ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP25] ศัตรูที่เกลียดชัง

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP25] ศัตรูที่เกลียดชัง

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2561 04:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP25] ศัตรูที่เกลียดชัง
แบบอักษร

บทที่ ๒๕

ผลัวะ!

“กรี๊ดดดดดดด” 

“เป็นอะไรเอ็มมา? ตกใจหมดเลยกรี๊ดทำไม?” ดาหลาที่นั่งอ่านหนังสือแมกกาซีนอยู่ตรงโซฟารับแขกเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความตกใจนิดๆ ไม่ต่างจากธาวินที่นั่งเคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะทำงาน เมื่ออยู่ๆเอ็มมาก็ผลักประตูเข้ามาในห้องทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะ

“ฉันควรทำไงดีดาหลา? ตอบตกลงไปเลยไหม หรือเล่นตัวไปก่อสักพักค่อยตอบตกลงดี?” เอ็มมาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเพื่อนรักพร้อมกับเขย่าแขนบางเบาๆ แทนที่จะตอบคำถามของอีกคน แต่เธอกับรัวคำถามใส่ ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ได้แต่นั่งอ้ำอึ้ง

“เดี๋ยวๆ เป็นอะไร? ตอบตกลงอะไร บอกฉันมาก่อน” ดาหลาถาม

“จะเป็นอะไรล่ะ คงโดนไอ้เรียวขอเป็นแฟนมา

น่ะสิ” เป็นธาวินที่ตอบแทนน้องสาวตัวดี เอ็มมาเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาพี่ชาย 

“ใช่! แต่รู้ไหมคะว่าเขาพูดกับเอ็มมายังไง?...”

“ยังไง?” ดาหลาที่พึ่งหายจากอาการอึ้งเอ่ยถาม

“...ก็สามีเธอน่ะสิ บอกเขาให้จับฉันทำเมียได้เลยถ้าฉันเล่นตัวมากนักอ่ะ” หญิงสาวมองชายหนุ่มคนเดียวในห้องตาขวาง ส่วนธาวินก็ยักไหล่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไร

ครืด~ ครืด~ ครืด~ 

พลันไม่นานโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็แผดเสียงดังขึ้นแจ้งเตือนว่ามีสายโทรเข้า มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมาดูก่อนจะกดรับสาย 

“ว่าไง?” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามปลายสายเสียงเรียบ จากนั้นไม่กี่วินาทีต่อมาสีหน้าที่เคยยิ้มแย้มของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัด

“ใคร? ได้! เดี๋ยวฉันลงไปเดี๋ยวนี้” ว่าจบก็กดวางสายทันทีทันใดแล้วลุกขึ้นยืน ดาหลาและเอ็มมาที่นั่งฟังอยู่ด้วยกันก็รีบยืนขึ้นเช่นกัน

“เกิดอะไรขึ้นคะวิน” ดาหลาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“มีคนเอาใครก็ไม่รู้มาทิ้งไว้หน้าโรงแรม ไอ้กิตติบอกว่าสภาพดูไม่ได้เลย ผมเลยจะลงไปดูหน่อย” สองสาวยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกันด้วยความตกใจ ส่วนธาวินหลังจากตอบคำถามของเมียตัวน้อยไปแล้วก็ตั้งท่าจะออกจากห้องไป

“ฉันไปด้วยค่ะ!” ดาหลาโพล่งขึ้น

“เอ็มมาด้วย” ตามด้วยเอ็มมา ชายหนุ่มทำเพียงพยักหน้าอนุญาต จากนั้นทั้งสามคนก็พากันลงไปดูเหตุการณ์หน้าโรงแรม...

-หน้าโรงแรม-

“อยู่ไหนแล้ว” ธาวินเดินออกมาจากลิฟต์แล้วเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนรออยู่ทันที 

“ไอ้เรียวพาไปส่งโรงพยาบาลแล้วครับ” กิตติตอบ

“ใคร” มาเฟียหนุ่มถามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้บอดี้การ์ดหนุ่มได้แต่ยืนทำอึกอักไม่กล้าตอบออกไปว่าเป็นใครที่ถูกทำร้ายแล้วนำมาทิ้งเอาไว้

“คะ..คือ...” 

“ฉันถามว่าใคร!” ธาวินแผดเสียงดังลั่น จนลูกน้องที่อืนอยู่แถวนั้นพากันสะดุ้งตกใจกันเป็นแถว รวมถึงดาหลาและเอ็มมาด้วย

“คะ..คุณวดีครับ” กิตติตอบออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ส่วนผู้เป็นนายที่ได้ยินคำตอบจากเขาก็ถึงกับเงียบไป ธาวินไม่ได้ดูตกใจหรืออะไรเลยและแถมยังทำเฉยอีก

“นี้ครับนาย” กระดาษเล็กๆใบหนึ่งที่ถูกพับไว้ถูกยื่นไปตรงหน้า เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มมองกระดาษแผ่นนั้นในมือของลูกน้องคนสนิทพลางขมวดคิ้วยุ่ง

“อะไร?” 

“นายรับไปอ่านเองเถอะครับ” ธาวินชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจรับมันไปเปิดอ่าน ซึ่งในกระดาษแผ่นดังกล่าวถูกเขียนไว้ว่า...

‘นี้แค่น้ำจิ้ม เลิกยุ่งกับเรื่องนี้ซะ เพราะไม่งั้นรายต่อไปจะเป็นคนที่แกรักมากที่สุด และมันจะไม่ใช่แค่บาดแผลเล็กๆน้อยๆ’

“ไอ้ลูอิส!” เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มแผดเสียงดังลั่นด้วยสีหน้าเกรี้ยวกร้าว กระดาษแผ่นเล็กถูกขย้ำโดยมือหนาจนยับเยิน 

“จัดการอย่าให้แขกเหรื่อตื่นตกใจ” เสียงเข้มเอ่ยสั่งลูกน้อง

“เรียบร้อยแล้วครับนาย” กิตติ

“ดีมาก...เตรียมรถฉันจะไปโรงพยาบาล ส่วนนายพาดาหลากับเอ็มมากลับคฤหาสน์ เพิ่มการ์ดเฝ้าความปลอดภัยขึ้นเป็นสองเท่า” 

“ครับนาย” กิตติก้มหน้ารับคำผู้เป็นนายอย่างว่าง่ายก่อนจะเอี้ยวหน้าไปพยักหน้าให้ลูกน้องคนอื่นๆเป็นเชิงสั่งต่อ

“เดี๋ยวค่ะ ฉันไปด้วย” ดาหลาโพล่งขึ้น 

“ไม่ได้ คุณต้องกลับบ้าน เอ็มมาด้วย” ธาวินปฏิเสธเมียตัวน้อยทันควัน กดเสียงต่ำเป็นเชิงดุ 

“แต่ฉันจะไปด้วย ถ้าคุณไม่ให้ฉันไปด้วยเราได้เห็นดีกันแน่” หญิงสาวยังคงดื้อรั้นจะไปให้ได้ คนเป็นสามีถอดหายใจพรืดใหญ่ ถ้าเขาไม่ยอมคงได้เห็นดีกับเธอเป็นแน่แท้ 

“เฮ้ย~ จะไปก็ไป แต่!...เอ็มมาต้องกลับบ้าน” 

“อ้าว!” เอ็มมาตีสีหน้าบึ่งตึง แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ต้องกลับไปรอที่คฤหาสน์ตามคำสั่งของพี่ชาย ส่วนธาวินและดาหลาก็พากันไปดูวดีที่โรงพยาบาล เพราะยังไงซะผู้หญิงคนนั้นก็คือแม่ของมาเฟียหนุ่ม ถึงความรู้สึกจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นแล้วก็ตาม...

๐๐๐๐๐

พอไปถึงโรงพยาบาล ธาวินก็ได้พูดคุยกับคุณหมอที่รักษาวดีเรื่องอาการของเธอ หญิงวัยกลางคนปลอดภัยแล้ว โชคดีที่อวัยวะภายในไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร มีเพียงบาดแผลตามร่างกายจากการถูกทำร้าย ถึงกระนั้นก็ยังต้องนอนรอดูอาการอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสักพัก

หลังจากพูดคุยกับคุณหมอเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็พาเมียตัวน้อยกลับคฤหาสน์เลย โดยไม่คิดที่จะไปดูมารดาที่ห้องพักฟื้น แต่เขาก็ยังให้คนของเขาคอยเฝ้าดูแลความปลอดภัยให้อยู่หน้าห้อง

-ระหว่างทางกลับ คฤหาสน์ กาย-

ขบวนรถยุโรปสามคันขับเคลื่อนอยู่บนถนนใหญ่โล่งด้วยความเร็วตามมาตรา มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ กาย

“วิน?” ดาหลาเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เจ้าของชื่อหันหน้ามาเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม

“ลูอิส นี้ใครเหรอ” 

“คนที่ร่วมมือกับผู้ชายคนนั้นโกงบริษัทพ่อของคุณ...” ธาวินตอบคำถามของคนรักแล้วแสมองหน้าไปทางอื่น

“...มันเคยมีเรื่องกับผมมาก่อน ผมรู้จักมันดี มันไอ้หมาลอบกัด เก่งแต่ลอบกัด” ลูอิสคือศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เขาเกลียดชัง เขาและมันต่างเคยปะทะกันมาแล้วหลายครั้งหลายหน แต่มันก็ไม่เคยเอาชนะเขาได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ทั้งๆที่มันใช้วิธีลอบกัด...

ดาหลาพยักหน้ารับรู้ ในขณะที่ขบวนรถขับเคลื่อนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอยู่ๆก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น! 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด~!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับขบวนรถตู้ปริศนาสองคันและรถยุโรปปริศนาอีกหนึ่งคันแล่นเข้ามาปาดหน้าขบวนรถของธาวิน ชายหนุ่มชุดดำหลายสิบคนแห่กันลงมาจากรถตู้ทั้งสองคันจากนั้นก็ล้อมรอบรถยุโรปทั้งสามคันของอีกฝ่ายเอาไว้ 

ธาวินและลูกน้องดูไม่ตื่นตกใจเลยแม้แต่น้อยราวกับว่ารู้อยู่แล้วร่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่างจากหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ตอนนี้แววตาของเธอเปี่ยมล้นไปด้วยคำถาม

“เกิดอะไรขึ้นคะวิน?” ดาหลาเอ่ยถามสามีพร้อมกับกวาดตามองเหล่าชายฉกรรจ์ที่ยืนเรียงรายอยู่นอกรถ แล้วเห็นชายหนุ่มหน้าตาออกแนวฝรั่งก้าวออกมาจากรถยุโรปคันปริศนา 

“คิดเอาไว้ไม่มีผิด” ธาวินพึมพำพลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่เขาจะเปิดประตูลงจากรถไปเผชิญหน้ากับมัน ซึ่งมีดาหลาตามลงไปด้วย และลูกน้องคนสนิทอย่างเรียวและกิตติ ตามด้วยลูกน้องคนอื่นๆ

“ไงสหายรัก” ชายหนุ่มหน้าตาออกแนวฝรั่งคนดั่งกล่าวเอ่ยทักทาย 

“หึ! แกนี่มันเก่งแต่ลอบกัดจริงๆว่ะ” ธาวินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันอีกฝ่าย ในขณะที่ ‘ลูอิส’ กำหมัดแน่น แววตาคู่นั้นมองเขาอย่างดุดันก่อนที่ต่อมามันจะเบนสายตาไปหาใครอีกคนที่ยืนอยู่เคียงข้างธาวิน นั้นก็คือดาหลา แล้วยกยิ้มมุมปาก

“เมียแกสวยดีนะ แถมเอาลูกสาวของศัตรูมาทำเมียอีกต่างหาก” 

“อย่ายุ่งกับเธอ ถ้าแกไม่อยากตาย!” แทนที่ลูอิสจะหวาดกลัว เขากลับหัวเราะร่าให้กับท่าทางเกรี้ยวกราดของธาวิน ศัตรูที่เขาเกลียดชัง

“ฮ่าๆ มองไปรอบๆก่อนธาวิน แล้วมึงจะรู้ว่าใครกันแน่ที่จะตาย” 

“หึ! แกก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง แต่ฉันไม่เคยเห็นแกเอาชนะฉันได้สักครั้ง” 

“งั้นก็คอยดูแล้วกัน เพราะครั้งนี้กูไม่เอามึงไว้แน่! ธาวิน!” ลูอิสตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่ง แต่ต่างฝ่ายต่างไม่ใช้การปะทะใดๆ ก่อนที่มันจะเดินมาใกล้ๆดาหลาแล้วยื่นมือหนามาบีบปลายคางเบาๆ

“ไงคนสวย เธอควรทำความรู้จักกับฉันไว้นะ ถ้าผัวเธอตายจะได้มีคนคุ้มกระลาหัวไง” ดาหลาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ปัดมือหนาออกจากปลายคางอย่างรังเกียจนักหนา

“ไปทำความรู้จักกับยมบาลก่อนดีกว่าไหม ก่อนจะอยากทำความรู้จักกับฉัน” ลูอิสหัวเราะร่าให้กับคำท้าทายของหญิงสาว

“ฮ่าๆๆ แหม่เธอนี้ปากดีเหมือนผัวเธอเลยนะ แต่ไม่เป็นไร ครั้งนี้ฉันแค่แวะมาทักทายเฉยๆ เอาไว้ครั้งหน้าก็แล้วกัน...” ว่าจบก็หันไปหา

ธาวิน

“...ส่วนมึง เลิกยุ่งกับเรื่องนั้นซะ” กล่าวทิ้งท้ายเอาไว้เท่านั้นก่อนจะเดินกลับไปที่รถยุโรปคันหรูของตน ตามด้วยลูกน้องของมันที่พากันทยอยกลับขึ้นรถตู้ไป

ทางด้านธาวิน หลังจากพวกลูอิสไปกันหมดแล้ว ทั้งเขา ดาหลา และเหล่าลูกน้องก็พากันกลับขึ้นรถ แล้วกลับคฤหาสน์ไปเช่นกัน

...........................................................

ตอนหน้าดาหลามีเซอร์ไพรส์ให้คุณสามีและนักอ่านทุกคนด้วยแหละ แต่จะเป็นอะไรหน่าาาา🤔

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยน่าาาา 👏🏻

อ่านจบแล้วขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยเตง please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว