ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ประวัติน้ำหนึ่ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ประวัติน้ำหนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ประวัติน้ำหนึ่ง
แบบอักษร


นางสาวน้ำหนึ่ง วงไพศาลเศรษฐ์

บุตรสาวคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง หรือที่เรียกว่า ส.ส.นนทชัย วงไพศาลเศรษฐ์ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในวันที่บิดาถูกวิสามัญฆาตรกรรม

“อ่านไรอยู่” สินธพเดินเข้ามาหามัสยาที่นั่งอยู่โซฟา “ยังเก็บไว้อีกเหรอ”

“โชคดี ที่ไม่มีใครเคยเจอรูปหน้าคร่าตาของน้ำหนึ่ง”

“ตอนนี้มีแต่นางสาวน้ำหนึ่ง จิตดี เด็กสาวกำพร้าที่จำได้เพียงว่าพ่อได้ตายจากไป”

“น้ำจำได้เมื่อไหร่ งานก็คงจบ”

“แต่จิตใจของน้ำ ใครจะรักษาล่ะปลา” สินธพเอ่ยอย่างอ่อนใจเช่นกัน รู้ว่านี่คือหนทางจบงานนี้ แต่เป็นหนทางที่ไม่ควรเลือกนัก

มัสยาถอนหายใจ นี่คือสิ่งๆ เดียวที่กลุ่มพงไพรถนอมมากที่สุด

งานพวกเธอจะราบรื่นและจบลงเมื่อน้ำหนึ่งจำทุกอย่างได้ แต่นั่นเท่ากับว่าพวกเธอได้ฆ่าคนๆ หนึ่งให้ตายทั้งเป็นด้วยเช่นกัน

ความทรงจำของน้ำหนึ่ง น่าหวาดกลัวต่อตัวของน้ำหนึ่งเอง

“น้ำอยู่ในการดูแลของเรา สักวันคงมีทางออก”

“ทำไมดูเครียดจังคะ” จินตนาที่เดินมาเอ่ยทักขึ้น

“คุณจินนี่” มัสยาหันไปยิ้มให้

จินตนาที่ถือจานขนมมาด้วยวางลงก่อนจะเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“ที่นี่ครัวครบครันมากค่ะ จินนี่ลองทำขนม คุณปลาชิมให้หน่อยนะคะ”

“ได้ค่ะ”

มัสยาหยิบขนมขึ้นชิม แต่สินธพกับเบะปากอย่างน่าหมั่นไส้

“ม้า” เห็นแบบนั้นเธอก็อดจะเอ็ดไม่ได้

“ไม่กลัวท้องเสียไง ไปล่ะ” เขาเอ่ยแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินหนีไป

“ไอ้ม้าเป็นไร” คชาที่เดินสวนเข้ามาเอ่ยถามทันที

“คุณช้างมาชิมขนมที่จินนี่ทำหน่อยได้ไหมคะ” จินตนาเอ่ยทักบุคคลมาใหม่

“คุณจินเก่งนะครับ ทำอาหารก็เก่ง ทำขนมก็เก่ง” คชาเอ่ยชม

ส่วนมัสยาที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าขนมจะฝืดคอ เธอมันเป็นพวกที่ไม่เอาไหนเรื่องพวกนี้ คือก็พอทำได้ แต่ไม่ได้เก่ง

“คุณช้างก็ทำอาหารเก่งค่ะ อร่อยมากด้วย จริงไหมคะคุณปลา”

“อ๋อ จริงค่ะ” หญิงสาวอีกคนแค่รับคำ “ฉันไปทำงานก่อนนะคะ”

มัสยาลุกออกไปอีกคน

คชาเพียงแค่มองตามแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“คุณช้างมีอะไรเหรอคะ”

เขาไม่ตอบ หากแต่สายตากับจดจ้องที่ขนม

“เปล่าครับ” แล้วเอื้อมมือไปหยิบขนมขึ้นมาชิมอย่างเลี่ยงไม่ได้

“น้ำหนึ่ง” ป้าแตนที่ทำหน้าที่กรอกประสัติพนักงานได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น นางว่าจะถามคุณหมอเสือหลายครั้งแล้ว น้ำหนึ่งไม่มีประวัติบุคคลอะไรให้กรอกเลยนอกจากชื่อและวันเดือนปีเกิด

“ป้าแตน”

“เอ้า คุณพยาบาลบี มีอะไรให้ป้ารับใช้คะ”

“โอ้โห เรียกเต็มยศ หนูบีค่ะ เรียกแบบนี้ดีกว่านะคะ”

“ค่ะๆ ว่าแต่มีอะไรคะ”

“บีมาหาน้ำหนึ่งน่ะค่ะ หมอเสือให้มาตาม”

“น่าจะอยู่ตึกสอง ป้าโทรบอกตึกนู้นให้”

“ขอบคุณค่ะ”

รอไม่นานน้ำหนึ่งก็มาถึงห้อง

“คุณบี”

“น้ำ หมอเสือให้มาตาม” หญิงสาวแค่พยักหน้า ก่อนจะเดินตามคุณพยาบาลที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี และดูใจดีมากๆ ด้วย

“พี่มาส่งแค่นี้นะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“วีไอพี เป็นแม่บ้าน แต่ให้พยาบาลมาส่ง” น้ำเสียงไม่เป็นมิตรลอยมาแต่ไกล

“คุณพยาบาลมาย เป็นอะไรมากไหมคะ” บีเอ่ยถามพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้

“ไม่ค่ะ”

“น้ำรีบเข้าไป” บีหันไปบอกอีกคน

“ค่ะ”

“คุณพยาบาลมาย เป็นอะไรมากไหมคะ กับแม่บ้านเนี่ย ก็ไม่เว้นเลยเหรอคะ” บียังคงถามอีกคนด้วยความใจเย็น

“ก็แค่แม่บ้าน”

“อ๋อค่ะ ทั้งๆ ที่ปกติ พยาบาลไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ แต่คุณพยาบาลมายก็ยังอุตส่าห์ตามมายืนจิกกัดแม่บ้านได้ สุดยอดค่ะ”

“แล้วทีเธอ”

“ฉันหมดเวลางานแล้วค่ะ กำลังจะกลับ”

“ก็กลับสิยะ”

“คุณพยาบาลมาย ก็ควรรีบไปทำงานนะคะ เชิญ” บีเอ่ยพร้อมผายมือให้คนตรงนี้

มายมองอย่างไม่พอใจ แต่ตอนนี้พยาบาลคนอื่นๆ เริ่มเดินมาทางพวกเธอมากขึ้นจึงยอมถอย

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”

ได้ยินแบบนั้นบีก็ถอนหายใจ

น่าเบื่อกับคนขี้อิจฉา

“คุณหมอมีอะไรเหรอคะ” น้ำหนึ่งเอ่ยถามเขา เธอมานั่งนิ่งๆ หลายนาทีแล้ว แต่เขาก็ไม่เอ่ยอะไรสักทีจนเธอต้องเป็นฝ่ายถามเอง

ตั้งแต่คืนที่เขาเมา เธอกับเขาก็แทบไม่ได้คุยกันอีกเลย

“เอานี่ไปให้ป้าแตน แล้วบอกว่าญาติที่ต่างจังหวัดพึ่งส่งมาให้”

เธอรับซองสีน้ำตาลมาก่อนจะเปิดดูข้างใน ประวัติของเธองั้นเหรอ

“ค่ะ”

“มะรืนลางานด้วย แล้วไปกับฉัน”

“ไปไหนคะ”

“ไม่ต้องถาม”

“ค่ะ”

“เตรียมเสื้อผ้าไปด้วย ให้พอสำหรับสามคืนแล้วกัน”

“ค่ะ”

“ไปได้แล้ว”

แล้วเธอก็เดินออกจากห้องพักแพทย์อย่าง งงๆ

ทำไมเขาต้องเรียกเธอมาคุยให้ยุ่งยากด้วย อยู่บ้านไม่คุยกับเธอ แต่รอเวลามาสั่งงานที่โรงพยาบาลงี้เหรอ แปลกคน

เธอทำหน้าเอือมตลอดการเดินมาที่อีกตึกเพื่อทำงานต่อให้เสร็จ

“โอ๊ย” ร่างบางเดินชนใครสักคนเข้าอย่างแรง

“ขอโทษค่ะ” เมื่อได้สติก็รีบยกมือไหว้ขอโทษ

แต่พอเห็นว่าเดินชนใครเธอก็รู้สึกหน้าตัวเองกำลังร้อนแปลกๆ

คนตรงหน้าเธอ นายแบบหรอ?

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองที่ซุ่มซ่าม”

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“สิงห์” เสียงที่เอ่ยเรียกด้านหลังทำเธอหันไปมอง “ป้าเดินหาซะทั่ว”

คนที่แทนตัวเองว่าป้า เป็นแพทย์หญิงประจำที่นี่

“ผมก็มารอป้าไงครับ”

“ป้าบอกให้รอไหนฮึ?” น้ำหนึ่งมองบุคคลทั้งสองคุยกัน ก่อนจะรู้สึกว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร และควรจะออกไปจากตรงนี้ได้แล้ว

“เดี๋ยวครับคุณ”

“คะ”

“เป็นพนักงานที่นี่สินะครับ ป้าครับ ให้เธอเป็นไกด์ให้ผมได้นะ” คนที่ชื่อว่าสิงห์หันไปยิ้มให้คนที่เรียกว่าป้า

“น้ำหนึ่ง ฉันฝากหลานหน่อยสิ”

“เอ่อ”

“ฉันต้องไปสัมมนาหลายวัน เขาพึ่งมาทำงานใหม่น่ะ ฝากหน่อยนะ”

“ค่ะ”

“ป๋าไปนะ มีเคสผ่าตัดด่วน” แพทย์หญิงวัยกลางเดินออกไป ส่วนคนที่จู่ๆ ขอให้เธอเป็นไกด์ก็ยิ้มแป้น

“ผมสิงหราชครับ”

“น้ำหนึ่งค่ะ ทำงานที่นี่? คุณเป็นหมอเหรอคะ”

“ครับ แต่ผมไม่ค่อยชอบให้เรียกหมอ ถ้าอยู่ข้างนอก เรียกผมว่าสิงห์นะครับ”

“ค่ะ คุณหมอ”

“คุณน้ำหนึ่งจะไปทำงานก่อนก็ได้ครับ เลิกงานค่อยเจอกัน”

“พอดีว่า เลิกงานแล้วฉันต้องรีบกลับน่ะค่ะ”

“งั้น พรุ่งนี้ก็ได้ครับ พาผมไปทานข้าวหน่อยนะ ที่โรงอาหารนี่แหละ”

“เอ่อ จะดีเหรอคะ”

“ดีครับ” เธอมองคนตรงหน้าที่ยิ้มให้

“ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” สิงหราชยิ้มให้อีกครั้ง

เขารู้สึกว่าเธอน่ารักดี

“ฉันขอตัวนะคะ”

“คุณน้ำหนึ่งดูขี้อายนะครับ ดูเกร็งๆ”

“ค่ะ”

“แต่น่ารักดีครับ”

หญิงสาวลมหายใจสะดุดเมื่อมีคนชมซึ่งหน้า ไม่แน่ใจว่าอาย เขิน หรืออะไรกันแน่

เธอรีบพาตัวเองหลบไปทันที ก่อนที่จะโดนอีกคนเอ่ยคำที่ทำให้ตกใจและแปลกใจไปพร้อมกัน

“น่ารักจริง” อีกคนก็ยังยืนยิ้มและชอบใจไม่น้อย เขาถูกชะตากับเธอจริงๆ นะ

———————————

คนละมุนจริงอยู่ตรงนี้ หมอสิงห์เอง

ฮึฮึ เสือตกกระป๋อง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว