ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

ชื่อตอน : Ep. 14 : คิดสั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 14 : คิดสั้น
แบบอักษร

Sueashirt part..  

ผมค่อยๆลืมตาตื่นมาในช่วงเวลาใกล้ค่ำ ก็เห็นต้านนอนหลับอยู่ข้างผม 

ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก 

"อึก.. ฮรึกก" ผมจะร้องไห้อีกครั้งเมื่อเห็นเลือดวงใหญ่บนที่นอน ผมเจ็บปวดไปทั้งตัวแต่ต้องพยายามเก็บเสียงสะอื้น ให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนตื่นและรีบย่องออกมาทันที

ผมหาทางกลับไปที่บ้านพัก สภาพผมตอนนี้เหมือนไปฟัดกับหมาข้างทางมาเลย เมื่อไปถึงบ้านพักก็พบว่าเจไม่อยู่ ผมเลยไปนั่งริมทะเล 

ผมก้มมองสภาพตัวเองตอนนี้.. มันน่าสมเพชสิ้นดี มีรอยแดงๆทั่วตัว 

"ฮรึก.. น่าขยะแขยง" ผมพยายามถูรอยพวกนั้นแรงๆ แต่มันกลับแดงช้ำขึ้นไปอีก 

"อื่ออ.. ฮรึกฮืออ" ผมปล่อยโฮออกมา ตอนนี้มันดิ่งที่สุดในชีวิตแล้วจริงๆ สิ่งที่ต้านทำกับผมมันเลวร้ายเกินไป 

ป้า.. ก็ไม่ชอบผม 

สังคม.. ก็รังเกียจ 

พายก็นอกใจ.. 

ต้าน.. ก็อาย ไม่พอยังจะมารังควานผมอีก 

เจ.. อยู่ไปผมก็มีแต่จะทำให้มันเดือดร้อน 

ผมจะอยู่ไปเพื่ออะไรอีกนะ.. ถ้าไม่มีผมป้าคงดีใจ ต้านก็จะได้ไม่ต้องอาย แล้วก็รักกับเบลดี ผมลุกไปเขียนบนทรายตัวโตๆ 

'ขอบคุณนะเจ ขอโทษที่ทำแบบนี้'

"พ่อจ๋า.. แม่จ๋า.. เชิ้ตขอไปอยู่ด้วยนะ " ผมพูดจบก็เดินลงทะเลไปเรื่อยๆ ผมเดินลงไปน้ำลึกพอที่เท้าผมย่างไม่ถึง 

ร่างกายผมก็ตะเกียกตะกายตามสัญชาตญาณ น้ำเค็มๆเข้าปากเข้าจมูกจนผมแสบไปหมด 

คนใกล้ตายนี่.. มันรู้สึกอย่างนี้นี่เอง ภาพทุกอย่างฉายเข้ามาในความคิดก่อนที่ร่างกายผมจะจมลงใต้น้ำ  

'รักมึงนะต้าน ลาก่อน..' ผมคิดในใจก่อนที่ผมจะหมดสติไป


J part..  

ผมตามหาเชิ้ตจนไม่รู้จะหาที่ไหนแล้ว ผมเลยกลับมาที่บ้านพักอย่างอ่อนแรงเผื่อเชิ้ตจะกลับมา แต่ก็ไร้วี่แวว ผมไขกุญแจบ้านแต่หูผมก็ต้องกระดิก

ตุ้มๆๆ!

เสียงเหมือนคนตีน้ำอยู่ไกลๆ ใครมาเล่นน้ำแถวนี้ นี่มันที่ส่วนตัวนะ 

ผมเดินไปดูก็เห็นเชิ้ตตะเกียกตะกายแล้วจมหายไป 

"เชิ้ต!!" ผมรีบวิ่งลงทะเลไปทันที ผมงมอยู่ไม่นานก็พาร่างที่ไร้สติขึ้นมานอนบนหาดและเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ไม่ไกลนัก 

"ขอบคุณนะเจ ขอโทษที่ทำแบบนี้? อย่าบอกนะ.." ผมตกใจมากที่เห็นรอยบนตัวมัน อย่าบอกนะว่าฆ่าตัวตายอ่ะ บ้าเอ้ย 

ผมไม่รอช้ารีบกดหน้าอกมันแล้วผายปอดทันที ผมทำอยู่อย่างนั้นสักพักมันก็ยังนิ่ง 

"ไอ้เชิ้ตตื่นสิวะ อย่าตายนะเว้ย กูเลี้ยงมึงไปหลายบาทเสียดายตัง!" ผมเขย่าตัวมันแรงๆแล้วกดหน้าอกหนักขึ้น ตอนนี้ผมกลัว.. กลัวว่ามันจะตายจริงๆ 

"แอ่ก.. แค่กๆ" มันสำลักน้ำออกมาแล้วปรือตานิดนิดๆ 

"มึง.. อย่าตายนะ" ผมดึงตัวมันมากอดไว้ แต่ดูเหมือนมันจะสลบไปอีกแล้ว ผมรีบอุ้มมันขึ้นรถส่งโรงพยาบาลทันที


โรงพยาบาล 

ตอนนี้ผมเดินวนไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน.. แม่ง รอยนั่นไอ้ต้านต้องเป็นคนทำแน่ๆ ไอ้เวรเอ้ย 

"เห้ยไอ้เจ เชิ้ตเป็นไงบ้างวะ" ครามวิ่งเข้ามาอย่างตื่นๆ 

"หมอยังไม่ออกมาเลย แม่งไอ้เหี้ยต้านมึงตามมันมาดิ้" 

"มึงใจเย็นก่อน กูก็ไม่คิดว่ามันจะตามมาถูกเหมือนกัน"


15นาทีต่อมา 

"ไอ้เจ เชิ้ตเป็นไงบ้างวะ"

พลั่ก! 

ทันทีที่มันวิ่งเข้ามาผมก็ต่อยเข้าไปเต็มแรงจนมันล้มลง 

"ไอ้ต้าน ไอ้เหี้ย!" ผมขึ้นคร่อมมัน เราต่อยกันสักพักก็โดนไอ้ครามดึงออก 

"โว้ยย! จะฟัดกันทำไมวะ นี่มันโรงพยาบาล เกรงใจคนอื่นหน่อย" ครามโวยวาย 

"ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ต้าน เชิ้ตมันจะคิดสั้นป้ะวะ!" ผมชี้หน้าคนที่แววตาวูบไหว มันกำลังกลัว  

"กูขอโทษ.. กูเลวเอง" มันไม่ตอบโต้ได้แต่ก้มหน้าแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้น 

"มึงเพิ่งรู้ตัวหรอ" ผมกัดฟันพูดแล้วหันไปเกาะประตู เมื่อไหร่หมอจะออกมาวะ!! 

------------------ตัด--------------

ความคิดเห็น