email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 21 : I'm not stubborn (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 21 : I'm not stubborn (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 21 : I'm not stubborn (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

 

ร่างบอบบางได้แต่เอียงหน้างงในคำพูดของคนตัวสูง ไหนจะแววตาที่ดูน่ากลัวๆ ไหนจะคำพูดคุมเครือนั่นอีก

"อ...อะไร"

"พี่จะขย้ำแมว" น้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับลมเป่าเข้าที่หูชวนให้รู้สึกจั๊กจี้เล่น

"ม..ไม่มีแมว" เบนหน้าออกจากอกแล้วลุกขึ้นจะออกจากตักแต่โดนรวบเอวไว้ก่อนที่จะได้หนีหมาป่าเจ้าเล่ห์

"จะไปไหนครับ หื้ม"

"จ..จะกลับบ้าน"

พรึบ!

"อ้ะ!"

"ไม่ให้กลับ" ร่างบอบบางถูกดึงเข้าไปนั่งอยู่ที่ตักแบบเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมคงจะเป็น...อะไรๆที่กำลังทิ่มๆที่ก้นเขาอยู่ล่ะมั้ง..

"ปล่อยนะ! ถ้าไม่ปล่อยผมจะโกรธ" ขัดขืนสุดฤทธิ์แต่ก็โดนอีกฝ่ายกอดไว้แน่นเหมือนเดิม หรืออาจจะแน่นกว่าเดิมอีกด้วย

ฟอด

"โกรธไปเลย แล้วไม่พูดแทนตัวว่ามินแล้วหรอคะ" โดนขโมยหอมไปฟอดใหญ่ แถมยังโดนแซวอีก

"หยุดนะ! อ้ะ! หยุดทำอะไรกับต้นคอผมได้แล้ว" ก็เดวินน่ะสิทั้งจูบทั้งหอม

"หยุดไม่ได้แล้วครับ เห็นหรือเปล่าว่ามันตื่นแล้ว" เดวิน

"ต..ตื่นแล้วก็..ก็ไปช่วยตัวเองสิ ห้องน้ำก็มีเกี่ยวอะไรกับผมเล่า"

"ไม่เกี่ยวก็จะทำให้เกี่ยว"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันทำแบบนั้นไม่ได้!" คำพูดที่ออกมาจากปากเล็กมันทำให้เดวินจุกในอก นี่ที่ทำไปไม่รู้เลยหรอว่าคิดยังไง

"ใช่..เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ที่พี่ทำไปทั้งหมดเราไม่รู้เลยหรอว่าพี่รู้สึกยังไง" ตีหน้าเศร้าหวังจะให้น้องเห็นใจเพราะรู้ว่าน้องเป็นคนขี้สงสาร อยากจะให้น้องมาเป็นของตัวเองอย่างเต็มตัว แต่ถูกลูกแมวข่วนด้วยคำพูดที่เจ็บใจจนเลือดซิบ

 

ทั้งสองร่างนั่งเงียบ เดวินซบหน้าลงที่ไหล่เล็กคล้ายออดอ้อน เขาทำถึงขนาดนี้แล้วทำไมน้องถึงไม่เข้าใจ การกระทำขนาดนี้ทำไมน้องถึงยังไม่เห็นว่าเขารู้สึกยังไง เดวินได้แต่เก็บความคิดไว้ บางทีน้องอาจจะต้องการคำพูดที่ชัดเจนกว่านี้ก็ได้

"คบกับพี่นะ เป็นแฟนกับพี่ได้มั้ย พี่รักมิน"

กลั้นใจขนาดไหนกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมาได้ ตอนแรกที่คิดว่าชอบกลับไม่ใช่ มันรู้สึกอยากครอบครอง อยากให้น้องมาเป็นของตัวเอง ไม่อยากให้ใครได้ใกล้ หวง หวงน้องมากๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกชอบ แต่มันคือ 'รัก'

และเดวินรู้สึกว่าเขา..ทั้งรักทั้งหวงทั้งห่วงเจ้าแมวดื้อตรงหน้านี้มากๆ

"ร..รักงั้นหรอ มั่นใจแล้วหรอ"

"ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ หื้ม"

"จ..จะรักได้ยังไง ร..เราเพิ่งจะรู้จั.."

"อย่าอ้างเหตุผลที่ว่าเราเพิ่งรู้จักกัน เพราะพี่คิดว่ามันนานแล้วที่เรารู้จักกัน"

"ม..มินไม่ได้มีฐานะดีนะ..."

"มันไม่ได้สำคัญที่ฐานะ เด็กโง่ พี่รักเราก็คือรัก ไม่เกี่ยวกับฐานะ เอาเป็นว่าพี่รักเรา พี่อยากได้เรามาเป็นเมีย อยากได้เมียเข้าใจมั้ย"

"เดวิน!"

"เรียกเหมือนแฟนเลย"

"ตรงไหน!"

"ก็..ไม่มีคำนำหน้าแบบนี้พี่เก็บไว้ให้แฟนใช้นะ"

"พอเลย!" เขินแล้วรุนแรงจัง

"ตกลงเราเป็นแฟนพี่แล้วนะ" กระพริบตาถี่ๆ เดวินคิดว่าการกระทำของเขาเป็นสิ่งการันตีแล้วว่าแคร์คนตรงหน้านี่มากแค่ไหน และน้องก็เป็นคนสำคัญของเขา

"......" ร่างบอบบางไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบ จะว่าเขาใจง่ายไม่ได้เพราะเขาก็รู้สึกดีกับคนตรงหน้านี่เหมือนกัน

"เป็นแฟนแล้ว เรามาเลื่อนขั้นเป็นเมียพี่นะ" พูดจบไม่รอให้คนตรงหน้าได้โต้ตอบก็รีบเข้าประกบปากเล็ก

เรียวลิ้นยื่นเข้าไปสัมผัสกับลิ้นเล็กเมื่อน้องเปิดโอกาสให้ได้เข้าไป หยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ไม่ได้ประสาในเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่าร่างบอบบางไม่ได้เก่งหรือชำนาญในเรื่องนี้ก็ยิ่งปลุกอารมณ์ดิบในตัวเป็นร้อยๆเท่า เดวินไล้ริมฝีปากลงมาที่ซอกคอขาว ดูดเนื้อขาวจนเกิดรอยแดง ยิ่งได้ยินเสียงครางของบุคคลใต้อาณัติความต้องการก็ยิ่งสูงขึ้น

ร่างของทั้งสองคนที่ค่อยๆ เคล้าเคลียกันไม่ห่าง เสื้อผ้าค่อยๆ หลุดออกจากกายจนเปลือยเปล่า ทั้งคู่ที่ค่อยๆ กลืนกินกันและกัน หยาดเหงื่อรินไหลออกมาจากคนทั้งสอง แม้จะมีหยาดน้ำตาของโซมินในครั้งแรกที่ขยับกายตนกดให้ความเป็นตัวตนของอีกคนเข้ามา แต่พอเวลาผ่านไปไม่นาน โซมินก็ร้องครางและตอบสนองทุกสัมผัสอย่างเต็มใจ เอาเป็นว่าเขาจะโทรให้เจนนี่ลาโรงเรียนให้น้องในวันพรุ่งนี้ แต่ในค่ำคืนนี้ขอให้เป็นค่ำคืนที่ร้อนแรงไปก่อนแล้วกัน

 

"เป็นเมียพี่ ซี้ด" พูดขึ้นมาในขณะที่กำลังโถมกายกระแทกกระทั้นใส่น้องไม่ยั้ง ยิ่งเห็นตอนน้องหน้าแดงยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ เผลอทำน้องน้ำตาซึมตั้งหลายครั้ง

"อ้ะ อื้อ.." ไม่ตอบอะไร แต่เพียงพยักหน้าหงึกหงักขึ้นลงเป็นคำตอบให้แทน

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

Rr Rrr

เสียงโทรศัพท์ของโซมินดังขึ้นมาแต่ไม่ได้ทำให้เจ้าของโทรศัพท์นั้นตื่นขึ้นมาได้เลย มีแต่เพียงแรงขยับกายจากคนตัวสูงที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์จนน่ารำคาญ แต่เพราะเขาขยับตัวแรงไปหน่อยคงลืมว่ามีอีกร่างนอนอยู่ข้างๆ กัน นั่นทำให้ได้มีเสียงเล็กๆ ประท้วงขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม

"อื้ออ" น้องซุกตัวอยู่อกเขาในตอนแรกและตอนนี้ก็ยังซุกอยู่แต่เพราะเขาตัวใหญ่กว่าผ้าห่มเลยถูกดึงขึ้นมาจนคลุมหัวน้องอยู่

เดวินหันมาเลิกผ้าห่มออกจากน้องให้ล่นไปถึงเพียงช่วงอกเล็ก อมยิ้มให้อีกคนที่หลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ น้องโดนเขาจับทำความสะอาดและใส่เสื้อเชิร์ตตัวโคร่งของเขาเรียบร้อยหลังจากเสร็จกิจกรรมรัก แต่ถึงอย่างนั้นเสื้อเชิร์ทตัวโคร่งสีขาวก็ยังบางอยู่ดีและมันเห็นนมชมพูที่เขาเพิ่งกินไปเมื่อคืนนี้ นึกแล้วก็อยากจะชิม ถ้าหากว่าไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน...

เดวินหัวเสียเล็กน้อย ใครมันโทรมาตอนนี้นี่มันยังเช้าอยู่เลย ดูเวลาจากนาฬิกาดิจิตอลบนโต๊ะข้างหัวเตียงตอนนี้ก็แค่แปดโมงเช้า แต่พอหันไปดูรายชื่อคนที่โทรเข้ามาก็ถึงบางอ้อ เจนนี่.. เดวินรับสายเจนนี่และบอกให้เจนนี่ทำการลาโรงเรียนให้โซมินด้วย เนื่องจากไม่สบาย เมื่อคืนก็ใส่ไม่ยั้งจนน้องต้องเอามือมาดันหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไว้  หลังจากวางสายกับเจนนี่ก็หันมาหาน้องอีกทีมีขยับตัวเล็กน้อยแต่น้องยังคงนอนท่าเดิม เพิ่มเติมคือคอเสื้อไม่รู้ว่ามันใหญ่สำหรับน้องหรือเปล่ามันถึงได้ตกลงไปจนเห็นนมชมพูแบบนี้

เดวินจ้องนมชมพูที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ อยากจะครอบปากลงไปดูดจนหนำใจ และแน่นอนว่าการกระทำไวกว่าความคิด ตอนนี้เขาได้ก้มลงไปดูดนมชมพูของเมียตัวน้อยที่ในตอนแรกหลับสนิทตอนนี้คิ้วสวยกลับขมวดพันกันเป็นปม

"อือ อื้อ!"

ปึ่ก!

"โอ้ย ซี้ดด มือหนักชะมัดเลย" เพราะคนตัวโตดูดนมแรงเกินไปจนทำให้เจ้าตัวรำคาญหรือเปล่าก็ไม่รู้เลยฟาดมือลงที่หลังของเจ้าคนฉวยโอกาสจนต้องถอนปากออกจากนมชมพูตรงหน้ามาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บแทน

เปลือกตาเล็กค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ กระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาก่อนจะมองภาพคนตรงหน้า แต่ความเจ็บที่ช่วงล่างดันแล่นแปลบขึ้นมาเสียจนต้องเบะหน้าด้วยความเจ็บ เจ็บจนจะร้องไห้อยู่แล้ว

"เจ็บหรอ" พยักหน้าเป็นคำตอบ ถามมาได้ ไม่รู้หรือไงว่าของตัวเองมันใหญ่ขนาดไหน

แต่พอเงยหน้ามองหน้าอีกคนแล้วความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนก็แล่นเข้าหัวสมองจนหน้าเริ่มขึ้นสีแดง รีบมุดกลับเข้าในผ้าห่ม อายจนลืมความเจ็บ..

"งื้อออออ" เสียงงุ๋งงิ๋งดังขึ้นชั่วครู่ก็เงียบลงเดวินดึงผ้าห่มออกจากคนตัวเล็ก เพื่อที่จะวัดไข้

"คนดีเงยหน้ามองพี่ก่อนเร็ว" พอได้ยินประโยคนี้ พลันความทรงจำเมื่อคืนก็แล่นเข้ามาในโฉดประสาทให้ได้หน้าแดง

'หันมามองหน้าพี่หน่อยเร็ว ซี้ด'

"เงยมาหาเดวินก่อนเร็ว" จับใบหน้าหวานให้หันมาหาตน พร้อมกับใช้มืออังหน้าผาก อ่า..น้องมีไข้ด้วยสิเนี่ย

 

 

"ไปนอนอยู่เฉยๆ เลย ไม่ต้องตามมาเลย" ไหนว่าป่วยแล้วติดเตียงไง นี่เดินตามต้อยๆ เขาจะทำข้าวต้มให้ก็เดินตามมาอยู่นั้นแหละ

"มินอยากทำ" ป่วยแล้วแถมดื้ออีก

"ทำได้หรอ ดูสิตาปรือหมดแล้ว" ยู่ปากตามประสาเด็กโดนขัดใจ ร่างกายก็เรียกหาแต่ที่นอนไม่สนใจเลยว่าอยากอ้อนคนตัวโตเสียแค่ไหน

"อยากทำช่วย" เนี่ย พอป่วยแล้วน่าจับตี

"ไปนอนที่ห้อง อย่าดื้อได้มั้ย"

"....."

"ไม่ได้ดุ ไม่ต้องร้องไห้" โซมินยืนก้มหน้าน้ำตาไหลลงพื้นดังแหมะอย่างช่วยไม่ได้ตอนเดวินพูดเสียงเข้ม หัวใจดวงน้อยๆ มันรับแรงกดดันไม่ไหว ไม่มีใครชอบเวลาที่ตัวเองไม่สบายแล้วโดนดุ รู้สึกอ่อนไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ฮึก.."

"โอ๋ๆ นะคะคนดี พี่ไม่ได้ดุมินสักหน่อย"

"ฮึก..นิสัยไม่ดี ฮึก"

"โอ๋ เราไปนอนที่เตียงดีกว่าเนอะ พี่พูดไม่เพราะใช่มั้ย ขอโทษนะคนดี พี่ไม่ได้ดุเรา"

"ฮึก..ไม่ได้ดุทำไมต้องทำเสียงเข้ม ฮึก"

"ก็เราดื้อ"

"ไม่ดื้อ!"

เอาเป็นว่าวันนี้ก็ต้องง้อเมียไปตามระเบียบ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว