ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro

คำค้น : yaoi นิยายวาย พี่เลี้ยง เจนไม่นก พ่อหม้าย เพชรพระพาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

เพชรพระพาย

Intro



พระพายก็เป็นแค่พระพาย

พระพายจะเอาอะไรไปเทียบเคียงเขา



พี่เจนบอกว่าพระพายคนดีดูมีความเป็นนางเอกละครมากกว่า แต่จริงๆพระพายมองว่าพี่เจนเป็นคนน่ารักและมีเสน่ห์มากๆ เมื่อตอนที่ได้ยินว่าทั้งคุณรบและพี่เจนคบกันแล้ว พระพายก็รู้สึกดีใจกับทั้งคู่ เพราะมองมุมไหนเขาสองคนก็มีความเหมาะสมกันในทุกๆด้าน ถึงแม้พี่เจนจะพูดเสมอว่าเราต่างก็เหมือนกัน แต่จริงๆเราไม่เหมือนกัน….เพราะพระพายก็เป็นแค่พระพาย พระพายไม่เคยเป็นแบบพี่เจน



และเพราะเป็นแค่พระพายจึงมิอาจเทียบเคียง



พระพายอาจจะมีชื่อเล่นว่าพายหรือบางคนก็เรียกพระพายไปเลย แต่บางคนก็จะชอบเรียกพระพายและต่อด้วยคำว่า ‘คนดี’ เข้าไป ทั้งๆที่พระพายก็ไม่ได้รู้ว่าตนเองจะเป็นคนที่ทำดีได้พิเศษกว่าคนอื่นๆตรงไหน แต่คำเรียกขานที่ว่า ‘น้องพระพายคนดี’ ก็ทำให้ตนลอบยิ้มทุกครั้ง เพราะแม้ตนไม่อาจจะเทียบเคียงความพิเศษอื่นใดกับคนอื่นได้ คำว่าคนดีก็ทำให้พระพายที่ไม่มีอะไรเลยรู้สึกว่าตนพิเศษขึ้นมา



พิเศษที่เป็นคนดีอย่างไร



แต่ก็ใช่ว่าคนดี ผีจะคุ้มเสมอ….



“ปิดเทอมนี้พระพายจะไม่ไปเที่ยวด้วยกันจริงๆเหรอ”  พริมพราวนั้นออกปากถามพระพาย ที่บ้านของเธอนั้นจัดได้ว่ามีฐานะที่ค่อนข้างรวย การคบกันกับเธอจึงทำให้คนอื่นสงสัยว่าพระพายนั้นอยากจะเกาะเพื่อนรวยหรือเปล่า แต่มันก็ไม่ใช่อะไรที่ต้องมาคอยบอกย้ำกับใครว่าที่พวกเขาคิดมันไม่ใช่ การคบหากันมันต้องยืนอยู่บนพื้นฐานของการมีผลประโยชน์ร่วมอยู่แล้ว และระหว่างเรามันคือผลประโยชน์ที่เรียกว่าความสบายใจ



“พระพายบอกพริมพราวแล้ว ว่าเราจะเข้าไปฝึกงาน”



“ทำไมรีบฝึกนักล่ะ พระพายยังไม่จบปีหนึ่งเลยนะ”



“ก็พายอยากทำอ่ะ ได้เงินด้วยนะ”  จริงๆแล้วพระพายก็ได้เงินจากบ้านรัตนสกุลอยู่ตลอด และการเข้าไปฝึกงานนี้พวกเขาก็ไม่ได้เร่งเร้ากันเลย แต่ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง อย่างแรกเลยคือพระพายอยากมีประโยชน์กับพวกเขาให้เร็วที่สุด และช่วงปิดเทอมที่ว่างๆนั้น พระพายก็อยากจะทำอะไรสักอย่างให้ตนได้รู้สึกถึงคุณค่า อย่างน้อยก็ช่วยลบล้างความรู้สึกผิดบางอย่างในใจที่ใครๆก็บอกกันว่าไม่จำเป็นต้องคิดมาก



พระพายเป็นที่รักมากไป….



บางทีก็น่าอึดอัดแต่ในความอึดอัดกลับรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจอย่างเป็นที่สุด บ้านรัตนสกุลที่แม่ทำงานอยู่เอ็นดูและคอยช่วยเหลือกันมาก พี่เจนที่เพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานก็มักจะให้เงินให้ของด้วยความเอ็นดู พระพายรู้สึกขอบคุณกับการมอบให้ที่เหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดเหล่านี้ แต่บางทีก็รู้สึกอยากจะยืนได้ด้วยตัวเองบ้าง พระพายก็อายุ 19 ปีแล้ว แต่ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่เดินไม่แข็งอย่างไรไม่รู้ หรือว่าพระพายนั้นจะทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนตนอายุพอๆกับน้องวิน?



การถูกรักมันก็ดี แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนไม่ถูกเชื่อใจเหมือนกัน



“คนนั้นใช่พระพายที่เขาลือกันใช่ไหมเธอ”



“ฉันว่าใช่นะ วิชานี้ก็เรียนด้วยเหรอ”



“แกว่าเขาเป็นเด็กเสี่ยจริงๆไหม”



“แต่ฉันได้ยินว่าเป็นลูกเมียน้อยนะ”



“อ้าว ไม่ใช่ว่าเป็นแค่ลูกคนใช้เหรอ”



“………….”



“เฮ้ย! เราว่าเขาได้ยินว่ะ”



“จ้ะ! พวกเราได้ยิน!”  เป็นพริมพราวที่ตะโกนบอกออกไป คนพวกนี้ช่างไร้มารยาท เธอหันไปมองเพื่อนที่ยังคงนั่งเงียบ แต่ในใจ…พระพายคงอยากกู่ร้องออกมา เด็กคนนี้ควรจะได้เริ่มต้นปี 1 ในมหาวิทยาลัยแบบเด็กทั่วไปสิ



ทำไมพระพายถึงต้องมาเผชิญกับอะไรแบบนี้ด้วย….



ทุกอย่างเริ่มจากการที่พระพายชื่อว่า พระพาย ชวนันท์…. นามสกุลของพระพายไปเหมือนกับเด็กแฝดคู่หนึ่งที่เรียนอยู่ที่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่คนละวิทยาเขต เท่าที่พระพายรู้คือพวกเขาเป็นคนดังน่าดู แต่มันไม่น่ามีอิทธิพลมาถึงทางนี้ ถ้าใครบางคนไม่พยายามทำอะไรบางอย่าง พระพายเองก็ไม่คิดว่าโลกใบใหม่ที่เรียกว่ามหาวิทยาลัย มันจะมีคนร้อยพ่อพันแม่และคนที่คิดต่างกันอย่างสุดขั้วขนาดนั้นจริงๆ



แต่มันก็มีไปแล้ว….



เท่าที่ทราบ….ชวนันท์คือตระกูลนักธุรกิจที่น่าจะใหญ่พอๆกับรัตนสกุล แต่รัตนสกุลเพิ่งจะมาอู้ฟู้เป็นที่รู้จักในสมัยของท่านธานิญ รัตนสกุล พ่อของคุณรบที่เสียไปแล้ว พระพายไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับชวนันท์ น่าจะเพราะนามสกุลดันไปเหมือนกันก็แค่นั้น เพราะนี่คือเรื่องจริงไม่ใช่ละคร พระพายคงไม่ได้เป็นลูกเศรษฐีบ้านนึง เพื่อมาเป็นลูกคนใช้ที่ทำงานอยู่อีกบ้านนึงได้หรอก



พระพายไม่ใช่เดือนคณะ แต่ก็มีคนพูดว่าพระพายเหมาะสมจะเป็นมากกว่าบางคนที่เป็นอยู่ ตั้งแต่ช่วงรับน้อง พระพายได้เข้าไปอยู่กลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งของคณะที่มีเพื่อนคนหนึ่งได้รับคัดเลือกให้เป็นเดือนเพื่อเข้าแข่งขันกับคณะอื่นๆของมหาวิทยาลัย พระพายรู้สึกยินดีกับเพื่อนจริงๆ ช่วงนั้นถือเป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ แต่เรื่องดีๆก็อยู่ไม่นาน ก่อนงานที่มีการจัดประกวดดาวเดือน คนในคณะบางคนเริ่มเห็นต่างและมีเสียงบอกว่าเพื่อนคนนั้นที่ได้เป็นเดือนไม่เหมาะสม และมันจะไม่เกี่ยวข้องกับพระพายเลยถ้ามีบางคนพูดว่าพระพายที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันเหมาะสมกว่า



ด้วยความที่กลุ่มนั้นเป็นกลุ่มใหญ่ บ้างก็เห็นด้วย บ้างก็ไม่เห็นด้วย และก็มีบ้างที่ไม่สนใจ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นประเด็นที่ว่าเพื่อนไม่ควรเสียบแทงข้างหลังเพื่อนก็เป็นประเด็นหลักให้เล่น ถึงแม้พระพายจะยืนยันว่าตนไม่ต้องการตำแหน่งนี้ แต่ก็มีบางคนที่ไม่เชื่อ และบางคนที่ไม่เชื่อนี้ ก็ก่อความวุ่นวายให้กันด้วยการเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ทั้งเป็นจริงและไม่เป็นจริงออกไปพูด



เกิดข่าวลือแปลกๆเกี่ยวกับพระพายในคณะ และด้วยเพราะนามสกุลของพระพายดันไปเหมือนกับคนดังของมหาวิทยาลัย เรื่องไร้สาระที่ว่าพระพายเป็นเครือญาติของลูกเศรษฐีตระกูลชวนันท์ก็แผ่กระจาย แต่ในความเป็นจริง….พระพายเป็นแค่ลูกคนใช้ในบ้านรัตนสกุล แม้จะได้อยู่หอราคาแพงและรถญี่ปุ่นตัวท็อปมาใช้ แต่ก็ยังห่างไกลจากการเป็นลูกคนมีเงินนัก และนั่นมันก็ไม่ใช่ของๆพระพายเสียหน่อย!



หลังจากนั้นข่าวที่ว่าพระพายเป็นแค่ลูกคนใช้ก็ถูกแพร่กระจายออกไปด้วย ทว่าความจริงอันเป็นสิ่งไม่ตายน่าจะช่วยทำให้สบายใจขึ้นมา แต่ไม่เลย คนกลับเอาไปลือกันผิดๆต่อว่า พระพายเป็นแค่ลูกคนใช้ที่อยากจะดังเลยแอบอ้างว่าตนเป็นลูกเศรษฐีเพราะหวังว่าจะได้เข้ากลุ่มเป็นเพื่อนกับคนรวย และด้วยเพราะเหตุนี้ กลุ่มใหญ่ที่พระพายเข้าไปเป็นเพื่อนซึ่งประกอบด้วยเพื่อนที่ที่บ้านมีฐานะหลายคนก็เริ่มที่จะตีตัวออกห่าง



ไม่ว่าจะเพราะพวกเขาไม่ชอบความไม่จริงใจของพระพาย หรือเพราะขยะแขยงสถานะลูกคนใช้ที่พระพายเป็นอยู่จริงๆก็ตาม มันก็ทำให้เจ็บใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานพระพายก็สามารถหาเพื่อนดีๆได้สองคน และรู้สึกสบายใจกว่ากับคนน้อยๆที่เข้าถึงได้ง่าย พริมพราวหรือพริม และ ธนทัต หรือทัต คือเพื่อนที่สนิทกันที่สุดในตอนนี้ พวกเราเจอกันเพราะวิชาเอกตัวเดียวกัน ด้วยเพราะที่นั่งว่างที่เหลืออยู่ทำให้เราได้มาเป็นเพื่อนกันจริงๆจังๆ และโชคดีที่ทั้งสองไม่ไหวเอนกับกระแสแอนตี้ของพระพายในมหาวิทยาลัย



อีกไม่นานก็สอบปลายภาคเสร็จแล้วและพระพายก็ตัดสินใจที่จะเข้าฝึกงานกับรัตนสกุลในช่วงปิดเทอม จริงๆพระพายเองก็ตั้งใจว่าจะไปช่วยคุณรบทำงานอยู่แล้วในตำแหน่งอะไรก็ได้ แต่เพราะเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้พระพายต้องเข้าไปช่วยเหลือเพราะมันคือเรื่องส่วนตัวของคุณนักรบที่เลขาคนสนิทเพียงคนเดียวคงทำไม่ไหว หลังจากนั้นคุณหญิงพรรณีก็ได้เข้ามาสอบถามว่าสนใจมาเป็นเลขาอีกคนของคุณรบไหม และพระพายก็ตอบตกลงด้วยยินดีที่จะได้ทำงานในตำแหน่งที่เป็นประโยชน์กับคุณรบสูงสุดนี่ด้วย!



อันว่าคนเรามีเรื่องร้ายๆย่อมมีเรื่องดีๆ เสียงนกกาและคำนินทาอาจจะทำให้รู้สึกเจ็บปวดไปบ้างแต่เป็นมนุษย์ก็ต้องรู้จักปรับตัว พระพายคงไม่สามารถไปนั่งจับเข่าอธิบายเรื่องทั้งหมดให้คนแต่ละคนได้เพราะทุกวันนี้ยังเข้าใจต่างกัน และสังคมมหาวิทยาลัยก็ใหญ่ โลกเรามันก็ไม่ได้กลมขนาดนั้น พระพายใช้เวลาปรับตัวกับกระแสร้ายๆของตนอยู่พักนึง เผลออีกนิดเดียวก็กำลังจะเข้าสู่ช่วงการปิดเทอมใหญ่



เจ้าของร่างเพรียวบางนั้นถอนหายใจ เหลืออีกวิชาที่ต้องสอบในวันจันทร์หน้า และพระพายก็ไม่ได้กลับไปบ้านรัตนสกุลมาสักพักแล้วจึงเบื่อหน่ายกับการใช้ชีวิตที่มีแค่ในหอและคณะของตนอยู่ไม่น้อย หากเพื่อนทั้งสองของพระพายไม่อยู่ด้วย มันก็ไม่น่าออกไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ใช่ว่ากลัวการถูกนินทา แต่อึดอัดเสียมากกว่าที่ถูกจ้องมอง



แต่พระพายก็จำต้องออกไปหาอะไรกินเหมือนคนอื่นเขาเหมือนกัน วันนี้วันเสาร์ หลายคนคงเดินทางกลับบ้านกันไปแล้ว ยิ่งนี่ก็ช่วงปิดเทอมพอดี บางคณะอาจจะสอบหมดแล้ว ออกไปตอนนี้คนคงไม่เยอะ และพระพายเองก็คิดว่าไปแค่แถวๆหอก็พอแล้วไม่ต้องไปไหนไกลๆหรอก ทว่าเมื่อตนเปิดประตูออกมา ก็ได้พบกับอีกคนที่บางทีก็อยู่ร่วมชั้นกัน



พี่เพชร…



“หวัดดีครับพระพาย”



“หวัดดีครับ”  ทำไมพี่เพชร หรือเลขาของคุณรบถึงมาอยู่ห้องข้างๆนะเหรอ จริงๆเขาก็ไม่ได้อยู่ถาวรหรอก จากที่นี่ไปทำงานมันไกลมากๆนะ แต่เพราะบ้านของเขาอยู่ที่นี่  วันหยุดก็เป็นเรื่องปกติที่จะกลับมา แต่พระพายเองก็เพิ่งรู้ได้ไม่นานว่าบ้านที่ว่านั่นคือห้องข้างๆนี่ หอพักนักศึกษาแห่งนี้ที่ครอบครัวของเขาปล่อยให้เช่ารายเดือนนี่แหละ



พี่เพชรเคลมว่าเขาต้องมาจัดการดูเอกสารนั่นโน่นบ้างและหลายครั้งก็อยากจะหนีความวุ่นวายมานั่งกินข้าวชิลๆแถวบ้านเกิดเมืองนอน ที่พระพายรู้ก็ไม่ได้เพราะถาม แต่คนช่างพูดเป็นคนบอกออกมาทั้งหมดในวันหนึ่งที่เขามาเคาะประตู  โดยปกติพระพายจะกลับบ้านรัตนสกุลเกือบทุกอาทิตย์ และมักจะกลับมาในเย็นวันอาทิตย์เพราะมีเรียนในช่วงเช้าวันจันทร์ หลายครั้งก็มักจะสวนกันหรือว่าได้ทักทายพูดคุยกันเป็นเรื่องปกติ ไม่น่าแปลกเลยสำหรับคนที่อยู่ห้องข้างๆกันแบบนี้



“พระพายกินอะไรหรือยัง”  เขาถาม



“ยังเลยครับ พายว่าจะออกไปหาอะไรมากินที่ห้องพอดี”



“จะไปกินที่ไหนล่ะ”



“แถวๆนี้มั้งครับ พายขี้เกียจขับรถ”  ค่าน้ำมันรัตนสกุลก็เป็นคนออกให้ ถ้าไม่จำเป็นพระพายก็ไม่ค่อยอยากจะใช้ ส่วนใหญ่ก็มีไว้สำหรับวันที่ต้องกลับจากคณะดึกๆ อาจจะเอาไว้ไปส่งเพื่อนและกลับหอตัวเอง แต่หลักๆจะเอาไว้กลับกรุงเทพเสียมากกว่า



“งั้นเดี๋ยวพี่ขับรถให้ ไม่ขี้เกียจพอดี”  อ้าว….



และการที่พระพายจะขี้เกียจหรือไม่มันไปเกี่ยวอะไรกับเขาละนั่น!



จริงๆคือจะชวนไปกินข้าวด้วย แต่พูดคลุมเครือเสียจริงเลยตาคนนี้ ในที่สุดพระพายก็มานั่งอยู่ข้างๆคนขับอย่างงงๆด้วยความเนียนระดับเทพของเลขาว่าที่เจ้านายของตน พระพายนั้นจะเรียกว่าคุ้นเคยกับเขาอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทนัก เพราะพระพายก็เป็นแค่เด็กในบ้านมีหน้าที่หลักในการผลาญตังค์ ต่างจากเขาที่เป็นคนที่ทำงานช่วยคุณรบหาเงิน



“พระพายกินอะไรได้บ้างครับ เดี๋ยวพี่พาไป”



“อะไรก็ได้ครับ เอาที่พี่เพชรชอบเลย”



“งั้นกินข้าวเสร็จแล้วเราไปกินพายกันเถอะ”



“ครับ?”



“แถวร้านผัดไท มีร้านขายขนมไม่ไกลกันอ่ะ พายสัปปะรดอร่อยมากๆ อยากให้ลอง”  ก็แล้วไป



ทำไมชอบพูดให้คิดไม่ดีอยู่เรื่อยเลย!


ในที่สุดรถของพระพายที่คุณหญิงให้มาขับแต่พี่เพชรยืมมาใช้ต่อก็ได้มาจอดเทียบหน้าร้านผัดไทที่เจ้าตัวเคลมนักหนาว่าอร่อยมากก่อนตายต้องมาลอง พระพายเดินลงมาพร้อมกับไปจับจองที่นั่งข้างใน รอคนที่กำลังจอดรถให้เรียบร้อยอยู่โดยการดูเมนูที่มีให้เลือกไม่กี่อย่าง รอไม่นานเขาก็เดินลงมาพร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มน้อยๆให้กัน ตอนที่ทำตัวดีๆก็ทำได้แต่ไม่ค่อยชอบจะทำ นี่แหละข้อเสียที่ไม่จำเป็นต้องแก้ไขของคุณเพชรเลขาคุณรบเขาล่ะ



“พระพายสั่งอะไร พี่เลี้ยงเอง เอากุ้งเผามาก็ได้นะ”



“งะ ร้านขายผัดไทปะครับ”




“เออนั่นดิ ว้า…ไม่มีกุ้งเผาอ่ะ เอาไว้เราค่อยไปกินกุ้งเผากันเนอะ อืมๆ”  เดี๋ยวนะ



เรานี่….รวมพระพายลงไปแล้วเหรอ?



แต่พระพายก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก มีอะไรให้กินก็สั่งไปตามนั้นบางทีเดี๋ยวเขาก็ลืมความบ้าๆบอๆที่ทำกันไว้วันนี้ คุณเพชรยุ่งจะตาย คุณรบใช้เก่งแค่ไหน เขาชอบเอามาเผาให้แม่ฟังหมดแหละ….จะว่าไปช่วงนี้แม่ก็ชอบพูดถึงเขาบ่อยๆนะ ทั้งๆที่ไม่เคยสนิทสนมกันแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าช่วงหลังๆที่พระพายกลับบ้านไป สิ่งที่มักจะได้ยินก็คือเรื่องของเขาจากปากแม่ ออกไปทางชื่นชมเสียส่วนใหญ่ ไม่แน่ใจว่าแอบไปทำของอะไร และถึงไปทำจริงๆ



ก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม….




tbc




Talk:

หลายคนคงแบบอิหยังวะเปิดมาแม่งก็เครียดเลยและอย่างสั้น5555 จริงๆตัวดำเนินเรื่องหลักไม่ใช่ตาคุณเพชร ไม่งั้นคงเวิ่นเยอะพอๆกับเจนจนได้คลอดออกมา 50 ตอนบวกบวก555 และโทนเรื่องเกือบใสอีกเช่นเคย ขุ่นเพชรจะโผล่มาดำเนินเรื่องบ้างสลับกับน้องเหมือนที่ให้เจนเวิ่นมาเป็นสิบๆตอนแล้วคุณรบถึงออกมา5555

คาดว่าจะออกสักสิบกว่าตอนกรุบกริบ ไม่มีการซึนให้ยุบยิบหัวใจ แต่ดราม่ามีไหม มีแน่นแน่ แน่นแน่ 5555 แต่เชื่อเถอะค่ะเขาสองคนจะผ่านกันไปได้ เพราะอะไร เพราะเราจะแต่งแค่สิบกว่าตอนไง จีบกันก็ปาไปสิบตอนแล้ว5555555

กำหนดการลงอย่างเป็นทางการคือหลังจากลงเจนไม่นกจบแล้วนะคะ ถ้าไงไปอ่านเรื่องนั้นก่อนก็ได้นะคะ ณ.วันนี้ก็ 39 ตอนเอง จิ๊บๆ5555555

 **เหตุการณ์บางอย่างทางด้านที่พระพายเอ่ยถึงซึ่งทำให้มาฝึกงานเป็นเลขาอีกคนของคุณรบนั้นเกี่ยวข้องกับเรื่องเจนไม่นกซึ่งยังลงไม่ถึง5555 ดังนั้นเราจะเซนเซอร์ไว้ด้วยคำว่าเหตุการณ์บางอย่างเพื่อไม่ให้เป็นการสปอยล์

ฝากเพจด้วยครับ

#เจนไม่นก

Twitter @reallyuri

Facebook : https://www.facebook.com/Skylover-x-novels-249101909234202/?modal=admin_todo_tour


ความคิดเห็น