ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

DANGEROUS LOVE 1

image

ไอริส

เช้าที่แสนจะง่วง วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันจะต้องมาเข้าเวรแทนรุ่นพี่ พึ่งจะได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องลุกมาเข้าเวรอีกรอบ อ๋อ ฉันเรียนจบแล้วนะและตอนนี้ก็เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลเอกชน โรงพยาบาลนี้ขึ้นชื่อมากกกแถมค่ารักษายังสูงปรี้ดอีกด้วยนะ

“คุณหมอไอริสสวัสดีครับ วันนี้เวรคุณหมอหรอครับ” เสียงหมอรุ่นน้องในโรงพยาบาลเอ่ยทักขึ้นไม่ทักสิแปลก ฉันอยู่โรงพยาบาล 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้

“อ๋อ พอดีเข้าเวรแทนรุ่นพี่น่ะ”

“คุณหมอนี่ใจดีจังเลยนะครับ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก ไปทำงานก่อนนะ” พูดจบฉันก็รีบเดินมายังห้องฉุกเฉิน ใช่ค่ะฉันเป็นแพทย์ประจำห้องฉุกเฉินและที่ตรงนี้มันวุ่นวายตลอดเวลาเลย !!

“เร็ว ๆ ๆ เลยเตรียมพยาบาลให้พร้อม”

“คนไข้จะมาในอีกไม่ช้า”

เสียงพยาบาลกำลังชุลมุนกันอยู่ แถมยังมีอาจารย์หมออยู่ด้วย

“เอ่อขอโทษนะคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” ฉันถามพยาบาลที่อยู่แถวนั้นไป

“อ๋อ หลานของอาจารย์หมอโทรมาบอกว่าจะมีคนไข้เข้ามาค่ะ” หลานอาจารย์หมองั้นหรอ

“เขาได้รับบาดเจ็บหนักหรอคะ”

“ตอนนี้เรายังไม่ทราบอะไรเลยค่ะ แต่อาจารย์หมอบอกให้เตรียมตัวกันไว้” พอได้ยินแบบนั้นฉันก็รีบเข้าไปเตรียมตัวทันที ไม่เคยเห็นอาจารย์หมอลงมาจัดการอะไรเองแบบนี้เลยสงสัยจะสำคัญมากสินะ เอาเถอะถึงเวลาทำหน้าที่แล้วแหละ


“คนไข้มาถึงแล้ว”

พรึ่บ พรึ่บ

เสียงพยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินตะโกนบอก พอออกไปดูเห็นรถสีดำหลายคันพร้อมกับผู้ชายใส่สูทสีดำเต็มไปหมดนี่มันอะไรกันเนี่ย แต่งตัวอย่างกับจะมาเก็บหนี้รายวัน

“ทุกคนแยกย้ายไปทำงานเถอะคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก” เสียงอาจารย์หมอเดินมาบอกทุกคน

“ฮึกกกก ฮือออออ อาหมอคะเฮียจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอก แค่นี้เอง” ฉันหันไปมองตามเสียงเล็ก ๆ ที่เอ่ยถามอาจารย์หมอก็เจอกับน้องฝิ่น น้องที่มหาลัยเดียวกันหนิถามว่ารู้จักได้ไงหน่ะหรอ ก็เหมือนน้องเค้าจะได้ทำวิจัยเกี่ยวกับโรงพยาบาลมั้งนะเลยมาขอข้อมูลพวกแพทย์ฝึกหัดเมื่อตอนที่ยังเรียนอยู่

“น้องฝิ่น”

“ฮึกกก พี่ไอริส”

“ใครเป็นอะไรหรอ ร้องไห้ทำไมคะ” ฉันถามคนที่เอาแต่สะอึกสะอื้นออกไป น้องเค้าน่ารักมากเลยแหละ ดูเป็นคนใสใส ซื่อ ๆ แต่ดูรวม ๆ แล้วนิสัยดีมากเลยแหละ

“แฟนหนูเค้าโดนหมาบ้าอัดมา” สงสัยจะมีเรื่องมาสินะ ช่างเค้าเถอะตอนนี้ควรไปทำงานก่อนแล้ว

“อ๋อ ขอให้ปลอดภัยนะคะพี่ไปทำงานแล้ว”

“เดี๋ยวค่ะพี่ไอริส”

“คะ?”

“ช่วยทำแผลให้หน่อยได้มั้ย” หืมมม ทำแผลให้ใครน้องฝิ่นหรอ ก็ดูปกติดีหนิ

“น้องฝิ่นมีแผลตรงไหนหรอคะ”

“ไม่ได้ทำให้ฝิ่นค่ะ แต่ทำให้ผู้ชายคนนั้น” ฉันค่อย ๆ หันไปมองผู้ชายคนที่น้องฝิ่นขอให้ทำแผลให้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าน่ากลัว น่ากลัวมากกกก ผู้ชายคนนั้นกำลังยืนสั่งงานลูกน้องมั้ง ไอ้ท่าทางนิ่งขรึมของเขามันทำให้ความดุแสดงออกมาทางสีหน้าจนฉันเองที่มองอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกขนลุกเลย

“คะ...เค้าเป็นใครหรอคะ”

“พี่ชายฝิ่นเอง ยังไงฝากด้วยนะคะ” 0.0 พี่ชายหรอ ทำไมมันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้อะ น้องสาวดูไม่มีพิษมีภัยอะไรเลยตัดภาพไปที่พี่ชาย เฮือกกกกก เขาหันมามองทางนี้ด้วย

อึกกกก

ผู้ชายคนนั้นเดินตรงมาทางนี้แล้วจะทำยังไงดี ๆ เลือดอาบเต็มมือเค้าเลย เอาวะเป็นไงเป็นกัน

หมับ

“ดะ...เดี๋ยวก่อน” ฉันคว้าแขนของผู้ชายคนนั้นไว้แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปสบตามองแววตาดุดันนั่น

“??”

“เลือดเต็มมือคุณเลย ทำแผลก่อนนะคะ”

“ไม่จำเป็น” เขาพูดพร้อมกับกำลังจะเดินหนีออกไป ทำยังไงดีล่ะเนี่ย

“นี่คุณ !! ที่นี่โรงพยาบาลนะเชื้อโรคมันเยอะ แล้วถ้าขืนฉันปล่อยให้คุณเดินโชว์แผลเหวอะหวะไปแบบนี้คนไข้ที่นี่เขาได้แตกตื่นแน่” เออฉันเอาใจดีสู้เสือไป ขืนปล่อยไปแบบนี้นะเขาได้ตกใจกันหมดอะ เลือดยังไหลไม่หยุดเลยตอนนี้อะ

“เธอเป็นใครมาสั่งฉัน”

“เป็นหมอไง มานี่!!” ฉันลากคนที่ยืนต่อปากต่อคำกับฉันมายังห้องทำแผล เขาทำหน้าปลง ๆ แต่ก็ยอมเดินตามมาอยู่ดี

“ขอดูแผลหน่อยสิ” เขายอมยื่นมือมาให้ดูแผลอย่างว่าง่าย ให้ดูแต่แรกก็จบมั้ยหล่ะจะเล่นตัวเพื่อ

“ไปโดนอะไรมาหรอมือแตกแผลเหวอะหวะเลย”

“.......”

“นี่ !! ฉันถามนายอยู่นะเป็นใบ้รึไง” เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันพร้อมกับทำหน้าดุ ๆ ส่งมาให้

“.......”

“ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ”

“ซี้ดดดด นี่เธอ !!” อยากเงียบดีนักใช่มั้ย ฉันแกล้งกดลงไปตรงแผลเขาอย่างแรง พูดด้วยก็ไม่พูดด้วยต้องโดนแบบนี้แหละ

“อ้าว พูดได้ด้วยหรอเนี่ยนึกว่าเป็นใบ้”

“อยากตายรึไงยัยหมอเถื่อน !!” -0- ไอ้บ้านี่กล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นหมอเถื่อน ฉันมีใบประกอบวิชาชีพนะโว้ยยยย

“นี่แน่ะ ๆ กล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นหมอเถื่อนห๊ะ”

“โอ้ยยยย ยัยตัวแสบ”

พรึ่บ

พอฉันแกล้งกดแผลเค้าแรง ๆ ทำให้เค้ารีบสะบัดมือออก

กริ้ก

รู้สึกเหมือนมีอะไรหลุดจากข้อมือฉันไป พอสำรวจดูมันก็เป็นจริง เพราะสร้อยข้อมือที่แม่ซื้อให้หลุดติดนาฬิกาของเค้าไปแล้ว ฮือออออ จะทำยังไงดี

“นี่นาย ขอสร้อยข้อมือคืนด้วย” เขาหยิบสร้อยข้อมือของฉันออกจากนาฬิกาของเค้าแล้วยกขึ้นให้ฉันดู

“.....”

“ขอคืนด้วย”

“อยากได้หรอ”

“อือ ของสำคัญขอคืนด้วย” ฉันคิดว่าเค้าจะยอมคืนมันให้นะ แต่เปล่าเลยนายหน้าโหดนั่นชูสร้อยข้อมือฉันขึ้นสุดแขนเลย

“นี่นาย !!! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“บอกเหตุผลที่ฉันต้องคืนเธอมาสิ”

“ก็เพราะ มัน เป็น ของ ฉัน” ฉันพูดเน้นไปทีละคำ มีอย่างที่ไหนให้ฉันมาบอกเหตุผลว่าทำไมเขาจะต้องคืน ก็มันเป็นของฉันมั้ยฉันก็ต้องเอาคืนไง งงอะไรเนี่ย

ครางชื่อก่อนสิแล้วจะคืนให้” นายหน้าโหดนั่นก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉัน แล้วดูสิ่งที่เขาพูดสิ

นี่นายจะบ้าหรอ !! ไม่คืนก็ไม่ต้องคืน” ฉันแค่พูดประชดไปงั้นแหละเผื่อว่าเขาจะยอมคืนให้ โอ้ยยยยใครมันจะบ้าไปครางชื่อล่ะ ตลกแล้ว !!

พรึ่บ

ผิดคลาดนอกจากเขาจะไม่พูดอะไรแล้วยังเอาสร้อยข้อมือของฉันใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วหันหลังจะเดินออกไป

“ดะ...เดี๋ยวสิ” เขาหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม โอ้ยย จะเริ่มยังไงล่ะเนี่ย

“นายชื่ออะไรล่ะ” สายตากดดันให้พูดนั้นฉันจะทำอะไรได้ต้องรีบหาอะไรมารั้งเค้าก่อนที่เค้าจะเดินออกไป แล้วฉันเองที่จะไม่ได้สร้อยคืน

“ชื่อฉันคือฟาโรห์”




..........

-coming soon- ผู้ชายหน้ามึนนิ่งขรึมผู้ไม่เคยมีแฟนมาก่อน มาเจอกับคุณหมอไอริสคนสวยจะเป็นยังไง

ฝากติดตามด้วยนะคะอันนี้เรื่องใหม่ 🖤

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น