สวัสดีค่ะ ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัครเล่น ใครที่หลงเข้ามาก็อย่าลืมคอมเม้นติเตือนให้นักเขียนคนนี้ได้พัฒนาฝีมือตัวเองด้วยนะค้าา ขอบคุณค่า

[EP.3] บุคคลปริศณา?!

ชื่อตอน : [EP.3] บุคคลปริศณา?!

คำค้น : ลาวา แฮปปี้

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2562 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[EP.3] บุคคลปริศณา?!
แบบอักษร

 

 

 

 

 

"นี่!? ไอ้ฟอล แกกล้าดียังงัย มากินเค้กฉันวะเนี่ย!"

 

"นี่ๆ แม่คุณจะหวงอะไรนักหนากะอีแค่เค้กเนี่ย ฉันเห็นวางอยู่ไม่มีเจ้าของ หิว เลยง้าบไปแค่นั้นเอง!"

 

เสียงทะเลาะกันที่โหวกเหวกโวยวายของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ซึ่งเป็นสาเหตุทำไห้แฮปปี้ที่กำลัง ตรวจเช็ครายงานที่จะส่งสิ้นเดือนนี้ เกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมา

 

"นี่นาย​!  ไม่ต้องมาแถเลยน้ะ!  จ่ายค่าเค้กมา!"

 

"โอ้ยเค้กก้อนละ25บาทเธอจะเหนี่ยวเพื่อ!?"

 

"ไอ้!.."

 

"หยุด!!!!"

 

(เงียบกริบ...)

 

เป็นอีกครั้งที่เพื่อนสาวและเพื่อนหนุ่มของแฮปปี้ทำเธอฟิวแตกจนได้ ไอ้2ตัวนี้มันไม่คิดจะญาติดีกันสักหน่อยเลยรึงัยนะ เห้อเห็นทีงานที่ค้างวันนี้คงทำไม่เสร็จแน่ คงจะต้องกลับบ้านแล้วล่ะ!

 

ใบหน้าขาวใสหันไปมองค้อนเพื่อนตัวดีทั้ง2ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหน่ายๆ

 

"พวกมึงจะทะเลาะกันอีกนานป้ะ ไม่มาทำช่วยแล้วยังสร้างความรำคาญไห้กูอีกนะมึง!" ร่างบางเอ่ยอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะได้คำทักท้วงของบันนี่ขึ้น

 

"ก็ไอ้ฟอล!!มันกินเค้กฉันง่ะ"

 

"อ้าวนี่ยัยกระต่าย แค่เค้กจะอะไรนักหนาวะยัยงกนี้!!"

 

"ก็นาย!..."

 

"พอ!!!!." แฮปปี้ลุกขึ้นแล้วหันมามองบันนี่กับฟอล

 

"เกลียดกันมากๆแบบนี้ ระวังเถ๊อะ จะได้เป็นผัวเมียกันจริงๆ ชิ!!" กล่าวจบก็เดินทิ้งบันนี่กับฟอลไป

 

และเมื่อได้ยินคำกล่าวแช่งของเพื่อนสาวที่เดินจากไปทั้ง2ก็หันมามองกันอย่างอัตโนมัติ

 

"เหอะ! ไครจะอยาก ได้ยัยนี่เป็นเมีย งกก็งก ไครได้เป็นเมียนะ อดอยากตายเลย!" ชายหนุ่มนามว่าฟอล อายุ23นักศึกษาเอ่ย คำพูดเหน็บแหนมที่มีความคม บาดไปถึงหัวใจของบันนี่

 

'เขาช่างไม่รู้อะไรเสียเลยว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อน'

 

"อึก! ชิ!?  แล้วไครอยากเป็นเมียนายล่ะ ไครเป็นเมียนายนะฉันว่าปวดประสาทตายชัว! ไอ้กะล่อนเอ้ย!!" ร่างเล็กเอ่ยสวนกลับก่อนจะหอบกะเป๋าหนังสือกับแว่นคู่ใจมาสวมใส่แล้ววิ่งหนีไป

 

"เห้ย! ยัยเฉิ่มกล้าด่าฉันกะล่อนหรอ! เดะพ่อก็จับมาตีก้นซะหรอก" ร่างสูงที่ยังไม่ทันจะเอาคืนยัยเพื่อนสุดแสนเฉิ่ม ก็เอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย!

 

ยัยนี่เดี๋ยวเถอะ  อย่าให้เขามีโอกาศนะจะเอาให้ตูดลายเลยคอยดู

 

12.00 เวลาเที่ยงตรงของประเทศไทย

 

ร่างบางทึ่พึ่งกลับมาถึงคอนโดได้เดินไปที่โซฟาก่อนจะนั่งลงอย่างเหนื่อยใจ นี่มันบ้าที่สุดเลย ไอ้พวกเพื่อนก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยซักนิด ส่วนคุณผัวน่ะเหรอ วันหยุดแบบนี้ก็เข้าบริษัทไปตรวจเชคงานแทนพ่อของตัวเอง สรุปเอาเป็นว่าวันนี้เธออยู่บ้านคนเดียว นั่งเหงาคนเดียว จนจะเฉาตายยุแล้วเนี่ย!! เห้ออ

ร่างบางนั่งคิดเพลินๆก่อนจะเห็นใบหน้าของฟอลกับบันลอยเข้ามาเธอทำหน้าอมยิ้มเล็กน้อย

'ไอ้2ตัวนั้นท่าลองมองกลับกันว่าพวกมันเป็นผัวเมียกันนะ คงจะหรรษาน่าดูเลยล่ะ เพื่อนบ้าอะไรก็ไม่รู้เธอคิดว่าเป็นคู่กัดกันซะมากกว่า'

ก๊อก~ ก๊อก~

เสียงเคาะประตูปลุกไห้ร่างบางที่คิดอะไรเพลินๆตื่นจากภวังค์ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

 

"คือผมเอาดอกไม้กับอาหารมาส่งน่ะครับ"

 

"หืม แต่ฉันไม่ได้สั่งนะคะ" เธอเอ่ยบอกไปอย่างงงๆ

 

"อ้อมีคุณผู้ชายมาสั่งให้น่ะครับ"

 

เอ๊ะ!  คนส่งดอกไม้กับอาหารเหรอ ร่างบางเอียงคอเกาหัวอย่าง งงงวยเธอไม่ได้สั่งอาหารหรือดอกไม้นิ่แล้วไครสั่งมาล่ะ? ก่อนจะคิดอะไรมากกว่านี้แฮปปี้ก็เซ็นรับของเหล่านั้นมาก้อนจะวางที่ห้องอย่างพินิดพิฉัย

 

'อืมม หรือว่าจะเป็นของลาวาน้ะ'

 

 

คิดอย่างนั้นก่อนจะอมยิ้มกับความน่ารัก ของเขา เขาคงจะกลัวเธอหิวก็เลยสั่งอาหารกับดอกไม้มาไห้ หึหึ เห็นวันๆเอาแต่ทำหน้าตายแบบนั้น ใจจริงโรแมนติกใช้ได้เลยนะเนี่ย

 

ร่างบางเดินไปที่ช่อดอกทิวลิปก่อนหาโน้ตที่เผื่อติดมาด้วย หาสักพักก็ยิ้มออกมาดีใจเมื่อพบสิ่งที่ตัวเองกำลังหา

 

'ผม คิดถึงคุณมากนะครับ อยากรู้ว่าคุณชอบสิ่งที่ผมทำไห้ไม'

 

เอ๊ะ ทำไมไช้แทนตัวเองว่าผมล่ะ ท่าเป็นลาวาต้องใช้แทนตัวเองว่า วา นิ่ ทำไมแปลกๆแฮะ แต่ช่างเถอะค่อยจัดรางวัลชุดไหญ่หลังจากกลับบ้าน แหม๋คนอะไรเลี่ยนชะมัด

 

ตกเย็น เวลา18.45

 

ร่างสูงที่เหนื่อยล้าจากการทำงานก้าวเข้ามาในห้อง กอดจะได้รับแรงกอดจากคนตัวเล็กที่แอบซุ่มมาข้างหลัง พร้อมกับกระโดดหอมแก้มเขาฟอดไหญ่!

 

พรึบ!

 

ฟอดดดด!!

 

"ง้า~ คิดถึงจังเลย~"

 

ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างร่าเริง ก่อนจะวิ่งไปหาคนตรงหน้าแล้วแย่งสูทที่อยู่ในมือไปเก็บไห้เอง

 

ร่างสูงอมยิ้มกับความน่ารักของเมียตัวน้อยก่อนสายตาจะไปสะดุดกลับช่อดอกไม้ทิวลิปอย่างแปลกใจ

 

'อะไร ไครเอามาไห้กัน'

 

ลาวามองไปที่คุณเมียจอมซนที่ตอนนี้ยิ้มหน้าบานมาหาเขา

 

แต่จะว่าไปวันนี้แฮปปี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษแฮะ

 

 

"ขอบคุณนร้าาา สำหรับดอกไม้กับอาหารเมื่อตอนเที่ยงน่ะ ไม่นึ๊กไม่นึกเลยว่า คุณผัวที่วันๆทำแต่หน้าตาเป็นตูดหมึกแบบนี้จะโรแมนติก 555" คนตัวเล็กเอ่ยอย่างชอบใจทำไห้ลาวายิ่ง งงเข้าไปไหญ่ ก่อนจะเอ่ยคัดค้านออกไป

 

"นี่ มันไม่ไช่ของวานะ แฮปปี้" แฮปปี้ถึงกับสตั้นแล้วมองลาวานิ่งก่อนจะมองดอกไม้สลับกับลาวาสองสามครั้ง

 

"อ้าว~  ละ แล้วของไครล่ะ" แฮปปี้เริ่มหน้าเสียเมื่อรู้ ว่าไม่ไช่ของชายตรงหน้า ท่าไม่ไช่ของลาวาแล้วมันของไครกันล่ะทีนี้ อาหารเธอก็กินไปแล้วด้วย นี่เธอจะตายไมเนี่ย!

 

(เผื่อมียาพิษ)

 

ลาวาคิ้วขมวดทันทีก่อนจะเดินไปมองช่อดอกไม้นิ่งๆ ก่อนจะเห็นโน้ตแล้วหยิบขึ้นมาอ่าน

 

ร่างบางที่เดาอารมณ์ไม่ถูกถึงกลับยืนตัวเกรงเพราะหน้าของลาวาตอนนี้นิ่งมากจริงๆ

 

ลาวาเมื่ออ่านข้อความในโน้ตก่อนจะหันไปมองแฮปปี้ด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะเอ่ยข้อความทึ่เป็นคำสั่งออกมา

 

"แฮปปี้..ต่อจากนี้ไปท่าวันไหนหยุด ห้ามอยู่ในห้องคนเดียว หรือห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาดเข้าใจไม"

 

แฮปปี้ถึงกับเลิ้กคิ้วก่อนจะพยักหน้าหงึกหงึกตามคำสั่ง เพราะดูเหมือนว่าร่างสูงจะจริงจังกว่าปกติ

 

ลาวาหันกลับไปมองช่อดอกไม้อีกครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่ามันเป็นไคร แต่ว่าดูจากข้อความมันน่าจะพยายามจีบเมียเขาอยู่ และดูท่าทางคงจะแอบชอบแฮปปี้มานานมากด้วย เพราะมันบอกคิดถึงยัยเมียของเขา แต่ถึงมันจะเข้าหาด้วยวิธีไหน ก็ไห้มันเข้ามาเจอเขาก่อนเถอะ เดะพ่อจะจัดไห้แบบสมเกียรติเลย และต่อจากนี้เขาคงต้องดูแลแฮปปี้เองแล้วล่ะ เห้อเสน่ห์แรงแบบนี้พ่อจับขังกรงดีไมน้ะ

 

ยัยแคระเอ้ย!

งื้ออออ ของไครน้อออ ทีนี้ไรท์ว่าจะมีตัวละครที่เป็นปริศณามาเพื่มเรื่อยๆน้ะคะ ส่วนไครที่อยากอ่านต่อ ช่วยอย่าเป็นนักอ่านเงาเลยนะ ไห้กำลังใจกันหน่อยนะคะๆ😂

​(ใครที่เข้ามาอ่านรบกวนเม้นให้กำลังใจด้วยน้า)

ความคิดเห็น