เรื่องที่ 1 หากผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ

ชื่อตอน : CRAZY HUSBAND 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2563 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CRAZY HUSBAND 01
แบบอักษร

-5 เดือนหลังแต่งงาน-

"มึงอยากกินไร"

"ตีนเป็ด"

"แดกตีนกูก่อนมั้ยไอ้ซี"

เสียงคนคุยกันดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆแต่ฉันไม่ได้หันไปสนใจนอกจากตั้งหน้าตั้งตากดโทรหาพี่จอมทัพที่ไม่ว่าจะโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับสายสักที

"ทำไมป่านนี้เธอยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ"

ฉันละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์หันไปมองตามเสียงใสของใครบางคนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆก่อนจะคลายปมคิ้วออกจากกันและคลี่ยิ้มส่งให้ควีนเพื่อนร่วมคณะที่เดินมาพร้อมเพื่อนต่างคณะของเธอ โจชัวกับซีหัวโจกคณะวิศวะ

ฉันไม่ค่อยสนิทกับใครตั้งแต่ปี 1 จนถึงปี 4 แล้วล่ะเพราะฉันเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยสุงสิงกับใครแต่ถ้ามีงานกลุ่มฉันก็ให้ความร่วมมือช่วยงานกันด้วยดีไม่มีขัดแย้งอะไร

"เอ่อ กำลังจะกลับแล้วล่ะ"ฉันตอบเสียงแผ่วไม่ค่อยมั่นใจกับคำตอบของตัวเองสักเท่าไหร่

ที่เธอเดินเข้ามาถามก็คงจะแปลกใจเพราะปกติพี่จอมทัพจะมารอรับฉันก่อนเลิกเรียนทุกวันตั้งแต่คบกันตอนปี 1 แต่วันนี้...

"ทำไมแฟนเธอยังไม่มารับอีกล่ะ"ควีนมุ่นคิ้วเอียงคอถามพลางกวาดสายตามองไปที่ถนนซ้ายขวา ฉันมองตามสายตาของเธอก่อนจะตอบ

"คงจะสักพักน่ะ พี่จอมทัพติดงาน"

ใช่แล้วล่ะ ที่พี่จอมทัพไม่รับสายคงจะติดงานที่บริษัทพ่อนั่นแหละน่า เพราะเขาเป็นถึงรองประธานเลยนี่เนอะ ฉันจะคิดมากไปทำไม นี่เป็นแค่ครั้งแรกที่พี่จอมทัพไม่รับสายไม่ส่งข้อความหาระหว่างวันแปลว่าพี่จอมทัพต้องมีเหตุผลมากๆ

พอคิดแบบนี้แล้วค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย เอาเป็นว่าโทรให้ลุงที่บ้านมารับก่อนแล้วกัน นี่จะทุ่มนึงแล้วขืนไปช้าอดทำอาหารเย็นให้พี่จอมทัพแน่เลย

คิดได้แบบนั้นฉันก็กดโทรหาลุงชัย คนขับรถที่บ้านให้มารับโดยมีควีนกับเพื่อนอีกสองคนยืนอยู่ด้วย

"ทำไมพวกเธอยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ"ฉันถามควีนและเพื่อนๆของเธอหลังจากวางสาย

"รอคนมารับเธอไง"ควีนตอบฉัน

"ม..ไม่เป็นไร"ฉันตอบเสียงตะกุกตะกักอย่างเกรงใจ ทำไมต้องมารอกันด้วยล่ะ ทั้งที่ฉันกับควีนแทบจะไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำไป

"ไอ้โจชัวมันบอกจะรอ"

"หุบปากไอ้สัสซี"

"เอาน่า ฉันเองก็จะรอ"ควีนพูดขึ้นเสียงดังเป็นการยุติการถกเถียงกันของคนทั้งคู่ ฉันหันมองทั้ง 3 คนแล้วยิ้มแห้งๆ

"งั้นก็ตามใจพวกเธอแล้วกันนะ"ฉันบอกออกไป โจชัวก้าวขายาวๆสองสามก้าวมาหยุดยืนอยู่ข้างๆฉันทำให้ฉันเงยมองเขาเพียงระยะเวลาสั้นๆเนื่องจากโจชัวตัวสูงกว่ามากและดูน่ากลัว

"เธอชื่อเหมยใช่มั้ย"เสียงทุ้มดุถามขึ้นทำให้ฉันผวาขยับออกห่างโจชัวนิดหน่อย

"ช..ใช่ ทำไมหรอ"ฉันฝืนยิ้มให้โจชัวไป

"เธอกลัวฉันหรอ"โจชัวขมวดคิ้วถามหน้าดุที่เห็นฉันทำหน้าแบบนี้

"อึก เอ่อ"ฉันกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก้มหน้างุดหลบตาไม่คิดว่าสีหน้าท่าทางกลัวๆของฉันจะชัดเจน

ป๊าบ! ซีเดินเข้ามาตบหัวโจชัวแรงๆหนึ่งทีแล้วพูดต่อว่า"หน้าตาก็เหี้ยทำเขากลัวหมด"

"ไอ้เหี้ยซี!"โจชัวผลักหัวซีที่ทำท่าทางถือดีใส่เขา ควีนส่ายหน้าเอือมเหมือนเป็นเรื่องปกติของโจชัวและซีที่ต้องทะเลาะกัน

ความจริงโจชัวตัวสูง ผิวขาวและหุ่นดี หน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่อะไร เขาหล่อแต่ออกไปในแนวเถื่อนๆมากกว่าไม่งั้นโจชัวคงไม่ได้ขึ้นชื่อว่าของดีคณะวิศวะหรอกจริงไหม

ไม่นานรถตู้ก็ขับเข้ามาจอดด้านหน้าเทียบกับฟุตบาทหน้ามหาลัย

"เอ่อ ฉันกลับก่อนนะ ขอบคุณมากที่อยู่เป็นเพื่อน"ฉันพูดและส่งยิ้มปิดท้ายให้ทั้ง 3 คนจนตาหยีก่อนจะเลื่อนประตูรถเปิดเข้าไปนั่งบนรถ

"คุณจอมทัพล่ะครับคุณเหมย"ลุงชัยถามหลังจากรถเริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากมหาลัย

"พี่จอมทัพติดงานน่ะค่ะ เหมยเลยให้ลุงชัยมารับ"ฉันตอบกลั้วหัวเราะ ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรพี่จอมทัพหรอก ทุกวันนี้ตั้งแต่แต่งงานกันพี่จอมทัพก็เข้าไปศึกษางานเพื่อรับช่วงต่อของบริษัทพ่อตัวเองในตำแหน่งรองประธานเพื่อหาเงินเข้ามาจุนเจือครอบครัวของเราไหนจะส่งฉันเรียนอีก

ฉันไม่อยากงี่เง่าให้พี่จอมทัพเหนื่อยมากไปกว่านี้อีกแล้ว

"คุณจอมทัพโชคดีมากนะครับที่ได้คุณเหมยเป็นภรรยา"ลุงชัยบอกออกมายิ้ม ฉันยิ้มรับอย่างเขินๆรู้สึกตัวจะลอยอย่างไงอย่างงั้นเลยแหละ

 

 

@บ้าน

ฉันกลับถึงบ้านก็รีบเข้าครัวเตรียมทำอาหารเย็นรอพี่จอมทัพกลับจากที่ทำงานพร้อมด้วยแม่บ้านที่คอยช่วยหยิบจับล้างนู้นล้างนี่ให้อีกสองคน

วันนี้ฉันจะลงมือทำของโปรดพี่จอมทัพนั่นก็คือต้มยำไข่ตุ๋น แกงจืดไข่น้ำและไก่ตุ๋นกะหล่ำปี

"ช่วยหยิบเห็ดหอมให้เหมยหน่อยค่ะ"ฉันพูดขึ้นแล้วยื่นมือไปรับเห็ดหอมจากแม่บ้านมาใส่ลงในหม้อก่อนจะลดไฟอ่อนๆเพื่อปรุงรสชาติตามที่พี่จอมทัพชอบ

พรึ่บ ฉันถอดผ้ากันเปื้อนออกส่งให้แม่บ้านหลังจากทำอาหารครบหมดทุกอย่างก่อนจะเหลือบมองเวลาที่ข้อมือแล้วเดินออกไปข้างนอกเมื่อเห็นว่าตอนนี้จะสองทุ่มแล้ว

"พี่จอมทัพยังไม่มาอีกหรอคะ"ฉันถามลุงชัยที่กำลังเก็บกวาดอุปกรณ์ทำสวนอยู่หน้าบ้าน

"ยังเลยครับคุณเหมย"คำตอบของลุงชัยทำให้ฉันทำหน้าผิดหวังครู่หนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าส่งยิ้มให้แกเป็นปกติแล้วเดินกลับเข้ามานั่งรอพี่จอมทัพที่โซฟาห้องนั่งเล่น

กระทั่งเวลาผ่านไป...

"คุณเหมยคะ"ฉันได้ยินเสียงคนเรียกแผ่วๆ

"คุณเหมย"และดังขึ้น

"คุณเหม..."

"คะ"ฉันดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตาตัวเองเบาๆอย่างงัวเงีย ไม่รู้ว่ารอพี่จอมทัพนานแค่ไหนแล้วถึงเผลอหลับไปก่อน

"คุณจอมทัพกลับมาแล้วค่ะ"แม่บ้านบอกฉันเลยก้มดูเวลาแอบตกใจนิดหน่อยที่ตอนนี้ 5 ทุ่มกว่า ฉันรีบลุกมาอุ่นกับข้าวให้พี่จอมทัพแล้วยกออกมาจัดวาง

"พี่จอมทัพคะ"ฉันเรียกพี่จอมทัพเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินผ่านห้องครัวไป พี่จอมทัพหันมองพร้อมถอนหายใจแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนเส้นทางเดินเข้ามาหาฉันด้วยท่าทางเหนื่อยๆ

"มาค่ะ เหมยช่วย"ฉันรีบเข้าไปหยิบกระเป๋ากับเสื้อคลุมจากพี่จอมทัพมาถือไว้พร้อมส่งต่อให้แม่บ้านอีกที เธอก็รับเอาไปเก็บอย่างรู้หน้าที่

"วันนี้เหมยทำแต่ของชอบพี่จอมทัพทั้งนั้นเลยค่ะ"ฉันยิ้มบอกออกไป จัดการลากเก้าอี้ออกมาให้เขานั่ง พี่จอมทัพปรายตามองกับข้าวเล็กน้อยแล้วหยุดสายตาที่ฉันนิ่ง

"พี่กินมาแล้ว"พี่จอมทัพบอกออกมาทำให้ฉันหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยลำคอแห้งผากก่อนจะฝืนยิ้มส่งให้พี่จอมทัพจนตาหยี

"งั้นหรอคะ เสียดายจังเอาเป็นว่าอาหารพวกนี้ไว้อุ่นกินตอนเช้าแล้วกันนะคะ"

"แล้วแต่เหมยเถอะ พี่เหนื่อย"พี่จอมทัพถอนหายใจแล้วเดินออกไปทิ้งฉันให้ยิ้มเก้ออยู่ที่โต๊ะอาหาร

"เอ่อ คุณเหมยโอเคมั้ยคะ"เสียงแม่บ้านเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ

"เอ่อ ฮ่าๆ โอเคค่ะฝากป้าเก็บเข้าตู้ให้เหมยด้วยนะคะ"ฉันหัวเราะร่าเป็นการยืนยันว่าโอเคทั้งที่มันก็รู้สึกแย่แปลกๆเหมือนกัน แต่ต้องเข้าใจพี่จอมทัพด้วยเพราะเขากลับมาจากที่ทำงานเหนื่อยๆ

"แล้วคุณเหมยไม่ทานสักหน่อยหรอคะ"

"ม..ไม่เป็นไรค่ะ เหมยไม่หิวขอตัวนะคะ"พูดจบฉันก็เดินตามพี่จอมทัพขึ้นไปข้างบนห้องนอนเลย

 

 

 

 

 

 

(แก้ไขเวลาที่แต่งงานกันนิดหน่อยค่ะ)

เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน :) ขอบคุณสำหรับคอมเม้นที่เกินคาดสำหรับเรื่องแรกค่ะ55555555 ไม่เยอะแต่มีความสุขมาก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว