email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 20 : Too cute (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 20 : Too cute (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 20 : Too cute (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

สิ่งแรกที่เห็นเมื่อยืนขึ้นคือแผ่นอกกว้างของคนตรงหน้า สิ่งที่โซมินคิดไว้มันจะต้องไม่ใช่ พี่เขาจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน หายไปแล้วเกือบจะทั้งวันก็หายไปเลยสิ

"ใครจะต้องเสียใจเพราะฉันงั้นหรอ?"

เสียงที่ดังขึ้นอยู่เหนือศรีษะ ทำให้โซมินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคุ้นเคย ดวงตาคู่คมมองโซมินอยู่ชั่วครู่ก็เบนกลับไปมองยังจุดเดิม เท้าเล็กกำลังจะเดินหนีแต่ก็โดนอีกฝ่ายรวบเอวเล็กไว้ก่อน

"ฉันถาม! ถ้าเธอไม่อยากเป็นคนที่เสียใจเองก็อย่ามาพูดมั่วอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

ร่างสูงตวาดกร้าวไม่สนใจคนที่ตนเสียงดังใส่จะเป็นใคร เท่าที่รู้ก็หล่อนไม่ใช่หรอที่คอยแกล้งน้องทุกทีที่เขาได้ยินมาน่ะ เขากวาดสายตาไปที่หญิงสาวสามคนก่อนจะเผื่อแผ่ให้บุคคลรอบข้างที่มุงดูกันอยู่ไม่ไกล ทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นๆ

"พ...พี่"

จู่ๆ แรงกอดรัดที่รอบเอวก็คลายออกเปลี่ยนเป็นมือที่โดนจับกุมไว้แทนก่อนจะออกแรงดึงให้เดินตามไป แต่โซมินขืนตัวไว้ และกำลังก้าวถอยหลังออก

"ไปกับพี่ ถ้าไม่อยากโดนอุ้ม"

"ฮึก ฮือ"

โซมินร้องไห้เหมือนเด็กในขณะที่โดนเดวินพาให้เดินตามไปยังรถคันหนึ่งซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างจำยอม เพราะความรู้สึกทุกอย่างตีกันอยู่ในอกจนกลั่นออกมาเป็นน้ำตา ประตูรถถูกเปิดออกแต่โซมินไม่ยอมเข้าไปนั่งในรถ ร้อนถึงคนพามาต้องใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาอย่างใจเย็นแล้วบรรจงจูบหน้าผากให้คนตัวเล็กตรงหน้าเบาๆ ค่อยพาตัวน้องเข้ามานั่งในรถได้

สายตาคมและดุดันหันไปมองหญิงสาวทั้งสามคนที่กระทืบเท้าอยู่ไม่ไกล ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถเพื่อพาคนที่ทำให้ตนร้อนรนกลับไปเคลียร์กันที่คอนโด

จึกๆ

"อะไรย่ะ!" ฮานึล

"นี่ ยืนดิ้นเหมือนไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวกไปได้" มิโกะ

"กรี้ดด!"

"จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิ ดูคนรอบๆ ตัวเธอสิ มองเธอเป็นตัวประหลาดแล้วน่ะ คิๆ" เจนนี่

"ไม่ใช่ประหลาดสิเจน ฉันเพิ่งเปรียบหล่อนเหมือนไส้เดือนหน้าขยะแขยงต่างหาก!"

เจนนี่และมิโกะมองฮานึลเหยียดๆ ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น โดยมีเสียงกรี้ดของฮานึลดังมาอยู่อย่างนั้น

 

"พี่เดวินจะทำอะไรมินมั้ยอ่ะเจน" มิโกะ

"เจนว่าไม่น่าจะถึงทำร้ายร่างกายกันหรอก แต่ถ้าทำรักก็ไม่แน่ คิ" เจนนี่

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

ปัง! พลัก

"อ้ะ! คุณ!" โซมินเผลอขึ้นเสียงใส่ร่างสูงเมื่อโดนอีกฝ่ายดันติดกำแพงทันทีหลังประตูปิดลง แผ่นหลังของโซมินถูกกระแทกกับผนังแข็งๆ จนรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่กล้าร้องอะไรออกมาเมื่อเงยหน้าสบตาเข้ากับสายตาดุดันของร่างสูงตรงหน้า

กลัว..โซมินกำลังกลัว

สีหน้าของเดวินบิดเบี้ยวไปตามอารมณ์โมโห ตลอดระยะทางกลับมาคอนโดไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น มีแต่เสียงลมหายใจที่แสดงถึงความหงุดหงิดระบายออกมาให้โซมินได้ใจหยุดเต้นไปเป็นระยะ ไม่ได้อยากหน้าหลบหน้าพี่เขาเลย..

ยอมรับว่าดีใจอยู่ลึกๆ ที่จู่ๆ พี่เดวินก็ปรากฎตัวขึ้น เกือบจะอมยิ้มออกมาแต่พอเห็นท่าทีโมโหร้ายของอีกฝ่ายก็ทำเขากลับร้องไห้ออกมาแทน

"หลบหน้าพี่ทำไม"

"..."

"ทำไมไม่รับสายพี่"

"..."

"ทำไมถึงตัดสายพี่ทิ้ง!"

"..."

โซมินไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายกลับเอาแต่ก้มหน้าส่ายหัว แถมไม่ยอมปริปากตอบคำถามเหล่านั้น มันทำให้เดวินร้อนรนมากขึ้นกว่าเดิม เดวินกัดฟันจนสันกรามขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สูดลมหายใจเข้าปอดหนักเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

แต่เหมือนจะไม่ได้ผล...

"กำลังปั่นหัวพี่ ทำให้พี่เป็นบ้าใช่มั้ย!"

พลัก!

"อึก.."

เดวินต่อยเข้ากับกำแพงใกล้กับใบหน้าของโซมิน เขาโมโหมากและต้องการที่ระบาย แน่นอนว่ามันไม่ใช่การทำร้ายลูกแมวของเขาแม้ว่าจะโมโหสักแค่ไหนก็ตาม เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกจะทำร้ายกำแพงนั่นแทน

พอเจ็บตัวสติก็เริ่มมา..

"ฮึก.."

เสียงสะอื้นหลุดออกมาให้เดวินได้สติ

"มิน.."

เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบา ปมคิ้วที่ขมวดกันแน่นก็คลายออก ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับอ่อนลงเมื่อเห็นร่างตรงหน้าสั่นไหวอย่างรุนแรง

"ฮือ ฮึก ฮือ" น้ำตาที่อุตส่าห์หายไปเมื่อตอนอยู่บนรถก็ไหลออกมาอีกครั้ง เสียใจไปหมดทั้งเรื่องที่โดนเสียงดังใส่และเรื่องที่ต่อยกำแพง กลัว..กลัวจนอยากจะหนีไปจากตรงนี้ให้พ้น

"ฮึก ฮือออ" ปากอิ่มเบะคว่ำเหมือนเด็กโดนขัดใจ ก้มหน้าลงจนปลายคางจะชิดกับหน้าอกอยู่แล้ว

"ไม่เอาสิ ไม่ร้องแล้ว มิน เห้อ..พี่สิต้องร้องไห้"

ปลายนิ้วถูกส่งไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มขาวอีกครั้งและครั้งนี้เจ้าของใบหน้าไม่มีท่าทีขัดขืนหรือต่อต้านแล้ว โซมินยอมยืนนิ่งๆ ให้คนตัวสูงกว่าใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามโครงหน้าเพื่อเช็ดน้ำตาให้ เดวินมีรอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปากเล็กๆ

เขาคว้าร่างเล็กเข้ามากอดเพื่อชดเชยเวลาที่หายไปตั้งสามวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้องที่คุ้นจมูก กลิ่นแชมพูที่อีกฝ่ายใช้เขาล้วนชอบมันทั้งนั้น เขาสูดดมกลิ่นตัวของแมวน้อยตรงหน้าเข้าไปเต็มปอด ยิ่งเห็นว่าน้องไม่ขัดขืนรอยยิ้มของเขายิ่งกว้างขึ้น

ตั้งใจว่าจะโกรธนานๆ แล้วเชียว..

"คราวนี้เราก็ควรไปคุยกันจริงๆ จังๆ สักทีนะ"

รออยู่นานน้องก็ไม่หายสะอื้นเสียที คิดว่าวันนี้จะได้คุยมั้ย ไม่ได้คุยก็ต้องคุย หลังจากที่มองลูกแมวขี้งอแงนั่งตักมุดอกสะอื้นไห้อยู่ราวๆ ครึ่งชั่วโมง คิดว่าถ้าร้องนานกว่าน้องต้องไม่สบายแน่ๆ

"จะเงยหน้าขึ้นมาคุยกันได้หรือยังครับ" เอ่ยพูดพลางลูบหัวลูบหลังเจ้าแมวน้อยเพื่อปลอบ น้องคงยังขวัญเสียที่โดนเขาเสียงดังใส่ แถมยังทำให้น้องตกใจอีก อยากจะให้น้องมาจุ้บเป็นการลงโทษเลย..

เดวินไล่จูบที่หลังคอและสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ

"มินขอโทษ.." เสียงเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตา แต่ไม่ได้ทำให้คนหูดีอย่าง คัง เดวิน ไม่ได้ยินแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังได้ยินชัดแจ๋วอีกด้วย

"ขอโทษ ขอโทษเรื่องอะไรครับ? หื้ม"

"ขอโทษที่หลบหน้า ฮึก ที่ไม่รับสาย ฮึก" เรียกได้ว่าเสียงสะอื้นบวกกับการเงยหน้าขึ้นมาแล้วช้อนตาเหมือนลูกแมวขี้อ้อนแต่เปลี่ยนจากอ้อนเป็นสำนึกผิดเท่านั้นเอง ทำให้เดวินแทบกระอักเลือด วินาทีนี้หายโกรธแล้วแถมยังหลงมากขึ้นด้วย

"ไม่เป็นไรครับ หยุดร้องเร็ว"

"ฮึก หายโกรธมินแล้วใช่มั้ย" ร่างบอบบางเอนลงพิงอีกฝ่ายทั้งตัวก่อนจะซุกหน้าลงที่ลาดไหล่กว้าง

เดวินกระชับแขนที่อยู่รอบเอว พิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟาและยืดขาพาดไปกับโต๊ะกระจกหน้าทีวี ขยับร่างบนตัวอีกนิดหน่อยให้น้องได้นอนสบายขึ้น

"รู้มั้ย ทำไมพี่ถึงไม่โทรหา?"

"..." ร่างบอบบางส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้สาเหตุ

"โทรศัพท์พี่พัง ส่วนรถพี่เข้าอู่"

"เอ๋?"

"ขับรถชนกำแพงเพราะเอาแต่เหม่อคิดอะไรอยู่จนไม่ได้ดูทาง ส่วนโทรศัพท์...โมโหเลยเผลอปาทิ้ง"

เผลอ...โซมินไม่คิดว่านี่จะเป็นการเผลอ

เดวินหลุดยิ้ม เขาแค่อยากเล่าในส่วนของตัวเองบ้าง แม้น้องจะไม่ได้ถาม

"ถามได้มั้ยว่า...ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?"

"คนไหน" ได้ยินคำถามของร่างบอบบางตรงหน้านี้เขาถึงกับตกใจ นี่เขาไปกับผู้หญิงตอนไหน เขาเลิกไปหมดแล้วตั้งแต่เริ่มรู้ใจตัวเอง

"ก็คนที่..ที่ไปนั่งกินข้าวด้วยวันที่เดวินผิดนัดมินไง" พอไขความสงสัยได้เดวินก็ถึงกับบางอ้อ อยากจะแกล้งให้เจ้าดื้อหน้างอกว่านี้

"คนไหนหรอ จำไม่ได้เลย" พูดได้ลอยหน้าลอยตามาก โซมินอยากจะทุบ

"..." โซมินเงียบเป็นคำตอบ ก้มใบหน้าลงชิดอก ไม่อยากเงยหน้ามองคนหลายใจ ปากก็บอกว่ารักว่าชอบ

"หน้างอเชียว เธอเป็นลูกเพื่อนพ่อ เป็นหุ้นส่วนพ่อน่ะ เลยต้องไปทานข้าวกับเธอ ขอโทษที่ผิดนัดนะ" มือหนาสองข้างวางลงที่กรอบใบหน้าหวานแล้วออกแรงบีบให้แก้มที่มีอยู่มันอูมขึ้นมา น่าหมั่นเขี้ยวชะมัดเลย!

"อ้ะ! อย่ากัดนะ!" เดวินใช้ฟันขบเข้าที่แก้มขาวเบาๆ ก็เขาหมั่นใส่นี่นา น้องน่ารักเกินไปแล้ว!!!!

"น่ารักเกินไปแล้ว" พูดพร้อมกับยืดแก้มอีกคนไปด้วย ให้ตายสิ น่ารักกว่านี้เขาจะหวงให้ดูเลย!

"แต่..เดวินหายโกรธแล้วใช่มั้ย" ยิ่งได้ยินน้องเรียกชื่อโดยไม่ใช้คำนำหน้ายิ่งเรียกยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่ อยากจะพาน้องเข้าห้อง...

"เราหลบหน้าพี่หลายวันเราต้องชดใช้!" รอยยิ้มร้ายปรากฎขึ้นบนใบหน้า จะลงโทษน้องยังไงดี?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว