ถ้าใจจะหื่น กี่หมื่นคำโปรย ก็...โอ้ย... ไม่จำเป็น!!

#8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (100%) [เกือบจะ18+] (รีไรท์)

ชื่อตอน : #8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (100%) [เกือบจะ18+] (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 256.7k

ความคิดเห็น : 351

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
#8 : คิงส์พอสซิเบิ้ล (100%) [เกือบจะ18+] (รีไรท์)
แบบอักษร

 

เมืองคิโนซากิออนเซ็นในยามค่ำคล่ำคลาไปด้วยผู้คน โชคดีที่ระหว่างเดินทางสองหนุ่มสาวไม่เจอคนไทยเลยแม้แต่คนเดียว อาจเพราะจับรถไฟมาจากเส้นทตโตริไม่ใช่โอซาก้า คนที่มาตามรูทยอดนิยมของชาวไทยก็เลยอดยลการเดทของพระนางสุดฮอต

แต่ในตัวเมืองนั้นเสี่ยงมากที่จะเจอนักท่องเที่ยวจากชาติเดียวกัน ดังนั้นแทนที่หลังนั่งรถไฟมาหนึ่งชั่วโมงแล้วจะเดินเอ้อระเหยชมวิวต่อ คีตศิลป์เลยต้องรีบพาฟองสมุทรเช็คอินเข้าเรียวกังแทน

ตอนโทรไปบอกสองผู้จัดการว่าจะค้างคืน อลิยากับเจสสิก้าแทบจะโห่ด้วยความยินดีที่ได้ตะลุยราตรีต่อ ทว่าหลังจากคืนสติ ผู้จัดการของนางเอกสาวก็รีบย้ำว่าพรุ่งนี้น้องต้องกลับมาถึงโอซาก้าก่อนค่ำ เพราะตารางงานของฟองสมุทรในวันมะรืนไม่สามารถเลื่อนได้

ฟังแล้วรู้สึกหมดมู้ดโรแมนติกไปนิดนึง

จนกระทั่งเห็นห้องที่คีตศิลป์จองไว้...

เรียวกังระดับสมบัติทางวัฒนธรรมมีห้องพักสไตล์ญี่ปุ่นกับอ่างแช่น้ำร้อนกลางแจ้งอย่างเป็นส่วนตัว ห้องที่ชายหนุ่มเลือกคือห้องสวีทซึ่งสิริรวมราคาคืนนึงเกินครึ่งแสน ตั้งแยกจากอาคารอื่น ภายในมีทั้งห้องนั่งเล่น ส่วนนั่งชมวิวริมระเบียง และห้องนอนสองห้องซึ่งพอจะทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง เพราะเอาเข้าจริงฟองสมุทรก็ตุ้มๆ ต่อมๆ ในใจอยู่เหมือนกันที่จะต้องพักค้างคืนกับเขา

ถ้าเธอไม่พร้อม... เขาจะยอมหยุดไหมนะ

แบบว่าแยกห้องกันนอนอะไรทำนองนี้

“อ่านอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

เสียงทุ้มหวานซึ่งดังข้างหูทำให้คนที่เอกขเนกอยู่ตรงเก้าอี้ริมระเบียงสะดุ้งเฮือก ฟองสมุทรลนลานปิดหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้คนที่ยืนค้ำอยู่เหนือหัว

“ข้าวมาแล้วเหรอคิงส์”

“ยัง อีกสิบนาทีจะเริ่มเสิร์ฟ แต่เขาบอกให้เราไปนั่งรอในห้องนั่งเล่นได้เลย”

ในระหว่างนั่งรถไฟมา จากที่คุยกับศีตศิลป์ได้ไม่กี่นาที กลายเป็นว่าฟองสมุทรหลับมาตลอดทางเพราะความอ่อนเพลียจากการถ่ายละครติดกันหลายวัน กอปรกับความโล่งอกโล่งใจที่น้ำหนักบนบ่าได้ถูกปลดเปลื้องลง เธอซบไหล่เขาจนกระทั่งถึงสถานีปลายทาง สะลึมสะลือให้เขาจูงมือชมวิวมาถึงเรียวกัง จากนั้นก็วุ่นวายไม่หยุดจนเพิ่งได้นั่งจับโทรศัพท์

“พนักงานบอกด้วยว่าชุดของเราจะซักรีดเสร็จพรุ่งนี้สายๆ เพราะฉะนั้นคืนนี้คงต้องใส่ยูกาตะนอนไปก่อน... เธอมีปัญหาอะไรกับพวกอุปกรณ์อาบน้ำไหม ถ้ามีฉันจะได้บอกเขาให้จัดการให้”

คนที่ตะลุยสำรวจห้องพัก แถมยังผลัดเสื้อผ้าเป็นชุดดั้งเดิมสไตล์ญี่ปุ่นเรียบร้อยส่ายหน้าหวือ

“ครบพร้อมทุกอย่างเลยคิงส์ แชมพูที่เขาเตรียมไว้ให้หอมอลังการมาก”

“แล้วพวกครีม...”

“ไม่ทาคืนเดียวไม่ตายหรอก”

เขาใส่ใจเธอมากกว่าเธอใส่ใจตัวเองอีก หลังมาถึงที่พักก็ปล่อยให้เธอพักผ่อนเงียบๆ โดยเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์กับคุณยายอยู่ด้านนอกแทน นี่ก็เป็นหนึ่งในกิจวัฒประจำวันของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะทราบ หญิงสาวแตะมือเขาเพื่อประคองตัวลุกขึ้น แล้วก็พากันไปนั่งรออาหารค่ำในห้องนั่งเล่น

เพียงไม่นานพนักงานหลายคนก็ลำเลียงอาหารชุดไคเซกิขนาดใหญ่มาวางเรียงบนโต๊ะ หลังจัดแจงเสร็จเรียบร้อย หญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมในครั้งนี้หันไปพูดภาษาอังกฤษสำเนียงฟังยากกับคีตศิลป์

แต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เจอสำเนียงอินเดียมาแล้ว เขาเลยหันมาแปลให้หญิงสาวที่นั่งเอียงคอฟัง

“คุณป้าเขาบอกว่าปลาไทสองตัวนี้พ่อครัวจะจัดให้เป็นพิเศษสำหรับคู่รักที่มาฮันนีมูน”

“ยังไม่แต่งงานสักหน่อย” เธอค้านเขา

“ฉันบอกเขาไปเองแหละว่าเรามาเที่ยวกันหลังแต่ง ไม่งั้นเขาไม่ปล่อยห้องนี้ให้หรอก จองกะทันหันซะขนาดนั้น”

คนขี้ตู่ว่าหน้าตาเฉย แล้วหันไปแจกยิ้มกระชากใจหญิงแก่แม่ม่ายแต่ละคนที่นั่งอยู่จนออกอาการเขิน ก็เขาเล่นหล่อออร่าเกินมาตราฐานมนุษย์ทั่วไปโข ซ้ำยังอยู่ในชุดสไตล์ญี่ปุ่นน่าขย้ำ หลังจากร่ำลาและบอกด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้มว่าให้เรียกได้ทันทีถ้าต้องการเก็บจานชาม พวกหล่อนก็ถอยออกห้องด้วยมารยาทงามเกินเหตุ

พอเขาหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง คนที่แอบหมั่นไส้ก็ยู่จมูกใส่

“เสน่ห์แรงนะคะ”

เขาไหวไหล่ด้วยท่วงท่ามั่นใจในตัวเองอย่างเหลือล้น แล้วว่าก่อนจะคีบปลาดิบเข้าปากเป็นอันดับแรก

“คืนนี้จะแรงกว่านี้อีก... กินเยอะๆ นะเธอ”

คนฟังหน้าร้อนผ่าวกับประโยคชวนคิดลึก รีบหลบตาก่อนคีบอาหารขึ้นมากินบ้าง

คิดถูกหรือคิดผิดไม่รู้ที่ยอมมากับเขา

แต่... โอ้ย มาถึงขั้นนี้ไม่ต้องคิดอะไรแล้วไหม!

.

.

.

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นห้องก็ถูกเคลียร์จนสะอาดเอี่ยม เตรียมกางฟูกบนเสื่อทาทามิให้พร้อม ระหว่างรอฟองสมุทรผู้อิ่มตื้อก็กลับไปนั่งตรงระเบียงริมสวน ห้อยขารับลมเย็นพลางสูดกลิ่นไม้ซึ่งกรุ่นหอมในอากาศ... คิดถูกแล้วที่ไม่ไปเดินเล่นในเมือง เพราะเธอเหนื่อยกับงานมาทั้งสัปดาห์

แล้วก็ชอบอะไรเงียบๆ แบบนี้

“ใครจะแช่น้ำก่อน”

กับผู้ชายคนนี้ด้วย

คีตศิลป์เดินมานั่งข้างกัน ห้อยขาลงแล้วก็จับมือขวาเธอไปประสานไว้ ตอนแรกหญิงสาวคิดจะชักหนี แต่แล้วก็เปลี่ยนใจปล่อยให้เขาทำตามต้องการ

“คิงส์แช่ก่อนไหม เรายังอิ่มๆ อยู่เลย”

มือหนาบีบเบาๆ เป็นจังหวะอย่างครุ่นคิด ฟองสมุทรละสายตาจากสวนอันเงียบสงบมามองเขาแทน เธอเอียงคอขณะจ้องเสี้ยวหน้าคร้ามคมใต้ไฟสีนวล เขาดูแปลกตา... แล้วก็เซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูกเวลาจ้องเธอกลับแบบที่กำลังทำ

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจแล้วสารภาพด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

“ฉันอยากแช่กับเธอ”

“แต่เราว่าแยกกันน่าจะดีกว่า”

“แต่ฉันอยากแช่น้ำกับเธอมากๆ” เขาย้ำ 

หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นทั้งที่มุมปากคลายเป็นรอยยิ้มซุกซน

“มากแค่ไหน”

“ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”

มือที่กุมกันอยู่เปลี่ยนเป็นเลื่อนโอบเอวบางให้เข้ามาแนบชิด หญิงสาวขืนตัวไว้เล็กน้อย เพราะนอกจากยูกาตะกับชุดชั้นในที่สวมอยู่เธอก็ไม่มีอะไรที่จะใช้เป็นเกราะป้องกันได้อีก มือเรียวบางยกขึ้นยันก่อนทรวงอกจะเสียงสีกับแผงกล้ามแน่นหนัน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่นำพากับการเล่นตัว เพราะใบหน้าหล่อแบบหวานๆ โน้มเข้าหาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ออดอ้อนด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำลึกซึ้ง

“...ได้ไหมเธอ”

 

--------------------------------

 

[สภาพชิปเปอร์ที่ลุ้นมาตั้งแต่ต้นเรื่อง]

 

พายวนรอในบ่อน้ำพุร้อนนะคะ 55555

จากนี้ไปจะไม่ใช่รีไรท์แล้วค่ะ จะไม่เคยมีใครได้อ่านมาก่อน

พร้อมหม้ายยยยยยยยยย 🌚🌚🌚🌚

(โปรดกดหน้าดำ🌚ส่งเพื่อเผนกำลังใจให้อิชั้น)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว