email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พิเศษ พยัคฆ์มาเฟีย #3

ชื่อตอน : พิเศษ พยัคฆ์มาเฟีย #3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พิเศษ พยัคฆ์มาเฟีย #3
แบบอักษร

3ปี 6เดือนผ่านไป

สาวน้อยร่างเล็กอวบอิ่ม วัย 21 ย่าง 22 ปี ใส่ชุดไทยห่มสไบร ยืนอยู่ตหน้าต่างชั้น 2 ในคฤหาสน์อาร์มานโด้ วันนี้คือวันมงคลสมรส ระหว่างชโรชาและเรนเดล งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบไทยตามความต้องของ ริชาร์ดและคารอส และแน่นอน งานนี้คืองานใหญ่ที่ดังขนาดนักข่าวทุกสำนักทั้งในและนอกประเทศต่างให้ความสนใจเข้ามาทำข่าว ของการเกี่ยวดองของมาเฟียใหญ่สองตระกูล ที่ใครๆก็รู้ดีว่าเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมานาน

“ช่อม่วง มาแต่งตัวให้เสร็จก่อนลูก จะได้ทานอะไรรองท้องสักนิด” เคียร่าถือสังวาลมาใส่ให้ลูกสาว ที่ชะเง้อคอมองขบวนขันหมาก ที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวคฤหาสน์ประมาณ 500 เมตร รอฤกษ์ยามเคลื่อนขบวน

“เร็วช่อ รีบมาทานนม ขนมปังก่อน เดี๋ยวจะได้เดิมปากอีกรอบ อีกสิบห้านาทีจะได้เวลาแล้วนะ” 

มาริสานำนมกับขนมมาขึ้นมาให้หลานสาว มีลูกสาวตัวเล็กวัยสองขวบกว่า ใส่ชุดไทยโจงกระเบนเสื้อคอกระเช้า เดินเตาะแตะนำหน้าเข้าประตูมา

“ค่ะ” ชโรชาเดินมานั่งตรงเก้าอี้ พร้อมกับอุ้มน้องสาวตัวเล็กให้มานั่งบนตัก ป้อนขนมให้ตัวเองคำ น้องสาวคำ

“กูดูเป็นไงบ้างวะคารอส” ริชาร์ดไม่มันใจเอาเสีย กับการใส่ชุดไทยราชปะแตนสีทองไปทั้งตัว ที่ภรรยาเป็นคนเลือกให้

 “ดีแล้วว มึงจะกังวลอะไรนักหนาวะริชาร์ด” 

ทำเสียงรำคาญใส่เพื่อน แต่ตัวเองก็ไม่มั่นใจกับชุดสีเงินที่ใส่อยู่เหมือนกัน ยืนคู่กับริชาร์ดแล้วมันดูเหมือน เงินๆ ทองๆ ยังไงชอบกล คารอสพยายามเก็บอาการไม่มั่นใจในตัวเองไว้ให้เนียนที่สุด

ห่างออกไปอีกห้าร้อยเมตร ขบวนเจ้าบ่าวกำลังสนุกสนานกำลังการเต้นลำจังหวะกลองยาวที่อิมพอร์ตมาจากเมืองไทย โดยคนจัดหาและจัดการเรื่องนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสองมาดามตระกูลเวอร์นาส ภารดาและน้ำปั่น ภรรยาสุดที่รักจองสองมาเฟียใหญ่แห่งเวอร์นาส

“ไอ้ห้าตัวนั่น มันเก็บกดมาจากไปไหนกันวะ”   แกริคอุ้มลูกชายวัย3ขวบกว่าๆ โดยมืออีกข้างก็ถือต้นอ้อย มองเหล่าลูกน้องคนสนิทของตัวเองและของเพื่อน แด๊นกระจายอยู่หน้าขมวนขันหมาก แทนที่พวกมันจะมาช่วยพวกเขาแบกต้นอ่อยต้นกล้วย พวกมันกับเต้นตัวปลิวอย่างสบายใจเฉิบ

“เออน่าปล่อยพวกมันสักวัน ว่าแต่ไอ้ลูสกับโทมัส มันเต้นกับเขาเป็นด้วยเหรอวะ” เรนเดลผู้เป็นเจ้าบ่าวใส่ชุดราชปะแตนเสื้อสีชมพู โจงกระเบนสีทอง เอ่ยกลั้วขำกับท่าเต้นเก้ๆกังๆของลูคัสและโทมัสคนสนิทของโดโนแวนและบาสเตียน ที่ปกติจะเป็นคนเนียบๆ ส่วน ฟราน ทอมและนิค เขาไม่แปลกใจเพราะเป็นสาย ลุยๆเฮฮา อยู่แล้ว

       โดโนแวนกับบาสเตียนที่มาในชุดราชปะแตนเสื้อสีขาวโจงกระเบนสีทองเหมือนกับแกริค มือนึงจูงลูกชายมือนึงถือต้นกล้วย มองลูกน้องของตัวเองอย่างพูดไม่ออก รู้สึกอายแทนกันการเต้นคร่อมจังหวะของพวกมันสองคน

ส่วนเหล่าบรรดาศรีภรรยาของมาเฟียหนุ่มทั้งสามมาในชุดไทยสมัยราชการที่ 5 ช่วยมาดามจูเลียแม่เจ้าบ่าวถือพานสินสอดทองหมั้น ที่มีน้ำหนักไม่ใช่น้อย

เสียงกลองยาวดังเข้าไปใกล้ตัวคฤหาสน์เรื่อยๆ

“อ้าวมากันแล้ว ประตูเงินประตูทองเตรียมพร้อมกันรึยัง” ริชาร์ดหันไปถามโรเต้ ผู้ได้รับมอบหมายให้หาสาวใช้มากั้นประตูเงินประตูทอง

“พร้อมแล้วครับนาย สิบเก้าประตูอย่างที่นายต้องการเลยครับ” เมื่ิอได้ยินคำว่าสิบเก้าประตู คารอสถึงกับหันหลังไปมอง ก่อนจะกรอกตาไปมา กว่าจะเดินขึ้นไปถึงตัวเจ้าสาวบนชั้นสอง คงกินเวลานานน่าดู แต่เขายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็โชคดีที่มาดามเคียร่าจัดการให้เสีนก่อน

“นี่มันอะไรกันค่ะคุณริชาร์ด จะกันอะไรกันเยอะแยะ คุณสาเธอบอกว่าแค่กันเป็นพิธีแค่สามประตู หรือไม่ก็ไม่เกินเก้าประตู ก็น่าจะพร้อมแล้วไม่ใช่เหรอคะ เดี๋ยวก็ไม่ทันฤทธิ์อื่นกันพอดี” 

เอ่ยเสียงแข็งมองสามีด้วยสายตาดุๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ ว่าสามีเธอคิดอยากจะแกล้งลูกเขยเล่น แต่นี่มันใช่เวลาไหม เคียร่ารีบจัดระเบียบคนกั้นประตูเงินประตูทองเหลือไว้แค่เก้าคู่ก่อนที่ขบวนขันหมากจะมาถึง แล้วรีบขึ้นไปดูลูกสาวอีกรอบ โดยที่ริชาร์ดไม่สามารถเอ่ยคัดค้านอะไรได้เลย ได้แต่ทำตาปริบๆมองเมียที่ส่งค้อนวงใหญ่มาให้เขาก่อนจะขึ้นบันไดไป 

คารอสมองหน้าจ๋อยๆของเพื่อนเมื่อถูกเมียดุ ก็ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้ามันดี

เมื่อผ่านด่านประตูเงินประตูทองไปจนครบทั้งเก้าประตู เรนเดลค่อยๆเปิดประตูมี่มีเจ้าสาวแสนสาว น่ารัก ของเขาอยู่ข้างใน เมื่อผลักประตูเข้าไปก็เห็นร่างเล็กอวบอิ่มมีน้ำมีนวล ยืนยิ้มตาหยีอยู่ไม่ไกลจากประตู

เรนเดลรีบถลาเข้าไปกอดร่างเล็กที่เขาไม่ได้เจอหน้าเธอมา เป็นเวลานานถึงสามวันแล้วก่อนถึงวันแต่ง ทำตามความเชื่ออะไรก็ไม่รู้ที่พ่อตาเขาบอกมา

“หนูหมวยเป็นยังไงบ้าง” รีบมองสำรวจร่างกายเจ้าสาวของตัวเอง

“หนูสบายดีค่ะ ชุดนี้เกือบใส่ไม่ได้แหนะ ลูกเราโตไวมากเลยพี่เรน” เอ่ยพลางลูบหน้าท้องที่ไม่มีใครมองออก ว่าเธอท้องได้เจ็ดเดือนกว่าแล้ว เพราะมันไม่ได้ป่องออกมาจนผิดหูผิดตา ให้ใครต่อใครจับได้ว่าเธอท้องก่อนแต่ง

“เป็นไงบ้างลูก กินเก่งมาสิถ้าเกือบทำแม่เขาไม่มีชุดใส่แล้วไหมล่ะ” นั่งคุกเข่าคุยกับลูกในท้องของสาวน้อย ก่อนจะประทับจูบลงตรงหน้าท้องของเจ้าหล่อน

“ตั้งแต่คืนนี้ไปเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาสามคนแล้วนะลูก อย่าแกล้งพ่อกับแม่นะ นอนนิ่งๆอยู่ในท้องแม่ อย่าดื้อ อย่าซนนะลูก ถ้าตาของหนูเขาจับได้ก่อนงานเลิกพ่อซวยแน่” เขาบอกกับลูกในท้องเป็นเรื่องเป็นราว เชื่อว่าลูกคงจะได้ยินที่เขาพูด

“เราลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ” เรนเดลพยักหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วจูงมือสาวน้อยออกจากห้อง ประคองกันเดินลงบันไดมายังห้องโถง ที่เต็มไม่ด้วยแสงแฟลชจากกล้องของนักข่าว รอเก็บภาพคู่บ่าวสาวแห่งปี ที่ได้รับความสนใจไปทั่วโลก เพราะความดังและรวยของสองตระกูล

เรลเดลและชโรชายืนให้นักข่าวถ่ายรูปแป๊บนึง ก่อนจะเดินไปยังห้องทำพิธี นับสินสอดและรถน้ำสังข์ ในห้องนี้ไม่อนุญาตให้นักข่าวเข้ามาเก็บภาพ แต่จะมีจอภาพขนาดใหญ่ถ่ายทอดสดให้นักข่าวได้เห็นบรรยากาศภายในห้องนั้น

นักข่าวถึงฮือฮาเมื่อได้เห็นสินสอดมูลค่าหมื่นล้าน ทุกคนต่างรีบเก็บภาพและรายงานสดให้แก่แต่ละสำนักข่าวของตัวเอง

และเก็บภาพจากจอภาพ ตอนมีพิธีรดน้ำสังข์คู่บ่าวสาว ตามประเพณีของไทยพร้อมกับอวยพรคู่บ่าวสาว เป็นอันเสร็จพิธีในช่วงเช้า

แต่นักข่าวยังคงปักหลักเตรียมตัวทำข่าวในงานเลี้ยงฉลองอันยิ่งใหญ่ในค่ำคืนนี้ต่อ โดยงานช่วงค่ำนักข่าวได้รับอนุญาตเข้าไปเก็บภาพบรรยากาศของงานได้เต็มที่ และช่วงที่รอ ทางคฤหาสน์ได้จัดเตรียมบริเวณที่พักรับรอง และอาหาร เครื่องดื่ม ค่อยบริการไว้ให้ไม่อั้น

“ช่อม่วง หยุดทานแล้วไปนอนก่อนเถอะลูก เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงต้องมาแต่งหน้าทำผมใหม่อีก” มาริสาเดินมาหาหลานสาว ที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มสาวๆบรรดาภรรยาของเพื่อนเจ้าบ่าว มาเดินหยิบโน่นทานนี่ไม่หยุด ตรงโต๊ะจัดวางอาหาร นานาชาติ 

“เดี๋ยวช่อขอกินซูชิ อีกสักสี่ห้าคำนะคะน้าสา” เอ่ยบอกพร้อมกับเคี้ยวซูชิหน้าปลาดิบตุ้ยๆ โดยมีเรลเดนค่อยถือถ้วยน้ำจิ้มเดินตาม

“แค่อีกห้าชิ้นเท่านั้นนะ กินมากพุงยื่น เดี๋ยวใส่ชุดไม่สวยน้าไม่รู้ด้วยนะ” ชโรชาถึงกับอ้าปากค้าง ไม่กล้าเอาตะเกียบที่คีบซูซีอยู่ส่งเข้าปาก พลางหันไม่มองหน้าเรนเดล

เรเดลรีบจับตะเกียบในมือเมียตัวเองออก หาน้ำให้เธอดื่ม ให้เธอรีบหยุดกินทันที ถ้าพุ่งเธอยื่นออกมาจนดูผิดสังเกตเดี๋ยวได้เป็นเรื่องแล้ว 

“หนูหมวยขึ้นไปนอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเพลีย งานตอนคืนต้องยืนอีกหลายชั่วโมงเลยนะเดี๋ยวพี่คุยกับเพื่อนสักพัก ก็ว่าจะไปพักเหมือนกัน” บอกกับสาวน้อยพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกระดาษเช็ดปาก มาเช็ดมุมปากที่เลอะให้สาวน้อย

“ก็ได้ค่ะ” ยิ้มหวานให้ชายหนุ่มคนรัก ก่อนจะหอมแก้มเขาดังฟอด แล้วรีบเดินเร็วๆขึ้นไปยังชั้นบน โดยไม่เลี้ยวมองหน้าใครเพราะความเขินอาย

เรนเดลยิ้มแก้มปริ มองตามร่างเล็กอวบอิ่มของเจ้าสาวแสนน่ารัก ตาหวานเยิ้ม จนได้รับเสียงแซวจากบรรดาเพื่อนรัก ที่กำลังประคบประหงมเดินมาตักอาหารคอยบริการลูกเมีย

             ............................

งานเลี้ยงฉลองสมรสได้เริ่มขึ้นในเวลาหนึ่งทุ่มตรง บริเวณสนามหญ้า และสวน ด้านหน้าคฤหาสน์ มีวงออเคสตร้าบรรเลงขับกล่อมตลอดงาน 

ประมาณสองทุ่มตรง คู่บ่าวสาวได้ขึ้นไปกล่าวบนเวที เพื่อขอบคุณแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีในงาน และเจ้าบ่าวได้เล่าถึงความรัก ความประทับใจที่ตนมีต่อเจ้าสาวที่เด็กกว่าเขาถึงสิบห้า ได้อยากสุดซึ้งปนฮาตามสไตล์ของเจ้าบ่าว ที่พูดทั้งจริงและโอเวอร์เกินจริงไปบ้าง จนถูกพ่อตาทั้งสองหันไปมองอย่างปรามๆ ไม่อยากให้เจ้าบ่าวพูดสนุกปากจนเกินไป

เวลา 4:59 pm ได้ฤกษ์ส่งตัวคู่บ่าวสาวเข้าห่อ

“ผมไม่เข้าใจ ทำไมไม่ไปเข้าหอที่บ้านผม”

“ที่บ้านแกหรือบ้านฉันมันก็เข้าหอได้เหมือนกันแหละน่า เข้าไปเร็วอย่าเรื่องมาก”

“แต่ผมตกแต่งห้อง เตรียมห้องใหม่ไว้เรียบร้อยแล้วนะ ให้คนโปรยดอกกุหลาบไว้เต็มเตียงแล้วด้วย”

เรนเดลกับริชาร์ดโต้เถียงกันอยู่ตรงหน้าประตู ส่วนเจ้าสาวและคนอื่นๆเข้าไปในห้องกันหมดแล้ว และกำลังรอให้พ่อตากับลูกเขยคู่นี้เข้ามาในห้อง เพื่อจะได้เริ่มพิธีส่งตัวอย่างเป็นทางการสักที แต่ดูถ้าสองคนนั่นจะไม่มีใครยอมใคร

“หนูช่อ เป็นอะไรลูก” มาดามจูเลียที่ยืนอยู่ข้างๆเตียง เห็นใบหน้าซีดของลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ขอบเตียงจึงรีบเดินเข้าไปหา

“นะหนูปวดท้องค่ะมาดาม” เอ่ยพร้อมล้มตัวนอนลงกับเตียง พลางเอามือกุมท้องตัวเอง

“หนูหมวย/ช่อม่วง” เรนเดลกับริชาร์ดรีบเข้าไปดูอาการชโรชา ตามด้วยคารอส เคียร่าและมาริสา

“ปวดแบบไหนลูก” คารอสจับลูบๆคลำบริเวณท้องของลูกสาว ก็ถึงกับชะงักแล้วหันขวับไปมองหน้าเรนเดลพร้อมเอ่ยถามเสียงเข้ม

“ช่อม่วงท้องใช่ไหม” ลักษณะท้องของลูกสาวเขามันแข็งๆเหมือนตอนมาริสาเมียเขาตั้งท้องไม่มีผิด

“ครับ” เรนเดลชอบรับออกมาตรง ทุกคนในห้องถึงกับอึ้งแล้วจ้องไปยังท้องของชโรชาเป็นตาเดียว 

ริชาร์ดพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้ ได้แต่นั่งนิ่งให้ลูกสาวเอนตัวพิงอกอยู่อย่างนั้น

“กี่เดือนแล้วเรนเดล น้องท้องได้กี่เดือนแล้ว” มาดามจูเลียนที่ดูจะมีสติกว่าคนอื่นเอ่ยถามลูกชาย

“เจ็ดเดือนกว่าแล้วครับ”

“ห๊ะ!!! เจ็ดเดือนกว่า” ทุกคนในห้องนั้นร่องอุทานเสียงดังขึ้นมาพร้อมกัน 

โดโนแวน บาสเตียน แกริค มองหน้ากัน และคิดเมื่อถึงว่าคนอย่างเรนเดลจะสามารถปกปิดเรื่องเมียท้องได้นานและเนียนขนาดนี้ สามมาเฟียหนุ่มจับมือภรรยาของแต่ละคน หลบมุมให้บรรดาพ่อตาแม่ยายของเรนเดล ให้เข้าไปดูอาการคนท้องได้อย่างสะดวก

“โอ้ยย พ่อขา หนูเจ็บท้อง”

“ตามหมอ โทรตามหมอเร็ว ไอ้โรเต้อยู่ไหนตามหมอชาร์วด่วนเลยเร็ว” ริชาร์ดมือไม่สั่นร้องเรียกคนสนิทเสียงดังเอะอะโวยวาย กอดลูกสาวไว้แน่น ไม่รู้จะทำยังไงให้ลูกสาวหายเจ็บหายทรมาน เช่นเดียวกับเรนเดลที่เอามือเย็นเฉียบมาบีบนวดเท้าให้ภรรยาเด็ก

“หายใจลึกๆลูก” เคียน่ากับมาริสา หาหนังสือ กระดาษ หรืออะไรสักอย่างที่พอจะมีอยู่แถวนั้นมาพัดให้สาวน้อย

คารอสรีบต่อสายโทรหาหมอชาร์ว ที่น่าจะยังเดินทางออกจากคฤหาสน์ไปได้ไม่ไกล ให้รีบกลับมาดูอาการลูกสาว และก็เป็นอย่างที่เขาคิด หมอชาร์ขับรถยังไม่ทันถึงหน้าประตูรั้ว รีบกลับรถ มาดูอาการคุณหนูของอาร์มานโด้ทันที

“หมอมาแล้วครับ” คารอสเอ่ยบอกเมื่อเห็นมองชาร์วเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับภรรยาที่เป็นพยาบาล และมีกล่องเครื่องมือเตรียมมาพร้อม

“ขอหมอดูหน่อยครับ” ทุกคนหลบทางให้หมอ มีแต่ริชาร์ดที่นั่งให้ลูกสาวพิงอยู่บนเตียง

“น้ำ!! นี่มันน้ำอะไรค่ะพ่อ” มือเล็กคลำตรงหว่างขาตัวเองผ่านชุดเจ้าสาว

“หมอค่ะ ลูกสะใภ้ฉันน้ำเดินแล้วค่ะ เธอจะคลอดแล้ว” มาดามรีบร้องบอกหมอ ถึงเธอจะไม่เคยมีลูก แต่ก็เคยพลานการเคยช่วยนวยแพทย์อาสาในมูลนิธิทำคลอดมาแล้ว

“คุณหนูท้องเหรอครับ”

“ค่ะ” สาวน้อยพยักหน้า หมอชาร์วและภรรยาวัยห้าสิบกันมาสบตากัน อย่างรู้กันว่าต้องจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร ถ้าเรียกรถพยาบาลให้มารับไปโรงพยาบาลตอนนี้คงไม่ดีแน่ เพราะแขกเหรื่อที่อยู่ข้างล่างยังไม่กลับกันก็มีอยู่เยอะ 

“ทุกคนออกไปรอข้างนอกก่อนค่ะ” พยาบาลผู้มากประสบการณ์ เอ่ยพร้อมกับจัดท่านอนให้คนท้องใกล้ 

40 นาทีต่อมา

       ทุกคนเข้ามานั่งอยู่ในห้องฝั่งตรงข้าม พร้อมกับเปิดประตูห้องเอาไว้ คอยมองว่าหมอจะออกมาบอกข่าวดีเหมือนไหร่ 

“เมื่อไหร่จะคลอดสักที หนูหมวยจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” คลอดก่อนกำหนดเกือบสองเดือน เมียกลับลูกเขาจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เรนเดลยืนเกาะประตูห้องรอฟังเสียง ว่าลูกเขาจะร้องออกมาเมื่อไหร่

“ลูกจะปลอดภัยใช่ไหมค่ะ ริชาร์ด” เคียร่าก็กังวลไม่น้อย ไม่รู้ว่าเครื่องไม้เครื่องมือทำคลอด ที่หมอเตรียมมา จะพร้อมรึป่าว

“ปล่อยภัยสิ ลูกกับหลานของเราต้องปลอดภัย อาหมอกับเมียเขาเก่งมากนะ” ดึงเคียร่าเข้าไปกอด รอลุ้นว่าหลานจะเป็นหญิงหรือชาย 

“สาจะไปนอนกับลูกในห้องโน้นก่อนไหม ถ้าช่อม่วงคลอดเมื่อไหร่พี่จะไปตาม” คารอสหันมาถามเมียที่นั่งหน้าเครียดจ้องมองไปยังประตูฝั่งตรงข้ามไม่ละสายตา

“ไม่ค่ะ สาจะรอดูช่อกับหลานก่อน” ลูกสาวเธอมีพี่เลี้ยงค่อยดูแลอยู่แล้ว ตอนนี้เธอเป็นห่วงหลานที่กำลังเจ็บท้องคลอดลูกมากกว่า

จากนั้นทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็นั่งเงียบ รอคอยคนในห้องตรงข้ามเปิดประตูออกมาอย่างใจจดใจจ่อ จนสามสิบนาทีต่อมา หมอชาร์วก็เปิดประตูห้องออกมา พร้อมกับยิ้มกว้างและปาดเหงื่อในคราวเดียวกัน

“เป็นไงบ้างครับอาหมอ ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ” ริชาร์ดรีบเอ่ยถาม เรนเดลและเคียร่ารีบถลามายืนรอฟัง คารอสกำมือมาริสาไว้แน่นรอฟังเช่นกัน

“แข็งแรงทั้งแม่และลูก ดีใจด้วยนะครับคุณริชาร์ด คุณได้หลานชาย ถึงจะคลอดก่อนกำหนดแต่ตัวโตแข็งแรงเชียว”

พอสินเสียงบอกขอหมอชาร์ว ทุกคนก็เฮลั่น มีแต่เรนเดลที่ยืนปาดน้ำตาดีใจจนพูดไม่ออก จึงร้องไห้ออกมาแทน

หลังจากพยาบาลทำความสะอาดให้ทารกน้อยเรียบร้อย ทุกคนก็เข้ามาในห้องหอที่กลายเป็นห้องคลอดไปในตัว 

“หนูหมวยเป็นยังไงบ้างเจ็บมากไหม” เรนเดลรีบเดินเข้าดูภรรยาตัวน้อย 

“หายเจ็บแล้วค่ะ ลูกเราแก้มยุ้ยน่ารักมากเลยนะคะ” เรนเดลอมยิ้มมองไปยังทารกน้อยที่แม่เขากำลังอุ้มอยู่ พร้อมกับมีพ่อตาแม่ยาย และเพื่อนๆเขายืนล้อมหน้าล้อมหลัง

“หนูเก่งมากเลยนะลูก ช่อม่วง” ริชาร์ดเดินเข้ามาหาลูกสาวแล้วก้มลงหอมหน้าผากของเธอ ลูกสาวเขาคลอดก่อนกำหนด แต่หลานชายกลับแข็งแรงตัวโต 

“ใช่เก่งจริงๆ” คารอสเดินมาหอมแก้มลูกสาว โดยมีมาริสาอุ้มหนูน้อยเดินตามมาพร้อมกับเคียร่า แล้วมานั่งตรงรอบเตียง

“แม่งลูกไอ้เรน หน้าเหมือนมันเป๊ะเลยว่ะ” โดโนแวนแสดงความคิด

“พ่อลูกกันก็ต้องเหมือนกันสิคะ” ภารดาเอ่ย

“แต่อย่าให้มันโตมาแล้วกวนตีนเหมือนพ่อมันแล้วกัน” แกริคเอ่ยพร้อมกับโอบไหล่เล็กของเมียเด็กแล้วมองไปยัง หนูน้อยที่อยู่ท่ามกลางพ่อแม่และตายาย

“กูว่าคงจะกวนตีนเหมือนพ่อมันนั่นแหละดูตรงแววตาสิ” บาสเตียนเอ่ย

“คุณไปเห็นแววตาของลูกเรนเดลเขาตอนไหนคะ น้ำเห็นน้องเขานอนหลับอยู่เลย” น้ำปั่นขมวดคิ้วหันไปมองหน้าสามี

“แอะแอ้ม” 

“อุ้ย!!!”

สามหนุ่มและสามสาวสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงกระแอมกระไอจากมาดามจูเลียที่นั่งอยู่ตรงกลาง นั่งมองเพื่อนลูกชายยืนค้ำหัวนินทาหลานชายของเธอที่เพิ่งลืมตาดูโลก

โดโนแวน บาสเตียน แกริค ทำหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะรีบดึงภรรยาของแต่ละคน เข้าไปรวมกลุ่มมุงดูหนูน้อยแก้มยุ้ย ก่อนที่จะถูกสายตาพิคาดของมาดาม 

หลังจากนั้นทุกคนก็ออกจากห้องปล่อยให้พ่อแม่ลูกเขาได้ได้พักผ่อนกันตามลำพัง

หนูน้อยแก้มยุ้ยหลับปุ้ยอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ มีผู้เป็นพ่อค่อยหอมแก้มยุ้ยๆเป็นระยะอย่างหมั่นเขี้ยวและรักใคร่ ก่อนจะเงยหน้ามาจูบย้ำที่ปากอิ่มของภรรยา 

“พี่ขอบคุณนะหนูหมวย ที่ลูกน่ารักๆให้กับพี่” เรนเดลประคองกอดลูกและเมีย

“หนูก็ขอบคุณพี่เรนค่ะ ที่อยู่เคียงข้างหนูมาตลอด” ยิ้มหวานให้สามี แล้วหอมแก้มสากแรงๆหนึ่งครั้ง 

ทั้งสองสบตากันและกันอยู่อย่างนั้น ในแววตาของพวกเขามีแต่ความรักใคร่ที่มีให้แก่กัน ก่อนที่คำพูดของคนเจ้าเล่ห์จะทำลายบรรยากาศสุดซึ้งออกมา

“รอตาหนูโตกว่านี้หน่อยเรามีอีกคนเลยนะหนูหมวย” ชโรชาหุบยิ้มทันที ที่เขาเคยพูดว่าอยากจะมีลูกติดๆกันคงคิดจะทำจริงๆสินะ

ชโรชากรอกตามองบน ไม่ได้พูดอะไร ค่อยๆวางลูกน้อยลงกับที่นอน เอนตัวนอนตาม แล้วหลับตา ไม่สนคนชอบพูดจาเพ้อเจ้อ ที่นั่งเกาหัวทำหน้างงๆมองเธอกับลูก


..................................................................


จบแล้วนะ อ่านกันไปเรื่อยๆเลย ตอนพิเศษยังไม่ติดเหรียญ

เจอกันเรื่องหน้า ซาตานตามรัก นะจ๊ะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว