ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ลูกคนชั่ว?

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ลูกคนชั่ว?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ลูกคนชั่ว?
แบบอักษร

ขอกำลังใจให้หมอเสือปากมอมหน่อยน๊า

1 คอมเม้น = 1❤️

———————-**


น้ำหนึ่งตื่นตั้งแต่เช้าตรู่มาทำความสะอาดบ้านและหุงข้าว เธอไม่ได้ทำกับข้าวเพราะในห้องครัวของเขานอกจากข้าวเปล่าแล้วก็ไม่มีอะไรติดตู้เย็นเลย

“ฉันจะสั่งให้คนเอาของสดมาไว้” พยัคฆ์ที่ลงมาห้องครัวเอ่ยบอก วันนี้เขามีเวรเช้า

“ค่ะ”

“ไปแต่งตัว”

“คะ?”

“ไปโรงพยาบาลพร้อมฉัน เธออยู่ที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก ฉันจะพาไปสมัครงานด้วย”

“ค่ะ”

“เรียนจบแค่ม.หก?”

“ค่ะ”

“ทำไมถึงไม่เรียนต่อ ช่างเถอะ ไปแต่งตัวได้แล้ว”

“ค่ะ” เขาพูดเร็วตัดสินใจเร็ว และเธอต้องปฏิบัติให้เร็วตาม

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงพยาบาล เขาพาเธอไปทานข้าวก่อนจะพาไปสมัครงานที่ฝ่ายบุคคล

“สวัสดีครับป้าแตน” เสียงทักที่ดูสดใส และรอยยิ้มมีเสน่ห์ปรากฏทันทีที่ถึงหน้าโต๊ะของคนที่เขาเรียก

“สวัสดีค่ะหมอเสือ มีอะไรให้ป้ารับใช้คะ”

“ผมพาแม่บ้านที่เคยบอกไว้มาส่งครับ” เขายังคงพูดเพราะและน้ำเสียงทุ้มน่าฟังจนน้ำหนึ่งเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง

“ป้าจะดูแลให้อย่างดีค่ะคุณหมอ”

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวให้เธอเข้ามานะครับ” เอ่ยจบเขาก็ลากเธอติดมือออกมาด้วย

“จำไว้นะครับคุณน้ำหนึ่ง” น้ำเสียงแข็งกระด้างและดูจริงจังเอ่ยขึ้น “คุณจะต้องอยู่ที่นี่ในฐานะแม่บ้าน อย่าเกี่ยงงาน เพราะคุณเรียนมาน้อยเอง”

“ค่ะ”

“ป้าแตนสั่งอะไรก็ทำ อย่าให้ผมเสียหน้านะครับ”

“ค่ะ คุณหมอ”

เขายกยิ้มพอใจเมื่อเธอรับปาก

“เรียกผมคุณหมอ ทั้งที่อยู่ที่นี่และอยู่บ้านด้วยนะครับ”

“คะ?”

“อย่าเรียกผมว่าหมอเสือ หรือเรียกชื่อผมเด็ดขาดถ้าผมไม่อนุญาต”

ข้อห้ามของเขาทำเธอกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างงงๆ

“ค่ะ”

“เข้าใจอะไรง่ายๆ ก็ดีครับ” เอ่ยจบเขาก็เดินหนีไป

แต่เธอยังตาไวมองเห็นว่าเวลาเขาเจอคนอื่นๆ ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะงานอะไรเขาก็ส่งรอยยิ้มให้เสมอ

เขาทำแบบนั้นกับทุกคน ยกเว้นเธอ

หญิงสาวสลัดไล่ความคิดอื่นๆ ทิ้งไป ก่อนจะรีบไปหาป้าแตนเพื่อให้ป้าแตนสอนงาน

“ความจำดี สอนแป๊บเดียวก็ทำได้แล้ว” ป้าแตนชมเธอไม่ขาดปาก งานทำความสะอาดอาจจะดูเป็นเรื่องง่ายก็จริง แต่หากทำจริงๆ ก็น้อยคนนักที่จะทำได้สะอาดอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ป้าแตนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชื่นชม ดูเผินๆ เธอคนนี้บุคลิกดูดีเกินกว่าจะมาเป็นคนทำความสะอาดซะอีก

“มีอะไรคะป้า” น้ำหนึ่งที่ทำงานเสร็จพบว่าป้าแตนจ้องอยู่จึงเอ่ยถาม

“ไม่เหมือนแม่บ้าน”

“นึกว่าอะไร ก็เรียนมาน้อยนี่คะ”

“เหรอ อยากเรียนต่อไหม”

“อยากเรียนค่ะ แต่ยังไม่มีโอกาส”

“อ่อ ใกล้เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกัน”

“ค่ะ”

“อุ๊ย” ทั้งป้าแตนและน้ำหนึ่งตกใจเมื่อจู่ๆ ถังน้ำก็ถูกชนอย่างแรงจนล้มลงและทำให้พื้นสกปรกอีกรอบ

“คุณพยาบาล” ป้าแตนเอ่ยเรียกเสียงต่ำ รับน้องใหม่สินะ พยาบาลคนนี้นางรายงานพฤติกรรมหลายรอบแล้ว ปกติเธอจะก่อกวนสายอาชีพเดียวกัน แต่ครั้งนี้ทำไมถึงมาก่อกวนแม่บ้านกันนะ

“โทษทีจ้ะ ไม่เห็น” เอ่ยจบก็หัวเราะคิกคักกับลูกโอ้ที่ยืนข้างๆ กัน

“ไปกันเถอะมาย” พยาบาลอีกคนที่หัวเราะพอใจพร้อมเอ่ยเรียกให้ออกไป

“เก็บๆ” ป้าแตนเอ่ยบอกพรางถอนหายใจ

“นับครั้งที่หนึ่งนะคะป้า น้ำจะถือว่าเป็นอุบัติเหตุ”

“เห็นนิ่ง นึกว่าจะอ่อนข้อซะอีก” ป้าแตนเอ่ยก่อนยิ้มให้อย่างเอ็นดู

“ไม่ถือสาหรอกค่ะ คงเป็นความสุขเดียวที่เขาสร้างได้”

“เออๆ ป้าชอบ” ป้าแตนเอ่ยอย่างชอบใจ

นางคิดว่าบางทีนางอาจจะมองคนผิดไป

ดูท่าแล้ว เด็กสาวคนนี้อ่อนน้อมแต่ไม่อ่อนต่อโลกเป็นแน่ แบบนี้ ถ้าถูกรังแกอีกป้าแตนจะได้ไม่ต้องห่วงมาก

ใช่จะตามปกป้องหรือรายงานได้ตลอดที่ไหน

คนจะแกล้งคนอื่น ไม่ค่อยเหลือหลักฐานให้มัดตัวเองหรอก เห็นคนของตนไม่ยอมคนแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สมน้ำสมเนื้อ

น้ำหนึ่งกลับมาที่บ้านพักก่อนคุณหมอหนุ่มเล็กน้อย เพื่อที่เธอจะมาเตรียมอาหารง่ายๆ ไว้ให้เขา

หญิงสาวรีบไปอาบน้ำแต่งตัว กินข้าวก่อนจะขังตัวเองในห้องนอน

เขาไม่ชอบให้เธอวุ่นวาย

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูรัวๆ ทำเธอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

“คุณหมอ” เปิดประตูมาก็ต้องเบะหน้าเมื่อคนที่เคาะเรียกมีแต่กลิ่นเหล้าหึ่งออกมา “เมามาเหรอคะ”

“ไม่ได้เมา มานี่สิ มานี่” เขาเดินเข้ามาในห้อง แต่เธอกลับถอยกรูดหลบทันที “หนีทำไม”

“เมาแล้วควรไปนอนนะคะ”

“ไม่ได้เมา หรือเมา? แต่ตอนนี้มีงานให้เธอทำ”

“งานอะไรคะ”

“ช่วยฉันหน่อย”

“ช่วยอะไรคะ”

“อย่าถามมากน่าลูกคนชั่ว” หญิงสาวหน้าชานิดๆ เมื่อเขาเอ่ยเรียกแบบนั้น

พ่อของเธอ ท่านเสียนานแล้วด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่แม้แต่เธอก็จำไม่ได้ แต่เขา เขากลับกล่าวถึงท่านอย่างหยาบคาย

“คุณไม่มีสิทธิ์ว่าพ่อฉันนะคะ”

“พ่อเธอมันชั่ว ฉันเลยเกลียดเธอด้วย รับรู้ไว้ซะ”

“หยุดพูดจาแบบนั้น” เขาแค่กระตุกยิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น

“ฉันพูดผิดตรงไหน”

“คุณไม่ได้รู้จักท่าน”

“เธอต่างหากที่ไม่รู้ น้ำหนึ่ง” เขากระตุกยิ้มเหยียดก่อนจะใช้สายตาไล่มองหญิงสาวไปทั่วทั้งร่าง

ตัวเธอกำลังสั่นเพราะความหวาดกลัว และนั่น มันทำให้เขารู้สึกอยากจู่โจมขึ้นมากะทันหัน เหมือนสัญชาตญาณความเป็นสัตว์ที่เวลาเจอเหยื่อแสดงท่าทีหวาดกลัวแล้วเลือดจะสูบฉีดได้ดี

แกร๊กๆๆ

หญิงสาวตาโตเมื่อคุณหมอหนุ่มที่เดินเข้าใกล้เธอเรื่อยๆ นั้นค่อยๆ รูดซิบกางเกงตัวเองลง

“คุณ คุณหมอจะทำอะไรคะ”

“ทำอะไรดีล่ะ” น้ำหนึ่งแทบหยุดหายใจเมื่อหลังของเธอชนกับผนังห้อง “หมดทางหนีแล้วงั้นสิ”

เขาเอ่ยถามพรางเลิกคิ้วสูง

เธออยากตะบันหน้าเขาจริงๆ

พรึบ

เธอต้องหยีหน้าอีกครั้งเมื่อเขาปลดกางเกงของตัวเอง ยังดีที่มีบ็อกเซอร์ แต่สถานการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะน่าไว้วางใจ

“ช่วยหน่อยสิ”

“อ๊าย” จังหวะที่คนตัวสูงกว่าโน้มเข้ามาหาเธอก็หลบก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำว่าอีกคนจะทำยังไงต่อ

“หึๆ” เสียงหัวเราะพอใจดังออกมาจากร่างสูง

เขาก็แค่แกล้งเล่นดูเท่านั้น แต่ถามว่าเมาและมึนจริงไหม บอกเลยว่า มาก

ช่างยัยนั่นเถอะว่าจะไปนอนไหน เขาง่วง เขาจองห้องเธอแล้วกัน

ทางด้านน้ำหนึ่งก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ ห้องตัวเองก็ถูกยึด ห้องเขาก็ล็อค หรือต่อให้มีกุญแจก็ใช่ว่าจะกล้าเปิดเข้าไป

เธอมองไปรอบๆ ในบ้านหลังนี้คงพอมีผ้าห่มเหลือให้เธอใช้แหละนะ

แล้วเธอก็เจอจริงๆ

หญิงสาวหอบผ้าห่มมาตรงลานกลางบ้าน มีหมอนที่วางข้างนอกพอได้ใช้

เขาแกล้งเธอ อันนี้พอรู้

แต่ที่เขาด่าพ่อเธอ อันนี้เธอก็รู้ว่าเขาจริงจัง

พ่อของเธอเคยทำอะไรไว้กันแน่นะ ทำไมเขาถึงดูโกรธเกลียดมากขนาดนั้น ขนาดที่ว่าถ้าเปลี่ยนจากเธอเป็นพ่อ เขาคงลงมือปลิดชีพได้โดยที่ไม่หวั่นเลยสักนิด

“คุณปลา” จะว่าไป ก็คงมีปลาและกลุ่มพงไพรที่พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะพวกเขาคือกลุ่มคนที่เธอรู้จักตั้งแต่เป็นเด็กกำพร้า

——————————-

น้ำหนึ่งจำได้แค่ว่ามีพ่อแม่ และก็ตายจากไปแล้ว ไม่รู้จำได้จริงๆ หรือถูกใส่ข้อมูลมาแบบนั้น

อิหมอก็จะกวนๆ หน่อย

ชอบถูกใจ ถ้าไม่ไหวบอกเราได้นะคะคนอ่านที่น่ารัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว