ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 12 : พูดความจริง

ชื่อตอน : Ep. 12 : พูดความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 12 : พูดความจริง
แบบอักษร

เจปลดกระดุมเสื้อผมออกแล้วดูดเลียยอดอกไปมา 

"อ่ะ.. อื้มม"ผมแอ่นอกให้อย่างลืมตัว ไม่นานนักมันก็ลงไปนั่งระหว่างขาก่อนจะปลดกางเกงผม อยู่ดีๆใจผมก็ปวดหนึบและโหวงเหวงขึ้นมาดื้อๆ 

".. ฮรึก อึก..ฮื่ออ" น้ำตาผมไหลออกมาดื้อๆพร้อมปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

เจเงยมองผมอย่างตกใจเหมือนทำอะไรไม่ถูกก่อนจะดึงผมขึ้นไปกอดไว้แน่น 

"กะ.. กูขอโทษๆ ม..ไม่ร้องนะเว้ย กู..กะ กูไม่ทำแล้วๆ" มันพูดตะกุกตะกักแล้วลูบหลังผมไปมา 

"ฮึก.. เจกูขอโทษ ฮื่อออกูคิดถึงต้าน.. ฮึก" ผมกอดมันไว้แน่น


Kram part..  

วันนี้ผมเดินเข้ามาเห็นบอร์ดข่าว.. ผมตกใจกับสิ่งที่เห็นมาก ผมดึงทุกอย่างออกทั้งหมดแล้วฉีกทิ้งก่อนจะลากพายออกไปคุย 

"นี่ฝีมือพายใช่ไหม!?" ผมถามคนที่กอดอกหน้าซื่อ 

"รู้แล้วยังถามอีกทำไมคะ?" 

"ทำแบบนี้ได้ไงวะ แค่นอกใจมันไม่พอหรอ" 

"พี่อย่าพูดเหมือนตัวเองดีได้ไหมคะ พายก็นอกใจมาหาพี่ป้ะ" 

"พี่หมายถึง.. คนก่อนหน้าพี่" 

"พะ.. พี่พูดอะไรคะ ก่อนหน้าพี่ก็พี่เชิ้ตไง" 

"พี่หมายถึงคนในรูปนี้" ผมเปิดรูปที่พายจูบกับเด็กปี1หลังตึกในวันซ้อมดาวเดือน 

"มะ.. ไม่ใช่นะ พี่ไปเอารูปนี้มาจากไหน พายเปล่านะ" 

"เธอนี่มัน.. " ผมหมดคำจะพูดแล้วเดินออกมาทันที


Rrrrrrrrrrrr~ 

ผมกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นสายของไอ้เจ 

"ฮัลโหล" 

"(คราม กูว่าถึงเวลาที่มึงต้องอธิบายเชิ้ตมันได้แล้วนะเว่ย)" 

"ทำไมวะ" 

"(แม่งตอนนี้ไอ้ต้านทิ้งมันไปแล้ว)" 

"ว่าไงนะ แล้วตอนนี้เชิ้ตอยู่ไหน" 

"(กูพามันมาพัทยา ที่บ้านพักกู)" 

"โอเค เดี๋ยวกูตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"


ตอนนี้ผมมายืนหน้าบ้านพักของไอ้เจเรียบร้อย 

ผมเดินเข้าไปในห้องนอนก็เห็นเชิ้ตยืนเหม่ออยู่ที่ระเบียง 

"มาไวดีนิ นู่นไปคุยกันซะ" เจดันผมไปหาเชิ้ต 

"ไอ้เชิ้ต.. " 

"..ไอ้คราม!?" มันตกใจมากที่เห็นผม 

"ไอ้เชิ้ตใจเย็น คุยกับกูก่อน" 

"คุยอะไรอีกวะ หักหลังกูยังไม่พออีกรึไง" 

"กูทำไปเพราะกูอยากช่วยมึง" 

"ช่วยอะไรวะ" 

"ดูนี่" ผมยื่นรูปที่เคยยื่นให้พายดูไปให้มัน 

"นี่มัน.. " 

"กูเห็นว่าพายไปจูบกับคนอื่น กูเลยลองใจดูว่ะ.. ตลอดเวลาที่กูหยอด พายจะอ่อยกูทุกครั้งที่มีโอกาส และ.. กูเห็นพายมีอะไรกับไอ้คนในรูปนี่" 

"..." 

"กูขอโทษที่ทำให้เรื่องบานปลายแบบนี้ กูแค่.. ไม่อยากให้มึงโดนหลอกไปเรื่อยๆ" 

"..." 

"กูไม่ได้คบกับพาย ไม่เคยมีอะไรกัน กูไม่ได้หักหลังมึง" 

"ออกไป.." 

"เชิ้ต.. มึงไม่เชื่อมึงถามเจได้นะเว้ย เจมันรู้ทุกอย่าง" 

"กูบอกให้มึงออกไป! กูอยากอยู่คนเดียว" มันโวยวายแล้วผลักผม แต่ผมก็ไม่ยอมไป 

"ออกไปสิวะ ออกไป!" 

"คราม กูว่ามึงกลับไปก่อนเถอะ ปล่อยให้เชิ้ตมันได้คิด" เจเข้ามาจับไหล่ผม ผมเลยยอมกลับดีๆ


21:15น.

Sueashirt part..  

วันนี้ผมไปเดินเล่นที่ชายหาด ทั้งที่ๆเห็นครามจูบกับพาย แล้วก็ที่ๆผมจูบกับต้าน เรื่องพายผมพอทำใจได้บ้างเพราะมันผ่านมาแล้ว 

ส่วนคราม.. ผมไม่ได้โกรธมันอะไรขนาดนั้นแล้ว แต่ที่ต้องไล่มันกลับเพราะยังไม่อยากเจอใครเลยตอนนี้

"เจ นี่มัน.." ผมหยิบสมุดการ์ตูนที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมากำลังจะถามว่าใครวาด แต่มันกลับหลับปุ๋ยบนเตียงไปซะแล้ว 

"เห้อ.. วันนี้ขับรถคงจะเหนื่อยล่ะสิ" ผมเดินเข้าไปห่มผ้าให้แล้วจ้องหน้ามันนิ่งๆ 

"ขอบคุณนะเจ" ผมกระซิบบอกแล้วขึ้นไปนอนข้างๆก่อนจะปิดไฟ ผมพลิกตัวหันหลังแล้วกอดตัวเองไว้แน่น.. 

เวลาแบบนี้ เวลาที่ผมนอนไม่หลับ.. ต้านมักจะกล่อมผมเสมอ แต่คืนนี้ผมต้องนอนแบบว้าเหว่ 

คิดแล้วน้ำตาผมก็รื้นๆขึ้นมา ผมสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ดีๆแขนแกร่งเอื้อมมากอดผมไว้ ลมหายใจรดบนหัวผมจนรู้สึกได้ 

"เป็นอะไรหื้ม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นในความเงียบ 

"กูทำมึงตื่นรึป่าว" ผมจับแขนที่กอดผมอยู่ 

"เปล่า กูตกใจตื่นเองแหละ แล้วสรุปเป็นอะไร" 

"กู.. ฮึก" อยู่ดีๆผมก็สะอื้นออกมาทั้งที่ไม่มีน้ำตา มันกระชับกอดแน่นขึ้น 

"ไม่เอาไม่ร้อง ร้องไห้ก่อนนอนมันไม่ดีนะรู้ไหม" ผมพยักหน้าแล้วข่มตาลง 

มือหนาลูบหลังมือผมไปมาเป็นการกล่อม จนผมเองเริ่มรู้เคลิ้มหลับไปโดยที่ไม่ได้ร้องไห้ 

-----------------ตัด---------------

ความคิดเห็น