ความลับ Love Secrets
MY SECRETS ความลับ 1
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

MY SECRETS ความลับ 1

​MY SECRETS 

​ความลับ 1 

 

เเสงไฟจากสปอตไลต์สาดส่องไปมาพร้อมกับเสียงเพลงดังกระหึ่มในผับดังแห่งหนึ่ง ผู้คนโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลงอย่างสนุกสนาน ซีเคร็ทชายหนุ่มผู้มีหน้าตาหล่อเหลาราวฟ้าประทานมา เขาถูกสายตาผู้หญิงจับจ้องตลอดทางเดิน เขาระบายรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าให้กับหญิงสาวที่มองตัวเองอย่างเป็นมิตร นัยน์ตาสีเข้มน่าค้นหาซ่อนอะไรเอาไว้มากมาย ซึ่งยากจะคาดเดาได้ 

"ไง.." 

"มาอย่างหล่อเลยนะมึงเนี่ย" 

"ทำดาว่ะคนมันหล่อ" 

"มึงนี่หลงตัวเองจริงๆ เลยว่ะ" 

"พูดมาก โน้นสาวสวยมึงมาละ" ร่างผอมเพรียวสวมชุดเดรสสีขาวเดินฉีกยิ้มมาแต่ไกล เธอยกมือคล้องคอดีแลนด์แล้วกดริมฝีปากลงแก้มเขาเบาๆ 

"คิดถึงจังค่ะ" 

"ถ้าคิดถึงเราไปหาที่เงียบๆ คุยกันไหม? " 

"ได้สิคะ ขอแค่มีคุณแพรไปได้ทุกที่ค่ะ" 

"เฮ้ย! ไอ้ซีเคร็ท กูคงนั่งเป็นเพื่อนมึงไม่ได้แล้วแหละ" 

"เออๆ ตลอดมึง เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน" เขานั่งส่ายหัวไปมา พลางเอนตัวลงพิงพนักโซฟามองคนในร้าน 

"ขอโทษนะคะ ใช่…พี่ซีเคร็ทไหมคะ? " 

"ใช่ครับ" เขายิ้มหวานให้ผู้หญิงที่เข้ามาหา 

"พี่ซีเคร็ทจะว่าอะไรไหมคะ ถ้าโรลล์จะขอนั่งดื่มเป็นเพื่อน" 

"เชิญครับ พี่เองก็เหงาๆ อยากมีเพื่อนนั่งคุยพอดี" เธอหัวใจพองโตทันทีคำที่ทุกคนบอกว่าเขาเป็นผู้ชายหยิ่งคนเข้าถึงยากหายไปหมดสิ้น 

"พี่ซีเคร็ทมาคนเดียวหรือมากับแฟนคะ" 

"พี่ไม่มีแฟน พี่โสด พี่มากับเพื่อนแต่ตอนนี้มันคงสนุกไปกับคนพิเศษมันแล้ว" 

"อ๋อ ได้ข่าวว่าพี่ซีเคร็ทมาผับนี้บ่อยทำไมถึงชอบมาล่ะคะ" 

"อาจจะเพราะถูกใจเครื่องดื่มล่ะมั้งที่สำคัญสาวๆ ที่นี่ก็สวยๆ ทั้งนั้น" ประโยคทำหลังทำให้โรลล์ถึงกับบิดตัวแก้ขัดเขิน 

"ลองชิมเค้กดูสิเพื่อนมันสั่งมาให้แต่พี่ไม่ชอบอะไรหวานๆ มาเดี๋ยวพี่ป้อน" 

"ค่ะ" เธอยิ้มหวานอ้าปากรับชิ้นเค้กจากมือซีเคร็ท 

แต่ที่ทำให้เธอทำตัวไม่ถูกคือ ปากของซีเคร็ทที่ประกบลงปากของเธอ ลิ้นของเขาที่ชุ่มไปด้วยค็อกเทลแทรกซึมเข้าไปในโพรงปากของเธอ ความหวานละมุนของเขาแทบทำให้หัวใจเธอหยุดเต้น เขาถอนจูบออกเขาอดจะขำออกมาไม่ได้แค่จูบเองทำไมต้องหน้าแดงอาจจะเป็นธรรมดาของผู้หญิงที่โดนจูบแบบไม่ทันตั้งตัว 

"เอ่อ.." 

"ครีมติดปากไม่อยากใช้มือใช้ปากเช็ดคงไม่ว่านะ" 

"ค่ะ งั้นขอสั่งเครื่องดื่มอีกนะคะ" 

"ตามสบาย" 

"น้องคะ เอาค็อกเทลเหมือนเดิมอีกสองที่" 

เขาและโรลล์นั่งคุยกันระหว่างรอเครื่องดื่มแลกไลน์ เบอร์โทรศัพท์กันจนแทบสนิทกัน ไม่นานเครื่องดื่มที่ทั้งคู่สั่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟโดยพนักงานผู้หญิง 

พนักงานคนนั้นมัวแต่ก้มหน้าวางแก้วค็อกเทลจนเผลอทำมันหกใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินของซีเคร็ท ถึงแม้ในใจชายหนุ่มจะโกรธสักแค่ไหนแต่ก็ต้องปรับสีหน้าให้ดูไม่เป็นอะไร 

"ขะ…ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เสื้อคุณเลอะ" เธอรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าตัวเองเช็ดเสื้อให้ซีเคร็ท แต่ทว่า.. 

ปึก! 

"ทำบ้าอะไรของเธอ! เป็นพนักงานเสิร์ฟทำไมเสิร์ฟได้ชุ่ยขนาดนี้! ซุ่มซ่าม! " โรลล์ตวาดด่าพนักงานคนนั้นด้วยอารมณ์โกรธแทนเมื่อซีเคร็ทเอาแต่นิ่งเฉย 

"ขอโทษจริงๆ ค่ะ" 

"ร้านนี้เขาใช้เกณฑ์อะไรตัดสินรับพนักงานซุ่มซ่ามแบบเธอเข้าทำงานกันนะ! " 

"ไม่เป็นไรหรอกแค่ค็อกเทลหกใส่เอง" 

"แต่พนักงานคนนี้..." 

"ไว้เจอกันใหม่นะโรลล์ วันนี้พอแค่นี้ก่อน" พระพายยืนก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด มาทำงานวันแรกก็ซวยซะงั้น 

เธอช้อนสายตามองชายหนุ่มคนที่เธอทำค็อกเทลหกใส่ แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่สายตาดูดุดันไม่พอใจเอามาก 

"เพราะเธอคนเดียว! ที่ทำให้เขาหนีฉันไป! " โรลล์สะบัดตัวออกไป เธอก้มเก็บของที่โต๊ะทำความสะอาดแล้วมานั่งคิดถึงอดีตที่ผ่านมาไม่กี่นาทีที่แล้ว 

"โอ๊ยยย แค่วันแรกเธอก็ทำขายหน้าเลยยัยพายเอ๊ยไม่รู้ว่าผู้จัดการจะไล่ออกรึเปล่า" 

"กะอีแค่ทำค็อกเทลหกใส่ลูกค้าจำเป็นต้องถึงขนาดไล่ออกเลยเหรอ" 

"คะ…คุณ" เขาคือคนที่เธอทำค็อกเทลหกใส่นิ มาได้ไงเนี่ย 

ซีเคร็ทยืนกอดอกพิงขอบประตูหรี่ตามองพระพายที่กำลังนั่งกอดเข่าบนโต๊ะหินอ่อนคนเดียว 

"ฉันจะถือว่าเธอเพิ่งมาทำงานเป็นวันแรกคงเก็บความตื่นเต้นไม่อยู่ เลยเผลอทำเรื่องแบบนั้นฉันจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน" 

"จริงเหรอคะ" เธอดีดตัวถลาไปหาเขาด้วยรอยยิ้มราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาคนหนึ่ง ทำให้เขากระตุกยิ้มแล้วโยนเสื้อที่เปื้อนค็อกเทลให้เธอ 

"แลกกับที่เธอเอามันไปซักให้สะอาดก็แล้วกัน" 

"ได้ค่ะ เดี๋ยวพายซักให้" 

"เมื่อกี้เธอแทนตัวเองว่าไงนะ? " 

"พายไงคะ ทำไมเหรอคะ" 

"น่ารักดี ชื่ออะไร" 

"พระพายค่ะเรียกพายเฉยๆ ก็ได้" 

"อืม ฉันซีเคร็ท ไปก่อนนะซักให้สะอาดด้วยล่ะ" เธอมองเสื้อเชิ้ตในมือสลับกับแผ่นหลังแกร่งของซีเคร็ท พลางยิ้มบางๆ ออกมา 

 

หนึ่งปีก่อน 

ปึก! 

"ขอโทษค่ะ" 

"เฮ้ย! เดินยังไงวะไม่เห็นเหรอคนเดินอยู่? " 

"...." 

"ถามก็ตอบดิวะ! เป็นใบ้เหรอ? " เธอเอาแต่ยืนก้มหน้าส่ายหัวไปมากุมมือตัวเองไว้ด้วยความหวาดกลัวแค่น้ำเสียงก็รู้แล้วคงไม่ใช่คนดี 

"จับมันเงยหน้าดิ! " 

"ปล่อยนะ" มือหยาบบีบใต้คางเธอให้เชิดขึ้น ดวงตากลมโตเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ไม่ใช่เธอกลัวถึงขนาดร้องไห้ เพียงแค่ก่อนหน้านี้เธอวิ่งร้องไห้ออกมาต่างหาก 

"สวยดีวะ ขาวด้วย" ฝ่ามือหยาบกระด้างวางบนหัวเธอทำให้เธอหดขอตามสัญชาตญาณไม่คุ้นเคย "สนใจเป็นแฟนกับพี่ไหม? " 

"...." 

"ไม่เอาน่า เลิกร้องไห้ได้แล้ว พวกพี่ขอโทษนะที่ทำให้น้องสาวกลัว" 

"ใช่ๆ ขอโทษ" 

"อย่าทำอะไรหนูเลยฮึก…" 

"อย่าทำให้เสียบรรยากาศสิน้องสาว พี่ว่าเรามาหาอะไรสนุกๆ ทำกันดีไหม บางทีมันอาจทำให้น้องหายเศร้าก็ได้นะใช่ไหมวะฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะราวกับพวกคนสติไม่ดีทำให้เธอเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย 

ผลัก! 

"โอ๊ย! จับไว้! " 

ตุ้บ! 

"โอ๊ยย! " วิ่งได้กี่ไม่กี่ก้าวก็สะดุดบางอย่างตรงหน้า ทำให้ล้มคะมำกับพื้น เธอพยายามฝืนตัวเองให้ลุกแต่ด้วยความเจ็บทำให้เธอลุกไม่ขึ้น 

"ถ้าน้องทำตัวดีๆ ลูกพี่ของพวกพี่ก็คงใจดีกับน้อง" 

"ปล่อยหนูไปเถอะ เราไม่เคยรู้จักกัน อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ" 

"เฮ้ย! หลีกไปกูจัดการเอง! ชอบจริงๆ คนเก่งๆ เนี่ย! " ชายคนนั้นเดินผลักชายสองคนออกเดินเข้ามาใกล้ๆ แต่ทว่า.. 

"ทำร้ายผู้หญิงตัวคนเดียวแบบนี้ เขาเรียกหมาหมู่นะ" ชายปริศนาสวมเสื้อฮู้ดสีดำมีหมวกปิดใบหน้าไว้ยืนกอดอกพิงกำแพงด้านหลังเอ่ยขึ้น 

"มึงเสือกไรเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึง! " 

"เกี่ยวสิทำไมจะไม่เกี่ยว" ชายปริศนาเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หลังของพระพาย พลางถอดหมวกออก "เก่งแต่กับผู้หญิงยืมกระโปรงแม่มาใส่ไหม" 

"มันว่าลูกพี่เป็นตุ๊ดอะ" 

"เออ! กูได้ยิน! มึงจะเอาใช่ไหม! " เขายิ้มท้าทายใส่ 

"ได้! อย่ามาขอร้องให้กูหยุดทีหลังแล้วกัน! รุมแม่งเลย! " 

สิ้นเสียงคำสั่งนั้น ชายประมาณสี่ถึงห้าคนวิ่งเข้าใส่ชายปริศนาตัวคนเดียวเกือบยี่สิบนาที ที่พวกเขาเหล่านั้นรุมชายที่มาคนเดียวเธอมองแล้วเหมือนนึกอะไร 

"ช่วยด้วยค่ะ! คุณตำรวจทางนี้ค่ะ! ช่วยด้วยค่ะ!!! " 

"เวรแล้วไงไปเว้ย! อย่าให้เห็นอีกนะ! " 

"ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ" 

"เธอแหละเด็กน้อยเป็นอะไรไหม ควรจะห่วงตัวเองนะรู้ไหม เธอไม่ควรตะโกนสุ่มสี่สุ่มหน้าแบบนั้น เผื่อมันควักมีดออกมาแทงเธอก่อนหนีไปจะทำไง" 

"ขอโทษค่ะแต่พี่จะให้หนูยืนมองอยู่เฉยๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลยเหรอคะ" 

"เอาเป็นว่าคราวหน้าก็ระวังตัวด้วยอย่ามาเที่ยวเพ่นพ่านเดินคนเดียวอีกเพราะเธออาจไม่โชคดีแบบครั้งนี้" 

"ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ" 

"ฉันเองก็ต้องขอบใจเธอด้วยที่ช่วยฉัน" 

"ค่ะ เอ่อ..พี่ชื่ออะไรคะ" 

"ซีเคร็ท เธอล่ะ" 

"พะ.." 

"แป๊บนะ รับโทรศัพท์ก่อน เออว่าไง ได้เดี๋ยวไป ไปก่อนนะเด็กน้อย ไว้มีโอกาสเราคงเจอกันอีก" 

วันนั้นเธอยังจำได้ไม่ลืม เขาคือเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยชีวิตเธอจากพวกนักเลงนั้น ถ้าไม่ได้เขาป่านนี้เธอคงแย่แล้ว แต่ก็ไม่รู้อะไรทำให้เธอรอเขาจนถึงป่านนี้ 

"ในที่สุดเราก็เจอกัน.." 

 

วันต่อมา 

20.30 น 

"ได้ยินลูกค้าที่นี่บอกว่าเราไปทำค็อกเทลหกใส่ลูกค้าเหรอ" 

"ค่ะ แต่พายไม่ได้ตั้งใจนะคะมันเป็นอุบัติเหตุ อย่าไล่พายออกเลยนะคะ" 

"ฉันไม่ได้ว่าจะไล่เธอออก แค่จะมาบอกว่าครั้งหน้าอย่าให้มันเกิดขึ้นอีก เพราะคนที่เธอทำค็อกเทลหกใส่เขาเป็นเพื่อนคุณดีแลนด์" 

"ครั้งหน้าพายจะไม่ซุ่มซ่ามอีกค่ะ" 

"ดีมากไปทำงานได้แล้ว" 

"ค่ะ" เธอยิ้มดีใจที่ผู้จัดการไม่ไล่ออก เวลาผ่านไปจนถึงสี่ทุ่ม เธอชะเง้อมองหาซีเคร็ทจนคอแทบเป็นยีราฟก็ยังไม่เจอเขา ในใจแอบคิดว่าหรือเขาจะไม่มา 

อีกฝั่งของไนต์คลับคือดาดฟ้าสูงตระหง่านมีร่างสูงนั่งมองท้องฟ้าอยู่สีหน้าค่อนข้างเครียดเหมือนคนกำลังมีทุกข์ ซีเคร็ทถอนหายใจออกมาแผ่วเบา พลางหยิบแก้วเหล้าข้างๆ มาดื่ม 

"เป็นไรอีกวะ ถึงมานั่งบนดาดฟ้าคนเดียว" ดีแลนด์เดินมาตบไหล่เพื่อนแล้วนั่งลงข้างๆ 

"วันนี้กูไปเจอพ่อมา" 

"ห๊ะ! อย่าบอกนะว่าเรื่องนั้นอีกแล้ว" 

"เออ มีเรื่องเดียวแหละ แม่งหงุดหงิดว่ะ มีเหล้าที่กินไปแก้วเดียวแล้วตายจากโลกนี้ไปเลยไหมวะ" 

"ไม่มีหรอกโว้ย อยากตายก็โดดลงไปดิวะ รับรองตายสมใจมึงแน่" ดีแลนด์พูดประชดเพื่อนรัก 

"ถ้าไม่ติดว่ากูรอเมษากูนายไปนานแล้วไหนจะพ่อกูอีกวุ่นวายฉิบ" 

"คิดมากสักวันพ่อมึงจะเข้าใจ" 

"ไม่มีวันนั้นพ่อกูไม่มีวันเข้าใจกู" 

"เออน่า สาวๆ ข้างล่างรอมึงอยู่นะไม่ไปหาเหรอ" 

"กูเบื่อ กูไม่อยากเจอ" 

"ไปหน่อยน่า ไม่แน่มึงอาจจะหายหงุดหงิด ไปเร็ว" ดีแลนด์ลากซีเคร็ทลงมาจากดาดฟ้า เขาได้แต่ถอนหายใจด้วยท่าทางหงุดหงิด พอดีแลนด์ลากเขามาได้สำเร็จก็เดินเข้าไปคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วเธอก็เดินมาหาเขา 

"ชนไหมคะ" 

"อืม" เขายกแก้วขึ้นชนกับแก้วที่เธอยื่นมา 

ผู้หญิงคนนั้นและเขานั่งคุยกันตามประสาหนุ่มสาวทั่วๆ ไป ก่อนที่เธอจะขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วประกบริมฝีปากลงบนปากของเขา ความร้อนแรงของเธอทำให้เขาไม่อาจต้านความรู้สึกที่จะอยากจูบตอบไปได้เลย มือหนาเลื่อนไปจับเอวคอดของเธอทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม ก่อนจะมีเสียงอะไรดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกัน 

"ขอโทษค่ะ" พระพายรีบหันหลังหนีจากภาพนั้น หลังจากที่เธอทำของว่างที่ผู้หญิงกำลังจูบซีเคร็ทสั่งตกพื้น 

"ยัยเด็กบ้า! ไร้มารยาท! เห็นไหมเขากำลังทำอะไรกันอยู่! " 

"ขะ…ขอโทษค่ะ" เธอเม้มปากเข้าหากันแล้วรีบเดินออกจากตรงนั้น 

"ยัยพายนะยัยพายก่อเรื่องอีกแล้วไม่น่าเลยจริงๆ " 

"ไม่น่าอะไร" 

"ก็ไม่น่าเข้าไปตอนที่พวกเขากำลังจูบกัน พี่ซีเคร็ท! " เขามาตอนไหนเนี่ย มาเงียบๆ นึกว่าผี 

"ขอบใจนะ" 

"เรื่องอะไรคะ? " 

"เรื่องที่มาขัดจังหวะเมื่อกี้ไง" 

"ขัดอะไรกันคะ พายแค่เอาของไปเสิร์ฟให้" 

"ถ้าไม่ได้เธอป่านนี้ฉันคงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" 

"มันเกี่ยวอะไรกับพายคะ ที่พายเห็นพี่ซีเคร็ทก็ชอบนิคะ" 

"ใช่ พี่ชอบ แต่ไม่เสมอไปหรอก เอาเป็นว่าขอบใจนะ" เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ รอยยิ้มเขาพานทำให้หัวใจที่นิ่งสงบเต้นเสียงดังโครมครามในชั่วพริบตา…ทำไมเขามีอิทธิพลต่อหัวใจเธอแบบนี้ 

"เอ่อ..พี่ซีเคร็ทคะ พายเอาเสื้อที่พี่ให้เอาไปซักมาคืนด้วยนะคะ รอแป๊บนึงนะ" เธอวิ่งหายไม่ถึงห้านาทีก็วิ่งออกมายื่นถุงกระดาษให้เขา 

"ขอบใจอีกครั้งนะเด็กน้อย" 

"ค่ะ งั้นพายขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" 

"อืม" เขาพยักหน้าให้กับพระพาย ก่อนที่เขาจะพาร่างของตัวเองมายังแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาชอบมาเป็นประจำในยามราตรี 

ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปยังสะพาน หนึ่งปีแล้วสินะ ที่เขาตามหาเธอ เขามายืนรอเธอที่นี่วันแล้ววันเล่า หวังว่าสักวันเธอจะบังเอิญเดินผ่านมา 

ปิ้ววว! ตู้มมมม!! 

เสียงนั้นมาพร้อมความสวยงามบนท้องฟ้า เขาแหงนมองพุที่กระจายตัวบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง หัวใจแกร่งรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา เมื่อนึกถึงคำพูดของคนที่ตัวเองพยายามตามหา 

"นี่ไง...สิ่งที่เธออยากดูกับฉัน" 

 

23.30 น. 

แอดด 

พระพายเอื้อมมือกดสวิตช์เปิดไฟในบ้านแล้วต้องชะงัก เมื่อสายตาพลันเห็นร่างสูงที่เธอรอคอยมาตลอดหนึ่งเดือน กำลังนั่งอยู่โซฟา 

"พี่ราม.." เธอเอ่ยชื่อเรียกพี่ชายเบาๆ เขาหันมาหาเธอก่อนจะพุ่งมากอด 

"เป็นไงบ้าง มีใครรังแกพายไหม" 

"ไม่มีค่ะ ใครจะกล้ารังแกพายอย่าลืมสิคะ ว่าพี่ชายพายใครๆ ก็ต้องกลัวเพราะพี่ชายพายเก่งที่สุดในโลก" 

"ทำเป็นพูดยอพี่" 

"ทำไมถึงหายไปนานเลยล่ะคะ" 

"พอดีที่นู่นงานยุ่งๆ ไม่ค่อยได้มา ที่พี่มาวันนี้พี่จะมาบอกว่า พี่อาจไม่ได้มาหาพายบ่อยแล้วนะ ส่วนเงินพี่จะส่งให้ทุกเดือนนะ" 

"ไม่เป็นไรค่ะ พายได้งานแล้วพี่รามเก็บเงินไว้ใช้เถอะค่ะ" 

"อืม คืนนี้พี่จะนอนด้วยคืนหนึ่งนะพรุ่งนี้ค่อยกลับ" 

"ค่ะ แล้วพี่รามกินไรมารึยังคะ" 

"ยังเลย" 

"งั้นเดี๋ยวพายทำให้นะคะ" 

"อืม" พระรามพยักหน้า มองตามหลังน้องสาว ถ้าเกิดเธอรู้ว่าเขาไม่ได้ไปทำงานเหมือนที่บอกไว้ แต่แท้จริงแล้วกำลังทำอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้ พระพายจะโกรธเขาไหม 

"เสร็จแล้วค่ะ" 

"บะหมี่? " 

"แหะๆ ช่วงนี้พายไม่ค่อยได้ออกไปซื้อของน่ะค่ะ ยุ่งแต่กับงานมีแค่บะหมี่นี่แหละค่ะ" 

"...." พระรามเงียบลงไปก้มน่ากินบะหมี่อย่างเดียว 

"แล้วพี่รามจะมาหาพายอีกเมื่อไหร่คะที่บอกว่าไม่ค่อยได้มาหาบ่อยๆ " 

"เอ่อ..พี่ยังไม่รู้เลยคงจะหยุดพักร้อนโน้นแหละ" 

"อ๋อ งั้นเดี๋ยวพายขอขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ พี่รามก็อย่านอนดึกนะ" 

"อืม" 

 

 

 

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายของ

..มดตัวจี๊ด..

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาติดตามกันนะคะ

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น