ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP24] เป็นแฟนกันนะ

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP24] เป็นแฟนกันนะ

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2561 03:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP24] เป็นแฟนกันนะ
แบบอักษร

บทที่ ๒๔

หนึ่งเดือนผ่านไปกับชีวิตคู่ของธาวินและดาหลา ชีวิตคู่ที่ไม่มีใครคาดถึง...

นี้ก็หนึ่งเดือนแล้วที่ทั้งสองคนแต่งงานและอยู่กินด้วยกัน หนึ่งเดือนกว่ากับการใช้ชีวิตในบ้านหลังใหม่ ดาหลามีความสุขดี อาจจะมีความสุขกว่าอยู่ที่บ้านหลังเดิมซะด้วยซ้ำ ทุกคนที่นี่ดีกับเธอ เคารพเธอในฐานะนายหญิง และธาวินก็ตามใจเธอในทุกๆเรื่อง แถมไว้ใจให้เธอเป็นคนจัดการทุกอย่างในบ้านอีกด้วย จนมีบางครั้งที่ธาวินแอบคิดว่าเขานั้นได้ตัดสินใจผิดไป เพราะตอนนี้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่สุดในบ้านไปแล้ว 😤

ส่วนภานุมาศ หลังจากวันนั้นเขาก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนน้องสาวที่คฤหาสน์กายอยู่บ่อยๆ บ้างก็มาพูดคุยกันกับธาวินเรื่องปัญหาที่บริษัท ว่าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว และทุกครั้งจะต้องมีดาหลาอยู่ด้วย พวกเขาทั้งสองได้สั่งห้ามไม่ให้หญิงสาวยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มีหรือว่าคนอย่างดาหลาจะยอมเชื่อฟัง และแถมตอนนี้เธอยังมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนเสียด้วย😏

ทางด้านเรียวและเอ็มมา นับตั้งแต่วันที่ขนของมาอยู่กับเพื่อนรักที่คฤหาสน์ของพี่ชาย

เอ็มมาก็ยังไม่ไปไหน ไม่ว่าเจ้าของสถานที่จะบอกให้กลับบ้านของตัวเองไปเธอก็ยังดื้อลั่นจะอยู่ และเวลาเจอกันกับเรียว ทั้งสองก็ยังคงเหมือนลิ้นกับฟันไม่เคยเปลี่ยน แต่มีอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนไปนั้นคือความรู้สึกของเขาและเธอ ที่มันเริ่มจะไม่เหมือนเดิม 

เฉกเช่นตอนนี้...

-เกือบเที่ยง ณ กาย โฮเต็ล- 

ติ่ง! 

เสียงประตูลิฟต์ชั้นผู้บริหารเปิดออกเมื่อมาส่งผู้โดยสารถึงที่หมาย เอ็มมาเดินออกมาจากภายในลิฟต์ พร้อมกับเพื่อนรักอย่างดาหลาผู้เป็นนายหญิงของโรงแรมแห่งนี้

ทั้งสองเดินตรงมายังห้องทำงานของธาวิน ในมือสองสาวถือกล่องอาหารกลางวันที่ตั้งใจทำมาให้ผู้เป็นสามีและพี่ชาย เต็มไม้เต็มมือไปหมด ทว่าพอมาถึงหน้าห้องก็ต้องเจอกับอุปสรรคชิ้นใหญ่(?) ที่มักจะเจออยู่บ่อยๆเวลามาที่นี้

“ไม่ทราบว่าได้นัดท่านประธานเอาไว้หรือเปล่าคะ” ลาล่า เลขาหน้าห้อง อุปสรรคที่ว่าเอ่ยถามสองสาวด้วยคำพูดสุภาพแต่น้ำเสียงกลับดูไม่เป็นมิตร

ดาหลาและเอ็มมาส่งยิ้มให้หล่อน ก่อนที่ดาหลาจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของสามีอย่างถือวิสาสะ โดยไม่ตอบคำถามของเธอเลยแม้แต่คำเดียว 

เมียเขาจะมาหาผัวเขาตอนไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องนัดแนะ ช่วยจำเอาไว้สักทีนะคะคุณเลขา...หน้าห้อง😊” เอ็มมากล่าวทิ้งเอาไว้ด้วยคำพูดเจ็บแสบก่อนจะตามเพื่อนรักเข้าไปในห้อง เธอและดาหลารู้ดีว่าหล่อนคิดอะไรกับ

ธาวิน แต่ก็ไม่อยากมีปัญหา กลัวว่าผู้หญิงแรดแอบตาดำๆอย่างหล่อนจะเสียงาน เลยปล่อยเลยตามเลย แต่ดูๆแล้วหล่อนคงไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ

ผู้หญิงอะไรหน้าด้านชะมัด!!! อย่าให้เอ็มมาขึ้นนะ! แม่จะหล่อให้จมดินเลย! และอย่าหวังเลยว่าจะมาแทรกกลางความรักระหว่างพี่ชายกับเพื่อนเธอได้! 😡...

“วินไปไหนค่ะ” ดาหลาเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในห้องแต่ไม่พบธาวิน มีเพียงเรียวมือขวาของเขาที่กำลังจัดแจงเอกสารบางอย่างอยู่

“ไปดูงานครับ สักพักคงขึ้นมา” เรียวตอบผู้เป็นนายหญิง โดยไม่ลืมก้มหน้าทำความเคารพก่อน ดาหลาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วเดินไปนั่งลงตรงชุดโซฟารับแขก วางของในมือไว้บนโต๊ะ ไม่นานเอ็มมาก็ตามเข้ามา เรียวก้มหน้าทำความเคารพ เธอปลายตามองเขาเพียงนิดเดียวพร้อมกับเบ้ปากส่งให้ ก่อนจะเดินสะบัดก้นไปนั่งลงข้างๆเพื่อนรัก

“พี่ธามไปไหนเหรอ” หญิงสาวเอ่ยถามเพื่อนสาว

“ไปดูงาน เดี๋ยวก็มาแล้วมั้ง...” ดาหลาตอบ

“...เรียวช่วยเอาของพวกนี้ไปจัดใส่จานมาให้หน่อยสิคะ” แล้วหันมาสั่งลูกน้อง แต่ยังไม่ทันที่เรียวจะทำอะไร ธาวินก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน 

แกร่ง!

ทุกสายตาจับจ้องไปยังประตูห้องที่เปิดเข้ามา

“มาแล้วเหรอ” ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางปิดประตูไว้เหมือนเดิม จากนั้นก็เดินเข้ามาหาภรรยาสาวกับน้องสาวตัวดี

“วันนี้ดาหลาทำอาหารเที่ยงมาให้พี่ธามด้วยแหละ” เอ็มมาบอกกับพี่ชายพร้อมกับยกกล่องข้าวให้ดู ธาวินมองเมียตัวน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยินนัก เพราะร้อยวันพันปีดาหลาไม่เคยเข้าครัวทำอาหารเลย ตั้งแต่มาอยู่กับเขา

“คิดยังไงเนี่ยถึงเข้าครัวทำอาหาร?” ชายหนุ่มพูดแหย่ แล้วนั่งลงข้างๆ

“ก็อยากทำให้คุณทาน” ดาหลา

“หึ! เมียใครเนี่ยน่ารักจังเลย” ธาวินหยิกแก้มเมียรักเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว เอ็มมาได้แต่เบ้ปากรัวๆอย่างนึกหมั่นไส้พี่ชาย ส่วนเรียวก็อมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาเอากล่องอาหารไปจัดใส่จานให้ตามคำสั่งของนายหญิง

“ไม่เป็นไร ไว้แบบนี้แหละ ส่วนนายก็ไปหาอะไรกินเถอะ กิตติมันไปแล้ว” ธาวินเอ่ยห้ามเอาไว้ แล้วบอกให้เขาไปพักผ่อนได้ในประโยคเดียวกัน

“ครับนาย” บอดี้การ์ดหนุ่มโค้งตัวรับคำ จากนั้นก็เดินเลี่ยงออกไป 

“งั้นเอ็มมาไปหาอะไรทานข้างนอกด้วยดีกว่า ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ ไปนะคะ” ตามด้วยเอ็มมา เธอบอกกับพี่ชายและเพื่อนรักแล้วลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปเช่นกัน ทั้งธาวินและดาหลามองตามไปจนลับตา ก่อนจะพากันส่ายหน้าไปมาให้กับคำพูดเมื่อครู่ของเธอ...

“ทานได้แน่นะ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเมียตัวน้อยอย่างเย้าแหย่ หญิงสาวแสร้งตีสีหน้าบึ้งตึง เอี้ยวหน้ากลับมามองเจ้าของคำถามตาขวาง

“งั้นก็ไม่ต้องทาน” บอกออกไปอย่างกระเง้ากระงอด สองมือเรียวยกเอากล่องข้าวมาถือไว้ แล้วตั้งท่าจะลุกหนี ทว่า...

หมับ! 

“โอ๋ๆ ไม่งอนสิครับ ผมพูดเล่นเท่านี้เอง” สองแขนแกร่งตวัดรัดเอวบางเอาไว้ทัน  ก่อนจะรั้งให้ร่างบางนั่งลงบนหน้าตักแกร่งในท่าหันข้าง

“ผมทานได้หมดแหละ ขอแค่เป็นฝีมือคุณ” ว่าจบก็จูบประทับลงตรงหัวไหล่มนเบาๆ ดาหลาลอบอมยิ้มด้วยความเขินอาย เธอไม่เคยชินกับการกระทำแสดงความรักของเขาเลย...

-หน้าประตูลิฟต์- 

ร่างบางอย่างเอ็มมาเดินมาที่ลิฟต์ที่มีร่างสูงของเรียวยืนรอลิฟต์อยู่เช่นกัน แต่เธอทำเป็นไม่สนใจเขา ทั้งๆที่หัวใจดวงน้อยเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่กับเขาสองต่อสอง 

เรียวอมยิ้มเล็กน้อย เขากำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง 

ติ่ง!

“ว่างไหม ช่วยไปทานข้าวกับผมหน่อยสิ” ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยถามเมื่อเข้ามาในลิฟต์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งคำถามของเขาทำเอาหญิงสาวถึงกับไปไม่ถูก จังหวะหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมอีก

“นะครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณอยู่พอดี” เรียวถามย้ำเมื่อไม่ได้คำตอบจากคำถามเมื่อสักครู่ เอี้ยวหน้าไปมองเธออย่างรอคำตอบ

‘เอาไงดีเอ็มมา? ทำไมเจ้าหัวใจบ้าถึงเต้นแรงแบบนี้ด้วยเนี่ย!’ เอ็มมาคิดในใจพลางค่อยๆเอี้ยวหน้าไปสบตากับชายหนุ่ม ตกลงไม่ตงลงดี?

“นาย...เลี้ยงนะ” คำตอบของเธอทำเรียวแถมกระโดดลอยตัวด้วยความดีใจ 

“ด้วยความยินดีครับ” เขาฉีกยิ้มกว้าง หลังจากนั้นทั้งสองก็พากันไปหาอะไรทานที่ร้านอาหารใกล้ๆ กาย โฮเต็ล

“ร้านอาหารฝรั่งแห่งหนึ่ง-

“มีอะไรจะพูดกับฉันก็ว่ามา” เอ็มมาเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอในขณะที่กำลังนั่งรออาหารที่สั่ง เธอแสร้งตีสีหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง ส่วนเรียวก็ได้แต่นั่งยิ้ม 

“...เป็นแฟนกับผมนะ?” เรียวเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งเงียบมานานแสนนาน(?) หญิงสาวถึงกับชะงักไปราวกับโลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว เธอแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่านั้นคือคำพูดของผู้ชายคนตรงหน้า

“นะ..นาย...พูดว่าไงนะ?” เอ็มมาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนจับสังเกตได้ บอดี้การ์ดหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออย่างขำขันก่อนจะย้ำคำถามเมื่อสักครู่โดยพูดเน้นทุกถ้อยคำว่า...

“ผมถามว่า เป็น แฟน กัน นะ ครับ ให้เกียรติคบกันกับผมนะ😍”

“เอ่อ...นะ..นายพะ..พูดจริงดิ?” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าสาวหวานแดงระรื่นราวกับลูกตำลึงสุก เธอกำลังถูกขอเป็นแฟน! ไม่จริง ไม่จริง มันคือความฝัน เธอฝันไปแน่ๆ

“ผมพูดจริง...แต่ถ้าคุณต้องการผมจีบคุณก่อนก็ได้นะ...” เรียว เขาเองก็กำลังเขินอายอยู่เช่นกัน เพราะชีวิตนี้ไม่เคยมีแฟนมาก่อน และไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นยังไง แต่มาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องไปให้สุดๆไปเลย (เกี่ยวกันไหม)  

“มาขอฉันเป็นแฟนแบบนี้ แน่ใจแล้วเหรอ? ไม่กลัวเหรอว่าถ้าพี่ธามรู้เข้านายจะกลายเป็นศพ?”

“ผมขอนายแล้ว และนายก็อนุญาตด้วย แถมนายยังบอกอีกนะว่าถ้าคุณเล่นตัวมากนักก็...” เรียวเว้นวรรคเอาไว้เท่านั้นก่อนพลางกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเลื่อนใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าไปใกล้หญิงสาวเพื่อพูดต่อ

“กะ...ก็อะไร” 

“...จับคุณปล้ำได้เลย” วะ..ว่าไงนะ เอ็มมาอ้าปากพะงาบๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ มันต้องไม่ใช่คำพูดของพี่ชายเธอ! 

“นายบอกว่าให้ผมจับคุณทำเมียได้เลยถ้าคุณเล่นตัวมากนัก” 

“อะ..ไอ้บ้า! ไอ้ปากหมา! พูดอะไรออกมาเนี่ย!” หญิงสาวตระแบงเสียงดังลั่น จนทุกคนในร้านอาหารหันมามองทั้งสองอย่างให้ความสนอกสนใจ

“แล้วคุณหนูเอ็มมาจะให้เกียรติคบกับคนปากหมาอย่างผมไหมครับ” คำถามของเรียวทำเอาเธอไม่รู้จะตอบยังไงดี ได้แต่นั่งอึกอัก

“กะ..ก็...ถ้านาย...อยากเป็นแฟนกับฉันก็จีบฉันสิ” คำตอบของเอ็มมาทำเอาเรียวแทบกระโดดลอยตัวด้วยความดีใจเป็นครั้งที่สอง หัวใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นสับ เขาจะมีแฟนแล้วโว้ย!!!!!

ส่วนเอ็มมาหลังจากได้ลั่นวาจานั้นออกไปก็ได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาเพราะความเขินอาย 

“ทุกคนครับ!” อยู่ๆเรียวก็ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดด้วยการลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยืนอยู่กลางร้านเอ่ยเรียกทุกคนที่อยู่ที่นั่นเสียงดัง ก่อนจะใช้นิ้วชี้มาที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะที่เขาพึ่งลุกจากมา

“ผมอยากประกาศให้ทุกคน ณ ที่นี่ทราบ! ว่าต่อไปนี้ผมจะเดินหน้าจีบผู้หญิงคนนั้น! ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมหน่อยนะคราบ!” หญิงสาวคนดังกล่าวดูตกใจมากพร้อมกันนั้นก็รู้สึกเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ในขณะที่ทุกคนในร้านอาหารต่างส่งเสียงเฮฮาและปรบมือให้แก่เรียว

ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้เมื่อเดิม โดยไม่ลืมคว้าเอาดอกกุหลาบสีแดงในแจกันของโต๊ะที่เดินผ่านติดมือมาด้วย

“กุหลาบสวยๆสำหรับคนสวยๆอย่างคุณหนูเอ็มมาครับ😘” ดอกไม้งามถูกยื่นไปตรงหน้า 

“หึ! ไม่ลงทุนเลยนะ แต่ก็ขอบคุณ😊” 

...............................................

กรี๊ดดดด สองคนนี้จะเป็นไงต่อน่อ🤔

ทรมานคนอ่านเล่นด้วยการให้เอ็มมาไปคบกับกิตติแทนดีไหม? แต่กิตติมีคู่แล้วนี้หน่า 😁

#ใครที่กำลังรอเรื่องของกิตติ กำลังปั้นนะคะ แต่ก็ต้องรอเรื่องนี้จบก่อน

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;)

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว