ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 17 : เหตุร้ายที่มาถึง

ชื่อตอน : Ep. 17 : เหตุร้ายที่มาถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 982

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 17 : เหตุร้ายที่มาถึง
แบบอักษร

Tanthan part.. 

ผมตัดสินใจแล้วว่าผมต้องเลิกกับเบลให้เด็ดขาด 

"เบล.. เลิกกันเหอะว่ะ อยู่งี้ไปก็ไม่มีความสุขหรอก" 

"เป็นบ้าอะไรขึ้นมา?" เบลลุกจากม้าหินอ่อนหันมาหาผม 

"ต้านทนไม่ไหวแล้วเว้ย อยู่กับคนที่ไม่ได้รักมันโคตรอึดอัดเลยรู้ป่ะ" 

"อ๋อ.. ที่หายไป2-3วันนี่ไปหาไอ้เชิ้ตมาสินะ" 

"..."

"ฮ่าๆๆ ลืมไปแล้วหรอต้านทาน ว่าทำแบบนี้ไอ้ตุ๊ดนั่นมันจะเป็นยังไง" เบลเข้ามาบีบคางผมแน่นแต่ผมก็ปัดออก 

"แล้วยังไง ทำไมต้องกลัววะ แค่ที่ผ่านมาต้านก็ไม่มีศักดิ์ศรีพออยู่ละ" 

"จะไปอยู่กับมันให้ได้เลยใช่ไหม?" 

"ใช่ แล้วถ้าเบลทำอะไรหัวใจต้านล่ะก็.. ต้านไม่ยอมแน่" ผมขู่ไปอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วผมทำอะไรคนอย่างเบลล่าไม่ได้ 

"ถ้าเบลไม่ได้ คนอื่นก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน" 

"..." ผมหันหลังเดินออกมาแต่ก็ชะงักเท้าด้วยประโยคต่อไป 

"แล้วต้านจะเสียใจที่ทำแบบนี้" ผมส่ายหน้าแล้วเดินออกมา


เจบอกว่าพาเชิ้ตกลับกรุงเทพแล้ว วันนี้ผมจะต้องไปง้อมันแล้วพามันกลับมาอยู่ด้วยให้ได้ ผมรู้ว่าเบลไม่ยอมหยุดแน่  

แต่ผมจะพามันมาดูแลไม่ให้คลาดสายตา ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน


17:00 น. 

จิลเวอรี่ ตอนนี้ผมมาเลือกของแทนใจให้เชิ้ตมัน และให้เจกลับคอนโดไปดูต้นทางก่อน ไม่รู้จะซื้อสร้อยคอ แหวน หรือกำไลดี 


Rrrrrrrrrrr~ 

เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์เจเลยกดรับ 

"ว่าไงเจ" 

"(ไอ้เชิ้ตไม่อยู่ห้องว่ะ มีแต่โน๊ตบอกว่าจะไปหาเบล)" 

"ว่าไงนะ!?" 

"(เออไอ้เชิ้ตไปหาอีเบลแล้ว! โทรไปก็ไม่รับ)" 

"เออไอ้เหี้ยได้ยินแล้ว!!! ชิบหายละ" ผมตัดสายแล้วรัวสายหาเบลก็ไม่รับเหมือนกัน 

ผมรีบออกมาขึ้นรถทันที ผมคิดอะไรไม่ออกเลยว่าจะต้องไปหาเชิ้ตที่ไหน

ถ้าโทรไปไม่รับ แสดงว่าไม่ได้ปิดเครื่อง ผมคิดได้วิธีเดียวเท่านั้น ผมเปิดเฟสบุ๊คและเช็คพิกัดของเชิ้ต และ...

ก็..

เจอ..

ออนไลน์เมื่อ5นาทีที่แล้ว พิกัด ผับXY 

ผมรีบเหยียบคันเร่งไปที่นั่นทันที  ..ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้น ..ขอให้ผมคิดมากไปเอง  ..ขอให้ผมได้เจอมันที่นั่นด้วยเถอะ

ผมขับมาไม่ทันถึงผับ ภาพที่ผมเห็นอยู่ไกลๆนั่นคือคนที่ผมตามหา กำลังโดนอุ้มขึ้นรถ 

ไม่ผิดแน่ๆ หัวใจผมหล่นวูบที่ผมมาช้าไป ผมรีบขับรถตามไปห่างๆให้แนบเนียนที่สุดจนมาถึงซอย.. มันเริ่มท่าไม่ดีแล้ว 

ผมขับเข้าไปจนถึงโกดังร้างและเจอรถคันที่ผมตามมาจอดอยู่  ผมลงไปดูก็ไม่มีใครแล้ว ผมรีบส่งข่าวและแชร์โลเคชั่นหาเจทันที 

ที่นี่ใหญ่มาก ผมไม่รู้ต้องเริ่มจากตรงไหนดี ถ้าผมเข้าไปเลยมันจะทำอะไรเชิ้ตไหมนะ

"ไม่! ออกไปนะ โอ้ยย!" ผมได้ยินเสียงเชิ้ตมาไม่ดังนักจากข้างในเพราะที่นี่เหมือนจะเก็บเสียงได้ค่อนข้างดี และแน่นอน ทันทีที่ผมได้ยินผมก็วิ่งเข้าไปโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น


Sueashirt part..  

ผมลืมตาตื่นมาเพราะน้ำที่สาดมาตรงหน้า และก็พบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักที่ 

"หึ ตื่นแล้วหรอ" ผู้ชายตัวใหญ่3คนยืนอยู่ข้างหน้าผม พร้อมกับมีกล้องจับภาพผมอยู่ 

"ตื่นแล้วก็ดี ได้ยินเสียงครางไปด้วยจะได้มันส์ๆหน่อย" 

"เงินก็ได้ ได้เย็ดเด็กหน้าตาน่ารักๆ มีคลิปไว้ให้ดูต่างหน้าอีกล่ะ มันคุ้มจริงๆ" ผู้ชายคนนึงในนั้นเดินมานั่งยองๆแล้วเชยคางผมขึ้น 

"จะทำอะไร.. " ผมขยับถอยหลัง 

"ได้ผัวทีเดียว3คน เร้าใจจะตายไม่ต้องกลัวหรอก" คนที่ยืนหลังกล้องพูดขึ้น 

"เป็นเมียพวกกูเถอะเด็กน้อย" คนตรงหน้าฉีกเสื้อผมออกแล้วไซร้ลงมาทันที 

"ไม่! ออกไปนะ"

พลั่ก 

"โอ้ยย!" ผมนอนจุกตัวงอ เมื่อหมัดหนักๆซัดมาที่ท้องผมเต็มๆ ใบหน้าของมันไซร้ตามตัวผมอย่างหื่นกระหาย 

"ฮรึก.. ฮื่ออ" ผมได้แต่ร้องไห้ด้วยความเจ็บและกลัว ต้านอยู่ไหนมาช่วยกูที.. 

ตัวผมเริ่มแดงเพราะแรงบีบจากคนบนตัวผม ปากผมโดนฉกจูบด้วยปากของอีกคน มันเหม็นทั้งเหล้าทั้งบุหรี่ น่ารังเกียจ ขยะแขยง 

ผมพยามเม้มปากแน่นแต่ก็โดนกัดจนได้กลิ่นคาวเลือดจนต้องยอมให้มันเล่นกันปากผมได้ตามใจ

"อย่ามาแตะต้องเมียกู!!" อยู่ๆคนบนตัวผมก็โดนกระชากออกไปต่อย 

"ต้าน!.." ผมรีบลุกขึ้นนั่ง ใช้เสื้อขาดๆที่โดนฉีกมาปกปิดร่างกายตัวเองให้มากที่สุด

"ไอ้ห่านี่มาจากไหนวะ" ตอนนี้จุดสนใจอยู่ที่ต้าน ทั้ง3คนเริ่มต่อสู้กับต้านแต่ต้านเริ่มหมดแรงแล้ว 

"ต้านระวังนะเว้ย!" ผมไม่รู้จะช่วยมันยังไงดี ในนี้ก็ไม่มีไม้เหมือนในละครเลย

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้น ทุกสายตาหันไปทางต้นเสียง 

"เบลล่า.." ทั้ง3คนนั่นเดินไปข้างหลังเบลล่าทันที 

"เชิ้ต" ต้านจะเดินเข้ามาหาผม แต่..

ปัง!

เบลยิงเฉียดเท้าต้านไป

"เบลทำแบบนี้ทำไม" 

"ลืมไปแล้วหรอต้านทาน ว่าเคยตกลงกันว่ายังไง ถ้าต้านไปอีเชิ้ตมันก็ต้องโดน!" กระบอกปืนหันมาจ่อทางผม 

"เบลอย่าทำแบบนี้" ต้านจะเดินเข้ามาหาผมแต่กระบอกปืนก็หันไปจ่อที่ต้านอีกครั้ง 

"ฝืนเลือกกูมาได้ตั้งนาน แล้วทำไมวันนี้จะฝืนเลือกกูต่อไม่ได้! รักกันมากหรอ!!" เบลตวาดอย่างกับคนบ้า 

"เบลใจเย็นๆ.. ต้านรักเบลนะ เรายังเป็นเพื่อนกันได้นิ" 

"กูไม่อยากเป็นเพื่อนกับมึง! ใครจะตายก่อนดี? รักมันมากใช่ไหมต้าน งั้นดูมันตายละกันนะ" กระบอกปืนหันมาที่ผมอีกครั้ง 

"ยิงมาเลยเบล" ผมหลับตาบอก ดีแล้วถ้าผมจะตายก่อน ผมคงทนเห็นต้านตายก่อนไม่ได้ 

"ไม่นะเบล" 

"หึ ฮ่าๆๆ" ผมลืมตาขึ้น ตอนนี้เบลเล็งไปที่ร่างของต้าน 

"มึงมองให้ดีๆนะเชิ้ต" นิ้วของเบลกำลังจะลั่นไก ผมไม่ต้องรอให้สมองประมวลผลใดๆทั้งสิ้น ผมลุกขึ้นวิ่งไปกอดต้านไว้ เพื่อใช้ตัวเองบังกระสุน

ปัง!!

----------------ตัด---------------

ความคิดเห็น