ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP23]

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP23]

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2561 02:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP23]
แบบอักษร

[​มาแล้วค่ะมาแล้ว ก่อนอื่นต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะที่ผิดสัญญา ให้นักอ่านทุกท่านรอนานขนาดนี้ พอดีไปเที่ยวกลับมาแล้วเป็นภูมิแพ้ต้องนอนโรงพยาบาลและพึ่งจะออกมาพักฟื้นร่างกายได้ไม่กี่วันเอง]

บทที่ ๒๓

“ดาหลาแค่ลองให้โอกาสตัวเองค่ะ”

ภานุมาศนิ่งเงียบไปสักพักหลังจากได้ยินคำตอบจากดาหลา ทว่าต่อมาเขาก็คลียิ้มส่งให้

“...พี่ไม่ได้มีปัญหาอะไร ถ้าน้องกับเขารักกัน...พี่ดีใจกับเราสองคนด้วยนะ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกน้องสาวด้วยรอยยิ้ม ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เพราะคิดไม่ถึงกับคำพูดของพี่ชาย

“ที่จริงพี่ก็ไม่ได้เกลียดนายธาวินหรอกนะ กลับกัน...พี่กับชื่นชมเขาเลยแหละ น้องโชคดีมากเลยนะที่ได้เขามาเป็นคู่ชีวิต ผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย เก่ง แถมนิสัยดีแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้วแหละ” ภานุมาศพูดต่อ เขาชื่นชมน้องเขยคนนี้จริงๆ เพราะเท่าที่เขารู้มา ธาวินถือได้ว่าเป็นผู้ชายที่ดีพร้อมทุกอย่างเลยทีเดียว

“ขอบคุณพี่นุมากนะคะที่เข้าใจหนู” ดาหลายกมือขึ้นไหว้เป็นการขอบคุณ ดวงตาสวยคมแดงก่ำราวกับว่ากำลังจะร่ำไห้ ภานุมาศส่งยิ้มอบอุ่นให้น้องสาว ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมานั่งลงข้างๆพร้อมกับสวมกอดเธอเอาไว้

“ยังไงเราก็เป็นน้องพี่ ถึงจะคนละแม่แต่เราก็มีสายเลือดเดียวกัน พี่รักเราเหมือนน้องสาวแท้ๆนะ...”

“...” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ตวัดแขนเรียวยาวรัดเอวสอบของพี่ชายไว้หลวมๆ

“...น้องเลือกทางเดินของตัวเองแล้วก็จงเดินต่อไป อย่าคิดมากเรื่องคุณพ่อ พี่เชื่อว่าสักวันท่านจะเข้าใจและยอมรับเรา” 

“อึก...ทะ..ท่านเป็นยังไงบ้างคะ?” ถามออกไปพร้อมกับน้ำตาหยดแรก

“ก็ดี...คุณพ่อเหมือนจะโกรธมากเลยนะเมื่อวานที่น้องพาเขาไปที่บ้าน แต่หลังจากน้องกับเขากลับไป ท่านดูเศร้ายังไงรู้...”

“...”

“...พี่ว่าลึกๆแล้วท่านรักหนูมากนะ หากแต่ท่านอาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ต้องทำกับหนูแบบนี้ก็ได้” ภานุมาศคิดว่าลึกๆแล้วไพศาลนั้นรักลูกๆทุกคน แต่กับดาหลาเขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องเลี้ยงดูเธอมาแบบนี้

“ไม่จริงหรอกค่ะ คุณพ่อเกลียดแม่หนู แม่ทำผิดกับคุณพ่อ ถึงหนูจะทำดีแค่ไหนท่านก็ไม่มีวันให้อภัยในสิ่งแม่ทำ ไม่มีวันยอมรับในตัวลูกหลงอย่างหนูด้วย” 

“ไม่เอาน้า ไม่คิดแบบนั้นสิ” 

“แล้วหนูก็เป็นเมียของศัตรูที่พ่อเกลียดนักเกลียดหนาด้วย ฮือๆๆ” หญิงสาวปล่อยโห่ออกมาอย่างสุดจะกลั้น ภานุมาศหมดคำจะพูดปลอบโยน ได้แต่ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ รู้สึกสงสารเธอเหลือเกิน

“ดาหลารักคุณพ่อนะคะ แต่ก็รักคุณธาวินด้วย ถ้าจะให้เลือกคนใดคนหนึ่งระหว่างทั้งสองคนหนูคงทำไม่ได้ พี่นุเข้าใจไหมคะ?” ดาหลาพูดต่อ พ่อคงไม่มีวันให้อภัยเธอในเรื่องนี้แน่ แถมยังจะเกลียดเธอมากกว่าเดิมด้วยซ้ำถ้ารู้ว่าเธอกับธาวินแต่งงานกันแล้ว แต่จะให้ทำยังไงล่ะ? ในเมื่อเธอรักเขาไปแล้ว จะให้จัดการเขาตามคำสั่งของท่าน เธอคงทำไม่ได้...

“เราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า...ไหนลองเล่าให้พี่ฟังสิว่าระหว่างน้องกับนายธาวินมันเป็นไงมาไง” ชายหนุ่มเลือกที่จะตัดบท เปลี่ยนบทสนทนาเพราะไม่อยากให้ดาหลาคิดมากกับเรื่องนี้ 

คิดมากไป ร้องไห่ไป ทุกอย่างก็ไม่เปลี่ยนแปลงอยู่ดี...

ดาหลาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเล่าให้พี่ชายฟังดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็เริ่มเล่าเรื่องระหว่างเธอกับธาวินให้เขาฟัง

ตอนแรกที่ได้ฟังภานุมาศดูโกรธมากที่รู้ว่าธาวินได้ขืนใจดาหลาเพื่อได้เธอมาครอบครอง แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน และดาหลาก็รักเขา ถึงขั้นยอมแต่งงานกับเขา ชายหนุ่มเลยใจเย็นลง

สองพี่น้องพูดคุยกันอยู่นานสองนาน ก่อนที่

ภานุมาศจะตัดสินใจกลับ เพราะไม่อยากรบกวนน้องสาวกับคนรักไม่มากกว่านี้ ยิ่งทั้งสองคนพึ่งจะแต่งงานกันด้วย เลยไม่อยากรบกวน

“เดินทางดีๆนะคะ” ดาหลาเอ่ยบอก หลังเดินมาส่งพี่ชายที่รถยุโรปคันหรูที่จอดอยู่ใต้ถุนบ้าน 

แต่ภานุมาศยังไม่ทันจะพูดร่ำลาอะไรออกไป กิตติก็เข้ามาขัดเสียก่อน

“มีอะไรกิตติ” ผู้เป็นนายหญิงเอ่ยถาม

“เชิญคุณภานุมาศที่ห้องทำงานของนายครับ นายต้องการพบ เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย” กิตติตอบพร้อมกับผายมือเชิญ ดาหลาและภานุมาศหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาและเธอจะเดินตามกิตติไปที่ห้องทำงาน...

“นายหญิงเข้าไม่ได้ครับ นายต้องการพบคุณภานุมาศเป็นการส่วนตัว” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยห้ามเมื่อดาหลาจะเข้าไปในห้องทำงานกับพี่ชายด้วย แต่มีหรือว่าคนอย่างเธอจะยอม

“หลบ! ฉันจะเข้าไปกับพี่ชายของฉัน” ดาหลาสั่งเสียงแข็งพลางมองลูกน้องด้วยสายตากดดัน

“ไม่ได้ครับ” กิตติค้าน

“พี่เข้าไปคนเดียวได้ น้องไม่ต้องเป็นห่วง” ภานุมาศตัดสินใจเข้าไปคนเดียว หญิงสาวตีสีหน้าขัดใจเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมรออยู่ข้างนอก

กิตติเปิดประตูให้ภานุมาศได้เขาไปพบกับผู้เป็นนาย โดยที่ตัวเองก็รออยู่ข้างนอกเช่นกัน

“นายหญิงไม่จำเป็นต้องรออยู่ตรงนี้ก็ได้นะครับ” ดาหลาปลายตามองค้อนบอดี้การ์ดหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ใกล้ๆ

“ฉันจะรอ นายมีปัญหา?” 

“ไม่ครับ ผมแค่เป็นห่วงกลัวนายหญิงจะเมื่อย” ตอบพร้อมกับก้มหน้าก้มตา ยืนรออยู่หน้าห้องเงียบๆ

๐๐๐๐๐

-ห้องทำงานของธาวิน-

“เชิญนั่งครับ” ธาวินที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเอ่ยกับแขกผู้มาเยือน เมื่อเห็นภานุมาศเดินเข้ามาในห้อง ซึ่งเขาก็ทำตาม เดินมานั่งลงตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

“คุณมีอะไรก็พูดมา” ภานุมาศเร่งเร้าชายหนุ่มอีกคนตรงหน้า

“ผมรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังปัญหาใหญ่ในบริษัทของคุณ...” จบประโยคนั้นก็ยกมือขึ้นเป็นเชิงสั่งให้เรียวที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับเอกสารสำคัญ เอาเอกสารนั้นให้ภานุมาศดู ชายหนุ่มตีสีหน้ามึนงงแต่ก็รับมันมาเปิดดู

“...นี้คือข้อมูลทั้งหมดที่ผมหามาได้” ธาวินพูดต่อแล้วปล่อยให้เขาอ่านรายละเอียดในเอกสาร

“ไม่จริง...” ภานุมาศโพลงขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ในเอกสารบอกว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการโกงเงินในบริษัท และซื้อหุ้นจากผู้ถือหุ้นรายสำคัญไปขายต่อ จนกระทั่งตอนนี้บริษัทจะตกไปเป็นของคนอื่นอยู่แล้ว

“...เป็นไปไม่ได้ เขาทำงานกับพ่อผมมาตั้งหลายสิบปี เขาไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด”

ไม่จริง พ่อเชื่อใจและไว้ใจผู้ชายคนนั้นมาตลอด เขาต้องไม่ใช่คนทำ!

“มันเป็นไปแล้ว เขาเป็นตัวอันตรายสำหรับครอบครัวคุณ ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้อีกต่อไป” ธาวินว่า

“เขาจะหักหลังครอบครัวผมไปเพื่ออะไร?” ภานุมาศถาม เพราะมันไม่มีเหตผลเลยที่ผู้ชายคนนั้นจะทำแบบนี้ ยุติธรรมเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดีไม่ตกบกพร่องและไพศาลก็รักเขาเหมือนน้องชายแท้ๆ เขาจะทำอย่างนั้นทำไม?

“เรื่องนี้ผมไม่ทราบ แต่กำลังให้คนสืบอยู่ ได้เรื่องยังไงเดี๋ยวผมจะบอกคุณแล้วกัน” ธาวินตอบด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ในขณะที่ภานุมาศมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก ถึงจะชื่นชมแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ว่างใจได้ง่ายๆ

“คุณ...ช่วยพวกเราทำไม ในเมื่อพ่อของผมอยากฆ่าคุณ” ชายหนุ่มตัดสินใจถามออกไป มองหน้าอีกฝ่ายอย่างรอคำตอบ ธาวินหัวเราะในลำคอเบาๆ สบตากับเขาด้วยแววตาจริงจังก่อนจะตอบออกไป

“ผมทำเพื่อดาหลา ครอบครัวของเธอก็เหมือนครอบครัวของผม และอีกอย่างคือผมต้องการสารมิตรภาพระหว่าง กาย และ ยุติธรรม...ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่า กาย ไม่เคยคิดว่ายุติธรรม คือศัตรู” คำตอบของมาเฟียหนุ่มเรียกรอยยิ้มจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ภานุมาศยกยิ้มมุมปากด้วยความปลาบปลื้มใจและขอบคุณ

“ขอบคุณนะที่คิดแบบนั้น ฝากน้องสาวผมด้วย หวังว่าคุณจะไม่ทำให้น้องสาวผมเสียใจ” 

“ไม่สัญญา เพราะไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบาง แต่ผมจะพยายาม” สองหนุ่มยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจและมิตรภาพ ก่อนที่ภานุมาศจะยื่นมือข้างขวาไปตรงหน้าของธาวิน

“เพื่อมิตรภาพของเรา” และทั้งสองก็จับมือสร้างมิตรภาพต่อกัน จากนั้นก็อยู่พูดคุยกันอีกสักพัก...

หลังจากพูดคุยกันเสร็จ ภานุมาศก็ได้ขอตัวกลับก่อน หลังจากภานุมาศกลับไปแล้วธาวินก็ต้องคอยตอบคำถามเมียตัวน้อยด้วยความใคร่รู้ของเธอว่าเขาสองคนคุยอะไรกัน

-ห้องนอน-

“วิน! ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้นะว่าคุณคุยอะไรกับพี่นุ?” ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอน เสียงคำถามเดิมๆของเมียตัวน้อยก็ดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะตามเข้ามาในห้อง

“ก็ตามประสาพี่เมียกับน้องเขยไม่มีอะไร” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาปลายเตียงด้วยท่าทางสบายใจ

“ไม่จริง...คุณมีความลับกับฉัน ไหนคุณบอกว่ารักฉันไง ทำไมถึงชอบปิดบังฉันทุกเรื่องเลยอ่ะ ทั้งเรื่องแม่คุณ แล้วก็เรื่องที่คุณคุยกับพี่นุด้วย” ดาหลาได้ทีทำกระฟัดกระเฟียดใส่ 

“ผมบอกคุณไม่ได้ที่รัก ไม่ใช่ตอนนี้” บอกพร้อมกับรั้งร่างบางมานั่งลงบนตักแล้วกอดเธอไว้หลวมๆ

“ทำไม!?” 

“ก็เพราะผมรู้ไงว่าถ้าผมบอกคุณเรื่องที่ผมคุยกับพี่ชายคุณ คุณไม่มีวันอยู่เฉยแน่ ส่วนเรื่องแม่ของผมมันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากรื้อฟื้น คุณเข้าใจผมนะ” 

“เรื่องแม่คุณฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้ แต่เรื่องที่คุณคุยกับพี่นุ  บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!” นักฆ่าสาวกดเสียงต่ำ สบสายตากับผู้เป็นสามีอย่างกดดัน ธาวินถอดหายใจพรืดใหญ่ ถ้าไม่ยอมบอกเธอเรื่องนี้วันนี้คงมีปัญหากับเธอเป็นแน่

“บอกก็ได้ แต่คุณห้ามทำอะไรผลุนผลันเป็นเด็ดขาด ปล่อยให้ผมกับคุณภานุมาศจัดการเรื่องนี้เอง ตกลงไหม” ดาหลาพยักหน้ารับงึกๆ ธาวินชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้ฟัง พอได้ฟังดาหลาก็ถึงกับขึ้น จะไปจัดการกับผู้ชายคนนั้นให้ได้ แต่ธาวินห้ามเอาไว้และทวงสัญญาว่าเธอตกลงอะไรเอาไว้ หญิงสาวตีสีหน้าขัดใจแต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอก...

...............................................

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;)

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว