ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

ชื่อตอน : Ep. 10 : กูอาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 10 : กูอาย
แบบอักษร

Tanthan part..  

ร่างเล็กที่เอาแต่ร้องไห้เมื่อกี้ หลับผิดท่าผิดทางบนเตียงซะแล้ว ผมได้แต่นั่งมองและทำอะไรไม่ได้เลย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จะดีใจก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่เชิง มันหน่วงๆ รู้สึกดีที่มันเลิกกัน แต่รู้สึกแย่ที่เสื้อเชิ้ตต้องมาร้องไห้ 

ผมจัดท่านอนให้มันดีๆ ปลดกระดุมให้2เม็ด และไปหยิบผ้าชุบน้ำ มาเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าหวานจนถึงเนินอกให้ 

"งืออ" คนตัวเล็กครางละเมอเบาๆเพราะความเย็น 

"..."  ตั้งแต่อยู่กันมา นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่มันร้องไห้ขนาดนี้ นึกไปก็สงสารเหมือนกัน ผมค่อยๆก้มลงไปจูบหน้าผากเบาๆ ตอนนี้ผมรู้สึกอยากดูแลผู้ชายตัวเล็กๆที่นอนอยู่ใต้ร่างผมจัง


15วันต่อมา 

Sueashirt part..  ตอนนี้เราเปิดเทอมแล้ว และแน่นอนว่าผมเริ่มทำใจได้บ้างแล้ว.. ยังมีเป็นบางครั้ง ที่พายเข้ามาง้อมาตื๊อในช่วงแรกๆ 

แต่ช่วงหลังๆมามันเปลี่ยนไปควงไอ้ครามแทน เวลาเดินผ่านตอนนี้เธอมีแค่หันมามองหางตาแล้วหันหนีเหมือนที่ผมทำ

วันนี้ผมเดินเข้ามาในม.เป็นปกติ 

"เห้ยนี่อะไรน่ะ" 

"นั่นสิ" 

"นี่ใช่เชิ้ตจริงๆหรอ" 

"แต่เชิ้ตมันก็เหมือนจริงๆแหละแก"

เสียงซุบซิบของผู้คนมากมายหน้าบอร์ดข่าว มันมีชื่อผมนิ.. 

"ขอทางหน่อยครับ" ผมแหวกผู้คนมากมายเข้าไป ภาพที่เห็นบนบอร์ดคือ.. 

ภาพเงาของผมกับต้านมีอะไรกันบนระเบียง มันเป็นเงามืดๆไม่ชัดมาก 

ส่วนอีกภาพคือภาพที่ผมจูบกับต้านที่ทะเลวันนั้น ยังมีรูปที่ผมกับต้านแอบจูบกันในห้องน้ำม.นั่นล่ะ พร้อมกับพาดป้ายตัวใหญ่ๆว่า  

'เพื่อนกันมันส์ดี' 

'คบผู้หญิงแต่เอากับผู้ชาย' 

'ประตูหลังมันส์ดีไหม?' 

. . 

มีคนรู้เรื่องเรามานานแล้วงั้นหรอ ..แล้วใครเป็นคนถ่าย ใครเป็นคนติด ผมสตั้นไปแล้วมีแต่คำถามวนเวียนอยู่ในหัวเต็มไปหมด

"คนนี้ใช่คนในรูปป่ะแก" 

"เออใช่ๆ คนนี้แหละเชิ้ตเพื่อนต้านอ่ะ" 

"เสียดายอ่ะ หล่อๆงี้ไม่น่าเป็นเกย์"

คำพูดมากมายของคนหน้าบอร์ดพูดออกมาโดยไม่สนใจผม ผมเริ่มถอยออกมาทีละก้าวเหมือนคนละเมอ ผมไม่ได้ดึงรูปพวกนั้นออก เพราะถ้าผมดึง.. จะหมายความว่าผมยอมรับรึป่าว

ผมรีบสาวเท้าวิ่งหนีไปในที่ๆไกลที่สุด ตอนนี้ผมกลัว กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัว..ความจริง ที่ผมสร้างมันขึ้นมาเอง 

ผมนั่งสติแตกอยู่หลังตึกสักพัก ต้านกับพี่เบลก็เดินเข้ามา.. 

"ต้าน.. พี่เบล.. " ผมลุกขึ้นก็โดนฝ่ามือเรียวฟาดลงบนแก้มเต็มแรง

เพี๊ยะ!

หน้าผมหันไปตามแรงนั้น ตอนนี้ผมเริ่มหน้าชาและชาไปทั้งตัว 

"แกนี่มัน.. นี่สินะเหตุผลที่เลิกกับพาย" 

"มันไม่ใช่.." 

"พายไม่น่ามีแฟนชั่วๆแบบแกเลยเชิ้ต" 

"พี่มีสิทธิ์อะไรมาด่าผมอ่ะ"ผมผลักไหล่เบลและต้านก็เข้ามาขวางไว้.. 

"อย่าทำอะไรเบลนะ" นั่นคือคำพูดของเพื่อนรักผม.. 

"ทำไมอ่ะต้าน มึงก็เห็นว่าแฟนมึงด่ากู ทำไมไม่ปกป้องกู!" ผมเปลี่ยนเป็นผลักมันแทน ตอนนี้ผมเจ็บ เจ็บกว่ามันไม่ปกป้องผมจากคนของมัน คือมันปกป้องคนของมันจากผม 

"คนอย่างแกมันไม่ควรเหลือใครหรอกไอ้เชิ้ต" เสียงเบลตะโกนข้ามตัวไอ้ต้านมา ผมกำลังจะเข้าไปกระชากหัวเบลแต่โดนต้านรวบตัวออกมา

"เชิ้ตมึงหยุด!!" ต้านตะคอกใส่ผมแล้วเขย่าไหล่ผมทั้งสองข้างแรงๆ 

"..." ผมหยุดนิ่งและมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ 

"เชิ้ต.." มันเรียกชื่อผมแล้วหายใจลึกๆ 

"อะไร.." ผมถามเสียงแผ่วด้วยความกลัว 

"กูว่า.. เราเลิกเป็นเพื่อนกันเหอะ" หลังจากมันพูดจบ น้ำตาเม็ดเล็กๆของผมก็ไหลพรากลงมาทั้งสองข้างอย่างไม่ขาดสาย 

"ทำไม..ฮรึก.. ทำไม" ผมทุบอกมันเบาๆอย่างอ่อนแรง 

"เชิ้ตหยุด! " มันจับแขนผมไว้แน่น 

"ฮึก..ฮื่ออ" 

"มึงเข้าใจไหมว่ากูอาย กูอาย!" มันตะคอกแล้วสะบัดแขนผมที่มันจับไว้ ออกแรงๆจนผมล้มลงอย่างง่ายๆ 

ผมนั่งร้องไห้อย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ผมร้องอย่างไม่อาย ไม่ห้ามตัวเองอีกต่อไป เบลเดินเข้ามากระชากหัวผมให้เงยหน้าขึ้น 

"จำไว้นะไอ้เสื้อเชิ้ต ต้านเป็นของกู ไม่ใช่มึง!" พูดจบเบลก็ผลักหัวผมแรงๆ แล้วเดินควงต้านออกไป 

"ฮึก.. ฮื่ออ" ผมร้องไห้คร่ำครวญเหมือนจะขาดใจอยู่ตรงนั้น 

คนที่อยู่แถวนั้นก็นั่งมองผมเงียบๆ ไม่มีใครกล้าเสียงดังหรือเข้ามาหาผมสักคน

 ----------------ตัด----------------

ความคิดเห็น