ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 โลกแห่งเกม

ชื่อตอน : บทที่ 2 โลกแห่งเกม

คำค้น : โลลิมือใหม่กับโลกแห่งเกม บทที่ 2

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 236

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2561 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 โลกแห่งเกม
แบบอักษร

​บทที่ 2 : โลกแห่งเกม

ผมรู้สึกตัวขึ้นมา.. แต่ว่าเปลือกตาผมมันเปิดไม่ได้.. ผมเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไร นี่มันเกิดอะไรขึ้นเปลือกตาผมไม่สามารถเปิดขึ้นได้.. ใจเย็นก่อนตัวฉัน…

ถ้าผมจำไม่ผิดแล้วก่อนที่ผมจะเผลอหลับผมรอเนื้อเรื่องเกมอัปเดตข้ามเวลารอดูตัวเองกลายเป็นตำนานภายในเกม.. แต่ว่าเผลอหลับไป จริงด้วย!

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นทันใดเปลือกตาที่เปิดไม่ได้พลันเบิกโพลงออกมา

“เอ๊ะ..”

ผมตกใจที่ปรากฏตรงหน้าผมไม่ใช่เพดานห้อง แต่เป็นท้องฟ้าสีครามธรรมชาติงดงามที่ไม่สามารถเห็นได้ในโลกยุคปัจจุบัน

“เกิดอะไรขึ้น?”

ผมพยุงร่างตัวเองขึ้นจากพื้นเพราะรู้สึกแปลกๆ กลับพบว่าตัวเองนอนอยู่บนหญ้า! นี่มันที่ไหนกันท้องฟ้าที่ไม่รู้จักพื้นดินที่อุดมสมบูรณ์! ที่นี่มัน..

ผมหันมองไปรอบๆ ที่ผมอยู่ในปัจจุบันคือป่าทึบสีเขียวสดงดงาม เอาจริงๆ มันไม่เหมือนภาพที่มีในโลกจริงเลย ภาพนี้มันคือภาพธรรมชาติที่ธรรมชาติจริงๆ

เสียงสายธารหลั่งไหลใกล้ๆ ต้นไม้สูง ที่ผมอยู่ปัจจุบันคือล้านหญ้าใกล้ๆ กับแม่น้ำสายหนึ่งที่รอบๆ มีป่าทึบสีเขียวงดงามตา

“ที่นี่มันที่ไหน!”

ผมเริ่มตกใจกับธรรมชาติเกินไปนี่ ในศตวรรษที่ 22 นี่ผมมั่นใจมากว่าป่าแบบนี้มีให้เห็นน้อยมากเนื่องจากบนโลกมีประชากรที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ป่าธรรมชาติถูกทำลายไปจนหมด!

ผมงงจริงๆ ใครพาผมมาที่นี่กันล่ะ? เพื่ออะไร ไม่สิทำได้ยังไงระบบป้องกันในบ้านผมเรียกได้ว่าเป็น System Super AI เป็นปัญญาประดิษฐ์รุ่นใหม่มีสติปัญญาเกือบๆ พอกับมนุษย์

พวกมันเป็นหุ่นยนต์ที่ฝึกวิชานินจุสึ! ถ้าไม่ใช่สายลับระดับประเทศลอบเข้าบ้านผมไม่ได้แน่ๆ คำถามคือมันจะทำไปทำไมน่ะสิ!

ในตอนนั้นเองมีสิ่งมีชีวิตบินมาอยู่ตรงหน้าผมก่อนที่มันจะมาเกาะที่จมูกของผม.. ผมนี่ตกใจอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตนี้คือผีเสื้อ!

ผีเสื้อมันสูญพันธุ์ไปในช่วงปลายศตวรรษที่ 21 เนื่องจากปัญหาทางสภาพแวดล้อมที่มนุษย์สร้างขึ้นจึงทำให้มันตกตายไป

นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมแปลกใจ ผมค่อยๆ ยืนขึ้นและเอื้อมมือขึ้นมาแต่ทว่ามันก็บินหนีไปในทันที ผมมองตามโดยยังไม่ได้ดูมือของตัวเอง

“เอ๊ะ..”

ผมต้องร้องเสียงหลงขึ้นมาอีกรอบเพราะมุมมองสายตามันต่ำจนเกินไป ผมชินกับการมองที่สูงกว่านี้เพราะงั้นผมจึงแยกแยะออกในทันทีว่ามุมมองมันต่ำลง เกิดอะไรขึ้น..

และตอนนั้นผมก็มองเห็นมือตัวเอง ก่อนที่จะร้อง “ห๊าาาา!” ออกมาแขนจองผมมันคือแขนเล็กๆ สีขาวนวลบริสุทธิ์ อั๊ย! จะพูดเองก็ยังไงอยู่ แต่แขนน่ารักมาก

ผมยืนมืออีกข้างไปดึงผิวหนังพบว่ามันคือผิวหนังที่ไม่ใช่ภาพหลอนผมไปเอง! ผมรู้สึกตกใจและแปลกใจ หรือองค์กรอะไรสักอย่างจับผมมาทดลองกันนะ แบบกินยาที่ชื่อ APTX4869 น่ะ

เพราะเหมือนผมจะเด็กลงนะเนี่ย .. แน่นอนผมตกใจมาก แต่มันก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ก็แหมโลกนี้ในปัจจุบัน มนุษย์สามารถหยุดการเจริญเจริญเติบโตของเซลล์ได้เลยนะ

กะอีแค่ทำลายเซลล์แล้วหดมันลงให้เหมือนเด็กใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ทางทฤษฎี ซึ่งผมเองก็ตกใจมากพอสมควร.. เฮ้อ แต่ถ้าข้ามโลกคงจะต้องตกใจกว่านะ

“ไม่ ไม่ ไม่ ถึงจะย่อตัวมันก็น่าตะลึงไม่ใช่รึไงฟ่ะ!”

ผมเริ่มตระหนักว่าตัวเองลืมตกใจยกมือขึ้นขยี้หัวแบบบ้าคลั่ง ก่อนที่มือผมจะไปแตะกับหู.. คิ้วผมกระตุกทันทีเลยล่ะ

“….”

ผมใช้มือแตะสัมผัสที่หู ตั้งแต่ต้นจนไปถึงปลายหู.. ใช่เลย.. หูยาวเพ้ย! ไหงผมกลายเป็นคนหูยาวไปแล้ว ไอ้องค์กรสารเลวพวกเอ็งทำอะไรกับผมมมม

ผมหันซ้ายหันขวาไปเจอสายน้ำจึงวิ่งไปทันทีแน่ล่ะผมสงสัยสภาพตัวเองในตอนนี้อย่างมาก

พอผมวิ่งไปถึงก็มองลงไปในน้ำ โชคดีที่น้ำมันใสสะอาดสะท้อนภาพได้อย่างดี แต่พอผมเห็นปากผมเปิดกว้าง

“อะไรวะเนี่ยยยยย!”

ผมต้องสะดุ้งถอยหลังไปหลายก้าว.. ตั้งสติ ตั้งสติก่อน.. เอาใหม่เมื่อกี้ไม่นับ.. ผมย่องไปส่องอีกรอบ

“….”

ใช่เลย.. นี่มันใช่เลย.. ผมยืนมือมาขยี้ใบหน้าดึงใบหน้าก็ยืนยันว่านี่ใบหน้าผม.. มันคือสาวน้อยหน้าตาไร้เดียงสา ผมสีเขียวอมเหลือง

หูยาวแต่ไม่เยอะมากแต่มองดูแล้วคล้ายเอลฟ์ ไว้ผมทรงหางม้าตรงหน้าผากมีอุปกรณ์ตกแต่งสวยงามสีทอง

ที่คอมีสร้อยคอ ที่มีจี้เป็นแผ่นวงกลมสีทอง สวมชุดบางๆ สไตล์ตะวันตกในยุคกลาง อ่อ ถึงจะบอกว่าบางแต่ไม่ใช่ว่ามองทะลุนะ ชุดยาวลงมาถึงช่วงครึ่งต้นขา ที่เอวมีบางสิ่งคล้ายสายรัด

แต่ถักทอด้วยผ้าสีทองงดงามเป็นสลักต่างๆ มีผ้าพันรอบๆ คอสีเช่นเดียวกับเสื้อคือ ขาวอมชมพู สวมกำไลสีทองที่มีผ้าสีแดงมัดอยู่

ที่เอวยังผ้าสีแดงๆ พันรอบทับสายรัดไว้แต่ปิดสายรัดข้างในไม่ทั้งหมด.. (อิมเมจไม่ออกก็ดูรูปปกของเรื่องเลยนะครับ ประมาณนั้นเลยล่ะ.. ไม่สิ แบบนั้นเลย)

“นี่มัน..”

ผมมองดูละเอียดอีกรอบ ใช่แน่ๆ ผมจำไม่ผิดแน่ นี่มันตัวละครจากเกม Eternal World online ของผมแน่ๆ!

ผม… ผมกลายเป็นตัวละครในเกมไปซะแล้ว!? ผมเริ่มตระหนักขึ้นมาอีกรอบว่า ตัวเองอาจจะหลุดมาต่างโลก เพราะในยุคช่วงต้นๆ ศตวรรษที่ 21 นิยายแนวนี้ดังมาก

และมันมาดังอีกรอบในศตวรรษที่ 22 นี้ ผมจึงรู้จักมัน.. ถึงจะน่าเหลือเชื่อ.. แต่บอกอย่างอื่นไม่ได้แล้ว

ป่าพงไพรที่งดงามธรรมชาติ ท้องฟ้าที่ไร้มลพิษจากมนุษย์ นี่คือข้อพิสูจน์ว่าเป็นสิ่งหายากในโลกเดิม

ต่อมาคือผีเสื้อ ด้วยวิทยาการปัจจุบัน การตรวจสอบหาผีเสื้อนั้นเรียกได้ว่าทุกซอกทุกมุมมันยังทำได้ แต่มันสูญพันธุ์ไปจริงๆ แม้แต่ต้นแบบพันธุกรรมยังไม่สืบต่อ

ต่อมาคือร่างกายที่เหมือนในเกมนี่อีก มันคือชุดที่เขาแต่งเมื่อวานก่อนปิดเซิฟแน่ๆล่ะ…

“ขอยืนยันเพื่อความแน่ใจนะ..”

ผมคิดแบบนี้ได้จึงเริ่มแปลกใจ.. และกลัว มาอยู่ในสถานที่แบบนี้ถ้าหากไม่พูดตามโลกสวยเลย โอกาสตายแทบร้อยเปอร์เซ็นต์..

ผมจึงหลับตาลงแล้วคิดว่า ‘Status’ ในใจเงียบๆ ซึ่งถ้าหากเป็นปกติในเกม ผมแค่กดคีย์บอร์ดนั้นๆ แต่เรียกสเตตัสในใจนี้ ผมเลียนแบบพวกเกม VR

ถึงจะเห็นแบบนี้ผมก็เคยเล่นเกม VR จึงลองใช้วิธีเดียวกันดู. แต่มันเงียบสนิทกริบไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

“ไม่ได้มีพลังพิเศษเหรอ..”

นี่มันแย่สุดๆ ไปเลยนะ ในสถานที่ ที่ไม่รู้จักแบบนี้.. ไม่สิรูปร่างผมเป็นเหมือนในเกม ถ้าโอกาสที่ว่าตัวผมมาอยู่ในเกมจะเป็นไปได้หรือเปล่า?

ใช่! ผมอาจจะมาอยู่ในเกมแต่แค่ไม่สามารถเปิดสเตตัสได้ เหมือนโมมอนกะ.. คิดว่านะผมมองไปเห็นแหวนหยกสีขาวน้ำนมที่นิ้วมือข้างซ้าย

“จริงสิ!”

ผมตบขาตัวเองป๊าบใหญ่ แหวนนี่คือแหวนเก็บของไม่สิมันคืออุปกรณ์สวมใส่ที่ทางเกมให้มาตั้งแต่เริ่ม เวลาเปิดแหวน มันจะมีทั้งช่องเก็บของและสเตตัสขึ้นมา

ผมจึงคิดว่านี่อาจจะใช่ก็ได้ ผมหลับตาลงและลองคิดหาวิธีเรียกมัน .. ผมลองทำหลายอย่างตั้งแต่ตะโกนบอก ยันใช้กระแสความคิด…

แต่มันเงียบสนิทผมได้แต่คอตกเหมือนจะเดามั่วไปเอง แต่ในตอนนั้นผมเพ่งสมาธิไปแหวนครั้งสุดท้าย แหวนพลันส่องแสงประกายระยิบระยับออกมา

พร้อมกับชายภาพโฮโลแกรมขึ้นข้างหน้าผม ..

ชื่อ : โนร่า โรส

เพศ : หญิง

สายพันธุ์ : เอล์ฟ [เอลฟ์แห่งแสง]

เผ่า : ไคล์น

อายุ : 1,120 ปี

ระดับ : 300

มีแค่นี้ทั้งหมดน่ะ.. นอกจากนั้นก็มีช่องเก็บของอุปกรณ์ที่ผมเคยมีในเกม ผมจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก มันคือในเกมจริงๆ ถ้าแบบนั้นผมก็คงพอเดาๆ ได้ เอ่อ.. อันที่จริงยังมีสเตตัสค่า MP และสเตตัสต่างๆ ด้วย

แต่เดี๋ยวก่อนนะ ตัวละครของผมนี่มันเป็นผู้หญิงนี่จะไม่แย่เรอะ.. บัดซบเอ๊ยยย ..

อายุก็ตังดีไหงอายุไปถึงหนึ่งพันปีได้ฟ่ะ ตอนที่ผมเล่นเมื่อวานนี้อายุมันเท่ากับปีภายในเกม เพราะตอนเปิดเกมครั้งแรกปีในเกมเริ่มต้นคือ 1 เลย ซึ่งผมเองก็เล่นตั้งแต่นั้นมา

สมควรจะอายุ 704 ปีจากตั้งแต่เปิดเกมมา.. ถ้าจำไม่ผิดเมื่อวานเป็นวันข้ามเวลา.. คิ้วผมกระตุก หรือว่ามันจะผ่านมาเกือบห้าร้อยปี! ห้าร้อยปีในครั้งเดียว!

ตั้งห้าร้อยปีเชียวนะ ชื่อเสียงที่สมควรเป็นตำนานของผมโดนลืมแน่ๆ! ผ่านมาห้าร้อยปี บัดซบเอ๊ย!

ไม่สิไม่ควรกังวลเรื่องนั้น.. ด้วยสภาพนี้ผมจะอยู่ยังไงเนี่ยสิ.. สาวน้อยสุดสวย.. พอผมมองลงไปยังแม่น้ำอีกรอบก็ยังเห็นใบหน้าตัวละครในเกม

ผมเปิดชุดออกส่องดู และสิ่งที่ผมเห็นคือร่างของเด็กผู้หญิงจริงๆ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน เข่าผมทรุดลงกับพื้น..

“เฮ้อ…”

ยังไงก็เถอะ ถึงจะมีรูปร่างเป็นเอลฟ์หญิงแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่หรอก แต่ผมไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไงนี่สิ!

จริงสิ ถ้าผมจำไม่ผิดล่าสุดผมอยู่ในทวีป เฟียลิช ทวีปที่มหานิกายแห่งหนึ่งของผมตั้งอยู่มีชื่อว่า NEVER fire .. เป็นมหานิกายที่ใหญ่มาก

ถ้าหากผมมาในเกมจริงละก็มันสมควรอยู่ถึงจะผ่านมาห้าร้อยกว่าปี แต่ NPC ส่วนตัวของผู้เล่นจะไม่สิ้นอายุขัยแม้จะเวลาผ่านไป

NPC ของผู้เล่นคืออะไร? มันคือ NPC ที่ผู้เล่นต้องใช้ทรัพสมบัติส่วนตัวในการออกแบบและสรรค์สร้างขึ้นมา

ไม่ว่าจะอาชีพ อาวุธ ทักษะ ทุกอย่างล้วนใช้เงินในเกมซึ่ง NPC ที่สรรค์สร้างนี้มันราคาแพงแบบหูฉีกเลยล่ะราคาตีเป็นเงินดอลล่าห์ก็เกือบๆ 1,000 ดอลล่าห์เลย

ผมมีอยู่แค่ 49 คนเท่านั้นเอง.. อ่อ หนึ่งพันที่ว่าคือแค่ตัวละครแบบแปลงนะ ไม่เกี่ยวกับการเสริมความแข็งแกร่งหรือรูปร่างเลย

ผมลงทุนเยอะมากจริงทั้งอาวุธระดับพระเจ้าต่างๆ ก็คนมันอยากเป็นตำนานที่แกร่งสุดในเกมนี่หว่า

อ่อ ถึงจะบอกว่าตีเป็นเงินดอลล่าห์แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะลงทุนเติมลงไปหรอกนะ แต่เป็นเงินเก็บในเกมเอาตั้งหาก..

ซึ่งถ้าหากเติมก็จะได้เหมือนกันแต่ผมเก็บเอานั่นเอง เงินที่ผมใช้เวลาเก็บสามถึงสี่ปี ลงทุนไปกับ NPC ทั้งหมดน่ะคิดดู

นอกจากนี้ยังมี NPC ที่สร้างเองแต่อ่อนแอมากพอที่จะใช้ทำสงคราม NPC ที่สร้างเองคือ NPC ที่ถูกสร้างด้วยอาชีพ ผู้รังสรรค์ เป็นอาชีพเสริมของผมเอง

อาชีพเสริมของผมมีแค่ นักตีดาบ, เล่นแร่แปรธาตุ, ผู้รังสรรค์, พระและจิตรกร แค่นี้แหละ

ซึ่งนับว่าน้อยมากสำหรับผู้เล่นทั่วไป อาชีพเสริมคนทั่งไปจะเพิ่มเอามาเยอะๆ เพราะว่ามันจะโกงได้ เอาเถอะถึงจะเอามาเยอะก็เทียบผมไม่ได้ที่เล่นอาชีพหลักเยอะ

แต่ปัญหาก็คือ.. ผมจะยังใช้สกิลนี่สิ ไม่เคยใช้ด้วยสิถ้าอ้างอิงจากใน VR จะได้หรือเปล่านะ

ต้องลองใช้ไม่งั้นตายแน่ๆ ในโลกเกมนี่นะ ในตอนนั้นผมก็มองไปเห็นกระต่ายตัวหนึ่งรูปร่างมันเหมือนหนูผสมกระต่าย มันคือมอนเตอร์ที่เร็วมากตัวหนึ่ง

และมันไปขายได้ราคาสูงอีกด้วย ผมจึงตัดสินใจว่าลองใส่เจ้าตัวนี้ล่ะ ผมคิกครู่หนึ่งก่อนที่จะก้มลงไปหยิบเอาหินแบนพื้น

หลับตาลงทำท่ากำลังจะปาก้อนหิน อิมเมจว่าสกิล สกิล สกิล… ในตอนนั้นผมลืมตาขึ้นและปาหินออกไปด้วยแรงมหาศาลในจังหวะแทบวินาทีที่หินพุ่งจากมือ

พลันมีวงเวทปรากฏขึ้นเมื่อปะทะกับวงเวทหินมันเหมือนได้รับเพิ่มพลังบางอย่างก่อนจะพุ่งใส่กระต่ายหนู “เปรี๊ยง!!”

มันนอนแน่นิ่งไปในทันที เอ่อ อันที่จริงร่างของมันนี่ดูไม่ได้เลย แหลกเป็นเศษเนื้อเลย แต่แปลกแหะผมไม่รู้สึกตื่นกลัวหรืออะไรเลย อาจจะเพราะแค่กระต่ายละมั้ง

สกิลเมื่อครู่คือเวทบัพความแข็งแกร่งในเวลาหนึ่งวินาที เป็นสกิลง่ายๆ ไม่เก่งมากแต่แสดงให้เห็นเลยว่ามันได้ผลจริงๆ

เอาล่ะกลับมาปัญหาปัจจุบัน ร่างของผมกลายเป็นโลลิเอลฟ์ไปแล้ว!? ไหลเป็นแบบนี้ไปได้ ในเกมไม่มีระบบเปลี่ยนแปลงเพศด้วยสิ..หมายความว่าผมต้องหาทางออกจากโลกแห่งนี้?

ไม่สิ มันจะเป็นไปได้เหรอ… แล้วนอกจากผมมีคนอื่นที่ข้ามมาด้วยหรือเปล่า? อ่าาาา ปวดหัวจริงๆ ไม่เก่งเรื่องคิดนู่นนี่นั่นซะด้วย

รู้แบบนี้ผมไม่น่าเลือกเพศหญิงในเกมเลย ให้ตายสิ!

ในตอนนั้นเองขวามือทางด้านป่าทึบผมก็รู้สึกถึงบางอย่างจึงตะโกนออกไปว่า

“นั่นใครน่ะ!” ใช่มันสมควรจะพูดออกมาแบบนั้นแต่ที่ผมพูดออกมาคือ “พวกเจ้าเป็นใคร!?” ผมเริ่มปวดจิตแล้วสิ

คือในเกมนี้มันมีระบบหนึ่งที่เรียกว่าระบบพูดคุย มันทำให้เราสามารถทักทายกันด้วยบุคลิกต่างๆ ตั้งแต่ปีศาจยันนางฟ้า

ซึ่งแน่นอนว่าต้องใช้เงินจริงๆ ซื้อเอา ผมซื้อเอา ‘เสียงพูดของคนมีความรู้และมีอายุ’ ใช่จะให้พูดมันคือเสียงพูดในรูปแบบคนสูงอายุ

แต่พอมาพูดด้วยน้ำเสียงโลลิผมคิดว่ามันเหมือนโลลิสายอวดดียังไงไม่รู้.. แต่เดี๋ยวนะแบบนี้ก็เป็นปัญหาสิ.. ถ้าหากพูดได้แค่ในรูปแบบนี้อาจจะมีปัญหา ถ้าหากคุยได้ปกติคงดีนะ..

“อ๊ะ.. พวกเราคือ เอล์ฟ เผ่า กาเบียล เจ้าเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ในเขตพวกเรา?”

เสียงของหญิงสาวอายุราวๆ 20 ปีดังขึ้นก่อนที่จะมีคนเดินออกมาจากมุมหนึ่งป่า ผมตกใจทันที

เธอเป็นเอลฟ์ที่ตัวสูงยาว มีหน้าอกอวบใหญ่ผมสีเขียวอำพันไม่เหมือนโนร่าของผมเลยแม้แต่นิดเดียว

ที่ผมอยู่คือเขตของพวกเอลฟ์งั้นเหรอ.. มันคือที่ที่ผมอยู่ในเมื่อวานภายในเกมเลยนี่น่า หมายความว่าจริงๆ แล้วมันเหมือนผมเล่นเกมแต่ผมมาอยู่ในที่นี่จริงๆ

ที่หายไปคือ ขีด HP ส่วนขีด MP หรือสเตตัสอื่นๆ ยังคงเหลืออยู่ ..

“เอลฟ์ งั้นเหรอ..”

ผมพึมพำออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เผ่าของนางดูท่าจะชื่อ กาเบียล เป็นเผ่าเอลฟ์ที่ได้รับพรจากพระเจ้า ไม่มีตัวละครให้ผู้ใช้เลือกเล่น

เมื่อนางมองเห็นผมนางก็อุทานอย่างตกใจว่า “ไคล์นเอลฟ์!?”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว