ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยังไม่เหี่ยว?

ชื่อตอน : ยังไม่เหี่ยว?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 954

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2561 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยังไม่เหี่ยว?
แบบอักษร

ยังไม่เหี่ยว?

ใครๆ ก็บอกว่าเธอเป็นคนเข้ากับคนง่าย ใครจะไหว้วานอะไร เธอทำได้หมด ถ้าคนพวกนั้นจะมีน้ำใจให้ค่าขนมกันสัก ‘เล็กน้อย’

เด็กสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ยัดแบงค์ร้อยหลายใบในมือในกระเป๋ากางเกงขาสั้นที่สวมใส่ หิ้วปิ่นโตถาใหญ่ไปยังบ้านท้ายสวนของลุงนวย

เทโพ...พี่ชายของเธอไม่สบาย มันเลยให้เธอเอาอาหารมาให้ คุณผู้ชาย ที่บ้านท้ายสวน พะแนงข้ามท้องร่องอย่างคล่องแคล้ว ตรงไปยังบ้านไม้สองชั้นหลังน้อย ที่อยู่หลังดงกล้วยหนาทึบ

“ฮึบ”

ร่างอวบอิ่มกระชับหูปิ่นโตที่ถือ หือ...หนักชะมัดยาด ไม่รู้ว่าป้าของเธอใส่อะไรลงไปบ้าง วันๆ หนึ่งจวงจิต ป้าของเธอต้องทำอาหารหลายอย่างมาบริการ คุณผู้ชาย คนนั้น

‘เขาเป็นคนเลือกกิน’

นอกจากจะจ้างให้เทโพทำความสะอาดบ้านให้แล้ว คุณผู้ชายก็ไม่ให้ใครเข้าไปเยี่ยมเยือนบ้านของเขา

‘เขาหวงความเป็นส่วนตัวที่สุด’

ก็คงจะจริง เขาต้องเป็นคนหวงความเป็นส่วนตัวจริงๆ ถึงสิงอยู่ในบ้านไม้ห่างไกลผู้คนได้ขนาดนี้

ในมโนภาพของพะแนง ปรากฏภาพฤาษีแก่เฒ่าโรยแรง ที่หนีความความวุ่ยวายมานั่งภาวนาอยู่ในป่าเขา เธอไม่เคยเห็นหน้าเขาจังๆ

แต่เคยเห็นเขาห่างๆ แวบเดียว

นอกจะตัวใหญ่อยู่สักหน่อย ผมของเขายังเป็นสีขาวโพลนทั้งหัว น่ากลัวจะอายุมาก ออกมาอยู่คนเดียวจะลำบากลำบนบ้างไหม

พะแนงนึกห่วงใยนายจ้างชั่วคราวของครอบครัวเธอ

‘เอาข้าวไปให้แล้วก็อย่าเอ้อระเหยนะ’

เทโพกำชับเธอหลายครั้ง

เด็กสาวเดินเข้าไปยังหลังบ้าน แล้ววางปิ่นโตบรรจุอาหารลงบนโต๊ะกลางครัว ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มสลัว

ภายในห้องครัวเก่า แต่สะอาดสะอ้าน ฝีมือทำงานบ้านของพี่ชายไม่เลวเลย ร่างอวบอิ่มเงยหน้ามองภาพบนผนัง…ก่อนจะยืนจังงังอยู่ตรงนั้น

มันเป็นภาพสีน้ำมันของลำธารที่กำลังไหลเอื่อยๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง สูดหายใจลึกเข้า แทบจะได้กินป่าเขาลำเนาไพร

กำลังยืนเหม่อมองภาพตรงหน้าอย่างหลงใหล

พะแนงสะดุ้งเมื่อมือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นเธอกดรับสาย

“เอาของไปส่งแล้วใช่มั้ย เจอใครในบ้านหรือเปล่า” เป็นญาติผู้พี่ของเธอเอง

“ฉันไม่เห็นใครซักคน”

“ดีๆ รีบกลับมาเฝ้าบ้านเร็วเข้า ฉันจะขับรถไปส่งป้าจวงในเมืองแล้ว รีบเก็บมาเก็บผ้าหลังบ้านล่ะ ฝนทำท่าว่าจะตก”

“รู้แล้วล่ะน่ะ” เธอรีบบอก ก่อนที่อีกฝ่ายจะสาธยายยืดยาว

กำลังจะก้าวออกจากครัว แบงค์ร้อยหลายใบในกระเป๋าเลื่อนขึ้นมาจ่อที่ปากกระเป๋า ตอนเอามือถือออกมาเมื่อกี้ ร่วงหล่นลงสู่พื้น ลมหอบใหญ่พัดพรูผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้าเข้ามา

ใบสีแดงๆ สะบัดพลิ้ว แล้วปลิวไปตามลม

แบงค์ร้อยสามใบอันแสนล้ำค่า ไหลลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้าไป ใจเด็กสาวหายวาบ ประตูสีเขียวบ้านนั้นกั้นระหว่างตัวบ้านกับห้องครัวด้านหลัง

‘อย่าเข้าไปยุ่มย่ามในบ้านคุณผู้ชายเด็ดขาด’

เสียงของเทโพดังอื้ออึงอยู่ในหัว

เด็กสาวหัวใจเต้นนรัว กลัวว่าจะสูญเงินที่เพิ่งได้ไป จะทำยังไงดี มองซ้ายมองขวา แล้วทำใจกล้า มือคว้าลูกบิดไว้

แกร๊ก

บานประตูเลื่อนออกทันใด มันไม่ได้ล็อกไว้อย่างที่นึกกลัวพะแนงถอนหายใจโล่งอก งับประตูไว้อย่างเก่า ร่างอวบอิ่มก้าวลึกเข้าไปในตัวบ้าน งมหาแบงค์ร้อย แต่เพราะแสงข้างในเหลือน้อย จึงหาของได้ยากเย็น

ก้มๆ เงยๆ อยู่สักพัก

ก็ไม่ยักกะแลเห็น เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมลงมา เสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังขึ้นกระทันหัน ทำเอาเด็กสาวเสียวสันหลังวาบ

ใครบางคนกำลังเปิดประตูเข้ามาจากทางหน้าบ้าน

คุณผู้ชายหวงความเป็นส่วนตัวที่สุด

เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในบ้าน

แถมยังเป็นคนขี้รำคาญ

‘บางครั้งก็โมโหร้าย’ เสียงของเทโพสาดเข้ามาในหัวของเด็กสาว นั่น...มองเห็นเงาดำวอบแวบกระทบผนัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำเข้ามา

ตายล่ะ…

อารามรีบร้อน ร่างอวบอิ่มจึงยอบตัวลง คลานไปซ่อนที่ใต้โซฟา สองตามองเห็นสองเท้าเปล่าเปลือยย่ำตรงเข้ามา

กึก...

ร่างสูงใหญ่วางพร้าด้ามหนึ่งลงบนโต๊ะเตี้ย พะแนงได้ยินเสียงสวบสาบ แล้วเสื้อกล้ามสีขาวก็หล่นลงบนพื้นไม้ตรงหน้า และตามมาด้วย...กางเกง

กางเกงหรือ

ฮื้อ...หรือว่าเขากำลังจะแก้ผ้า บ้าน่ะ ใครจะอยากเห็นชายชราแก้ผ้ากัน อะไรที่ควรจะเต่งตึง ก็คงหย่อนยานไปหมดแล้ว

ฟรึบ

บ็อกเซอร์สีขาวกองลงบนพื้น พะแนงยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้ กลัวว่าตัวเองจะเผลอร้องอุทานด้วยความตกใจ เขากำลังจะเดินหนีไป

แต่ทุกอย่างใช่จะง่ายอย่างนั้น

“หืม?”

เท้าใหญ่โตข้างหนึ่งเหยียบลงบนอะไรบางอย่าง นั่นเป็นแบงค์ร้อยที่เธอกำลังตามหาไม่ใช่หรือ

ฮือๆ ไปอยู่ทำไมตรงนั้น

หมดกัน หมดกัน

พลันร่างสูงใหญ่ก็นั่งยองลงมาตรงหน้า

“อ๊ะ...” พะแนงตะครุบมือลงบนปากแน่นเข้า ไส้กรอกยักษ์ที่ห้อยต่องแต่งอยู่ที่หว่างขาของเขา ทำไมยังไม่เหี่ยวเหมือนที่คิด?!

To be continued…

เพราะเราหิว เราจึงเขียน ชอบไม่ชอบบอกได้ เรื่องนี้ค่อนข้างเรท ถ้าใครไม่ชอบต้องบอกก่อน เดี๋ยวทำใจไม่ได้เด้อ ๕๕๕


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว