facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 20 มอบให้ทั้งตัวเเละหัวใจ (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 มอบให้ทั้งตัวเเละหัวใจ (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 17:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 มอบให้ทั้งตัวเเละหัวใจ (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 20 มอบให้ทั้งตัวเเละหัวใจ 

 

โทมัสก้มมองคนตัวขาวที่อยู่ด้านใต้ของตัวเอง ใบหน้ายังคงเห่อเเดงอยู่เเบบนั้น… 

 

“จำเอาไว้นะ...ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป...เเละถึงเธอจะไป...ก็ไม่มีทางเพราะฉันไม่ยอม” คำพูดที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งเเต่กับไม่ทำให้ฟิวส์รู้สึกเเบบนั้น 

 

ฟิวส์ยังคงอึ้งไม่ต่างจากตอนที่อยู่ในสวน ถึงตอนนี้จะโดนคนตัวโตกว่า ล้อล่วงเข้ามาในห้องนอน จนตอนนี้มาอยู่ด้วยกันบนเตียงเเล้ว เเต่ก็ไม่ทำให้หิวส์รู้สึกต่างไปจากตอนเเรกเลย 

 

...เขิน...อาย...หน้าเเดง...หน้าร้อน...ใจเต้น...วูบวาบไปหมด...ทุกๆ คำที่กล่าวมาล้วนเกิดขึ้นกับคนตัวขาวนี้ทั้งหมด 

 

“รู้ไหม..ฉันต้องอดใจเเค่ไหน...ต้องทนเเค่ไหน...ต้องพยายามเเค่ไหน” 

“....” 

“ทั้งๆ ที่ถ้าฉันต้องการ ฉันจะบังคับจะข่มเหงเธอก็ทำได้” 

“เเล้วทำไม ไม่ทำครับ” ฟิวส์พูดถามออกมา อายก็อายอยู่เเต่อีกใจก็อยากจะรู้จริงๆ 

“ถ้าทำเเบบนั้น...ก็อาจจะเสียเธอไป...ถ้าเป็นเเบบนั้น...ฉันยอมอดทนเสียยังดีกว่า” 

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ เเล้ว ฟิวส์เองก็เลือกที่จะพูดเรื่องที่กังวลอยู่ในใจเหมือนกัน 

 

“ผมเคยมีเเฟนมาเเล้วคนหนึ่ง” 

“ฉันรู้เเล้ว” โทมัสพยักหน้ารับ ไม่ได้รู้สึกตกใจหรือเเปลกใจ เพราะจากที่ให้คนสืบเรื่องของฟิวส์ก็รู้มาเเบบนั้นเหมือนกัน 

“ผมคิดว่าตัวเองรักเธอคนนั้นมาก คิดถึงเรื่องในอนาคต เคยคิดว่าถ้าจบเเล้ว ก็กะจะทำงานสักปีสองปีเเล้วขอเธอเเต่งงาน...เเต่ทุกอย่างไม่เป็นเเบบที่ผมหวังเอาไว้….” 

 

โทมัสทำเพียงฟังคนตัวขาวพูดเงียบๆ มือหนาลูบไปมาเเถวๆ ใบหน้าขาวอย่างรักใคร่ 

 

“เราเลิกกันเพราะผมให้ในสิ่งที่เธอต้องการไม่ได้...ผมดูเเลเธอได้ไม่ดีพอ” 

“ถ้าสิ่งที่เธอกังวลคือ เราจะเลิกกันเพราะเธอดูเเลฉันไม่ดีละก็...เลิกกังวลซะ เพราะไม่มีวันนั้นเเน่...เธอไม่ต้องมาดูเเลฉัน เเค่อยู่ข้างๆ ให้ฉันดูเเลเธอก็พอ” 

 

ฟิวส์มองคนตรงหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นไปจับใบหน้าของคนที่กำลังนั่งคร่อมตัวเองอยู่ ออกเเรงดึงพาใบหน้าคมสันนั้นให้ก้มลงมาใกล้ๆ ใบหน้าของตัวเองเเล้ว… 

 

จุ๊บ 

 

“ทำเเบบนี้...อย่ามาร้องที่หลังละ” 

“คุณก็ตั้งใจจะให้เป็นเเบบนี้อยู่เเล้วไม่ใช่หรือไง” 

“อะไรพูดอะไร??” โทมัสทำหน้างง เเต่ฟิวส์กับไม่รู้สึกเเบบนั้น ฟิวส์กับเห็นเเต่เเววตาเจ้าเล่ห์ 

 

อดคิดไม่ได้ว่าคนเจ้าเล่ห์วางเเผนเอาไว้เเล้ว….หลักฐานสำคัญคงเป็นท่าทางของคนทั้งคู่ในตอนนี้….การที่โทมัสขึ้นมาคร่อมร่างของเขาเอาไว้เเบบนี้… 

 

ฟิวส์คิดว่ามันคงไม่จบเเค่...นอนจับมือกันพูดคุยกันบนเตียงเเน่ๆ -_-” 

 

ร่างสูงใหญ่เเบบพวกคนตะวันตก ดวงตาดุลนักล่าที่จ้องจะกลืนกินเหยื่อรสชาติดี...อุ้มมือเเกร่งๆ ที่ค่อยๆ ลูบไล้ร่างกายขาวเนียน 

 

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเเป้งเด็กที่คนตัวโตหลงใหลจนต้องก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมๆ นั้นให้ชุ่มปอด… 

 

เสื้อที่เคยใส่กางเกงที่เคยใช้ปิดบังร่างกายถูกถอดออกไปช้าๆ โทมัสเลื่อนตัวลงตำ่ลงไปจนคนตัวขาวต้องยกหัวขึ้นมามอง.. 

 

โทมัสจูบซับริมฝีปากตัวเองไปตามเนื้อขาวเนียนตรงหน้า ทิ้งรอยเเดงๆ ไว้ทุกๆ ที่ที่ริมฝีปากสัมผัส ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนตัวขึ้นมาหยุดอยู่ระหว่างลำตัวของคนตัวขาว ก้มลงขบเม้มจนเป็นรอยเเดงเป็นปื่นๆ เเถวๆ ขาวอ่อนที่ดูจะไม่เคยโดนเเดดส่องไปถึงเลย…. 

 

“ขาวไปทั้งตัวเเบบนี้...ฉันจะไม่ปล่อยให้คาดสายตาเลยค่อยดู” 

 

อ๊ะ! 

 

เสียงที่ดังขึ้นมาจากคนตัวขาวทำให้โทมัสกระตุกยิ้มชอบใจ คนตัวโตตั้งใจให้เป็นเเบบนั้นถึงได้ขบฟันคมๆ ของตัวเองลงที่ขาอ่อนของคนตัวขาวจนเป็นรอยฟัน...เป็นจ้ำๆ เหมือนข้อเลือดเเบบนั้น...เพียงเพราะอยากได้ยินเสียงของอีกฝ่ายที่เอาเเต่กัดริมฝีปากตัวเองอยู่เเบบนั้น 

 

“เคยทำกับใครหรือเปล่า” 

 

ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้หากฟิวส์จะเคยไปทำเเบบนี้กับใครมาก่อน โตๆ กันเเล้วโทมัสไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องนั้นหรอก...อีกอย่างคนตัวขาวก็เคยมีเเฟนมาเเล้วหากจะเคยทำกับเเฟนสาวมาบ้างก็ไม่เเปลก 

 

เเต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือการส่ายหน้ารั่วๆ ของคนตัวขาวเสียเเบบนั้น… 

 

หึ..เเต่ก็ไม่ได้ต่างไปจากที่โทมัสคิดเอาไว้… 

 

“มีเเฟนไม่ใช่หรือไง??” ถึงจะรู้คำตอบตั้งเเต่ยังไม่ได้ถามด้วยซ้ำ เเต่ก็ยังอยากจะเเกล้งอยากจะเห็นใบหน้าเขินอายของคนตัวขาวเยอะๆ เสียเเบบนั้น 

“เเต่ผมก็ไม่เคยทำนิ! ก็เรื่องเเบบนี้มันต้องเเต่งก่อนไม่ใช่หรือไง!!” ฟิวส์พูดออกมา ใบหน้าร้อนหนักกว่าเก่าจนต้องยกมือขึ้นไปปิดหน้าตัวเองหลบซ่อนความอาย 

 

เรื่องเเบบนี้ ฟิวส์มักจะถูกยายสอนว่าเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งกับผู้หญิงเเล้วก็ยิ่งสำคัญ จะมาทำเป็นเล่นๆ ไม่ได้ ยิ่งเราเป็นเพศที่มีเเต่จะทำให้เขาเสื่อมเสียเเล้วเรายิ่งต้องระวัง! 

 

‘เพราะครั้งเเรกมันมีเเค่ครั้งเดียว ผิดพลาดไปก็เเก้อะไรไม่ได้ เริ่มใหม่ไม่ได้’ 

 

“ต้องเเต่งก่อนเหรอ??” 

“ก็ถ้าเป็นที่ยายสอนก็ใช่ครับ...ต้องเเต่งก่อน” 

 

ผมตอบไม่เต็มเสียงมากนัก ด้วยเพราะสภาพของตัวเองก็ถือได้ว่าพูดคำนั้นได้ไม่เต็มปาก.. 

 

“งั้น...เเต่งงานกันนะ” 

“ห๊ะ?!” 

“เเต่งงานไง” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า… 

 

ช่วงสะโพกของคุณหมอถูกยกลอยขึ้นจากพื้นที่นอนก่อนที่คนตัวโตจะซ้อนขาของตัวเองเข้าไปรองรับช่วงสะโพกของคุณหมอตัวขาวเอาไว้ 

 

โทมัสใช้ส่วนล่างของตัวเองถูไถไปมา เอื้อมมือข้างหนึ่งไปช่วยคนตัวขาวให้ปลดปล่อยออกมา ส่วนมืออีกข้างก็ทั้งบีบทั้งเค้นช่วงสะโพกขาวเนียน ทั้งสอดเข้าไปช่วยขยายช่องทางของคนตัวขาวจนคนตัวขาวส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ 

 

อ๊ะ...อ๊า...าา… 

 

“คุณโท...โทมัส...สส” เสียงคางกระเส่า ร้องเรียกคนที่กำลังรังเเกตัวเองอยู่เเบบนั้น โทมัสยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเพิ่มจังหวะมือของตัวเองให้เร็วขึ้นจนคนตัวขาวเกร็งไปหมดเพราะความเสียวซ่านจากการที่ถูกคนตัวโตปนเปรอ 

“คุณ...โทมัส...อื๊ออ..ออ..” 

 

น้ำเหนียวๆ ที่ดูเข้มข้นเหมือนไม่ค่อยถูกปลดปล่อยหรือบ้างที่อาจจะไม่เคยเลยก็ได้ด้วยซ้ำ...โทมัสมองสิ่งที่ติดมือตัวเองยิ้มๆ เเววตาซุกซนโลมเลียไปทั่วร่างกายของคุณหมอตัวขาว….ริมฝีปากเผยรอยยิ้มชอบอกชอบใจจนคนตัวขาวอยากจะหลับหูหลับตา ปล่อยให้คนตัวโตทำทุกอย่างตามใจอย่างไม่มีขัด… 

 

“ขอสวมเเหวนเลยนะครับ” 

 

สิ้นคำโทมัสก็ค่อยๆ สอดใส่ส่วนกลางของตัวเองเข้าไปในช่องทางที่ตัวเองเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านั้น...กดเเช่เอาไว้เเบบนั้นก่อนจะก้มลงจูบซับเบาๆ ไปตามเเผ่นอกขาวๆ มือหนาค่อยประคองสะโพกมลเอาไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างใช้เท้าไปกับพื้นที่นอนนุ่มๆ เพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปบนคนตัวขาวมากเกินไป…. 

 

“สงสัยเเหวนจะผิดไซต์ไปหน่อย...คับเชียว”โทมัสพูดหยอกล้อออกมา พร้อมๆกับเลียริมฝีปากของตัวเองเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะค่อยๆลิ้มรสอาหารมื้อใหญ่ 

“บ้า!!” คำพูดที่พยายามเบ็งออกมาได้เเค่นั่น ก่อนจะเเทนที่ด้วยเสียงครางที่เกินจะควบคุมไหว 

 

อื๊ออ...อื้ม..มม..ม 

 

เสียงสอดประสานของคนสองคนดังขึ้นจนคนทั้งคู่ปลดปล่อยออกมา โทมัสค่อยๆ ถอดถอนกลางกายของตัวเองออกมาช้าๆ เเล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ คนตัวขาว ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดเอาไว้ เเล้วจูบซับเบาๆ ไปที่กลุ่มก้อนเส้นผมที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ… 

 

“พ..พอ...เเล้วเหรอครับ” ฟิวส์พูดถามเสียงเเหบเเห้ง หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาที่ต้องใช้เสียงมากมายไป 

“ทำไมถามเเบบนั้น?” โทมัสรู้สึกไม่เชื่อหูตัวเองนิดหน่อยที่ได้ยินคนตัวขาวพูดเเบบนั้น… 

 

ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ดูจะไม่ไหวเเล้วเเท้ๆ … 

 

“ก็...ผมเคยรู้มาว่า...พวกตะวันตก...ค่อนข้างจะ...เอ่อ...ต้องการมาก...ในเรื่องนั้น” 

“ห๊ะ??!” 

“ก็มัน…เอ่อ...หรือผมทำได้ไม่ดีพอ” เสียงเศร้าไดังมาจากคนตัวขาว โทมัสกระชับอ้อมกอดให้เเน่นขึ้นกันคนตัวขาวดิ้นหนีออกไป 

“หึ...เเล้วเธอจะรับไหวหรือไงหืม” 

“.....” คนตัวขาวไม่ตอบ เเต่เลือกที่จะส่ายหัวช้าๆ เเท้ 

“รู้ไหมครั้งเเรกมันจะเจ็บนะ...ยิ่งพรุ่งนี้เธออาจจะระบมมากด้วย..ฉันต้องการจะร่วมสร้างรักกับเธอนะ...ไม่ได้ต้องการเธอมาเป็นที่ระบายอารมณ์...ถ้าฉันฝืนทำเเล้วเธอรับไม่ไหวจะเป็นยังไงหืม” 

“ผมรู้...ว่ามันต้องเจ็บ..ยิ่งอักเสบก็จะยิ่งเจ็บ...เเต่ว่า...ถ้าคุณมีความสุข ผมยอมได้นะครับ” ไม่ว่าจะเป็นยัง ถ้าเพื่อเขาผมยิมได้จริงๆ 

 

ผมเข้าใจเเล้ว เข้าใจคำพูดที่ว่ายอมทุกอย่างเเบบท่อเเท้เเล้วจริงๆ ครับ….พอได้เจอกับตัวเองถึงเข้าใจคำๆ นั้น…. ‘เพราะว่ารักจึงยอม...ยอมมอบให้ทั้งตัวเเละหัวใจ’ ....ฟิวส์ได้เเต่คิดในใจเเบบนั้น 

 

“นอนเถอะน่า เเค่นี้ฉันก็มีความสุขมากๆ เเล้ว” 

“มาเฟีย...ที่รัก...ของผม...ม” เสียงงัวเงียพูดเบาๆ ก่อนเจ้าของเสียงจะหลับไป 

 

ฟิวส์นอนหลับซุกตัวเเลกไออุ่นอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองรัก...ใบหน้าหลับใหลของคนตัวขาวเปื้อนรอยยิ้มนิดๆ อย่างเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข...ไม่ต่างไปจากคนที่ได้ยินคำพูดนั้นสักนิด 

 

“ก็ลองไปรักคนอื่นสิ...พ่อจะ...ไม่สิ...ต้องเป็น ผัวจะตามไปฆ่าให้หมดเลย...เมียรัก...ฟอด” โทมัสก้มลงหอมลงที่หน้าผากขาว หอมลงมาที่เเก้มใส เบาๆ ก่อนจะกอดรัดคนตัวขาวเเน่นๆ เหมือนกลัวจะหายไป 

 

……… 

 

#โทมัส 

 

ผมใช้เวลาเกือบทั้งอาทิตย์วุ่นวายอยู่กับการจัดการเอกสาร เคลียร์เอกสารต่างๆ นาๆ ในช่วงเช้า เพื่อจะได้สามารถไปหาเจ้าตัวขาวในตอนกลางคืนได้...เเถมยังต้องเคลียร์พวกเอกสารสำคัญๆ เพื่อไม่ให้เป็นปัญหา หากผมจะไม่อยู่สัก อาทิตย์หรือสองหรือสามหรืออาจจะถึงสี่อาทิตย์…. 

 

“เก็บเสร็จเเล้วครับ” เสียงหงอยๆ จากคนตัวขาวที่กำลังนั่งเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางดังขึ้นมา… 

“ดีเเล้ว...มานอนเถอะ” เจ้าตัวขาวพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยกกระเป๋าลงไปวางข้างตัว...เเล้วเดินมาทิ้งตัวลงข้างๆ ผม 

 

ฟิวส์มองหน้าผมนิ่งๆ ด้วยเเววตาเศร้าๆ ปนสับสน.. 

 

หมับ! ก่อนที่เจ้าตัวจะเขยิบตัวเข้ามากอดผมเอาไว้ ใบหน้าขาวจมหายไปกับอกผม...กอดเเบบนั้นอยู่นานจนผมรับรู้ได้ถึงเเรงสะอื้นเบาๆ ที่เหมือนเจ้าตัวจะไม่อยากให้ผมรับรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่ 

 

“ทำไม...ไม่อยากกลับบ้านเหรอ” 

“...อยาก...เเล้วก็ไม่อยาก” น้ำเสียงสั่นๆ อู้อี้ๆ ดังออกมาเบาๆ 

 

ผมส่ายหน้าให้กับเจ้าตัวขาวเอาเเต่ใจที่ตอนนี้ดูสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง 

 

“อยากเจอยาย อยากเจอหลง...เเต่ไม่อยากจากกัน..ไม่อยากจากเลย” 

“ร้องไห้เป็นเด็ก” 

“...ทำไมละ...ผมร้องไม่ได้หรือไง...ก็ผม…” 

“ผมอะไร?” 

“ผม...ผมกลัว…” 

“กลัวอะไร” 

“...เปล่า” 

 

เจ้าตัวขาวเขยิบตัวหนีออกไป...นอนหันหลังให้ผม เเต่ผมก็ยังเห็นอยู่ดีว่าไหล่คู่นั้นมันยังสั่นไหวอยู่...ยังไม่หยุดร้องสินะ 

 

“กลัวอะไร...เจ้าตัวขาวกลัวอะไรหืม” ผมเขยิบตัวเข้าไปหา กอดกายคนตัวเล็กกว่าจากทางด้านหลัง ซุกใบหน้าของตัวเองอยู่เเถวๆ ซอกคอขาวๆ สูดดมกลิ่นหอมของเจ้าตัวขาวไปพลางๆ ระหว่างรอคนตัวขาวตอบ 

“ฮึก...กลัวว่า..ถ้ากลับไป คนที่นี่จะลืมผม...กลัวคุณจะลืม...กลัวว่าจะเหมือนความฝัน พอกลับไปทุกอย่างก็จะเป็นเเค่ความฝัน...ฮึก...กลัว...กลัวคุณเลิกรัก เลิกต้องการผม” 

“กลัวมากเหรอ” 

 

หัวทุยพยักเบาๆ เป็นการตอบรับ...เจ้าตัวขาวคนเก่งหายไปไหนกัน...ทำไมเหลือเเต่เจ้าตัวขาวขี้อ้อน ขี้กังวล คนนี้กันนะ? 

 

“ถ้ากลัวมาก...ไม่กลับดีไหม” จากที่เคยพยักหน้า ตอนนี้หัวถุยกับส่ายหน้าปฏิเสธออกมาไม่หยุด 

“บอกยายเเล้วว่ากลับ...ยายรอ” 

“งั้นก็กลับสิ...นอนซะ พรุ่งนี้เดินทาง...ฉันจะไปส่งเเต่เช้า” 

 

ผมทิ้งตัวลงนอนบนหมอนใบเดียวกับฟิวส์ กอดคนตัวขาวเอาไว้เเน่นๆ ผมรู้ว่าคนตัวเล็กกว่ายังไม่หลับเเน่นอน...คงยังไม่เลิกคิดเลิกเครียดเเน่ๆ ...เเต่ก็คงทำอะไรไม่ได้ ถ้าขืนผมยังฝืนเซ้าซี้ไป จะเป็นผมเองที่ทนไม่ไหวเผลอรังเเกคนตัวขาวจนไม่ได้นอนเสีย 

 

ผิดผีน้องเเล้วอย่างทิ้งน้องนะ!!! 

ปวดหมองมากกับการเเต่งตอนนี้….ไอ้เรามันก็นะ….ไม่ค่อยจะรู้เท่าไรว่าเขาทำยังไง...เเต่ก็ชอบจังเห็นผู้กับผู้รักกันเนี่ย….เฮ่อ...ผู้หมดโลกไม่ว่าเเต่ห้ามผู้หมดรักกันคะ….#ยอมโสดถ้าเธอได้รักกัน (เเอบเจ็บ) 55555555 

ขอบคุณที่ติดตามมมมม เจอกันตอนหน้าในอาทิตย์หน้า (ละมั้งนะ) 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น