เม้นหน่อยยยยนะะะะ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่6 หนี(100%)

คำค้น : นิยายวายดราม่า ท้องได้ พลอย กองทัพ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2561 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 หนี(100%)
แบบอักษร

แสงเเดดยามสายสาดส่องลอดผ่านกระจกผืนบางตกกระทบสะท้อนใส่สองร่างที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงขนาดคิงไซด์

"อื้อ..."ผมขยับเล็กน้อยหนีเเสงแสดที่ส่องมากระทบกับเปลือกตาที่ปิดสนิท จากนั้นผมก็ค่อยๆลืมตาขึ้นเเต่สิ่งเเรกที่มองเห็นมันไม่ใช่เเสงเเดดเเต่กลับเป็นเเผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเเข็งเเรงของใครสักคนที่ตอนนี้ที่กอดผมอยู่ 

...ปวดเนื้อปวดตัวจัง

ผมเงยขึ้นมองใบหน้าผู้ชายที่กำลังกอดร่างเล็กๆของตัวเองอยู่

....คุณกองทัพ

เมื่อขยับตัวก็รู้สึกถึงความอึดอัดจากช่วงล่างเข้ามาแทนที่ความคิดพวกนั้นผมจึงเลิกผ้าห่มขึ้นดู... 

เลือดแดงฉานเปื้อนเลอะที่นอนสีขาวเป็นวงกว้างตามซอกขาด้านในเลอะเต็มไปด้วยน้ำกามมากมายเเละที่สำคัญตัวตนของเขายังเสียบคาอยู่ในช่องทางอยู่เลย....

...นี่เขาเสร็จสมอารมณ์หมายเเล้วก็นอนหลับไปเลยงั้นหรอ...

...เเม้เเต่ตัวตนของตัวเองยังไม่ดึงออกไปเลย...

"อึกๆ...อึก"ภาพบาดตาเหล่านั้นผุดเข้ามาในหัวทันทีพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ความเสียใจเสียเสียความรู้สึกเสียศักดิ์จู่โจมส่วนลึกของหัวใจทันทีเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยน้ำตาออกมากับความเกลียดชังเท่านั้น

...ไม่ได้ห้ามร้องนะ

...เสียใจเเค่ไหนก็ห้ามร้อง

...เป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง

...ต้องออกไปจากห้องนี้

...ไม่อยากเจอตอนเขาตื่น

"อะโอ้ย!!!"เมื่อผมพยายามดึงตัวตนของเขาออกจากช่องทางด้านหลังของตัวเอง ก็ต้องร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บเเสบที่เกิดขึ้นภายใน

...เจ็บ

น้ำตาที่ไหลอยู่ก่อนเเล้วกลับไหลทะลักออกมามากขึ้นไปอีกแต่ก็ต้องกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้เเละพยายามขยับตัวอีกครั้งหนึ่ง...

พรึ่บ!

"อะ..."

อยู่ๆแขนเเกร่งก็กระชับวงเเขนให้เเน่นขึ้นดึงตัวผมเข้าไปหาจนร่างเราเเนบชิดติดกันจนผมต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ

"...."เปลือกตาร่างสูงเริ่มขยับเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วจองมองมาที่ผมที่มองเขาอยู่ก่อนเเล้ว แววตานั้นมัันคืออะไรผมไม่สามารถอ่านออกได้เลย จู่ๆเขาก็ยกมือที่พาดกอดเอวผมไว้...ยกขึ้นมา...

เช็ดน้ำตา....

ที่ไหลเลอะเเก้มทั้งสองข้าง

เขาทำแบบนี้เพื่ออะไร....

...ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ...

"ปล่อย"ผมพูดขึ้นพร้อมยกมือขึ้นปัดมือเขาออกจากใบหน้าเเม้เเต่หน้าเขาผมก็ไม่อยากจะมอง แล้วขยับตัวเพื่อให้ตัวตนของเขาหลุดออกจากช่องทางหลังแล้วต้องกัดปากกลั้นไม่ให้เสียงเเห่งความเจ็บปวดหลุดออกมา...

"อยู่นิ่งๆ"เสียงนิ่งพูดขึ้นเหมือนเขารู้ว่าผมกำลังจะทำอะไรเพราะหน้าตาของผมคงบ่งบอกถึงความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ผมพยายามต่อไปเเละเมินคำพูดของเขาสะ

"อย่าดิ้น ถ้ามันตื่นกูเอามึงอีกรอบเเน่"

!!!!

เสียงเรียบเย็นและแววตาบ่งบอกว่าเขาทำจริงเเน่ผมจึงหยุดตามคำสั่งของเขา

"อะ...จะ..เจ็บ"เขาค่อยๆถอดถอนตัวตนของเขาออกไป จนผมรู้สึกถึงความโล่งจากนั้นความเจ็บแสบก็เข้ามาเเทนที่ทันทีและน้ำเหนียวๆเฉอะแฉะมากมายไหลทะลักออกจากช่องทาง

....คงเป็นเลือดกับน้ำกามนั้นเเหละ

ไม่อยากมองหน้าเขาเลยผมหันหน้าหนีหลบหน้าเขา ผมไม่รู้หรอกว่าเขาทำหน้ายังไงผมต้องไปอาบน้ำเอาน้ำของเขาออกเเล้วจะได้รีบกินยาคุมฉุกเฉิน

คิดได้เเล้วก็รีบลุกจากเตียงโดยลืมไปเลยว่าสภาพตัวเองตอนนี้เป็นยังไง

"โอ้ย!! แม่งเอ้ย!"ผมสบทออกมารู้สึกหงุดกับสภาพตัวเองที่เป็นเเบบนี้อ่อนเเอตลอดเวลาเลยโถ่โว้ย!

"โง่"เขาพูดทั้งที่นอนอยู่บนเตียงความเดิม

"เพราะหมาตัวไหนละ"ผมด่าเขาไปอย่างเหลืออด

อยากด่ามานานเเล้ว...

ผมพยายามลุกขึ้นทรงตัวอีกครั้งและเมื่อทรงตัวได้ก็ค่อยเก้าเดินไปที่ห้องน้ำอย่างทุลักทุเล

พรึ่บ!

ตัวของผมถูกยกลอยขึ้นเหนือพื้นห้องโดยมีเเขนเเกร่งรองรับน้ำหนักผมไว้ ผมจึงรีบเอาแขนขึ้นคล้องคอร่างสูงทันทีเพราะกลัวตกลงมา

"โดนกูเอาทั้งคืนแล้วยังจะอวดเก่งอีก"เขาเอ็ดผมก่อนจะอุ้มผมเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วจัดการวางตัวผมลงบนอ่างล้างหน้า

"ไม่จำเป็นต้องมาตบตัวเเล้วลูบหลัง ออกไปผมอาบเองได้"ผมเอ่ยปากไล่เขา

"อ้าขาออก"เเต่ดูหมายเขาจะเมินคำพูดของผม  ในเมื่อเขายังเมินคำพูดของผมแล้วทำไมผมต้องสนเขาด้วย

"คะ..คุณจะทำอะไรน่ะ"เหมือนว่าเขาจะโดนขัดใจจึงจับขาผมอ้างออกแล้วดันตัวผมให้เอนไปข้างหลังจนแผ่นหลังแนบกับกระจก ผมจึงจะหุบขาลงเพื่อไม่ให้เขาเห็นส่วนนั้นแต่เขาก็เอาตัวมากลัเนไว้พร้อมกับก้มหน้าลงมองช่องทางด้านหลังที่ผ่านศึกกับเขามาเมื่อคืนแล้วค่อยเอานิ้วมือล้วงล้ำเข้าไปด้านใน

"อึก"ผมกัดปากข่มความเจ็บเอาไว้ นิ้วเรียวยาวค่อยๆวงควักเอาน้ำกามของเขาออกมาทีละนิดจนหมด จากนั้นเขาก็ค่อยเอาผมไปวางในอ่างอาบน้ำ

"ออกไปผมอาบเองได้"ผมเอ่ยไล่เขาเป็นครั้งที่สอง

"....."เขาไม่ยอมขยับเเม้เเต่น้อยยืนมองผมอยู่เเบบนั้นจากนั้นก็คว้าผ้าขนหนูมาคลุมส่วนล่างเเล้วเดินหันหลังออกไป และผมก็ต้องตกใจเมื่่อเห็นด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยข่วน รอยเล็บเเละรอยฟันที่เกิดจากการกัด

...ทั้งหมดนั้นผมทำหรอ....

...เเต่นั้นก็ถือว่าน้อยมากถ้าเทียบกับรอยบนตัวผม

ปัง! 

"อึก...ฮื้อๆ...อึก"เมื่อประตูห้องน้ำปิดลงผมก็ปล่อยน้ำตาที่เก็บเอาไว้ออกมา ร้องออกมาเท่าที่อยากร้อง ร้องเมื่อตอนอยู่คนเดียวไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนเเอ

"ฮื้อ...ฮึ้อๆ..อึก"เสียงร้องระงมไปทั่วห้องนำ้

.....ไม่ได้ร้องไห้หนักเเบบนี้นานเเค่ไหนเเล้วนะ

.....ตั้งเเต่พ่อเเม่ตายละมั้ง

ผมมองภาพตนเองในกระจกอย่างเมอลอยทั้งรอยดูดตามรอบลำคอ รอยกัดตรงหัวไหล่ รอบบีบตามเนื้อตัว รอยเเดงเต็มตัวไปหมด รอยข้อมือที่เเดงเป็นวงๆที่เกิดการเสียดสีกับเข็มขัด ไหนจะหน้าอกที่บวมเบ่งเหมือนผู้หญิงที่หน้าอกขึ้นครั้งเเรก

40นาที่ผ่านไป

แอด~~

ผมค่อยๆเปิดประตูเดินขาถ่างๆออกจากห้องน้ำทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรปกติเลย ผมกลัวว่าจะออกมาเเล้วเจอหน้าเขาผมจึงชั่งใจอยู่นานก่อนจะออกมาเเต่ห้องพอออกมาในห้องกลับไม่มีวี่เเววของเขาอยู่ในห้องเลยเเต่นั้นก็เป็นโอกาสดีของผม ก่อนอื่นต้องหาเสื้อผ้าใส่ก่อนเเล้วค่อยๆออกไปจากที่นี้ ว่าเเล้วก็เดินไปหยิบเสื้อชุดนักเรียนตัวเก่าเเต่ก็ต้งผิดหวังเมื่อชุดพวกนั้นมันขาดเป็นสองท่อน

....คงใส่ไม่ได้

แอด~

ผมค่อยๆเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาเเล้วหาเสื้อผ้าของเขามาใส่แก้ขัดไปก่อน 

....เสื้อตัวใหญ่ทั้งนั้นเลยแหะ

ผมจึงเลือกหยิบเสื้อสีขาวมาส่วมใส่เพราะมันตัวเล็กที่สุดในบรรดาเสื้อทั้งหมดเเต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยาวเกือบถึงหัวเข่า ไหนคอเสือที่กว้างอีกกางเกงชั้นในก็ตัวใหญ่เกินไปยิ่งกางเกงอื่นๆไม่ต้องพูดถึง

"ทำอะไร"

0-0

ผมสดุ้งรีบหันหลังกลับไปดูพบว่าร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูเอาหลังพิงกรอบประตูไว้ในมือถือถาดอาหารอยู่ เขาสวมเสื้อแขนยาวสีดำมีฮูดกับกางเกงขาสั้นสีขาวมองดูก็รู้ว่าเป็นแบร์นดังราคาเเพง มือของผมที่กำลังค้นหสกางเกงชั้นในของเขาหยุดชะงัก

"ไปเปลี่ยนชุด"เขาไล่ผม

"ไม่ ผมขอยืมก่อนผมไม่มีเสือผ้า"ผมเถียงออกไป

"ดูนมมึงบ้าง"เขาพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองมาที่หน้าอกของผม ผมจึงมองตามสายตาเขาลงมองยังหน้าอกของตัวเอง หน้าอกที่บวมเบ่งดุดันเสื้อสีขาวออกมากับหัวนมสีชมพูที่ชี้ขึ้นดันเสื้อสีขาวบางจนเห็นได้ชัด

"เอานี้ไปใส่"เขาจัดการโยนเสื้อยืดสีดำมาให้ผมมันตัวใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้ คอก็กว้างเเละตัวนี้ก็สั้นกว่าตัวเมื่อกี้ 

"กินข้าวสะ"เขาเดินไปยังโซฟาพร้อมกับวางถาดอาหารลง

"ผมอยากกลับบ้าน"ผมบอกจุดประสงค์ของผมไป

"จนกว่าพ่อกูจะกลับญี่ปุ่นไปห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาดนี้คือคำสั่ง"เขาสั่งผมเสร็จเเล้วก็เดินออกไป

'เฝ้าเอาไว้'เสียงของคุณกองทัพสั่งคนที่อยู่ด้านนอก

....ให้อยู่เเต่ในนี้หรอ

....ใครจะไปทนอยู่ได้...

...เมื่อคืนทำอะไรไว้ตอนเช้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...หึเลวจริงๆ..

....เออใช่ต้องรีบกินยาคุมฉุกเฉิน...เเต่ถ้าไปถามเขาต้องโดนถามกลับเเน่ๆ

พอผมมองไปนอกหน้าตาผมเห็นผู้ชายชุดดำจำนวนมากกำลังเดินไปทางท่าเรือ

...หรือว่าพ่อเขากำลังจะกลับ..

ใช้เเล้วนั้นคือทางรอดของผม

...แอบไปขึ้นเรือ

ผมจึงรีบกินข้าวด้วยความรวดเร็วเเล้วขนหากระเป๋าตังของเขาตรงหัวนอนพอเปิดดูมันมีเงินจำนวนมากเลยที่เดียว ผมจึงหยิบมาสามพันบาทจากนั้นก็เอาวางไว้ที่เดิมและเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อเเขนยาวสีดำตัวใหญ่โคร้งมาสวมทับเสื้อยืดอีกชั้นหนึ่ง 

จากนั้นก็ชะโงกดูความสูงของหน้าต่าง มันมีที่หยิบให้ลงได้อยู่แต่ก้นยังเจ็บอยู่คงต้องใช้เวลามากพอสมควรเเล้วหางตาของผมเหลือบไปเห็นผ้าม่านกับผ้าปูที่นอน หน้าต่างมันก็ไม่ได้สูงมากพอที่จะลงได้ผมจึงเอาผ้าม่านกับผ้าปูเตียงมามัดต่อกันแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่าง

เจ็บก้นชิบจะลงไหวไหมนะ...เอาวะ

"ซี้ดดด..เจ็บเ**ยๆ"ผมค่อยข้ามหน้าต่างออกไปด้านนอกเเล้วค่อยๆไต่ลงไป เพราะความเจ็บสะโพกอยู่จึงทำให้เเต่ละก้าวเป็นไปด้วยความยากลำบาก

"อีกนิดเดียว..."เท้าเปลือยเปล่าของผมค่อยๆเเตะลงบนพื้นหญ้าสีเขียว

"ตูดกูว"ผมสบทออกมาเบาๆเเล้วค่อยๆเดินไปที่ท่าเรือโดยเดินลัดไปทางป่าเพื่อความปลอดภัย

20นาทีต่อมา

...เอ~~ก็เดินมานานเเล้วนี้นาเเล้วทำไมไม่ถึงสักทีปวดขาหมดเเล้วไหนจะเเสบตูดอีก...นานขนากนี้เเล้วเรือไม่ออกไปแล้วหรอ...

ผมรู้สึกเหมือนมีน้ำเหนียวๆไหลออกจากช่องทางที่มาพร้อมความแสบที่เกิดขึ้นภายในจากที่ะเดินต่อไปกลับต้องหยุดพักก่อน

....เลือดออกอีกเเล้ว

ผมจึงนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่

.

.

.

.

.

อีกด้านหนึ่ง

Kongtap sey

"แกต้องเตรียมตัวไว้นะกองทัพ พอแกอายุ19ฉันจะมอบตำแหน่งหัวหน้าให้เเก"พ่อผมพูดบอกผมในขณะที่เราเดินไปท่าเรือ

"พูดมากหน่าป๊า ผมไม่ต้องการมัน"ผมเบื่อกับการอะไรเเบบนี้ที่สุดเเทนที่จะมีชีวิตเป็นของตัว

"แกปฎิเสธมันไม่ได้"พูดแต่เรื่องนี้น่ารำคาน

"ผมส่งเเค่นี้นะ มีเรื่องต้องทำ"ผมหันหลังกลับทันที

เพราะต้องรีบไปดูคนๆหนึ่งที่พึ่งร้องไห้สะหนัก เดินตาเเดงก่ำเอาจากห้องน้ำขนาดนั้นคิดว่าผมจะดูไม่ออกหรอ เรื่องเมื่อคืนผมโกรธมากๆที่เห็นคลิปมันบอกอยากมาเที่ยวทะเลกับเนยสองคนที่จริงก็จะไม่อยากให้เรื่องเเบบมันเกิดขึ้นหรอกผมเป็นถึงเจ้านายแต่มันเป็นเเค่คนใช้ ผมไม่มีวันเอามันเป็นเด็ดขาดแค่จะเเกล้งขู่มันให้กลัวจะได้ไม่ต้องยุ่งกับเนยเเน่นอนว่าผมรักแฟนผม แต่พอผมเห็นเรือนร่างขาวๆนั้นกลับหยุดตัวเองไม่อยู่สะงั้นยอมรับเลยว่ามันผิวขาวน่าหลงใหลมาก ริมฝีปากสีชมพู ต้นคอขาวน่ากัด ผิวขาวนุ่มเลื่อนมือ ไหนจะยอดอกสีชมพูสดนั้นอีกมันทำให้หยุดตัวเองไม่ได้จริงๆรู้ตัวอีกทีผมกับมันก็มีอะไรกันเเล้ว ใช่ครับมันคล้ายเป็นเมียผมเเละผมก็เป็นเเรกของมันเเละเมื่อคืนผมก็เผลอรุนเเรงกับมันไปแล้ว...ป่านนี้คงนอนเจ็บแล้วเเช่งผมอยู่นั้นเเหละโดนขนาดนั้นคงลุกหนีไปไหนไม่ไหวหรอ....

คลึ้นๆ~~

เสียงโทรทัทพ์ดังขึ้นจนผมผะงักเพราะมัวคิดอะไรเพลินไปหน่อย

'เชี่ยพอร์ต'

​​​​"มีไร"ผม

'มีเรื่องเเล้ววะ'มัน

"ว่ามา"ผม

'กูเผลอมีอะไรกับเพื่อนของคนใช้มึงวะ'มันตอบด้วยน้ำเสียงกังวน

อะไรวะกังวลจนโทรมาหาผมเลยหรอปกติก็แก้ปัญหาเก่งไม่ใช้หรอ...

"ใคร เเล้วมึงอยู่ไหน"ผมถามกลับไป

'คนชื่อคิวนั้นนะ ตอนนี้กูอยู่อเมริกา'มัน

"ไปทำห่าไรนู้น"ผมด่ามัน

'ทำตามคำขอไง แล้วมึงละวะอยากได้ของคนใช้มึงนักไม่ใช่หรอ'มันพูดพร้อมกับความเสือกนิดๆ

"เสือก เเค่นี้นะ"ผมกดปิดทันที่ก่อนที่มันจะตอบกลับมา

จริงเเล้วเรื่องจับใบฉลากนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกเเต่เป็นความตั้งใจของผมเองต่อให้ได้ของมันก็ตามเเต่คนสุดท้ายที่ได้ของมันต้องเป็นผมอยู่ดี

คลึ้น~~

"มีอะไร"ผมกดรับโทรศัทพ์ที่ลูกน้องโทรมา 

...วันนี้โทรมากันเยอะจริงๆมีเรื่องอะไรหนักหนาวะ

'หนีไปแล้วครับนาย'เสียงของมันดูตกใจเเละตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

"ว่าไงนะ!! กูบอกให้เฝ้าไว้ไงวะ!!"พวกมันเฝ้ากันยังไง กูรีบวิ่งไปห้องนอนของผมทันที

..โดนกูเอาขนาดนั้นเเล้วยังหนีไหวอีกหรอเก่งดีนี่(: 

.

.

.

.

...เอาไงดีวะเรา ถ้าเรือออกไปเเล้วละ?!...

...ถ้าไม่ได้กินคุมฉุกเฉินละก็มีสิทธิ์ที่จะ....

...ไม่เอา

...ยังไม่พร้อม

...เจ็บจนลุกไม่ไหวเลย...

"5555....เป็นไงละทะเล....555....อึกๆ"ผมทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ในเวลาเดียวกันอย่างกับคนบ้า

...น่าสมเพช

...ให้เขาเเค่ร่างกายอย่าให้ได้ใจก็พอ..

"เอาไงดี..จะย้อนกลับไปหรือนอนตายอยู่ตรงนี้ดี..."...ถ้าย้อนกลับไปก็เจอนรก...ถ้าตายก็เจอนรก...ไม่สิอาจได้เจอคุณเเม่กับคุณพ่อก็ได้ 

"หิวน้ำจัง..."ผมพูดด้วยน้ำเสียงเเหบลำคอแห้งผาก

...ยังไงก็ไม่มีเเรงลุกขึ้นเดินต่อเเล้วนิ..ตายตรงนี้ก็ไม่ได้เเย่เท่าไหร่...

ผมรู้สึกหมดเเรงขยับตัวยังไม่ได้รู้สึกหนาวทั้งๆที่ตอนนี้พึ่งจะสายๆใกล้เที่ยงเเท้ๆ หัวหนักอึ้งปวดตัวไปหมดอุณหภูมิในร่างกายเริ่มรุ่มๆปากซีดเเห้งเหมือนจะเป็นไข้

'พลอยลูกคืออนาคตของพ่อกับเเม่นะลูก'

ผมนั่งพิงต้นไม้ใหญ่เเค่ๆหลับตาลงเเต่มีเสียงหนึ่งกริบเเผ่วเบาเหมือนกับสายลมที่ผ่านอย่างช้าๆ

...มึงอดทนมาตั้ง9ปีเเล้วนะพลอย...ไหนจะป้ามึงอีก..

เสียงจิตใต้สำนึกส่วนลึกๆเสริมเข้ามาในความคิด จนความคิดที่จะฆ่าตัวตายหายไปหมดสิ้น...

"เอาวะ...ลูกผูเชายเกิดหนเดียวตายเดียว"ผมค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

"ซี๊ดดดด!..เจ็บ!!..ตอนตื่นนอนไม่เห็นเจ็บมากขนาดนี้เลยวะ"ผมพูดบ่นออกมาดังๆเพราะไม่ต้องกลัวว่าใครจะได้ยินทั้งนั้น ค่อยๆก้าวเท้าเดินที่ละก้าวๆไปข้างหน้า...

ซ่าๆ!!!

...เสียงน้ำตกนี่..

...เท่านี้ก็รอดเเล้ว..

ด้วยความดีใจและความหิวผมจึงก้าวไปหาน้ำในลำธารทันทีโดยลืมไปว่าสภาพร่างกายตัวเองตอนี้เป็นยังไง

ผมก้าวเท้าไปยืนบนหินความเจ็บเเสบพุ่งเจ็บจี๊ดถึงกระดูกสันหลังบวกกับความเวียนหัวที่มีอยู่เเล้วจีึงความให้ทรงตัวไม่อยู่

"ทำอะไรของมึงนะห้ะ!!"

​"!!!!!"










________________________________________________

ขอโทษที่อัพช้าค่าาาา

ชอบก็เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว