facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ จุ๊บๆ : )

บทที่ 2 สาวน้อยจอมซุ่มซ่าม

ชื่อตอน : บทที่ 2 สาวน้อยจอมซุ่มซ่าม

คำค้น : กรุ่นกลิ่นสิเน่หา, กรุ่นกลิ่นไอริส, เผือกร้อนอ้อนรัก, เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก, สยบรักพยศร้าย, ปราบรักรหัสร้อน, เอลยา, พรานร้ายพ่ายรัก, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2561 17:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 สาวน้อยจอมซุ่มซ่าม
แบบอักษร

​ดิรัสยา แม็คเคนซี่ เดินลงบันไดตึกเรียนแทนการใช้ลิฟต์ เพราะฟลอร์ชั้นสองที่เพิ่งเลิกคลาสมีนักศึกษาออเต็มหน้าลิฟต์เพื่อรอโดยสารลงมา หล่อนไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องอาศัยลิฟต์ในเมื่อมันห่างกันเพียงแค่ชั้นเดียวเอง ดีเสียอีกจะได้ออกกำลังกายไปในตัว

"อยู่ไหนดาร์ลิ้ง" 

ดิรัสยากรอกเสียงถามไปตามสาย จัสมิน คอสต้า เพื่อนรักที่เรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่ประถมยันมหาวิทยาลัย วันนี้เจ้าหล่อนไม่ค่อยสบายจึงไม่อยากเข้าเรียน เพราะเป็นวิชาไม่สำคัญเดี๋ยวให้ดิรัสยาติวให้ก็ได้ แต่จัสมินก็มาค้นงานที่ห้องสมุดเพื่อทำรายงานอีกวิชาหนึ่งแทน แบบแบ่งงานและหน้าที่กันได้อย่างลงตัวเหมือนฝาแฝด เรียกเทคนิคนี้ว่า ช่วยกันทำมาหากิน จนได้คะแนนท็อปคู่กันแทบทุกวิชา

"กำลังออกจากหอสมุด เจอกันที่ร้านชิกค็อฟอีกห้านาทีนะที่รัก" เสียงจัสมินตอบมา ทั้งสองเรียกกันเล่นๆ อย่างนี้เพื่อที่เวลาใครฟังพวกหล่อนคุยโทรศัพท์จะได้เข้าใจว่าคุยกับแฟนอยู่ มันเก๋ดีจะตายไป...

ร้านกาแฟชิกค็อฟในมหาวิทยาลัยเป็นร้านกาแฟโปรดของเหล่านักศึกษาที่นี่ มีขนมของขบเคี้ยวและเบเกอรี่ต่างๆ ให้เลือกชี้นิ้วเลือกมากมาย มีชีสเค้กแสนอร่อยที่ดิรัสยาและจัสมินโปรดปรานด้วย เป็นร้านของครอบครัวเพื่อนชายคนสนิท ดิรัสยาเดินตัวปลิวไปตามระเบียงเพื่อลงบันไดเตี้ยสู่ลานหน้าตึก แต่สายตาก็เหลือบเห็นร่างสูงสง่าของพี่ชายเข้าเสียก่อน

"พี่ลีย์นี่นา...มาทำไร" 

ดิรัสยาพึมพำกับตัวเอง สาวน้อยเห็นเขาเดินออกมาจากห้องพักของอาจารย์สาขาวิชาจิตวิทยา แต่นาทีต่อมาก็ได้คำตอบ เมื่อร่างเซ็กซี่หุ่นนาฬิกาทรายของอาจารย์สาวคนหนึ่งเดินตามออกมา เจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นพูดกับพี่ชายที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ครออยู่ เวลาเที่ยงพี่ชายมากินข้าวเที่ยงถึงนี่เชียว มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นสถาบันที่ลีย์กับเจฟิโอเคยเรียนมาก่อน แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องเป็นที่รู้จักของเหล่าครูบาอาจารย์ที่นี่ เพราะทั้งลีย์และเจฟิโอนั้นต่างเป็นดาวเด่นด้วยกันทั้งคู่ ทั้งวีรกรรมที่เปิดเผยได้และที่เปิดเผยไม่ได้

ดิรัสยาทำหน้าขมวดทันที โอลิเวีย โดโนวาน อาจารย์สาวสวยคนนี้เป็นคนที่นักศึกษารู้จักดีเพราะความสวยสุดป๊อบ เคยเป็นดาวของสถาบันแห่งนี้ จากนั้นเมื่อเรียนจบก็ได้เป็นอาจารย์ที่นี่ นั่นก็หมายถึงทั้งสวยและทั้งเก่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ดิรัสยามองดูใบหน้ายิ้มหวานของโอลิเวียที่เงยขึ้นพูดอะไรบางอย่าง ท่าที่ลีย์เอียงหูลงมาฟังพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มนิดหนึ่งนั้นทำให้ดิรัสยาย่นจมูกใส่

"แว่ะ!" หล่อนเอ่ยเบาๆ อย่างหมั่นไส้พี่ชาย ทีกับหล่อนทำไมชอบทำแต่หน้ายักษ์หน้านิ่งใส่ หญิงสาวมองดูดวงตาคู่คมเป็นประกายเหมือนขำกับอะไรก็ตามที่โอลิเวียพูดแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้มากยิ่งขึ้น เห็นเขาเดินไปกับโอลิเวียจึงขยับตัว

"พี่ชายคะ" 

ดิรัสยารีบร้องเรียกออกไปทันทีแล้ววิ่งไปตามระเบียง นักศึกษาหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองดูอาจารย์สาวสุดป๊อบกับชายหนุ่มหล่อหน้าคมเหมือนเจ้าชายกรีก ผมสีทรายระคอเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มเป็นสไตล์ที่แปลกเฉพาะตัว ส่งให้ใบหน้าคมสันยิ่งน่ามองเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าพระเจ้าจะลำเอียงไปถึงไหน ให้หุ่นสูงงามสง่ามาพร้อมกับใบหน้าเทพบุตรแบบนั้น

ลีย์หันไปมองตามเสียงเรียก ยายเด็กดื้อวิ่งตัวปลิวลงบันไดเตี้ยห้าขั้นไม่สนใจลดสปีดลง เขาขยับตัวทันทีตามสัญชาตญาณ หล่อนไม่เคยเข็ดหลาบกับการทำเช่นนั้น เขาเดินขึ้นไปสองขั้นบันไดเด็กน้อยก็วิ่งมาถึงตัวเกือบชนเขาตก ชายหนุ่มรีบคว้าตัวเจ้าหล่อนไว้พร้อมกับขยับตัวตั้งหลักมั่น

"เมื่อไหร่จะเลิกวิ่งแบบนั้นเสียทีหืม" 

เขาเอ่ยน้ำเสียงตำหนิ สายตาคมมองหล่อนเหมือนเด็กน้อยไม่ได้เรื่อง ดิรัสยาทำย่นหน้าให้พี่ชาย แต่เมื่อนึกออกว่าเขาไม่ได้อยู่ตามลำพังจึงปรัับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วยิ้มเจื่อนให้อาจารย์ที่ยืนหลังตรงสง่าดั่งนางพญาหงส์รออยู่ตรงลานหน้าบันได หล่อนยิ้มอ่อนๆ ให้เหมือนดิรัสยาเป็นเด็กหญิงจอมซนตัวเล็กๆ

ดิรัสยาเกาะแขนล่ำสันเดินลงไปยังข้างล่าง ลีย์ล้างกระเป๋าข้างหนึ่ง เขามองดูโอลิเวียอย่างขออภัยที่ให้รอ

"พี่ชายมากินข้าวไกลจัง สวัสดีค่ะมิส" 

ดิรัสยาเงยหน้าขึ้นถามเขาเบาๆ แล้วหันไปยิ้มแห้งให้อาจารย์สาวอีกครั้งพร้อมกับก้มศีรษะให้นิดหนึ่ง ถึงแม้จะไม่ได้เรียนด้วยแต่เรื่องมารยาททางสังคมนั้น บิดามารดาคอยสั่งสอนเสมอว่าให้มีเป็นคุณสมบัติติดตัวเอาไว้ เพราะเป็นคุณสมบัติที่ไม่ต้องซื้อหาแต่มีค่าราคามหาศาล

"ไม่ยักรู้ว่าคุณมีน้องสาวเรียนที่นี่" 

โอลิเวียเอ่ยกับลีย์ หล่อนมองดูนักศึกษาปีสามใบหน้างามสดใส ผมสีน้ำตาลหนานุ่มยาวถึงกลางหลังถูกถักเปียเล็กสองข้างเพื่อเก็บผมข้างใบหูไปมัดรวมกันด้านหลังเปิดใบหน้าเรียวเล็กให้ดูกระจ่างตา

"นี่ดิรัสยา แม็คเคนซี่ครับลิเวีย เขาเรียนบริหารครับ เทอมนี้มีเรียนวิชาจิตวิทยาเป็นวิชาเลือกเลยได้มาเรียนตึกคุณ" 

ลีย์เอ่ยอย่างที่รู้ตารางเรียนของดิรัสยาเป็นอย่างดี และรู้จักทุกตึกในสถาบันที่เขาเรียนจบไป โอลิเวียพยักหน้ารับทราบ เห็นจะต้องตามดูหน่อยว่าน้องสาวของลีย์เป็นอย่างไร เพราะโอลิเวียกับลีย์นั้นเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานานตั้งแต่สมัยเรียน หล่อนยอมรับว่าแอบมีใจให้เขาอย่างเงียบๆ แต่เขาเองก็เงียบกริบเช่นกัน คือเงียบจนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่โอลิเวียก็พอใจที่เมื่อต่างคนต่างเรียนจบ เขากับหล่อนยังคงติดต่อกันอยู่ เขาเป็นหนึ่งใน แม็คเคนซี่ คนจากตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยมหาศาล บิดาเป็นนายแพทย์เจ้าของโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ มารดาเป็นนักธุรกิจที่มีหน้าตาในวงสังคมชั้นสูง

โอลิเวียยิ้มให้ดิรัสยานิดหนึ่งเมื่อถูกแนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ ดิรัสยายิ้มตอบ สาวน้อยยังเกาะแขนลีย์ไม่ปล่อย

"พี่ชายไปกินเค้กกับดิวมั้ย" หล่อนเอ่ยชวนทำสายตาอ้อนๆ ลีย์เห็นแล้วต้องเมินไปมองที่อื่น

"ไม่ล่ะ พี่จะไปทานข้าว นัดกับอาจารย์ของดิวไว้" 

เขาเอ่ยแล้วยิ้มให้โอลิเวียเล็กน้อย ทำให้ดิรัสยาเม้มปากนิดหนึ่งอย่างไม่ถูกใจที่เขาปฏิเสธทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิด อุตส่าห์ดีใจที่เห็นเขาเพราะไม่ได้เจอกันมาสามวันเต็มๆ ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน เขาทำงานกลับดึกและหล่อนก็เข้านอนเร็ว ตื่นเช้ารีบมาเรียน เขายังไม่ตื่น หรือไม่เขาก็ออกไปแล้ว

"ไปทานข้าวด้วยกันมั้ยคะดิรัสยา ร้านข้างๆ มหาวิทยาลัยนี่เอง เป็นร้านโปรดของพี่ชายคุณสมัยเรียนอยู่ที่นี่" โอลิเวียเอ่ยชวนตามมารยาท 

ดิรัสยามองหน้าพี่ชาย... รู้ใจกันจริง! พี่ชายมีร้านโปรดอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ ปกติเขาเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย ไม่คิดว่าเขาจะมีร้านไหนที่ชอบเป็นพิเศษ โอลิเวียคงจะสนิทสนมรู้ใจเขาไม่น้อย

"ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีดิวมีนัดที่ร้านชิกค็อฟ" ดิรัสยาเอ่ยบอก เห็นคิ้วเข้มของลีย์ขมวดชนกันนิดหนึ่ง

"กับใคร" เขาเอ่ยถามแล้วจ้องมองใบหน้าเรียวใสอย่างรอคำตอบ 

ดิรัสยารู้ว่าเขาห้ามเรื่องไม่ให้หล่อนคบผู้ชายจนกว่าจะเรียนจบ จึงอยากจะแกล้งเขาให้อารมณ์ขุ่นดูบ้าง อยากมาทำให้หล่อนขุ่นก่อนทำไมล่ะ!

"กับแฟน" หล่อนตอบแล้วทำยิ้มแป้นให้ ลีย์ขมวดคิ้วมุ่นยิ่งกว่าเก่า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"งั้นดิวไปก่อนนะคะ เจอกันเย็นนี้ค่ะพี่ลีย์" 

ดิรัสยาเอ่ยแล้วถือโอกาสยื่นหน้าไปหอมแก้มสากของเขา เพราะรู้ว่านั่นจะยิ่งทำให้เขาขุ่นใจมากยิ่งขึ้น หญิงสาวโบกมือหย็อยๆ ให้แล้วหันหลังวิ่งปร๋อออกไป ไม่ทันเห็นว่ามีนักศึกษาชายเดินมาจึงชนเขาเข้าอย่างจัง ร่างบางถลาเซไปข้างๆ แต่ก่อนจะล้มมือใหญ่ของใครคนหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าตัวรับไว้ได้ทัน ดิรัสยาจึงตกอยู่ในสภาพหลังพิงอกของเขา กลิ่นอาฟเตอร์เชฟหอมกรุ่นจมูกที่คุ้นชินใจ ดิรัสยาเงยหน้าขึ้นจึงเห็นสายตาคมดุก้มมองมาอย่างตำหนิ หล่อนยิ้มแหยให้เขาก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่หล่อนชน

"เอ่อ...ขอโทษนะคะ ฉันไม่ทันมอง" หล่อนเอ่ยขอโทษ ชายหนุ่มผู้คนนั้นยิ้มให้อย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร คุณล่ะครับ โอเคหรือเปล่า" 

เขาเอ่ยถามมองดูดิรัสยาด้วยสายตาสนใจ ลีย์ปล่อยร่างเล็กเมื่อเห็นว่าหล่อนยืนเองได้แล้ว

"เขาโอเคดี ขอโทษแทนน้องสาวผมอีกครั้ง" 

ลีย์เอ่ยตัดบทกับชายหนุ่ม เขารีบพยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงจากไปทันทีเมื่อเห็นสายตาเข้มดุของพี่ชายนักศึกษาสาวที่หน้าตาแสนจิ้มลิ้มพริ้มเพราคนนั้น

"ไปกินข้าวกับพี่" เขาเอ่ยแล้วก็ดึงแขนดิรัสยาให้เดินไปด้วย

"ไม่ไปค่ะ ดิวนัดแฟนไว้แล้ว" 

หล่อนเอ่ยแล้วแกะมือเขาออก ลีย์ยอมปล่อย เพราะหากไม่จำเป็นเขาไม่ต้องการแตะต้องตัวของดิรัสยา มันเป็นสิ่งที่เขาบอกตัวเองเอาไว้ว่า... ไม่คู่ควร

"เย็นนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน" 

ลีย์กล่าวเสียงขรึม ดิรัสยารู้ดีว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร...

ก็เรื่องที่หล่อนว่า นัดแฟนเอาไว้นั่นล่ะ!

************************

เอาไปเลย เอาไป...เอาไป เอาไป ได้เลยยยย... ตอนที่สองก็มา

ไม่น่าเชื่อว่าไรท์เอลจะทำได้ ปั่นพี่เจฟและปั่นพี่ลีย์ไปพร้อมกัน มันดีอย่างนี้เองเวลาเห็นรูปพี่เจฟพี่ลีย์อยู่บนหน้าจอใหญ่ๆ อร๊ายยย...น้ำลายหยดแหมะๆ...ขอซับแพร้บบบบค่าา...555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว