ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 9 : เลิกกันไหม

ชื่อตอน : Ep. 9 : เลิกกันไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 9 : เลิกกันไหม
แบบอักษร

ภาพตรงหน้า.. ผมไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้วเดินหนี ไม่จำเป็นต้องทนยืนดูจนจบ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆทันที 

"ทำอะไรกันอยู่?" ผมแกล้งถามให้ปกติที่สุด 

"อ้าวพี่เชิ้ต พายกำลังซ้อมเต้นรำอ่ะค่ะ แต่พายไม่เคยทำเลยให้พี่ครามสอน" เธอว่าแล้วปล่อยมือออกจากคราม 

"หรอพาย พี่ก็สอนให้ได้นิ" ผมแกล้งยิ้มแล้วยีผมเบาๆ 

"ก็พี่เชิ้ตไม่อยู่นิคะ" 

"เอ้อเชิ้ต อีก10วันเราจะมีถ่ายแบบดาวเดือนที่พัทยา จะไปด้วยป่ะ" ครามเอ่ยถาม 

"แฟนกูไปกูก็ต้องไปดิวะ" ผมยักไหล่ตอบไป


10 วันต่อมา 

แน่นอนตอนนี้เรามาถึงพัทยากันแล้ว การแบ่งห้องนอนคือผมนอนกับไอ้ต้านเหมือนเดิม 

ส่วนพายขอนอนกับเบลเพราะสนิทกัน กิจกรรมทุกอย่างดำเนินไปได้ดี แต่ผมเริ่มระแวงเพราะหมู่นี้พายกับครามตัวติดกันมาก 

เหมือนเขาจะทำอะไรกันด้วยแต่ผมจับไม่ได้สักที 


เวลาค่ำ 

เป็นเวลาพักผ่อนของทุกคน ตอนนี้ผมออกมาเดินเล่นที่ชายหาดกับต้าน

"มึงไม่ไปเดินกับเบลล่ะ"ผมมองคนที่เดินตามไม่ยอมหยุด 

"เบลเข้าห้องไปแล้วไม่มาเดินให้ตัวเหนียวหรอก" 

"หรอวะ ละ.." ผมหยุดประโยคที่กำลังจะพูดลงเมื่อเห็นภาพที่ทำให้ปวดใจอีกแล้ว ภาพที่แฟนตัวเองกับเพื่อนที่ชื่อว่าคราม ยืนจูบกันที่ชายหาด เงาของชายหญิงยืนจูบกันที่ชายหาด ประดับด้วยต้นไม้ไม่ไกลนัก สำหรับคนอื่นเป็นภาพที่สวยงาม แต่ไม่ใช่สำหรับผม 

"เป็นอะไรวะ" ต้านถามแล้วหันมองตาม ผมยืนนิ่ง ผมควรทำยังไงดี ควรเข้าไปตรงๆ ยืนมองตรงนี้ หรือเดินหนีไปเลยดี แต่ด้วยนิสัยของตัวเองมันสั่งให้ผมเดินเข้าไปยืนมองใกล้ๆ

แปะๆๆ! 

ผมปรบมือให้ดังๆเมื่อเขาผละออกจากกัน  

"พี่เชิ้ต! " ดูเหมือนพายจะตกใจมากเลยนะ 

"เป็นไง จูบกับสายรหัสตัวเอง อร่อยไหม?" ผมกอดอกถาม 

"พี่เชิ้ต คือพายอธิบายได้นะ" เธอเข้ามากอดแขนผม 

"อธิบายสิ มีเหตุผลไหนที่ต้องจูบกับคนที่ไม่ใช่แฟนบ้าง" ผมแกล้งยิ้มทั้งที่ในใจมันเจ็บปวด 

"คือ.. คือว่า.. " 

"หึ ก็อธิบายไม่ได้" 

"เราไม่ได้จูบกันนะพี่เชิ้ต ทรายมันเข้าตาพี่ครามเลยดูให้อ่ะ" 

"พอที! หยุดแถ! เห็นพี่โง่มากเลยหรอพาย ห้ะ!" ผมตะคอกแล้วสะบัดแขนที่เธอจับอยู่ 

"พี่เชิ้ต.. ฮรึก.." 

"ไอ้เชิ้ตใจเย็นดิ" ครามเข้ามาขวางหน้าพายที่ยืนร้องไห้อยู่ 

"มึงก็เหมือนกันไอ้คราม เห็นกูเป็นเพื่อนบ้างป่ะถึงมาทำงี้อ่ะ..ฮึก" ผมผลักอกคนที่ตัวสูงกว่าแรงๆ 

"กูขอโทษ.." ครามก้มหน้าบอก 

"...เลิกกันไหมพาย" ผมเค้นคำพูดที่พูออกมายากเหลือเกิน เราผ่านอะไรด้วยกันมามาก มันเกินไปไหมที่ผมจะบอกเลิก 

แต่ผมรับไม่ได้ที่โดนคนที่รักทั้งสองหักหลัง 

"ไม่อ่ะพี่เชิ้ต อรึก.. พายไม่เลิก พายรักพี่นะ" เธอเข้ามากอดแขนผมอีกครั้ง ผมดึงสร้อยที่คอตัวเองออกมาจนมันขาด แน่นอนว่าผมเจ็บคอ แต่ไม่เท่าความเจ็บใจที่มี ผมยัดสร้อยใส่มือพาย 

".. จบกัน.. ฮรึก.. "ผมพูดได้แค่นั้นแล้ววิ่งออกไปเลย 

"ไอ้เชิ้ต!" เสียงไอ้ต้านเรียกผมแล้ววิ่งตามผมมา 

พอมั่นใจว่าไกลมากพอจึงหยุดวิ่งแล้วร้องไห้เงียบๆ ทำไม.. ทำไมถึงเป็นแบบนี้.. หรือนี่คือเวรกรรมที่ผมมีอะไรกับคนที่ไม่ใช่แฟนงั้นหรอ 

ผมเสียใจ ผมใจหาย เสียดาย แต่พายกลับทำสิ่งที่ผมเกลียดมากที่สุด นี่หรอคนที่เคยขอโอกาสจากผมตอนมาบอกชอบ นี่หรอคนที่ให้สัญญาว่าจะรักแค่ผมคนเดียว 

"เชิ้ต.." ต้านที่วิ่งตามมายืนมองผม 

"ฮรึก.. ต้าน.." ผมหันไปมอง มันเดินเข้ามากอดผมไว้แน่น ผมซบลงกับแผ่นอกนั้นแน่นๆ 

"ไม่เป็นไรนะมึง" มันลูบหลังผมเบาๆ 

"กูทำถูกแล้วใช่ไหมวะ.." ถึงผมจะคบกับพายมาได้ไม่กี่เดือน แต่เราก็คุยกันมาตั้งแต่ผมจบม.6 จนตอนนี้ผมปี2แล้ว 

"มึงทำถูกแล้วๆ " ต้านยังคงพูดปลอบ ผมเงยหน้ามองหน้ามันที่ตอนนี้ยิ้มให้ผม 

ใบหน้าคมค่อยๆก้มลงมาจูบปากผมเบาๆอย่างปลอบโยน ผมจูบตอบมันไปนิดๆก่อนจะผละออก มันยื่นหน้าผากมาแตะหน้าผากผม 

"ขี้แยเอ้ย" มันยีแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว

ความคิดเห็น