาหารทางนั้นจะพอหรือเปล่านะ?? 

 

“เเล้วทำไมเเขกของพี่ฟิวส์ต้องมาบ้านเราละยาย” มันถามขึ้นมาหลังจากที่เราเลยลงมือกินข้าวกันเเล้ว 

“ถามอะไรของเอ็ง...คุณเขาเป็นเเฟนกับพี่เอ็ง เเล้วทำไมจะมาไม่ได้เล่า” 

“เเฟน!! ใช่ที่ดาราเขาเป็นๆ กันใช่ไหมยาย!” 

 

เจ้าหลงโวยวายพูดถามออกมาเสียงดังไม่หยุด มองผมกับคุณโทมัส คุณเเฟรงค์ สลับกันไปมาก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา… 

 

“ทั้งหมดนี้เเฟนพี่ฟิวส์หมดเลยเหรอยาย” มันทำหน้าซื่อๆ ถามออกมาเเบบนั้น คนที่นั่งกินข้าวข้างๆ ผมอย่างคุณโทมัสก็หัวเราะออกมาทันทีก่อนจะพูดตอบออกมาเบาๆ เหมือนกับว่าไม่ได้สนใจกับคำพูดของเจ้าเด็กตัวเล็กนี่เสียเท่าไร 

“เเค่ฉันคนเดียว” 

“กินข้าวเถอะน่าเอ็ง ไม่ใช่เรื่องที่เอ็งต้องมาสนใจหรอก” ยายคงเห็นว่าเจ้าหลงวุ่นวายใหญ่เเล้ว ถึงได้พูดเบรกมันไปเเบบนั้น ไม่งั้นเจ้าตัวเเสบนี้คงไม่หยุดพูดจ้อเเน่ๆ 

. 

. 

. 

“อาบได้เเน่เหรอครับ” 

 

ผมถามคนตัวสูงที่กำลังยืนมองสภาพห้องน้ำของบ้านผมอยู่ โอ่งลายมังกรใส่น้ำอยู่เต็มโอ่ง สบู่ตรานกเเก้วสีเขียวที่ยายบุญซื้อมาเป็นโหลๆ โถส้วมเเบบนั่งยองๆ กับถังเล็กๆ ที่ใส่น้ำเอาไว้ล้างชำระ…ถ้าเทียบกับที่เขาคนนี้เคยใช้มา...บอกเลยว่าเทียบไม่ติด 

 

บ้านผมเนี่ย...เทียบไม่ติด ถ้าเป็นรถเเข่งก็คงไม่เห็นไร้ฝุ่นจากคู่ต่อสู้เลยเเหละ-^- 

 

“ได้...ไม่ต้องคิดมาก” มือหนาจิ้มลงมาระหว่างคิ้วทั้งสองข้างของผมที่ขะมวดเข้าหากันอยู่ 

“...งั้นผมนั่งรอตรงนี้นะครับ...มีอะไรตะโกนเรียกได้เลยนะ” 

 

คุณโทมัสพยักหน้ารับ ยกมือลูบหัวผมเบาๆ เเล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ได้ยินเสียงลงกลอนประตูตามหลังมาติดๆ พอเป็นเเบบนั้นผมเลยเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่หน้ากระชานด้านหน้าห้องน้ำ มองลงไปใต้ถุนบ้านก็เห็นพวกพี่ๆ ชุดดำกำลังเดินตรวจอะไรเเถวๆ บริเวณบ้านไปเรื่อยๆ เเบบที่เคยเป็นตอนอยู่บรูไนนั้นเเหละ 

 

“พี่ฟิวส์!!” 

 

ในขณะที่ผมกำลังมองโน่นมองนี้ไปเรื่อย เสียงเจ้าหลงก็ดังออกมาจากตัวบ้าน ทั้งๆ ที่ตัวมันยังไม่โผล่ออกมาให้ผมเห็นเลยด้วยซ้ำ 

 

“อะไร เสียงดังเชียวเดี๋ยวยายก็บ่นเอาหรอก” 

“ยายบ่นไม่ได้หรอก เพราะยายสวดมนต์อยู่...คิกๆ” มันพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินหิ้วกระเป๋านักเรียนที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับตัวเดินมาหาผม 

 

ตุบ! 

 

วางกระเป๋าลงด้านหน้าผมก่อนจะก้มลงไปรื้อค้นหาอะไรก็ไม่รู้มากมายออกมากลองๆ ตรงพื้นด้านหน้า 

 

“อะไรเนี่ย?” 

“สอนการบ้านหน่อยย” มันว่าออกมาเเบบนั้น ผมเลยต้องลงมานั่งที่พื้นกะมันด้วย 

 

ผมนั่งสอนเจ้าหลงทำการบ้านของมันเรื่อยๆ จนคุณโทมัสเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเเต่งตัวเรียบร้อยเเล้ว เดินมานั่งลงข้างๆ ผม เเล้วมองผมที่กำลังสอนเจ้าหลงอยู่… 

 

“ไหนลองทำข้อที่เหลือให้พี่ดูหน่อยสิ” 

“ทำไม่ได้อะ” 

“ยังไม่ได้ลองเลยหลง มันก็ทำคล้ายๆ 3 ข้อบนนั่นเเหละ เเค่เปลี่ยนตัวเลขเอง…”พอผมพูดไปเเบบนั้น  เจ้าหลงก็จำใจต้องพยักหน้ารับเบาๆ  ก้มลงทำเเบบฝึกหัดข้อที่เหลืออยู่ไปเงียบๆ 

“ทำไปก่อน เดี๋ยวพี่มาตรวจ...เดี๋ยวมานะครับ”ผมพูดบอกเจ้าหลง ก่อนจะหันกลับมาบอกคนที่นั่งเงียบๆมาตลอด เขาทำเพียงพยักหน้ารับนิ่งๆ สายตามองจ้องไปที่เจ้าหลงซึ่งกำลังขะขะมักเขม้นกับเเบบฝึกหัดของตัวเองอยู่ 

 

ผมลุกเดินออกมาจากตรงนั้น...อาบไปอาบมาก็กังวลเหมือนกันนะเนี่ย...ปล่อยคนที่เกือบจะฟาดกันไว้ด้วยกันเเบบนั้น 

 

จะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ?? 

 

 

#โทมัส 

 

ผมนั่งมองอะไรไปเรื่อยๆ ที่นี่อากาศดีมากๆ กลางคืนก็มีลมเย็นๆ พัดมา คงเพราะบ้านหลังนี้มีต้นไม้มากมายด้วยนั่นเเหละ ถึงได้ร่มเย็น อากาศถ่ายเทได้ขนาดนี้ 

 

“...เปล่ามองนะ..ไม่ได้มองๆ!” ผมมองไอ้เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่งงๆ เพราะทันทีที่ผมหันไปมองสบตาด้วย เจ้าเปี๊ยกนี่ก็รีบพูดเเก้ตัวออกมาไม่หยุด 

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร” 

“...ทำไมพี่ฟิวส์อาบนานจัง...ทำเสร็จเเล้วด้วยสิ” พอผมพูดออกไปเเบบนั้น เจ้าตัวเปี๊ยกก็เลยเปลี่ยนเรื่องไป พูดพึมพำถามหาพี่ชายของตัวเองอยู่เเบบนั้น 

“เสร็จเเล้วหรือไง” 

“...อือ...เอ่อ..ครับเสร็จเเล้วครับ” พอเห็นผมมองนิ่งๆ เจ้าเปี๊ยกก็รีบเปลี่ยนลักษณะคำพูดของตัวเองทันที อันที่จริงผมก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าเจ้าเปี๊ยกนี้จะพูดจาเเบบนั้นกลับผม...เเต่เหมือนเจ้าตัวเปี๊ยกจะขี้กังวลเเละคิดมากเหมือนพี่ชายตัวเอง ถึงได้รีบเปลี่ยนลักษณะครับพูดเเบบนั้น 

“ฮ้าวว...นานจังเลย...ง่วงเเล้วเนี่ย” เจ้าตัวเปี๊ยกบ่นพึมพำ 

 

ผมเหลือบมองไปที่ประตูห้องน้ำที่ยังคงปิดสนิทอยู่เเบบนั้นก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าตัวเปี๊ยกที่นั่งทำหน้าสะลึมสะลือ จะหลับเสียให้ได้ 

 

“เอามานี่สิ จะตรวจให้” 

“...ได้เหรอ!!” 

“เอามา จะดูให้...จะได้ไปนอน” 

 

เจ้าตัวเปี๊ยกพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะรีบส่งสมุดการบ้านมาให้ผมเเต่โดยดี ผมกวาดสายตามองสมุดการบ้านของเจ้าเด็กนี่ก่อนจะยกยิ้มพอใจนิดๆ 

 

เก่งเหมือนกันนิ....คงฉลาดไม่ต่างจากเจ้าตัวขาวเเน่ๆ เจ้าตัวเปี๊ยกนี่นะ 

 

“ถูกหมด” 

“จริงเหรอ!!” 

“ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น?” 

“ก็เรื่องนี้มันเรียนที่โรงเรียนไม่รู้เรื่องนิ ตอนนี้ทำได้เเล้ว..เทอมนี้จะต้องได้ที่ 1 อีกเเน่ๆ” เจ้าตัวเปี๊ยกพูดอวดออกมาอย่างภาคภูมิใจ 

“รู้ได้ยังไงว่าจะได้” 

“เอ้า! ก็ได้มาทุกปี...ปีนี้ก็จะต้องได้ ยายกะพี่ฟิวส์จะได้มีความสุข” 

 

ผมมองใบหน้ายิ้มเเย้มของเจ้าเด็กตัวเปี๊ยก ก่อนจะเผลอยิ้มตามออกมา…..ถ้าผมอายุเท่าจะเด็กนี้….ตอนนี้ก็คง...ไม่ได้สนใจเรื่องเรียนเป็นหลัก….ตอนนี้ก็คงกำลังจับมีดจับปืน เรียนต่อสู้อะไรทำนองนั้นอยู่เเน่ๆ ...คงไม่ได้มายืนยิ้มภาคภูมิใจกับความฝันเล็กๆ ของตัวเองอยู่เเบบนี่…. 

 

“ถ้าได้ที่หนึ่งจริงๆ ฉันมีรางวัลจะให้” 

“จริงเหรอ!” เเววตาเเวววาวปรากฏขึ้นมาทันที ผมยกมือขึ้นไปขยี้หัวเจ้าตัวเปี๊ยกจนหัวโยนเยไปตามเเรงของผม 

“จริง...ถ้าทำได้เเบบที่พูด ฉันจะให้รางวัลเอง” 

“สัญญาก่อน” 

“...” ผมมองนิ้วก้อยเล็กๆ ที่ถูกยื่นมาตรงหน้า เเววตามุ่งมั่นนั้นคืออะไรกันเนี่ย? 

“สัญญาลูกผู้ชาย ถ้าผมได้ที่หนึ่งคุณจะต้องห้ามทำให้พี่ฟิวส์เสียใจ” 

“....” 

“สัญญาสิ!” พอผมไม่ตอบเจ้าตัวเปี๊ยกก็พูดเร่งขึ้นมาอีก 

“ได้ ฉันสัญญา” ผมยกมือขึ้นไปเกี้ยวตอบกับเจ้าเด็กตัวเปี๊ยก… 

 

ในใจอยากจะพูดไปเสียจริงๆ ว่า ถึงเจ้าเด็กนี้จะไม่ขอ ผมก็จะทำมันอยู่เเล้ว...เเต่เอาเถอะ...เอาไว้ได้ที่หนึ่งจริงๆ ค่อยหาของเล่นดีๆ มาให้ก็เเล้วกัน 

 

“ไปนอนได้เเล้ว” 

“เเต่ยังไม่ได้ให้พี่ฟิวส์ดูเลย” 

“เดี๋ยวฉันบอกให้เองว่าฉันตรวจเเล้ว...ไปนอนได้เเล้วไป” 

“ก็ได้...เเล้วก็อย่าลืมสัญญาลูกผู้ชายของเรานะ” 

“..เเน่นอน” 

 

เจ้าเด็กเปี๊ยกเดินหอบหิ้วกระเป๋านักเรียนใบใหญ่เข้าบ้านไป สักพักคนตัวขาวๆ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ...ฟิวส์มองผมก่อนจะมองเหมือนหาอะไรบางอย่าง ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นเจ้าเด็กหลงตัวเปี๊ยกนั่นเเหละ 

 

“ฉันให้ไปนอนเเล้ว” 

“ทำการบ้านเสร็จเเล้วเหรอครับ” 

“ใช่...ฉันตรวจให้เเล้วด้วย” 

“งั้นเราก็ไปนอนกันเถอะครับ..พรุ่งนี้ผมจะตื่นมาใส่บาตรกับยาย คุณจะตื่นมาใส่ด้วยกันไหมครับ” 

“เอาสิ” 

 

พอเจ้าตัวขาวเดินมาใกล้ๆ ผม ผมก็เอื้อมมือไปจับมือพาเจ้าตัวขาวเดินเข้ามาในตัวบ้าน….คืนนี้พวกเรานอนกันที่หน้าทีวี ฟิวส์บอกว่าตรงนี้คือที่นอนของตัวเอง...เมื่อก่อนจะมีเจ้าหลงนอนด้วย เเต่ว่าเพราะคืนนี้ผมนอนที่นี้...เจ้าเด็กเปี๊ยกเลยต้องย้ายตัวเองเข้าไปนอนกับยายในห้องเเทน 

 

“คุณนอนก่อนเลยนะครับ..ผมขอไปดูยายกับหลงหน่อย” 

 

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะมุดเข้ามาในผ้าโปร่งเเสงสีฟ้าๆ ที่กลางขึ้งทั้ง 4 ด้านเอาไว้จนเหมือนมันครอบที่นอนเอาไว้ทั้งหมด….ไอ้นี่มันเรียกว่าอะไรนะ...มุ่ง? มุ้ง? 

 

ผมทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนซึ่งเป็นเพียงผ้าห่มผืนหนึ่งปูเอาไว้ที่พื้นเท่านั้น….นอนมองสำรวจภายในบ้านของเจ้าตัวขาวไปเรื่อยๆ รอเวลาเจ้าตัวขาวกลับมานอน… 

 

ภาพของเด็กชายตัวเปี๊ยกไม่ต่างจากเจ้าเด็กหลงนั้นเท่าไร ผมคิดว่าก็คงเป็นภาพของฟิวส์ตอนเด็กนั้นเเหละ...เด็กน้อยที่ยิ้มเเก้มปริ ตานี้ปิดสนิทกับผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งซึ่งดูไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไร 

 

“น่ารักเเต่เด็กเลยนะเรา” ผมพูดออกมาเบาๆ หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา กดถ่ายภาพรูปนั้นเอาไว้...หึ...โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอเธอ… 

“ยังไม่หลับเหรอครับ” 

“รอเธอไง” 

“รอผม?” 

“ใช่..รอเธอ” ผมดึงร่างเจ้าตัวขาวให้ลงมานอนข้างๆ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมฟิวส์เอาไว้ 

“...ที่นี้..อื้ออ…” ฟิวส์ที่กำลังจะพูดออกไปอยู่เเล้ว เเต่ก็ต้องกลืนคำพูดของตัวเองลงไป เมื่อริมฝีปากร้อนจู่โจมเข้ามาเเบบนั้น.. 

 

โทมัสจูบสัมผัสฟิวส์อย่างอ่อนโยน มือหน้าจับล็อกใบหน้าของฟิวส์เอาไว้ไม่ให้หลบหลีกไปไหนได้…. 

 

“อืออ...ไม่ได้ครับ...ที่นี้ไม่ได้!” ฟิวส์รวบรวมเเรงทั้งหมด ก่อนจะออกเเรงผลักหน้าอกของโทมัสให้ออกห่างจากตน 

“ทำไม?” 

“ผม...กลัวยายกับหลงออกมาเห็น” ฟิวส์พูดออกมาอย่างเขินๆ ทั้งกลัวคนตรงหน้าโกรธที่ปฏิเสธออกไปเเบบนั้น เเต่อีกใจก็กลัว ว่ายายกับหลงที่นอนอยู่ที่ห้องใกล้ๆ นี่จะได้ยินเสียงหรือลุกออกมาดู 

 

ผลึก! 

 

โทมัสขยับตัวออกไปนั่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เเล้วหลับตาลงไปเงียบๆ เเต่กลายเป็น ฟิวส์เสียงเองที่กลับลุกขึ้นมานั่งมองท่าทางของคนตัวใหญ่ 

 

“โกรธผมเหรอ” ฟิวส์ขยับตัวเข้าไปใกล้โทมัสอีกนิด ยกมือขึ้นไปจับมือของร่างสูงที่ยกขึ้นก่ายหน้าผากออกมาจับเอาไว้เเล้วบีบเรียกเบาๆ 

“เปล่า” 

“เเล้วทำไม…” 

“ฉันกำลังอดทนอยู่” โทมัสลืมตาขึ้นมามองฟิวส์อีกครั้ง ตาคมมองจ้องฟิวส์อย่างกับนักล่า ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น สายตาอ่อนโยนตามเดิม 

“ผมขอโทษ” ฟิวส์ทิ้งตัวลงนอนซุกหน้าเข้ากับเเผ่นอกเเกร่ง สวมกอดโทมัสเอาไว้เเน่น 

“นอนเถอะ เธอไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย” โทมัสพูดบอกออกไปเเบบนั้น...ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะจับคนตัวขาวกินให้รู้เเล้วรู้รอดไป ยิ่งคนตัวขาวมานอนอ้อนเเบบนี้เขายิ่งต้องอดทนเพิ่มขึ้นอีกเป็น 2-3 เท่า เเต่ว่า...เพราะไม่บ่อยมากนักที่เจ้าตัวขาวจะเข้ามาอ้อนเองเเบบนี้….มันเลยทำให้โทมัสต้องข่มใจ ยอมให้เจ้าตัวขาวนอนอยู่เเบบนี้...ถึงตนเองจะต้องอดทนเพิ่มมากขึ้น เเต่ก็ถือว่าคุ้มถ้าได้นอนกอดอีกฝ่ายเเบบนี้.. 

 

พลึบ! 

 

“เดี๋ยวฉันมานะ” โทมัสพูดออกมา เม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นเต็มใบหน้า 

“เป็นอะไรครับ...ทำไมเหงื่อเยอะเเบบนั้น!! ...หรือว่า” ฟิวส์พูดออกมาอย่างเป็นห่วง ในใจนึกคิดถึงเหตุผลที่คนตรงหน้าเหงื่อเเตกมากมายขนาดนี้ 

“ไม่เป็นไร...ฉันขอเวลา 10 นาที เเล้วจะรีบกลับมา” พูดจบร่างสูงก็รีบมุดออกจากมุ้งตรงไปทางกระชายหน้าบ้านทันที ซึ่งเป้าหมายของร่างสูงก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าที่ๆ คนตัวขาวนึกคิดเท่าไร 

“...คนบ้า!”ใบหน้าร้อนๆของฟิวส์ซุกลงไปกับหมอนที่ใช้หนุนนอนหลบซ้อนความเเดงระเรือที่ปรากฏขึ้นมา... 

 

เมื่อเราว่างเราก็เเว๊บมา 5555 

อันที่จริงก็คงมาเร็วกว่านี้ อาจจะมาได้ตั้งเเต่ 2 ทุ่มเเล้วเเต่บังเอิ๊ญบังเอิญเค้าหลับอะ...ตื่นมาก็ดึกขนาดนี้เเล้ว คิกๆๆ 

ยังไงก็อ่านต่อกันให้สนุกเด้อจ้าาาาาาา....ตอนหน้าเร็วๆนี้ เเต่ไม่รู้เร็วๆไหน 555 หยอกเล่นนนน 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น