ฝากติดตามคู่รักอีกคู่ในกลุ่มDark.ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 1 คอมเมนต์ = 1กำลังใจให้นักเขียน. ติชมได้ ฝากกดไลก์ให้ด้วยเด้อ😘

ชื่อตอน : Chapter.3 จูบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2561 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter.3 จูบ
แบบอักษร

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

พี่ชายเธออยู่ไหน???

ถึงมันจะเป็นวิวาห์ที่ดูปลอมๆก็เถอะ สเตฟาโน่ กลอส ต้องมาร่วมงานสำคัญของน้องสาวตัวเองสิ อีกอย่าง เจ้าบ่าวก็เพื่อนกันนี่ ต้องมา เค้าต้องมา

     ความสงสัยมากมายสุมในหัวจนเดินเลยจุดที่ควรยืนไปสามก้าวและศีรษะชนกับแผงอกเจ้าบ่าวอย่างจัง

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

แม้หัวใจเธอเต้นดังโครมครามต้องเอ่ยคำขอโทษเขาเสียงเบาก่อนจะถอยร่นและเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองดูเจ้าบ่าวแบบเต็มสายตา ไม่กล้ามองจริงเลย แค่ได้เดินชนก็รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตจนขนลุกวาบ ยลกลิ่นน้ำหอมชวนหลงใหลเหมือนเจือกลิ่นคาวเลือด เขาช่างน่ากลัวจริงๆ เธอเคยเจอกลุ่มเพื่อนพี่ชายหลายครั้ง ทุกๆคนใบหน้าเข้มขรึมไว้หนวดเครามีรอยสักตามตัวน่ากลัวทั้งหมด ยกเว้นเพียงแค่แม็ก และ แดเนียลเท่านั้นที่ดูใจดีและคุยกับเธอหลายประโยคมากกว่าอีก5คนที่เหลือ

 เมื่อพิธีสวมแหวนผ่านไปแบบที่เจ้าสาววัย18มือไม้สั่นเทาทุกขั้นตอนแม้แต่ช่วงเวลาเอ่ยคำปฏิญาณตนแล้วนั้นเสียงเธอยิ่งแผ่วเบาและสั่นเครือเหมือนลูกแมวน้อยต่างจากเจ้าบ่าวเปรียบดั่งสิงโตเจ้าป่าผู้น่าเกรงขามที่เปล่งน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ

ในหัวเธอตอนนี้มีแค่สองอย่าง หนึ่งคือ พี่ชายไปไหน ส่วนสองนั้นกลัวเจ้าบ่าวคนนี้อย่างจับใจ กลัวเหลือเกิน กลัวทุกอย่าง กลัวไปถึงการเข้าห้องหอ กลัวถึงขนาดไม่กล้าเงยหน้ามองเขา สายตาหลุบต่ำล่องลอยสะดุดกับรอยแผลตามมือเจ้าบ่าวแล้วหวั่นใจในวันข้างหน้าว่าจะอยู่ร่วมกับชายคนนี้ได้อย่างไร  และอีกอย่างที่เธอควรกลัวล่วงหน้าก่อนการเข้าหอ นั่นคือเสียงเชียร์จากญาติๆให้เจ้าบ่าวก้มลงจุมพิตเจ้าสาว

“จูบกันๆ..."

....อย่าจูบเลย ได้โปรดเถอะ พระเจ้า ช่วยเธอทีแค่นี้ก็หน้ามืดใกล้จะเป็นลมแล้ว...

เบอเนโตเอื้อมมือไปเชยคางหล่อนให้เงยหน้าขึ้นแล้วใบหน้าเข้มรีบก้มลงประกบริมฝีปากบางทันที เมื่อริมฝีปากหนาสัมผัสกับความนุ่มนิ่ม เรียวลิ้นร้อนฉกจูบเธอที่ไม่เดียงสาเอาแต่อ้าปากหวอดวงตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก

               “อื้ม หลับตาลง แล้วยื่นลิ้นออกมาซะเด็กน้อย”

เขาพึมพำกับเธอขณะจ้วงลิ้นสำรวจทั่วโพรงปากหวาน ไม่นานเจ้าสาวร่างบอบบางเริ่มยืนไม่อยู่แขนขาอ่อนยวบเกือบจะนอนล้มลงหน้าแท่นพิธี ดีที่วงแขนล่ำโอบรัดเธอเอาไว้แล้วช้อนร่างบางเดินนำหน้าบรรดาแขกเหรื่อออกมานอกโบสถ์    

หลังจากนั้นเธอไม่รู้สึกอะไรอีกเลย  มารู้สึกตัวอีกทีก็กลางดึกบนเตียงนอนขนาด5ฟุตมองดูรอบๆแล้วจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อยเมื่อพบว่าที่นี่เป็นห้องนอนของเธอเอง

“เอ้า ตื่นแล้วหรือซาร่า” รูมเมทร่างเล็กชาวเอเชียกับชุดนอนลายการ์ตูนเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนสาวด้วยสีหน้างงงวยไม่แพ้เธอ

“ฉันมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“บ้าจริง ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอรู้อะไรมั้ย 20นาทีที่แล้วฉันเปิดประตูให้ชายชุดดำสวมแว่นดำสองคน คนหนึ่งอุ้มเธอที่หลับปุ๋ยมาวางบนเตียง อีกคนไม่พูดไม่จายกปืนขู่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉัน แล้วหลังจากนั้นก็ไป เห้อ ไปแบบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะ ออ ว่าแต่เธอปลอดภัยใช่มั้ย พวกนั้นเป็นใคร แล้วเธอไปไหนมา”อันนาเล่าเหตุการณ์เป็นฉากๆแบบลืมหายใจหายคอ

“หายป่วยแล้วหรือ?"

“โห้ ให้ตายสิซาร่า ห่วงตัวเองก่อน ตอนนี้ฉันลืมปวดหัวตัวร้อนได้เลยตั้งแต่เจอชายแปลกหน้าสองคนนั่น จะไม่อธิบายอะไรฉันหน่อยเหรอ?"

อันนายักไหล่ผายมือขึ้นยิงคำถามรัวๆใส่รูมเมทที่ดูจะไม่ฟังสิ่งที่เธอถามเอาแต่ก้มหน้าควานหามือถือในกระเป๋าสะพาย

“โอเค หลังจากฉันคุยกับแม่เสร็จ ฉันจะบอกทั้งหมดที่เธออยากรู้เลยเพื่อนรัก” ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมากว่าสามปีอันนาไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย

ร่างบางก้มมองดูชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่เธอสวมใส่เมื่อเช้าขณะโทรหาผู้เป็นแม่ เมื่อปลายสายรับแล้วเธอจึงเดินสะลึมสะลือเกาศีรษะออกไปคุยนอกระเบียง

“ว่าไงลูก”

“แม่คะ หนูต้องการคำอธิบาย”

“เราแต่งงานแล้วนะ ดูแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายสิ” เซเลน่าถอนหายใจพรืดใหญ่เมื่อยกมือซ้ายขึ้นมา เธอกำลังสวมแหวนเพชรเม็ดเล็กบนนิ้วนางข้างซ้ายอยู่

“อย่าได้ถอดมันออกเชียวนะมาดามเบอเนโต”

“เห้อ แล้วพี่ไปไหนคะแม่”

"........"

ซาร่า  หรือมาดามเบอเนโตนั่งกอดเข่าร้องไห้เงียบๆนอกระเบียงหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจากผู้เป็นแม่ พี่ชายได้ตายจากเธอไปมื่อ8ชั่วโมงก่อนก่อนการแต่งงานระหว่างเธอกับ ลูคัส เบอเนโตจะเริ่ม  จึงไม่แปลกที่มันจะเป็นไปอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันการแซกแทรงอำนาจจากญาติกลุ่มหนึ่งซึ่งรอจังหวะจะโค่นล้มครอบครัวเธอมานาน พ่อเสียไปได้เกือบจะห้าปียังมีสเตฟาโน่ กลอส เป็นเสาหลักจะคอยปกป้องได้ แต่มาวันนี้เหลือเพียงแค่เธอกับแม่ ฉะนั้น ลูก้า ผู้ชายที่ผู้ใหญ่ตกลงหมั้นหมายกันเอาเอง ต้องรีบแต่งกับเธอเพื่อดูแลไม่ให้ใครมาทำลายเธอและแม่ได้

หญิงสาวเลือกปาดน้ำตาลุกขึ้นสู้เผชิญกับความเป็นจริงดีกว่าจะนอนตรอมใจเหมือนคนใกล้ตายให้แม่ต้องเป็นห่วง รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของแม่เมื่อตอนกลางวันที่ต้องฝืนยิ้มหน้าระรื่นทั้งที่น้ำตาคงท่วมล้นในอกปริ่มจะขาดใจ

“สู้สิซาร่า เธอต้องสู้ เพื่อแม่และพี่ชาย”

เสียงเล็กแหลมตะโกนร้องปลุกความเข้มแข็งให้กับตัวเองก่อนจะปั้นหน้ายิ้มตั้งใจจะเข้าไปเล่าความจริงทั้งหมดให้อันนาทราบ

<font> </font>

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว