facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2561 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 2



แก้วใสบรรจุน้ำเย็นจนไอเกาะพราวถูกเจ้าของห้องพักยื่นส่งมาให้หลังจากจอมภพเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเขามอบความสุขสมไปแล้วยกหนึ่งปาณัทจึงเข้าไปชำระล้างร่างกายและบอกให้จอมพักเหนื่อยด้วยการไปอาบน้ำบ้าง เขาเดินออกมาโดยมีผ้าเช็ดตัวพันกายท่อนล่างผืนเดียว หยดน้ำยังเกาะอยู่ตามไหล่และหลังเมื่อเขารับแก้วน้ำมาจากปาณัท


“ขอบคุณครับคุณเปา”


เจ้าของห้องมีเสื้อคลุมกายตัวยาวปกปิดไว้หลวมๆ ดวงตาเรียวจ้องมองผ่านแว่นตากรอบใสทำให้จอมภพสะดุดใจอยู่ลึกๆ เขาปัดความหวั่นไหวเหลวไหลนั้นออกไปและเตือนตัวเองว่าผู้ชายตรงหน้าคือลูกค้าที่เขากำลังให้บริการ จอมทัพเบนสายตาหนีด้วยการยกน้ำเย็นขึ้นดื่มจนหมดแก้ว


“มานี่เถอะจอม”


ปาณัทขยับไปนั่งพิงหัวเตียงและเรียกให้ชายหนุ่มวัยสิบเก้าไปนั่งเคียงข้าง เขาหันไปมองใบหน้าคมหล่อเหลาและคลี่ยิ้มออกมา


“จอมมีฝีมือเกินวัย ทำจนผมเผลอตัวส่งเสียงดังตลอด ไม่รำคาญใช่ไหม”


จอมภพส่ายหน้า นั่นคือเรื่องที่น่ายินดีต่างหาก


“ผมต้องดีใจสิครับที่ทำให้คุณเปามีความสุข ยิ่งเสียงคุณเปาดังมากเท่าไหร่แปลว่าผมทำงานคุ้มค่าจ้าง”


แววขมขื่นแวบหนึ่งฉายออกมาจนปาณัทที่ผ่านชีวิตมามากกว่ามองเห็นได้ เขาเป็นคนละเอียดอ่อนพอที่จะไม่ทอดทิ้งความรู้สึกนั้น สิ่งที่จอมภพทำอยู่อาจไม่ใช่เรื่องที่เจ้าตัวยินดีนัก ปาณัทวางมือลงบนหลังมือของจอมภพราวกับกำลังปลอบประโลมไม่ให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิดหวังในตัวเองไปมากกว่านี้


“อย่าคิดแบบนั้นสิ คิดเสียว่าจอมมาช่วยให้คนแก่คนหนึ่งมีความสุข ได้บุญเยอะนะ”


น้ำเสียงนุ่มนวลของปาณัทเหมือนน้ำเย็นชโลมจิตใจแห้งแล้งของจอมภพ ความคิดรังเกียจตัวเองบรรเทาลงด้วยความอบอุ่นของอุ้งมือที่บีบกระชับหลังมือของเขา ไม่เคยมีใครใช้คำพูดเช่นนี้ ที่ผ่านมามีแต่จะเร่งให้จอมภพทำงานให้คุ้มค่าจ้าง รอยยิ้มจึงปรากฏบนใบหน้าคมอย่างไม่ต้องฝืนใจ


“คุณเปายังไม่แก่สักหน่อย รูปร่างหน้าตาดีมากจนผมเสียอีกที่รู้สึกไม่คู่ควร”


“ปากหวานอีกแล้ว”


ปาณัทหัวเราะเบาๆ ดวงตายิ่งเป็นประกายน่ามอง


“อยากลองชิมจังว่าจะหวานจริงหรือเปล่า”


เขาแหงนหน้าขึ้นและพริ้มตาลง ช่างเป็นการกระทำที่ยั่วยวนเหลือเกินในความคิดของจอมภพ ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประกบปากลงไปกับริมฝีปากแดงเรื่อตามธรรมชาติของปาณัทและบดลงไปเบาๆก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนแตะและผลักให้สบฟันนั้นเปิดออก จากนั้นเขาก็สอดลิ้นเข้าไปค้นหาความท้าทายที่รออยู่


ปาณัทใจสั่น ใช่ว่าไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้ แต่จอมภพที่กำลังจูบเขาอย่างหนักหน่วงมีลีลาไม่เหมือนใครทั้งนั้น เด็กหนุ่มที่เพิ่งผ่านพ้นวัยบรรลุนิติภาวะกำลังหลอกล่อให้เขางวยงง ผ่อนหนักผ่อนเบาราวกับทั้งคู่ลีลาศกันอยู่บนปุยเมฆ มือร้อนของจอมภพกระตุกสายเสื้อคลุมของเขาออกและวางมือแนบไปกับเนื้อหนัง เขาลูบไล้ผิวเย็นที่เริ่มร้อนระอุเพราะไฟปรารถนาเริ่มลุกโชน


จอมภพโน้มร่างให้ปาณัทเอนกายลงไปบนที่นอนหนานุ่มรับน้ำหนัก เขาดึงเสื้อคลุมตัวหลวมให้เลื่อนหลุดจนเหลือเพียงกายขาว ส่วนผ้าเช็ดตัวที่พันท่อนล่างของตนนั้นหลุดไปนานแล้ว เขาดึงแว่นตากรอบใสออกจากใบหน้านั้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน


“ผมอยากสบตากับคุณเปาชัดๆครับ”


ไม่รู้ว่าปาณัทสายตาสั้นหรือยาวแต่ตอนนี้จอมภพอยู่ใกล้พอที่ทั้งคู่จะสบตากันได้ ทั้งที่เป็นวันแรกที่รู้จักแต่ความต้องการต่ออีกฝ่ายช่างรุนแรงนัก จอมภพโน้มกายลงจูบที่เปลือกตาทั้งสองก่อนจะไล่ลงมาตามจมูกโด่งและหยุดคลอเคลียที่ปากนุ่มอีกครั้ง พักใหญ่กว่าจะยอมผละออกและเลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอ


“อื้อ”


ปาณัทผวาเมื่อถูกขบเม้มเบาๆ จอมภพพรมจูบมาถึงยอดอกที่ชมพูบนกายขาว เขาแตะจมูกลงไปทักทายตามด้วยปลายลิ้นตวัดรัว ปาณัทถึงกับเป่าปากเมื่อถูกโหมไฟพิศวาสให้แรงขึ้น


“ตัวคุณเปาหอมมากครับ”


เขาพึมพำเมื่อดอมดมเนื้อกายสะอาดสะอ้าน กลิ่นสบู่อาบน้ำฝังลึกเชิญชวนให้สัมผัสไปทุกสัดส่วน มือร้อนวางป่ายไปบนต้นขาเนียนแล้วบีบเค้นกล้ามเนื้อกระตุ้นให้ยิ่งเตลิด จอมภพเองก็ยังไม่สามารถยั้งใจไว้ได้ เขารีบคว้าถุงยางอนามัยที่เหลือมาสวมเข้ากับความแข็งแกร่งกลางกาย เขาลูบไล้เจลลื่นรอบทางสวรรค์


“พร้อมใช่ไหมครับ”


จอมภพถามเสียงกระเส่า เขาห้ามอารมณ์ตนเองไม่ได้จริงๆ ปาณัทกลืนน้ำลายอึกใหญ่สองแขนคล้องไปรอบลำคอของจอมภพและตอบเสียงสั่นไม่แพ้กัน


“พร้อมนานแล้วจอม”


เมื่อได้ยินคำตอบจอมภพก็โน้มลงไปบดจูบอีกครั้ง คราวนี้เขาตวัดลิ้นพลิกซ้ายขวาระวิง  ร่างสูงแน่นกล้ามเบียดกายลงไปจนปาณัทต้องยกขาตั้งฉากเปิดทางเมื่อจอมภพสอดกายเข้าไปในช่องทางแสนหวานสำหรับเขา แม้จะเพิ่งผ่านศึกมาไม่นานนี้แต่ปากทางก็ยังคับแน่นบีบรัดจนจอมภพถึงกับครางลึก


“ร่างของคุณเปาวิเศษเหลือเกิน”


ไม่ได้กล่าวเยินยอเกินจริง จอมภพรู้สึกเช่นนั้นทั้งความหอมกรุ่นและรสหวานยามได้ลิ้มรส เมื่อเขาดันกายเข้าไปจนหมดปาณัทก็ถึงกับเปล่งเสียงยาวเสนาะหู


“ขอโทษเถอะจอม ผมกลั้นไม่อยู่จริงๆ”


ปาณัทหน้าแดงหูแดง แดงลามไปถึงลำคอ และถ้าจอมภพจะก้มมองสักนิดก็จะเห็นความจริงว่ามันแดงด้วยเลือดอุ่นไปทั้งตัว ชายหนุ่มอดยิ้มอย่างเอ็นดูคนสูงวัยกว่าไม่ได้ เขาใช้ท่อนแขนเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้ปาณัทอย่างอ่อนโยน


“ร้องออกมาเถอะครับ เสียงของคุณเปามีค่าสำหรับผม”


จอมภพจับท่อนขาปาณัทให้พาดอยู่บนไหล่กว้างของเขา เอวแกร่งเริ่มเคลื่อนที่ช้าๆเพื่อเร่งไฟให้โหมหนัก จนท่อนขาของปาณัทสั่นระริกจอมภพจึงเบาแรงให้ได้พักและพลิกกายให้คนใต้ล่างนอนคว่ำ เขาปรนจูบตั้งแต่ลาดไหล่ลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง แขนล่ำช้อนใต้เอวแล้วดึงสะโพกหนั่นแน่นให้ยกสูง


“ขึ้นสวรรค์กันนะครับคุณเปา”


ปาณัทที่แนบหน้าอยู่กับหมอนเอียงมาพยักหน้ารับ ท่วงท่านี้อาวุธของจอมภพยิ่งลึกล้ำกระแทกกระทั้น ร่างของปาณัทสะเทือนไปทั้งตัวเมื่อจอมภพโหมแรงเข้าใส่


“จอม โอ จอม ดีมาก ผมเสียวสุดๆเลย”


มือเรียวจิกหมอนแน่น สะโพกสั่นสะเทือนถึงใจ ปาณัทโยกเอวตอบโต้เรียกเสียงจากลำคอลึกได้ไม่แพ้กัน เขาคว้าจุดอ่อนไหวตนเองแล้วรูดรั้งเมื่อรู้ว่าเส้นชัยอยู่ตรงหน้า


“อ๊า จอม อีกนิด อีกนิด...”


กลั้นใจไม่ถึงวินาทีน้ำก็พุ่งรดมือตนเอง ปาณัทหอบหนักอยู่กับหมอนในขณะที่จอมภพกัดฟันกับความต้องการปลดปล่อยที่ถาโถมเข้ามา กับปาณัทเขาห้ามใจตนเองไม่ได้เหมือนเช่นลูกค้าคนอื่น เขากระทำต่อปาณัทราวกับเป็นคู่รักที่ปรารถนาจะมอบความสุขซึ่งกันและกัน


“โอ แน่นมาก”


ร่างกายที่เพิ่งผ่านความสุขสมเร่งเร้าเขา จอมภพเร่งเอวถี่ยิบ ความร้อนระอุคับแน่นทำให้เขาปลดปล่อยออกมาอีกครั้งจนเต็มปลายถุง เขาดึงเอวออกมาแล้วถอดการป้องกันทิ้งก่อนจะทิ้งกายลงไปซบร่างที่ยังหอบหนักและกอดไว้แน่น จอมภพจูบที่ไหล่เนียนเมื่อปาณัทหลับไปในอ้อมกอดของเขา


จนเกือบรุ่งสางทั้งคู่จึงได้สะดุ้งตื่นเพราะเสียงปลุกจากโทรศัพท์ ปาณัทลืมตาอย่างงัวเงียเพราะความเหนื่อยอ่อน แต่เมื่อสติกลับคืนมาแล้วเขาก็อมยิ้มเมื่อเห็นว่าตนเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของจอมภพ ชายหนุ่มตื่นแล้วแต่ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด ดวงตาคมที่จ้องมองทำให้ปาณัทหน้าร้อน เขาคว้าแว่นสายตามาใส่บนหน้าและหันไปเอ่ยเสียงนุ่ม


“ปล่อยผมไปอาบน้ำแปรงฟันนะครับจอม เช้าแล้ว”


จอมภพพยักหน้าก่อนจะยกแขนออกจากร่างอุ่นอย่างเสียดาย เขาได้แต่จ้องมองประตูห้องอย่างเฝ้ารอว่าปาณัทจะเปิดประตูมาเมื่อไร่ ในเสี้ยวหนึ่งของความคิดจอมภพสงสัยว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกกับปาณัทแตกต่างไปจากลูกค้าคนอื่น ทั้งที่เป็นเรื่องไม่เหมาะไม่ควร


“จอมไปอาบน้ำได้แล้ว”


เจ้าของห้องกล่าวเช่นนั้นเมื่อกลับเข้ามา จอมจึงคว้าผ้าเช็ดตัวและชุดนักศึกษาชุดเดิมไปอาบน้ำ เมื่อเขากลับออกมาจากห้องน้ำก็เห็นปาณัทในเสื้อผ้าชุดใหม่นั่งรออยูที่เก้าอี้รับแขก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนทำให้เขาเหมือนหนุ่มรุ่นพี่จอมภพสักปีสองปีไม่ใช่อายุสามสิบตามความเป็นจริง


“จอมทำให้ผมมีความสุขมาก”


ธนบัตรปึกหนึ่งถูกยื่นมาให้เขา คำนวณคร่าวๆน่าจะเยอะกว่าค่าจ้างที่เหลืออยู่ ตอนนั้นเองที่จอมภพกลับคืนสู่ความเป็นจริง ที่แท้เขาคือผู้ชายขายศักดิ์ศรีแลกกับเงิน


“ไม่เอา อย่าทำหน้าแบบนั้น ถือว่าผมให้เพื่อขอบคุณที่จอมมอบความสุขให้ผม”


ราวกับเดาความคิดของเด็กหนุ่มได้ปาณัทรีบเอ่ยเสียงนุ่มและดึงมือของจอมภพและวางเงินลงไป


“รับไปนะจอม”


“มันมากไปครับคุณเปา”


“ไม่มากหรอก ผมไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อน รับไปเถอะน่าอย่าดื้อ”


จอมภพถอนหายใจ เขาคว้ากระเป๋าเป้ของต้นและดึงกระเป๋าเงินเพื่อเก็บค่าจ้าง ชายหนุ่มสบตากับปาณัทด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาไม่อยากยอมรับว่าเซ็กส์แค่คืนเดียวทำให้เขาผูกพันกับปาณัทเสียแล้ว จอมภพรีบสลัดความคิดเหล่านั้นทันที


“ผมต้องกลับแล้ว”


ปาณัทเองก็ใจหายไม่แพ้กัน แต่วันไนท์แสตนด์ย่อมไม่รั้งอีกฝ่ายไว้ เขาฝืนยิ้มให้จอมภพหัวใจเหี่ยวแห้งทันที


“กลับเองได้ไหม ให้ผมไปส่งดีหรือเปล่า”


“ไม่เป็นไรครับคุณเปา ผมกลับเองได้”


ชายหนุ่มสบตาแทนคำอำลาก่อนจะตัดใจก้าวเดินไปที่ประตูและเปิดออกไป เมื่อประตูปิดตามหลังปาณัทก็หมดรอยยิ้ม เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดถึงอยากจะรั้งจอมภพไว้


สายตาหรุบลงไปที่พื้นห้อง จอมภพขมวดคิ้วเมื่อสมุดสีน้ำเงินเล่มเล็กตกอยู่ เขาคว้ามันขึ้นมา มันเป็นสมุดทะเบียนบ้านที่น่าจะหล่นจากกระเป๋าเป้ของจอมภพ ปาณัทห้ามความอยากรู้ไม่ได้ เขาเปิดมันออกดูหน้าที่มีชื่อของชายหนุ่ม ทันใดนั้นดวงตาเรียวหลังแว่นใสก็เบิกกว้าง


จอมภพ สถิตกุล


นามสกุลคุ้นเหลือเกิน เขาเหลือบมองชื่อบิดาของชายหนุ่ม และแล้วหัวใจของปาณัทก็ยิ่งเต้นระส่ำ


นาย ภวัต สถิตกุล คือบิดาของจอมภพ


ปาณัททรุดนั่งอย่างหมดแรง มือของเขาสั่นจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่เมื่อคว้าโทรศัพท์ส่งข้อความหาจอมภพในช่องทางเดิม

“จอม ทำสมุดทะเบียนบ้านตกไว้ในห้องผม”


รอพักหนึ่งก็มีข้อความตอบกลับ

“ผมคงรีบร้อนไป ตอนนี้ผมอยู่ข้างล่างคอนโดเดี๋ยวผมกลับขึ้นไป”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวผมลงไปให้เอง”


ปาณัทคว้ากุญแจรถยนต์และกระเป๋าเอกสารติดมือไปด้วย เขาลงไปชั้นล่างและยื่นสมุดทะเบียนบ้านให้จอมภพและฝืนยิ้มไม่ให้ผิดสังเกต จอมภพรับไปและไม่ได้กล่าวอะไรนอกจากขอบคุณก่อนจะหันหลังจากไป ปาณัทไม่ได้ห้ามปรามจนจอมทัพคล้อยหลังเขาจึงรีบเดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ในลานจอดและเปิดหน้าจอโทรศัพท์ที่แอบถ่ายรูปที่อยู่ของจอมภพไว้ เขาเปิดเส้นทางไปยังที่อยู่นั้นและขับรถออกไปทันที






จอมภพก้าวเข้าไปในบ้านสองชั้นเก่าๆหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่บ้านจัดสรรที่แออัดด้วยผู้คน เมื่อก้าวเข้าไปเขาก็ต้องส่ายหัวกับกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ชายหนุ่มยืนมองสภาพของชายคนหนึ่งที่นอนกองอยู่กับพื้นอย่างระอา


“กินเหล้าอีกแล้ว เมื่อไหร่จะเลิกได้นะพ่อ”


ชายวัยสี่สิบกว่าปีกลับดูชรากว่าวัย ขวดเหล้าที่วางอยู่ข้างกายคือสิ่งคุ้นเคยของจอมภพมาหลายปี เขาหิ้วปีกบิดาให้ขึ้นมานอนแผ่อยู่บนเตียงเล็กก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าและลำตัวจนพ่อของเขาลืมตาตื่น


“กลับมาแล้วเหรอไอ้จอม ไปไหนมาทั้งคืนวะ เถลไถลใหญ่แล้วไอ้ลูกคนนี้”


น้ำเสียงยังอ้อแอ้ลิ้นไก่พันกันอย่างไม่ค่อยจะสร่างดีนัก จอมภพถอนหายใจกับสภาพคนตรงหน้า เขาล้วงสมุดทะเบียนบ้านออกมาชูให้บิดาเห็น


“ผมไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว ทำงานเพื่อหาเงินมาโปะหนี้และเอาทะเบียนบ้านคืนมาได้ก่อนที่บ้านของเราจะถูกยึดเพราะพ่อไปกู้เงินนอกระบบนี่ไง”


จะเรียกพ่อของเขาว่าไอ้ขี้เมาก็ได้ เมื่อก่อนบิดาไม่ได้เป็นอย่างนี้ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นตั้งแต่แม่ของจอมภพหนีไปกับผู้ชายคนอื่นโดยเหตุผลที่ว่าพ่อของเขาปรนเปรอความสุขให้แม่ได้ไม่มากพอ แม่ของเขาต้องการเงินมากกว่านี้ พ่อที่ยอมทำแม้กระทั่งลาออกจากการเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเพื่อมาทำงานบริษัทที่ให้รายได้ดีกว่าก็ยังไม่พอกับความต้องการของแม่


แม่หนีไปเมื่อหลายปีก่อนพร้อมกับทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ พ่อเสียใจมากจนต้องพึ่งเหล้าหนีความจริง ในที่สุดก็ถูกบังคับให้ลาออกจากงานที่ทำและเริ่มชักหน้าไม่ถึงหลัง ตอนนั้นเองที่เด็กมัธยมอย่างจอมภพต้องเริ่มหางานพิเศษทำ ซ้ำร้ายสองสามปีที่ผ่านมาร่างกายของพ่อเริ่มแย่ลงเพราะพิษสุราจนเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ทั้งหมดจอมภพโทษไปที่คำว่าความรักที่พ่อมีต่อแม่


และนั่นเองที่ทำให้เขาไม่เข้าใจว่าอานุภาพของความรักจะทำให้คนเราเสียใจถึงขนาดนี้เชียวหรือ จอมภพตั้งใจว่าเขาจะไม่รักใคร หากยามสูญเสียจะทำให้คนเราตกต่ำถึงเพียงนี้ก็อย่ามีความรักเสียดีกว่า


เขาลุกไปหุงข้าวและทำกับข้าวตามมีตามเกิดมาวางไว้บนโต๊ะเล็กใกล้กับที่บิดานอนอยู่


“พ่อ เดี๋ยวสร่างเมาแล้วก็ลุกมากินข้าวนะ ผมต้องไปเรียนแล้ว”


อดเป็นห่วงบิดาไม่ได้ แต่มือที่ยกขึ้นโบกไล่เบาๆทำให้จอมภพตัดใจคว้ากระเป๋าเดินออกจากบ้านไปยังมหาวิทยาลัย บิดาของเขาได้แต่มองตามแผ่นหลังของลูกชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่แล้วดวงตาสีเหลืองเพราะพิษของตับแข็งก็ต้องเพ่งไปยังรั้วบ้านเมื่อเห็นใครคนหนึ่งหยุดยืนนิ่ง ใครคนนั้นผลักรั้วที่ปิดไม่สนิทเดินเข้ามา


ต่างคนต่างจ้องกันอย่างตกตะลึงกว่าจะรู้สึกตัว บิดาของจอมทัพเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา


“ปาณัท”


ร่างสูงโปร่งนิ่งงัน ริมฝีปากของปาณัทสั่นระริกเมื่อจำได้แล้วว่าร่างทรุดโทรมตรงหน้าคือใคร


“อาจารย์ภวัต”


ใครเล่าจะลืมรักครั้งแรกของตนได้ลง


TBC

อ่านแล้วชอบหรือเปล่า เมนต์บอกกันบ้างนะจ๊ะ

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวด้วยจ้า

ความคิดเห็น