ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 18 : อย่าตายนะ

ชื่อตอน : Ep. 18 : อย่าตายนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 18 : อย่าตายนะ
แบบอักษร

ผมลุกขึ้นวิ่งไปกอดต้านไว้ เพื่อใช้ตัวเองบังกระสุน

ปัง!!

ผมหลับตาปี๋ ไม่เจ็บ..  

ผมลืมตามองต้านที่กอดผมแน่นแล้วเหวี่ยงตัวเองรับกระสุนแทน 

"ต้าน!!" มันก้มมองผมก่อนที่ร่างของมันจะทรุดลงไป ผมนั่งอุดเลือดที่ไหลออกมามากมาย 

"มึงดูให้ดีๆ เสียใจให้มากๆ เดี๋ยวกูจะช่วยให้มึงตามไปไอ้เชิ้ต" ปืนนั่นยังคงจ่อมาที่ผม 

"ไม่ อย่าทำเชิ้ตนะเบล" ต้านขยับตัวลุกขึ้นนั่งบังผมไว้ 

"อย่ามารักกันให้กูเห็น!" 

"กู รัก เชิ้ต" ต้านพูดเน้นทีละคำ ตาก็จ้องเบลนิ่ง 

"กรี๊ดดดด!! กูเกลียดมึง!!"  

"พี่เบลอย่า!"

ปัง!!

"ฮรึก!" ผมตกใจกอดต้านแน่น เราคงโดนยิงอีกครั้งถ้าพายไม่เข้ามาผลักแขนเบลจนกระสุนเบนไปอีกทาง 

"พาย.." ผมเรียกเบาๆด้วยความแปลกใจ 

"พาย? มาห้ามพี่ทำไม!" เบลมองพายอย่างไม่พอใจ 

"พอเถอะค่ะ พายรักพี่เบลนะ อย่าทำร้ายคนอื่นเลยนะคะ" พายกอดเบลไว้แน่น 

"พายปล่อยพี่ พี่จะฆ่ามัน!" 

"ฮรึก.. ไม่นะพี่เบล ใจเย็นๆนะคะอย่าทำคนอื่น พายไม่อยากเห็นพี่เป็นฆาตกรฮื่อๆๆ" พายซบเบลร้องไห้ 

"..." เบลกอดตอบลูบหลังพายเบาๆ 

"ไม่ทำแล้วได้ไหมคะ พายขอร้อง" พายเงยมองเบล 

"...อืม ไม่ทำแล้วก็ได้" ทั้งสองผละออกจากกัน

ปัง!!

"โอ้ย!" เบลทรุดลงนอนบนพื้น "ขอโทษทีนะเบล แต่มึงยิงเพื่อนกู มึงก็ต้องโดนยิงคืน" เจวิ่งเข้าไปใช้ปืนจ่อเบลที่นอนเจ็บอยู่ พร้อมกับครามแล้วก็ลูกน้องที่เข้าไปจัดการลูกน้องของเบล 

"ไอ้เจ!" 

"เออกูเองอีเบล เก่งนักหรอมึง อยากแดกอีกลูกไหม" 

"ฮื่อออพี่เจอย่าทำพี่เบลพายขอร้อง" พายคลานเข้าไปกอดขาเจแต่โดนเจสะบัดออก

"ฮึก! เชิ้ต.. " มือของต้านค่อยๆเอื้อมขึ้นมาจะจับหน้าผม แต่มันก็ตกลงไปพร้อมกับเบ้หน้าด้วยความเจ็บ 

"ต้าน! ฮื่ออเจ ช่วยต้านด้วย ฮึกๆฮื่ออ" ผมตะโกนบอก 

"เห้ยพวกมึงจัดการกับอินี่ด้วย ถ้าเห็นว่ามันใกล้ตายค่อยพาไปโรงพยาบาล ส่วนมึงมาช่วยกู" เจสั่งลูกที่เหลือ และให้ลูกน้องอีกคนมาช่วยกันอุ้มต้านไปขึ้นรถ 

"ถ้ามึงตายเชิ้ตเป็นของกูแน่ต้าน" เจพูดระหว่างทาง แต่ต้านกลับยิ้มออกมา 

"ดูแล.. เชิ้ต.. ดีๆ" ต้านค่อยๆพูดออกมาทีละคำ 

"อย่าพูดมาก ไม่ชอบสั่งเสีย" เจพูดแล้วรีบเหยียบคันเร่งออกไปทันที 

"ฮรึก..ต้าน อย่าเป็นอะไรนะ" ผมนั่งกอดมันร้องไห้อยู่ในรถ 

"ยิ้ม.. สิ" คนที่ซบอยู่บนอกผมเงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆก่อนจะสลบไป 

"ต้าน! ตื่นสิวะ ตื่นฮื่ออ" ผมเขย่ามันแรงๆแต่มันไม่ตื่นแล้ว


โรงพยาบาล 

ตอนนี้ผมเดินวนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน อย่าเป็นอะไรนะเว่ย 

"เชิ้ต.. ใจเย็นๆ" 

"ถ้าต้านเป็นอะไรไปล่ะเจ ฮรึก" 

"มึงมานั่งข้างๆกูนี่มา" ผมยอมเดินไปนั่งข้างมันเงียบๆ มันก็ถอดเสื้อนอกมาคลุมตัวผม เออเนาะว่าทำไมหนาวๆ เสื้อโดนฉีกไปแล้ว

ตึกๆๆ

เสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามา 

"ป๊า.. ผมขอโทษฮื่อ.. ผมทำให้ต้านเป็นแบบนี้" ผมเข้าไปกอดขาพ่อของต้านเมื่อท่านมาถึง 

"ออกไป เพราะแก ลูกฉันถึงเป็นแบบนี้" ขาของท่านสะบัดผมออก 

"ฮื่ออ ป๊าา ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้วผมขอโทษฮื่อๆๆ" ผมนั่งร้องไห้อย่างคนบ้า ผมอยากตาย ผมอยากตายแทนมัน 

"ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป แกต้องรับผิดชอบ" ท่านใช้นิ้วจิ้มบนหัวผมแรงๆ 

"นี่คุณ มันจะมากเกินไปแล้วนะ"เจเข้ามาจับมือใหญ่ๆไว้ 

"แกมาเสือกอะไรด้วย" 

"ผมก็คือคนที่ต้านเลือกโทรขอความช่วยเหลือแทนคุณไงครับ ไม่มีใครอยากให้มันเป็นอะไรไปหรอก" เจประคองผมขึ้นไปนั่ง ผมเดินเข้าไปเกาะกระจกมองคนที่นอนเจ็บข้างใน

ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ดดดด~ ///\____________ 

เส้นชีพจรของต้านเป็นเส้นตรง 

"ต้าน!!" ผมได้แต่ยืนมองหมอใช้เครื่องกระตุ้นหัวใจจนร่างมันลอยขึ้นจากเตียง 

ผมกุมพระที่ต้านเคยให้ผมไว้แน่นภาวนาขอให้ทุกสิ่งบนโลกนี้อย่าพรากมันไปจากผม ถ้ามันยังใส่สร้อยอยู่มันคงไม่ต้องเป็นแบบนี้

ต้าน.. กลับมาหากูนะ

ความคิดเห็น