ขอบคุณที่สละเวลาอ่านกันนะครับ อาจจะไม่ใช่สายหลักต่อสู้เก้บเลเวล อัพสเตตัส แต่ก็น่าจะพอให้ความบันเทิงกับพี่ๆ น้องๆ ได้บ้าง

#4 เทพีล่องนภา (03) 18+

ชื่อตอน : #4 เทพีล่องนภา (03) 18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2561 02:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#4 เทพีล่องนภา (03) 18+
แบบอักษร

.........................................................

เข้าเขตชายแดนอาณาจักรฑาราห์ของชาวดวอร์ฟแล้ว  นี่เป็นทางผ่านเฉยๆ ไม่ได้คิดจะแวะผ่านจริงๆ  จากที่พระสนมรีฮานเคยเล่า  เพื่อนชาวดวอร์ฟของนางเป็นผู้ตีสุดยอดอาวุธให้ทั้งจองปีศาจและผู้กล้า  เอาจริงๆ ตนก็อยากจะให้ตีดาบและกระบี้ชั้นยอดกับสองสาวนี้

แต่เวลามันไม่ได้มากขนาดนั้น  แผนของทีออนตรงข้ามกับยาอิดและรองผู้ว่าการฯ โดยสิ้นเชิง  ตนนั้นอีกหน่อยต้องโดนเหนือหัวราชาวีรชนไล่ล่าไม่ก็ต้องสู้กันแตกหัก  ไหนเลยจะตามหาจัดการศัตรูขโมยตำราวิชาแล้วส่งคืนให้

ทีออนกลับคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะเจรจากับเจ้าสำนักกระบี่อาชาวิเศษผู้นี้  สำนักนี้อุดมไปด้วยเผ่ามนุษย์และปีศาจรวมทั้งลูกครึ่ง  ตนซึ่งอนาคตอาจจะไร้ทางไปมิสู้คบหาเขาอาศัยพักพิงไม่ดีกว่า

ทว่าของฟรีไม่มีในโลกไม่แน่นักว่าอาจจะต้องแลกกับวิชามาร 9 มรณะ  ซึ่งนั้นก็ความคิดไม่เลวเพราะวิชานี้ว่ากันว่าชนะวิชาเทพวีรชนของผู้กล้าได้หากมีคนเก่งๆ ฝึกเพิ่มอีกหลายคน  การจัดการกับเหนือหัวองค์นี้ก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป

แต่มันจะดีมากหากเป็นอีกกรณีซึ่งทีออนคิดเผื่อไว้  กรณีนี้คือการที่ฝั่งผู้ขโมยตำรากระบี่เคยมีความแค้นแบบเดียวกับพระสนมรีฮาน  เช่นโดนพรากคนรักไป  หรือพรากคนในครอบครัวไปเป็นสนมนั้นก็มีความเป็นไปได้สูง  ไม่เช่นนั้นสหายร่วมศึกกันมา  แถมอำนาจ ขุมกำลัง บารมีก็น้อยกว่ากลับหาญกล้ายักยอกขโมยของแสนสำคัญออกมาได้เช่นนี้

และไอ้กรณีนี้นี่แหล่ะที่ทำให้ตนได้รับการร่วมมือไปจนถึงการช่วยเหลือให้สถานที่พักพิงได้โดยไม่ต้องแลกกับวิชาที่ตนถือครอง  หากเป็นกรณีหลังนี้ก็สบายเลย  ไม่แน่นักอาจได้รวบรวมกลุ่มคนที่ต่อต้านมารวมตัวกันจนเป็นทัพที่แข็งแกร่ง  และแกนนำคนเหล่านี้แหละคือคนนี่จะปะทะกับราชาวีรชนคนนี้เป็นหลักแทนที่จะเป็นทีออนเอง

เมื่อคิดคำนวณถึงตรงนี้ซึ่งเป็นเหตุอนาคตที่ไกลออกไปแล้ว  ก็ต้องไม่ลืมอนาคตอันใกล้ที่จะถึงนี้แล้วด้วย...........แล้วจะทำยังไงกับยาอิด.............

เราไม่รู้ตื้น ลึก หนา บาง ของฝีมือคนผู้นี้แถมไม่น่าจะใช่คนเลวร้ายที่จะฆ่าหมกได้ซะด้วย  นั่นกลับเป็นปัญหา

สิ่งที่ทีออนต้องทำตอนนี้  และคิดไว้ว่า [ยังไงต้องบอกกับซินดี้  จะให้ไม่รู้อะไรเลยไม่ได้  อาจทำให้นางตามเกมไม่ทันจนตัดสินใจทำลายแผนเราได้]

จากประสบการณ์ของทีออนแม้มีไม่มากนัก  แต่ก็เคยโดนผู้หญิงที่คิดว่าหลงในตัวทีออนแล้วนั้น  กลับวางแผนยัดเยียดสภาพการดิ้นรนต่อสู้เอาชีวิตรอดเพื่อให้นางแก้แค้นมาแล้ว  ซ้ำยังเคยอ่านนิยายบู๊แนวสืบสวนมาบ้างในชาติก่อนนู้น....พลันนึกขึ้นได้ว่า

....การเชื่อใจสตรีหมดเปลือกหมดใจนั้น  อาจต้องแลกด้วยชีวิตอย่างน่าอนาถเลยทีเดียว....

[แต่ซินดี้จะเป็นแบบนั้นเหรอ...เราช่วยชีวิตนาง  ซ้ำยังให้ชีวิตใหม่กับนาง  อีกอย่างนางเคยเสี่ยงตาย ค้านพระสนมเพื่อเรามาแล้ว  เอ...รึว่านางคำนวณแล้วว่าพระสนมจะไม่ลงโทษนาง....ประกอบกับเดิมทีนางก็เป็นคนพาลมาก่อน  เอ  แต่ก็ใช้เวลานับปีขัดกล่อมตัวนางเองมาพอสมควร  เอ๊ะเดี๋ยว เราเคยฆ่ามือวางอันดับสองของค่ายนางด้วยนี่..]..ทีออนคิดวกไปวนมาจนฟุ้งซ่าน

[เอาวะ!! ตายก็ตาย  ถ้าอยู่โดยไม่ไว้ใจใครเลยชีวิตคงขาดความสุข  แม้รอดมาตลอด  แต่ยามจะตายพอจะลองย้อนดูว่าตนมีชีวิตยังไง  มาพบว่าไม่เคยใช้ชีวิตอย่างสบายใจเลยนั้น  มันน่าอนาถกว่ามาก]...ครุ่นคิดจนได้ข้อสรุป

ทีออนบอกซินดี้แล้ว  และซินดี้ก็ยิงคำถามให้ทีออนปวดหัวอีกรอบ  ไม่ปวดไม่ได้ด้วย

“แล้วถึงตอนนั้น  จะทำยังไงกับพี่มารีเอนรี่ล่ะคะ”......ซินนี้ยิงคำถามกลับมา

ทีออนปวดกบาลรุนแรง  ยังไม่ทันจะหาแผนรองรับที่จะจัดการกับยาอิด  ก็ต้องหาทางคิดแผนรองรับที่จะจัดการมารีเอนรี่ด้วย....  ไอ้ครั้นจะกับกดเสพกามให้กลายเป้นคนของตนนั้น  มันใช้ได้แค่ละครหลังข่าวแค่นั้น  ชิวิตจริงถ้าไม่ชอบจนติดใจไปเลย   ก็เจ็บแค้นแบบชิหายวายป่วงไปเลยนั่นแหล่ะ

นี่ยังไม่คิดไปถึงว่าอีกฝั่งไม่รับข้อเสนอด้วยนะ  ตนต้องรับมือคนที่ฝึกวิชาในตำรากระบี่เทพีล่องนภาด้วย  ....  ชีวิตที่เหมือนจะราบเรียบ  ทำไมจู่ๆ มันขรุขระทุลักทุเลได้ขนาดนี้นะเนี่ย

ซินดี้เห็นทีออนเครียด  ตนอยากจะช่วยบ้าง  เพราะยังไงก็ตัดสินใจติดตามรับใช้เขาแล้ว

“มีอีกวิธีนะคะ...ไม่รู้ทีออนจะชอบรึเปล่า..?”

“วิธีอะไร?”

“ใครที่เป็นปัญหาในแผน  ก็ฆ่าค่ะ  ฆ่าเท่าที่จำเป็น  ถึงเวลามันก็ต้องทำ  เราต้องเอาตัวรอด”

ทีออนอึ้งกับความคิดซินดี้  ตนฆ่าคนมาแล้ว  แต่เป็นคนชั่วทั้งสิ้น  จะว่าไปเวลาคนเราฆ่าคนก็มักหาความชอบธรรมให้ตัวเอง  .... แต่จะให้ฆ่าคนที่แค่ขวางเกะกะแผนการของตนนั้น  ทีออนกลับรู้สึกกลัวสิ่งที่ซินดี้พูด

“ข้ารู้ท่านคงไม่ชอบความคิดนี้  ข้าก็แค่อยากจะช่วยท่าน.....”...พูดจบซินดี้กุมมือทีออนแล้วบอกว่า

“การฆ่าคนแม้ไม่น่ายินดี  แต่กลับน่ายินดีว่าถูกฆ่ามากนัก”.....

ทีออนฟังถึงตรงนี้  กลับนึกถึงนิยายที่ตนเคยอ่าน  พระเอกมีสี่คิ้ว  ใช้ดรรชนีคีบจับสารพัดอาวุธก็เคยกล่าวประโยคนี้.......ทีออนหลับตาหายใจสูดใหญ่คราหนึ่งแล้วบอกกับซินดี้

“ได้!..ซินดี้ แต่ถ้าไม่ถึงที่สุดเราจะไม่ฆ่า  ตกลงนะ”

“ค่ะ”...ซินดี้ยิ้มตอบ

ขับรถมาได้ไกลแล้ว  ทีออนตัดสินใจจะไม่แวะเข้าเมือง  เพราะถ้าเข้าเมืองด้วยเงินที่มีตนจะไม่มีข้ออ้างเปิดห้องให้มารีเอนรี่แยกนอนต่างหาก   แน่นอนถ้านอนในรถทีออนมีโอกาสที่มารีเอนรี่จะมาซบพิงเพราะหนาวและกลัวอันตราย  นั่นทำให้ทีออนมีโอกาสรุกล้ำในร่มผ้าจนถึงขั้นสอดใส่

หลังคิดแผนชั่วเสร็จทีออนก็ออกนอกเส้นทางที่จะเข้าเมือง  มารีเอนรี่คุณหนูผู้ไม่เจนโลก แต่คิดเสมอว่าตนเจนโลกกลับคิดว่าที่ไม่แวะเข้าเมือง  เพราะต้องการอำพรางภารกิจกัน

อากาศเริ่มเย็น  ก่อนฟ้าจะมืด  ปาร์ตี้นี้ตั้งกองไฟรออุ่นอาหารเสบียง  ทีออนไล่สาวๆ ให้พากันไปปลดทุกข์ริมลำธารเล็กๆ  ซินดี้กับมารีเอนนี่นั่งยองๆ ถลกกางเกงขึ้นที่เข่าแล้วถ่ายเบา

มารีเอนรี่ต้องตกใจ  เพราะทีออนมานั่งข้างๆ ยื่นชะเง้อหน้าก้มต่ำมาดูประตูสาวของทั้งคู่  มารีเอนรี่อึ้งค้าง  จะขยับหนีก็ยังปัสสาวะอยู่  ไม่ดูเปล่ายังวิจารณ์หญ้าที่ปกคลุมเนินของมารีเอนรี่ด้วย

“แหม่ สมแล้วที่อายุ 18 มีเยอะกว่าซินดี้อีกนะ  ชี้ยาวออกมาหน่อยๆ ด้วย”..ทีออนไม่พูดเปล่าเอานิ้วลูบเส้นขนแล้วเอานิ้วรูดลูบตามแนวชี้นาวของมันด้วย 2-3 ที

“ท.ท..ทท...ทะ...ท่าน..ทีออน  ท่านทำอะไรน่ะ สุภาพสตรีปลดทุกข์ท่านกลับ...กลับมาทำการอนาจารดู..ดู...ของลับของสงวนข้า ทท..ทท.ท. ท่านนี่มัน..” ..มารีเอนรี่จะด่า  แต่ตนกลับพูดอะไรไม่ออก

ทีออนยิ้มกวักน้ำในลำธารใส่เนินสาวของทั้งคู่แล้วลูบล้างให้คนละ 2-3ที มาอรีเอนรี่สะดุ้งเฮือกน้ำเย็นเจี๊ยบ  นางเกิดมาไม่เคยต้องมือชาย  เมื่อคืนต้องดูผู้ชายเอาแท่งเขื่องที่แสนอัปลักษณ์และน่ากลัวยัดเข้าถ้ำสาวของผู้หญิงสองคน  กอดกับบดจูบ ขบเต้าถันกันค่อนคืน

มาเย็นวันนี้โดนจ้องของสงวนที่ปกปิดมาทั้งชีวิตในยามปัสสาวะ  ก็สุดแสนจะอับอาย  นี่กลับต้องมือชายมาลูบมาล้างให้  ยังคิดไม่ทันเสร็จทีออนหอมแก้มนางทีหนึ่งก่อนบอกว่า

“รีบใส่กางเกง  เราจะกินมื้อเย็นกันแล้ว”..ลุกเดินไป ก่อนจะหันมา แล้วกล่าวต่อ

“ถ้าเจ้าอยากร่วมทางกับข้า  อะไรแบบนี้จะเกิดกับเจ้าทุกวัน  ผู้หญิงที่ร่วมทางกับข้า ถ้าข้าจับต้องลูบคลำไม่ได้  ก็เชิญไปที่อื่นได้เลย”....พูดจบก็เดินกลับไปที่ท้ายรถและกองไฟ

มารีเอนรี่ทั้งอายทั้งบรรยายไม่ถูก  หน้าแดงน้ำตาไหลซึม  กลัวก็กลัวแต่ก็ดีกว่าต้องไปเป็นอนุฯ ของไอ้ตัว 2 เมตรนั่น   ทีที่ออนทำนางย่อมรู้ดีว่าเป็นการบีบนางให้กลับไป  แต่นางหนีออกมาแล้ว  แล้วที่นี่ก็กลับเองไม่ได้ด้วย   มารีเอนรี่ต้องใช้เวลาเตรียมตัวเตรียมใจถ้าคิดจะอยู่ต่อ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว