ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

INTRO

INTRO

      เกล็ดน้ำแข็งร่วงโรยจากฟากฟ้าประเทศอังกฤษกลางนครลอนดอน ในเขตไวต์ชาเปล ปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนของไนบ์ ซูบีดาร์ เจ้าหน้าที่ภาคทัณฑ์ ที่พึ่งจะได้มีเวลากลับบ้าน หลังจากจมอยู่กับกองเอกสารสำนวนคดีตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา   

ท้องฟ้ายามราตรีแพรวพราวไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ ชายหนุ่มกระชับเสื้อโค้ทสีชาให้แนบลำตัว ปกป้องตนเองจากอากาศหนาวปลายเดือนธันวาคม  ต้นคริสต์มาสหลายต้น เริ่มถูกนำออกมาตกแต่งตามข้างทางของท้องถนนประดับด้วยหลอดไฟหลากสีและดวงดาวสีทองบนยอดสูง  ชายหนุ่มก้าวเท้าในรองเท้าบู๊ทมันเลื่อมสีดำสนิท เหยียบหิมะที่หนาเกือบถึงน่อง  เสียงโหวกเหวกโวยวายและกลุ่มประชาชนที่พากันยืนมุงซอกตึกที่ตรอกเบื้องหน้าเรียกความสนใจให้เขาต้องสาวเท้าเข้าไปดูเหตุการณ์

“อย่าเข้ามา! ไม่งั้นตัวประกันนี่ตาย!!” ชายในชุดเก่าๆ มีร่องรอยขาดวิ่นเล็กน้อย ล็อกคอเด็กสาวตัวเล็ก ถือมีดจ่อคอเด็กสาวที่น้ำตานองหน้าแหกปากร้องห่มร้องไห้หาบิดามารดา

ไนบ์เดินแหวกฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์มาจนถึงแถวหน้าสุด ฝูงประชามุงชายหลายคนไม่กล้าเดินเข้าไปช่วยเพราะอีกฝ่ายมีตัวประกัน  พวกเขาทำได้เพียงยืนทำหน้ายุ่งปนระแวง ขณะที่ไนบ์กำลังค่อยๆเอื้อมมือเพื่อควานหาปืนพกข้างหลังอย่างช้าๆ

“แก! เป็นตำรวจสินะ หึ!” โจรหนุ่มชี้มีดในมือมาทางเจ้าหน้าที่หนุ่มอย่างนึกเหยียดหยาม

“ทำอะไรไม่ได้ร็อก!!” เขาตะโกน

            เจ้าหน้าที่หนุ่มทำหน้านิ่ง ค่อยๆตั้งสมาธิและกำแฮนด์ของปืนอย่างระมัดระวัง ดึงมันออกจากซองเก็บอย่างเชื่องช้า  สร้างความกดดันให้กับผู้ร้ายตรงหน้าจนเขาเริ่มเอ่ยปากอย่างร้อนรน

“อย่าขยับ! แกคิดจะทำอะไร!!!” โจรหนุ่มจ่อมีดเข้าใกล้ลำคอเด็กสาวมากกว่าเดิมจนเลือดไหลซิบ ไนบ์จึงชะลอการเคลื่อนไหวลง

“ส่งเด็กมา”  เจ้าหน้าที่หนุ่มกดเสียงต่ำ

“ไม่!!”

“โยนมันออกมา ปืน!!ปืนของแก!! ไม่งั้น เด็กนี่ตาย!!” เขาแหกปาก”

ไนบ์เริ่มออกสีหน้ายุ่ง ประชาชนโดยรอบทำได้เพียงยืนจ้องรอดูสถานการ์ณน่าหวาดเสียว และหวังภาวนาให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี

            ความรู้สึกอุ่นๆ ปะทะเข้ากับมือขวาที่ไนบ์เอื้อมไปหยิบกระบอกปืนสั้นจากข้างหลัง มือหนาของบุคคลแปลกหน้ากำลัง กำรอบแฮนด์ปืนทับมือของเขา ก่อนที่ซักพัก ก้อนทรงกระบอกขนาดเล็กจะถูกโยนข้ามหัวของเจ้าหน้าที่หนุ่มไปยังตะเกียงไฟซึ่งอยู่เหนือหัวของโจรหนุ่มอย่างพอดิบพอดี

 เศษแก้วจากตะเกียงน้ำมันแตกกระจายสร้างช่องว่างชั่ววูบหนึ่งให้กับเจ้าหน้าที่หนุ่มวิ่งไปจัดการล็อกข้อมือและกระแทกสันกระบอกปืนเข้าที่ท้ายทอยเสียจนโจรหนุ่มสลบลงคาเท้า  ร่างของเด็กสาวถูกชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดโค้ทสีดำสนิทวิ่งไปรับตัวไว้ทันท่วงที

ไนบ์จัดการใส่กุญแจมือร่างสะบักสะบอมและพิงเขาไว้กับผนังตึก

ประชามุงที่อยู่ร่วมเหตุการ์ณ เมื่อทุกอย่างจบลง พวกเขาจึงทยอยแยกย้ายกันไป

บิดามารดาเจ้าของชีวิตน้อยๆวิ่งตรงดิ่งมากล่าวขอบคุณพวกเขา น้ำตาอาบหน้าและยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะรับร่างเล็กไปดูแล

ไนบ์โค้งให้อย่างสุภาพ ชายหนุ่มแปลกหน้าข้างๆเขายิ้มและโค้งให้กับครอบครัวเล็กๆตรงหน้าเช่นกัน

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือมากเลยนะครับ” ไนบ์เอ่ย

“ด้วยความยินดีครับ” ชายแปลกหน้าเดินเข้าไปหยิบขวดสีโปสเตอร์ที่ตกอยู่กลางเศษแก้วจากตะเกียงไฟ  เช็ดทำความสะอาดและเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ ก่อนที่จะยืนขึ้นและเดินตรงมาหาเขา

“คุณจะทำอย่างไรกับเขาต่อ?” ชายแปลกหน้าเอ่ยถาม

“ผมจะพาเขาไปที่สถานีใกล้ๆนี้เอง” ไนบ์เอ่ยพร้อมกับแบกร่างไร้สติพาดบ่า

“ขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ?” เจ้าหน้าที่หนุ่มเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้ แทนคำขอบคุณในความช่วยเหลือ

“...วอเตอร์ ซิกเคริทท์ ผมเป็นจิตรกรน่ะครับ” จิตรกรหนุ่มยิ้มพร้อมกับยื่นมือขวาออกมาตรงหน้า

“ไนบ์ ซูบีดาร์ครับ เป็นเจ้าหน้าที่ภาคทัณฑ์ ขอบคุณในความช่วยเหลืออีกครั้งนะครับ” ไนบ์เอ่ยอย่างสุภาพ  ยื่นมือไปแสดงความรู้จักและเขย่าสองสามที ก่อนที่จะขอตัวไปทำหน้าที่ของตนต่อ

‘เขาเป็นตำรวจ ไปรู้จักเข้าอย่างนี้ก็แย่สิ’ เสียงกระซิบไม่พอใจ ดังก้องหัวของจิตรกรหนุ่ม

‘แจ็ค..’

“หึ มีคนรู้จักเป็นตำรวจก็ไม่เสียหายอะไรหรอกครับ” ชายหนุ่มยกยิ้มกริ่ม

“แค่ไม่ให้เขารู้ก็พอ”

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น