ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 เสือกับสิงห์

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เสือกับสิงห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2561 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เสือกับสิงห์
แบบอักษร


พยัคฆ์นั่งรอประชุมกับเหล่าบรรดาแพทย์ทั้งหลาย วันนี้มีเรียกประชุมและแนะนำแพทย์คนใหม่ของโรงพยาบาล

“เชิญนายแพทย์สิงหราชครับ”

บุคคลที่ถูกเอ่ยนามเดินเข้ามา ร่างสูงสมส่วนพร้อมใบหน้าที่ส่งรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ สิงหราช หรือเรียกสิงห์ก็ได้ครับ” ทุกคนปรบมือให้ ก่อนจะพูดคุยกันอีกเล็กน้อยและปิดประชุม

“สวัสดีครับ หมอเสือ” บุคคลมาใหม่เอ่ยทักพยัคฆ์อย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ หมอสิงห์”

“ผมนึกว่ามาที่นี่แล้วจะไม่เจอคนวัยใกล้ๆ กันนะครับ”

“ครับ”

“แนะนำผมได้นะครับ”

“ได้ครับ ถ้าสงสัยอะไรเกี่ยวกับที่นี่ ก็ถามผมได้ครับ”

ทั้งสองหนุ่มเกินคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ วาจาไพเราะถูกส่งผ่านให้กัน

“คุณน้ำหนึ่ง” สิงหราชเอ่ยเรียกหญิงสาวเสียงดัง เขาเห็นหลังเธอแว๊บๆ จึงรีบเอ่ยเรียก

“คะ คุณหมอ” หญิงสาวที่ยังไม่ทันได้มองรอบๆ ขานรับก่อนจะยิ้มส่งมาให้

เธอหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อพบว่าหมอสิงห์ไม่ได้อยู่คนเดียว

“จะเที่ยงแล้ว ไปทานข้าวกันครับ”

“เอ่อ” สายตาของเธอบังเอิญไปสบกับตาดุเข้มของอีกคนจนทำให้เธออยากจะปฏิเสธ แต่ก็เคยรับปากคนตรงหน้าไว้ด้วยสิ

“ไปนะครับ เชิญหมอเสือด้วยนะครับ”

“ผมยังไม่หิวครับ ขอตัวก่อนครับ”

หญิงสาวมองตามอีกคนที่เลี่ยงเดินไปอีกทางอย่างกังวล

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีค่ะ”

“ไปทานข้าวกันครับ” เธอได้เพียงพยักหน้าเท่านั้น

ยอมรับว่าการอยู่กับหมอสิงห์ไม่ได้ทำให้เธออึดอัดเลยสักนิด เขาอัธยาศัยดี ทั้งขี้เล่นและชวนคุยเก่งมากๆ ด้วย

เป็นเธอเองที่เกรงใจเขามากกว่า


“คุณหมอเสือคะ” พยาบาลบีเรียกเสียงดังพร้อมวิ่งตามเมื่อพบว่าคุณหมอหนุ่มเดินดุ่มๆ ไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ

“คุณหมอเสือคะ” ขายาวชะงักเมื่อได้ยินอีกคนเรียกชัดเจน

“เฮ้อ” เขาถอนหายใจนิดๆ ก่อนจะหันมาตามเสียง

“ครับ” คุณหมอหนุ่มยิ้มให้คุณพยาบาลจนตาหยี

“คือว่า มีคนมารอคุณหมอนานแล้วค่ะ”

“ใครเหรอครับ”

“เสี่ยธงชัยค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะมุ่งไปนังห้องที่แขกคนสำคัญมารอ

“สวัสดีครับ เสี่ย”

“คุณหมอเสือ ผมยินดีจริงๆ ที่ได้เจอคุณ” เสี่ยร่างสมส่วนไม่แก่พุงพุ้ยเหมือนอย่างในทีวีเอ่ยทัก

“มีธุระอะไรสำคัญ อย่างนั้นเหรอครับ”

“มาเยี่ยมเยือน คนกันเอง” จบประโยคนี้ของเสี่ยคุณหมอหนุ่มถึงขั้นกระตุกยิ้มแต่แววตาก็ยังยิ้มตามจึงไม่ได้ดูเป็นยิ้มเหยียด

“ถ้าแบบนั้น ก็ขอบคุณครับ”

“ที่แปลงนี้ สวยนะครับหมอเสือ”

พยัคฆ์จ้องหน้าคนพูด ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่สวยครับเสี่ย ถ้าจะพูดเรื่องที่ดิน ผมคงต้องขอตัวนะครับ”

“ฮื้ม ไม่เอาน่าคุณหมอ ผมแค่พูดเผื่อๆ ไว้”

“ไม่มีเผื่อครับ” พยัคฆ์ยังคงยิ้มและตอบอย่างเรียบๆ

“โอเคๆ ความจริงแล้ว ถ้าเปลี่ยนที่นี่”

ฟึบ

พยัคฆ์ลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มให้เสี่ยธงรบอีกครั้ง

“ขอตัวนะครับ”

เสี่ยธงชัย พยายามหลายครั้งที่จะติดต่อกับเขาเพราะสนใจที่ดินของโรงพยาบาล เพื่อที่จะไปปรับและทำเป็นโรงพยาบาลเอกชน

ไม่รู้เสี่ยบ้านั่นต้องการแค่สร้างโรงพยาบาลเอกชนหรือต้องการทำอะไรเพิ่มเติมกันแน่

ส่วนคนที่สงสัยว่า ที่ดินที่เป็นของทางราชการ สามารถขายได้ด้วยเหรอ

มันขายไม่ได้หรอก และมันก็ทำไม่ได้ง่ายๆ ด้วย

แต่โรงพยาบาลแห่งนี้มีพื้นที่ทับซ้อนกันไปหมด ถ้าจะเล่นตุกติกเพื่อให้ได้มา มันก็ไม่ยาก

และที่เสี่ยติดต่อผ่านมาทางเขา ทั้งๆ ที่เขาเป็นแค่หมออายุน้อย สงสัยมันคงสืบมาได้ว่าที่ดินส่วนนี้เป็นพื้นที่หนึ่งในที่ดินของนามสกุลเขานั่นเอง

คุณหมอหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อเดินออกจากห้องรับแขกแล้วต้องมาเจอกับเด็กในการดูแลของเขาที่กำลังยืนคุยกับหมอคนใหม่

ดูเข้าขากันดีจริง

“ผมนึกว่าคุณน้ำหนึ่งไปทำงานแล้วซะอีกนะครับ” ท่าทีของเขาเหมือนทักทายปกติ

“คุณน้ำจะไปแล้วล่ะครับหมอเสือ แต่ผมชวนเธอคุยเอง”

“อ๋อ เหรอครับ”

“หมดเวลาเวรพอดีใช่ไหมครับ ส่วนผมก็ต้องเข้าเวรละ ไปก่อนนะน้ำ” สิงหราชเอ่ยลาอีกคนจนเขาเผลอขมวดคิ้ว

“ค่ะ คุณหมอ”

“เรียกหมอสิงห์ก็พอ บอกไปแล้ว”

“ค่ะ หมอสิงห์” น้ำหนึ่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะรีบพาตัวเองออกไปจากตรงที่ยืนอยู่

“จะไปไหน” ร่างบางสะดุ้งนิดหน่อย พร้อมหันมาตอบ

“ไปทำงานค่ะ”

“วันนี้ไม่ต้องทำ”

“คะ”

“กลับบ้านไปจัดกระเป๋าได้แล้ว”

“ค่ะ”

คุณหมอหนุ่มมองตามร่างบางไปจนสุดสายตา ก่อนจะยืนนิ่งเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนจ้องอยู่

“เธอน่ารักนะครับ ผมพึ่งรู้มาว่าเธอพักที่เดียวกับคุณหมอเสือ” สิงหราชที่มองนาฬิกาเผื่อเวลาเมื่อมันยังไม่ถึงตอนที่ต้องเข้าเวรจึงหลบรอให้หญิงสาวไปก่อน

“ครับ พอดีบ้านพักแถวนี้เต็ม”

“งั้นผมคงชวนเธอมาพักกับผมได้สินะครับ” สิงหราชยังคงเอ่ยอย่างคนต้องการยั่วประสาทอีกคน

“คิดว่าไม่ได้ครับ”

“ทำไมล่ะครับครับคุณหมอเสือ”

“ไม่มีเหตุผลครับคุณหมอสิงห์”

ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ก็อย่างว่าแหละนะ เสือและสิงห์จะให้มาอยู่ถ้ำเดียวกันมันก็คงจะยากหน่อย

เมื่อช่วงเช้ายังคุยภาษาดอกไม้กันอยู่เลย ตอนนี้แยกเขี้ยวใส่กันซะแล้ว

พยัคฆ์เดินหน้าบึ้งมาที่ด้านหลังบ้าน ที่ๆ น้ำหนึ่งกำลังยืนกดเครื่องซักผ้าอยู่

“จัดของเสร็จรึยัง ต้องเดินทางพรุ่งนี้แล้ว”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ซักนี่ให้ด้วย” เขาโยนอะไรบางอย่างไปทางหญิงสาว ก่อนที่มันจะตกลงกลางศีรษะเล็กพอดี

“อ๊าย คนประสาท!” เธอร้องลั่นเมื่อพบว่าสิ่งที่ตกลงบนหัวเธอคืออะไร

มันคือกางเกงชั้นในสีขาวสะอาดตาก็จริง แต่ มันเป็นของใช้ของเขาไหมล่ะ แล้วอะไรคือการที่โยนมาใส่หัวเธอฮะ มากไปแล้ว

ร่างเล็กเดินปึงปังกลับเข้าไปในบ้าน พบอีกคนที่นั่งทำหน้าชิลล์ดูทีวี

ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นคนหลายบุคลิกแบบนี้

วันแรกก็บอกว่าเกลียดเธอ

เย็นชากับเธอนักหนา แต่พูดจาไพเราะกับทุกคน

กับเธอแสดงแต่ท่าทีไม่เป็นมิตร

แล้ววันนี้นึกครึ้มอะไรถึงได้มาแกล้งเธอละฮะ?

“ซักเกงในให้ฉันแล้วเหรอ”

“เอาคืนไป” เธอที่ใส่ถุงมือโยนกางเกงในเขากลับทันที ส่วนอีกคนก็ตั้งใจรับดีเหลือเกิน

“ไม่ซักล่ะ”

“มากเกินไปไหมคะ”

“โกรธเหรอ”

“มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันซักให้คุณนะคะ สามีภรรยากันบางคู่เขายังไม่ทำเลย”

“ใช่ เพราะเธอไม่ใช่เมีย แต่เป็นทาส”

“ฮะ?”

“เป็นทาส ที่ฉันมีบุญคุณต่อเธอมากๆ ด้วย”

น้ำหนึ่งถึงกลับทำหน้าเหวอก่อนจะหุบปากฉับ เธอนิ่งขึ้นและเดินเข้าไปใกล้เขา

หญิงสาวเดินไปหยิบกางเกงชั้นในเจ้าปัญหา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านหลังโดยไม่เอ่ยคำใดอีก

รู้สึกว่าเธอ จะต่ำต้อยและไร้ศักดิ์ศรียิ่งกว่านางทาสสมัยก่อนซะอีก

“ทำไมต้องเป็นฉัน ฮึก ฮือ”

อดไม่ได้ที่จะยืนร้องไห้กับเครื่องซักผ้า

——————

นางเอกโตมาจากที่ไหนเนี่ย โผล่จากกระบอกไม้ไผ่เหรอลูก

แล้วแกล้งจนน้ำหนึ่งร้องไห้ พระเอกฉันเองไง 555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว