ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 7 : ไม่ไปไหนแล้ว

ชื่อตอน : Ep. 7 : ไม่ไปไหนแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 7 : ไม่ไปไหนแล้ว
แบบอักษร

19:30 น. 

ผมกลับห้องมาจะคุยกับต้านให้รู้เรื่อง แต่มันกลับไม่อยู่ห้อง ผมนั่งมองตู้เสื้อผ้า กำลังคิดว่าจะไปหรือไม่ไปดี คนนึงก็เพื่อนคนนึงก็แฟน

แกร๊ก! 

ผมหันไปมองประตูที่เปิดมาพร้อมกับร่างของคนที่ผมรออยู่ 

"ต้าน ไปไหนมาวะ" ผมลุกขึ้นถามคนที่ยังดูหงุดหงิดอยู่ 

"แล้วมึงจะสนทำไม" 

"ก็มึงออกมาก่อนกูตั้งนาน แต่กลับไม่อยู่ห้อง" 

"กูไปกินข้าวกับเบลมา" 

"..." 

"ไง นี่กลับมาเก็บของหรอ" 

"มึงเป็นไรของมึงอ่ะต้าน กูแค่จะย้ายไปอยู่กับพายทำไมต้องโกรธด้วย" ผมขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ 

"แล้วไอ้คอนโดที่อยู่ทุกวันนี้อ่ะ มันไม่สะดวกสบายพอหรอวะ!" มันเริ่มขึ้นเสียงใส่ 

"ต้านมึงใจเย็น.. " 

"มึงเองก็รู้ป้ะ ที่กูซื้อไอ้คอนโดเนี่ยเพราะตอนนั้นต้องเปลี่ยนรูมเมทใหม่ ถ้าไม่ใช่ว่าอยากอยู่ด้วยกันกูจะซื้อป้ะ!" มันเริ่มใส่อารมณ์อีกแล้ว ผมจับแขนมันที่ชี้ห้องนี้อย่างหงุดหงิด 

"เออกูขอโทษ" ผมกอดแขนมันไว้แน่น 

"..แต่ถ้ามึงจะไปก็ไปเถอะ เดี๋ยวกูให้เบลย้ายเข้ามาอยู่แทนมึงก็ได้" มันพูดเสียงเรียบลง 

"ไม่ได้!" ผมค้านสุดเสียง 

"ทำไม ในเมื่อมึงเองก็ไม่อยู่" 

"ห้ามมึงเอาใครเข้ามาอยู่แทนกูเด็ดขาด และอีกอย่าง.. กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!" ผมตอบไปอย่างหงุดหงิด มันน่าหงุดหงิดมากเลยจริงๆ 

"..." มันเงียบและเดินไปยืนกอดอกมองวิวที่ประตูระเบียง  ผมเดินเข้าไปกอดเอวมันจากด้านหลังเบาๆ 

"ต้าน.. " ผมกระซิบกับหลังมันเบาๆ 

"..." 

"ยังไม่หายโกรธกูหรอ" ผมเงยมองมันที่ยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ ผมเลยเดินไปเงยมองมันข้างหน้า 

"หายโกรธกูนะ" ผมยกแขนขึ้นคล้องคอ เมื่อมันยังนิ่งผมเลยโน้มหน้ามันลงมาประกบปาก ผมดูดริมฝีปากมันเบาๆอย่างออดอ้อน ไม่นานมันก็เลื่อนมือมาโอบเอวผมแน่นพร้อมจูบตอบอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ผมจะผละออก 

"หายโกรธกูแล้วใช่ไหม" ผมมองมันตาแป๋ว 

"ยัง.." 

"แล้วต้องทำยังไงถึงจะหาย" 

"มึงก็น่าจะรู้ดี" มันว่าพลางปลดกางเกงผมออกทีละชิ้นจนหมดเหลือแค่เสื้อ ผมก็ถอดกางเกงให้มันด้วยอย่างรู้งาน มันเปิดประตูแล้วดันผมไปที่ระเบียงแต่ผมขืนตัวไว้ 

"เดี๋ยวต้าน.. มึงจะทำอะไร?" 

"เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เบื่อบนเตียงแล้ว" 

"แต่ว่า.. " บนระเบียงนี่กลัวคนจะเห็นอ่ะ ถึงมันจะปิดไฟในห้องแล้วหรือแม้แต่ห้องข้างๆไม่อยู่ก็เถอะ 

"ถ้าไม่ทำก็ไม่น่าง้อแต่แรก" มันทำท่าจะเดินกลับแต่ผมจับแขนมันไว้ 

"โอเคๆยอมแล้ว" มันดันผมไปยืนเกาะราวระเบียงโดยมีมันยืนกอดผมจากด้านหลัง 

ผมโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วแอ่นก้นให้นิดๆ ทำเหมือนเราแค่มายืนเล่นๆ แต่ถ้าใครเห็นก็คงรู้แหละ ท่อนล่างมาโล่งขนาดนี้ จากที่ปกติมันใช้นิ้วมาเปิดทางก่อนแต่คราวนี้ไม่ มันใช้แก่นกายมันถูไปมาแล้วดันเข้ามานิดนึงแล้วก็เอาออกไปถูไปมาอีกครั้ง 

"อ่ะ.." มันทำแบบนั้นอยู่สักพักก่อนจะเริ่มยัดเข้ามาทีเดียวสุด 

"อ๊ะ.. อืออ" ผมยืนเกร็งตัวแข็งทื่อ 

"อะ.. ไอ้เชิ้ต อย่าเกร็งสัสกูเจ็บ" เมื่อมันว่างั้นผมเลยค่อยๆผ่อนคลาย 

เมื่อเริ่มตั้งตัวได้มันก็ค่อยๆขยับเข้าออกๆช้าๆแล้วเร็วขึ้นเป็นระดับ 

"อ่ะ.. อื้ออ.. อือออึก" ผมพยายามกลั้นเสียงครางให้ได้มากที่สุดเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน 

"ถ้าคิดว่ากลั้นได้ก็ลองดู" มันกระแทกเข้ามาหนักๆพร้อมชักท่อนเอ็นของผมแรงๆพร้อมๆกัน 

"อ่ะ.. อ๊าา.. อึก..อ๊ะๆ.. ต้าน..อย่าอ่าาส์ แกล้ง" ผมพยายามบอกมันอย่างลำบาก 

"อืมมส์ ดาวสวยเนอะ"มันชี้ท้องฟ้าผมก็เงยมองตาม 

"อ่ะ..อื้ออ สะ..อ่าส์ สวยดี" ผมบอกไปแบบนั้นเพราะบนท้องฟ้ามืดสนิทไม่เห็นดาวสักดวง 

"ซี๊ดดส์" ซอยสะโพกพร้อมรูดรั้งแก่นกายผมถี่ๆ 

"อ่ะๆ..จะ..อ๊าาๆ แตก.. อื้ออๆ..อร๊างง" ผมครางลั่นแล้วแตกใส่มือมันจนเลอะไปหมด 

"อืออ.. อ๊าา..อึก" มันกระหน่ำกระแทกผมสุดแรงอารมณ์จนผมต้องเกาะราวระเบียงแน่น 

"อ่าาาส์ ซี๊ดด" ไม่นานมันก็กระตุกปล่อยน้ำอุ่นๆเข้ามาในตัวผม  ผมปล่อยมือจากราวระเบียงอย่างเหนื่อยอ่อน หวังจะลงไปนั่งแต่ก็โดนมันคว้าเอวผมไว้ก่อน 

"ราตรีนี้อีกยาวไกล อย่าเพิ่งเหนื่อย" จากนั้นมันก็บรรเลงบทรักของมันกับผมบนระเบียง นานเท่าไหร่ไม่รู้แต่ผมหลับคาอกไปเลย 

---------------จบตอน---------------

ความคิดเห็น