สวัสดีค่ะ ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัครเล่น ใครที่หลงเข้ามาก็อย่าลืมคอมเม้นติเตือนให้นักเขียนคนนี้ได้พัฒนาฝีมือตัวเองด้วยนะค้าา ขอบคุณค่า

ชื่อตอน : [EP.2] เหยียด!

คำค้น : ลาวา แฮปปั้

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[EP.2] เหยียด!
แบบอักษร

"อย่ากลัวเลยที่รักเพราะผมจะปกป้องคุณเอง"

อิพี่ลาวานางปลอบเมีย

​กึก กึก กึก

เสียงรองเท้าราคาแพงจากยี่ห้อดังที่กระทบกับพื้นในตัวอาคาร มหาลัย ร่างบางเดินเข้ามาด้วยท่าทางมาดมั่น

 

แฮปปี้สาวผู้หญิงที่มีความสวยและน่ารักเป็นอาวุธ รอยยิ้มของเธอเปรียบเสมือนของมีคมที่กรีดหัวใจชายไห้แตกละเอียด บางครั้งบางครา ก็ไม่ต่างจากน้ำกรดที่ยิ้มทีไรเป็นต้องละลายทุกที

 

"นี่ แม่คุณ จะยิ้มอะไรขนาดนั้น รู้อยู่หรอกว่ายิ้มสวยแต่เพลาๆลงหน่อยไอ้ยิ้มอ่อยๆเนี่ย" เสียงทุ่มติดเสน่ห์กล่าวอย่างฉุนเฉียวเล็กน้อย

 

ทำไห้คนตัวเล็กกว่าหันมามองอย่างดุดุก่อนจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บๆ

 

"ก็เขายิ้มมาไห้ฉันถ้าไม่ยิ้มตอบ ก็หาว่า'หยิ่ง'น่ะสิ ไครจะไปเหมือนนาย หน้าบูดเป็นตูดหมึกแบบเนี้ย อยากจะถามจริงๆพ่อกับแม่นายเวลาเอากัน เขาใช้ท่าเดียวอ่อ?!.." ร่างสูงถึงกับอ้าปากหวอ เมื่อโดนคำพูดเจ็บแสบจากยัยเมียตัวดี

 

"หึ่ม! ปากดีจังนะ 'นี่ผัวนะยัยแคระหัดเคารพกันซะบ้าง เดะพ่อจับกดไห้ตายคาเตียงซะหรอก!!"

 

"อ้าวนี่ตกลง เป็นผัวรึเป็นพ่ออ่ะ งงใจ?" ร่างสูงถึงกับประสาทเสียเมื่อเจอความกวนตีนจากคนตรงหน้า แต่ก่อนจะเอ่ยสวนคืน ก็มีเสียงแทรกซะก่อน?

 

"เอ่อ...พี่ลาวาค้ะ ไช่พี่ลาวาหรือเปล่าค้ะ?" เสียงหวานใสที่แหลมเล็กเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆแบบมีจริต เป็นเหตุทำไห้ทั้ง2หันไปตามเสียงทันที

 

"ครับ?" ร่างสูงเอ่ยขานรับตามมารยาท ก่อนจะไล่สายตาดูคนตรงหน้า. เธอเป็นผู้หญิงผิวขาวนะแต่ไม่เท้าอีแคระของเขาหรอก

 

รายนั้นน่ะขาวซะจนจะแตกอยู่แล้ว ไม่รุ้จะขาวอะไรนักหนา ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ตาก็ดันพลันสะดุดที่ใบหน้าจิ้มลิ้มจัดจ้าน

 

'เอิ่มน้องครับ แป้งน้องอ่ะ ใช้เปลืองเกินไปแล้วนะครับ'

 

ร่างสูงได้แต่คิดในใจเพราะไม่กล้าเอ่ยออกมา กลัวว่าจะเป็นการหักหน้าคนตรงหน้าซะปล่าวๆ

"เอ่อ คือ แคท แอบปลื้มพี่มานานแล้วอ่ะค่ะจะเป็นอะไรไมถ้าจะขอถ่ายรูปด้วย" ริมฝีปากที่ถูกเคลือบด้วยลิปสติกหลายยี่ห้อเอ่ยอย่างมีจริตอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่าบรรยากาศ ณ จุดนี้เริ่มมาคุน่ากลัวแปลกๆจากคนตัวเล็กที่สุดแผ่รังสีมืดออกมา

 

ลาวาหันไปมองเมียตัวน้อยอย่างช้าๆ ก่อนจะยิ้มแหย่ๆไห้ไป แต่สิ่งได้มาคือรอยยิ้มกับสายตานิ่งๆที่ทำไห้เขารู้ว่า ยัยกระแดะที่เข้ามาบอกแอบปลื้มแอบชอบเขานี้ คงจะโดนเล่นงานในอีกไม่ช้านี้แหละ

 

"ว่า งัยค้ะ? ได้ไม"

 

"คือพี่ว่ามะ-ไม่ดีมั้งครับ" เขาเอ่ยเชิงปฏิเสทไป

 

"ไม่ดียังงัยคะ น้องแค่อยากได้รูปที่ถ่ายคู่กับพี่เก็บไว้ ขอเถอะนะคะ นะน๊าา" โถ่น้องอย่าทำเสียงแบบนั้นพี่หลอนน

 

"นี่ น้องค้ะ!?"

 

กูว่าแล้ว

 

เนื่องจากแฮปปี้ทนความกระแดะนั้นไม่ไหวเอ่ยปากคัดค้านออกมา ทำไห้แคทผู้หญิงที่สูงราวๆเกือบ170ซม. หันลงมามองแฮปปี้อย่างเหยียดๆก่อนจะยิ้มแบบท้าทาย

 

"ค้ะ! พี่แฮปปี้.." คนตัวเล็กกว่าหรี่ตาลงอย่างระงับอารมณ์ที่พยายามไม่ไห้มันระเบิดออกมา

 

"กรุณา เห็นหัวพี่ด้วยค่ะ รู้ว่าสูงก็ควรจะทำตัวสูงไห้สมกับรูปร่างตัวเองหน่อย อย่าได้ร่าน!?ไปทั่ว" คำพูดเยือกยะเย็นที่มากับรอยยิ้มเย็นๆของอีกฝ้ายทำไห้แคท ใจกระตุกแปลกๆ แต่ก็ยังไม่ได้ทำไห้กลัว. 'หึ ไครจะไปกลัวยัยเตี้ยนี่ล่ะ!'

 

"แล้วงัยค้ะ?  พี่ก็ควรจะอยู่ที่ต่ำๆด้วยนะค้ะ ไม่ควรสำเนียก ว่าตัวเองสูง ควรจะรู้ว่ากำพรืดตัวเองคืออะไรกรุณาส่องกระจกมองตัวเองด้วยนะค้ะ เพราะยังงัยของต่ำ ก้ต้องต่ำอยู่วันยังค่ะ!"

 

แฮปปี้สะอึก และไม่ใช่แค่แฮปปี้คนเดียวลาวาเองก็เริ่มจะไม่พอใจเช่นกัน ร่างบางถอนหายใจออกมาพลางระงับอารมณ์ ที่ผ่านมาเธอยอมรับว่าเธอเป็นหลานสาวเจ้าของร้านขายขนมไทยและกาแฟโบราณเล็กๆไม่ได้ไหญ่โตมาจากไหน

 

แต่ที่ได้มีโอกาศมาอยู่คอนโดหรูๆ ได้มีโอกาศครอบครองเสื้อผ้าแบรนเนมแพงๆ เกิดจากเพราะลาวาเป็นคนหาไห้ทั้งนั้น

 

จึงทำไห้แฮปปี้ถึงกับสะอึก! แต่แล้วงัย ในเมื่อเธอรักเขา รักที่ไม่ไช่เพราะเงินทองกับหน้าตา แต่รักเพราะความผูกพัน มันผิดด้วยเหรอที่เธอจะหวงสิ่งที่เป็นของเธอ เพราะฉะนั้น เธอจะต้องปกป้อง สิ่งที่เป็นหัวใจของเธอ!

 

พลัก!  ตุบ!?

 

"โอ้ย!? นี่มึงกล้าผลักกูเหรอ!" แคทธีเรีย ถึงกับฟิวแตกเมื่อโดนผลักจนล้มหัวเข่าถลอก

 

"เออ!! กูแค่อยากจะสั่งสอนเด็กที่ไม่รู้จักที้ต่ำที่สูง ไร้ยางอายหรือแม่แต่ศิลธรรมที่วันๆเอาแต่หยามดูถูกคนอื่นเขาไปทั่ว มึงจำคำกูไว้น้ะ!! เกิดเป็นคนอย่าแม้แต่จะดูถูกคนอื่นไปทั่วเพราะมันจะทำให้ค่าตัวเองตกต่ำ!!"

 

"หึ!คนที่ต่ำควรจะเป็นมึงมากกว่า เพราะใครๆเขาก็รู้ๆกันอยู่ ว่ามึงมันก็แค่ลูกกำพร้าที่อาศัยอีแก่ที่บ้านเลี้ยงดู!!"

 

คำพูดที่ส่อเสียดถึงผู้มีพระคุณมันได้ตัดความอดทนของเธอสิ้นสุดลงแล้ว ร่างเล็กตรงปรี่เข้าไปกระชากผมสีน้ำตาลแดงที่ย้อมจากสารย้อมสีผม จนมันเริ่มแตกปลาย

 

"หรอ! ก่อนจะดูถูกใครกรุณาดูดีๆและหากระดูกเบอร?เดียวกันหน่อย เพราะมึงกับกูมันคนละเบอร์!!!" แคทถึงกับตาโต เมื่อเห็นคนที่ขึ้นค่อมตัวเองหยิบกรรไกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ตกอยู่ข้างตัวออกมา

 

ร่างกายพยายามดิ้นจากพันธนาการแต่ไม่พ้นเพราะเนื่องจากโดนนั่งทับและแรงที่กำข้อมือทั้ง2ข้างเธอนั้นแรงมากจนเธอจิตตกไม่คิดว่า เห็นตัวเล็กๆแบบนี้จะมีแรงเยอะมากขนาดนี้

 

"ย่ะ-อย่าน้ะ จะทำอะไรน่ะ!!" แฮปปี้ยิ้มยะเยือกเย็นอีกครั้งก่อนจะค่อยๆเล็มผมที่ไม่นิดเอาเสียเลยทำไห้แคทหน้าเสียทันที

 

"กรีด! หยุดน้ะอีบ้า!  พี่วาช่วยแคทด้วย!"

 

'หึ่ม! ดูถูกเธอไม่พอยังไปเรียกไห้ผู้ชายของเธอมาช่วยเหรอแบบนี้ต้องตบหน่อยเถอะ!'

 

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ

 

"หยุด!พอได้แล้ว แฮปปี้!" ร่างสูงที่สตั้นอยู่นานเริ่มเห็นคนมามุงดูบางคนก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายไว้ทำไห้เขาต้องสงบศึกก่อนที่เรื่องจะไหญ่โตไปมากกว่านี้

 

"นี่! นายเข้าข้างมันเหรอ!?" แต่แม่เมียตัวเล็กช่างไม่รู้อะไรซะเลย ลาวาถึงกับถอนหายใจเฮือกไหญ่

 

"พอก่อนเถอะน่า แฮปปี้คนมุงดูเยอะแล้วน้ะ" ร่างบางเริ่มหันไปรอบๆก่อน จะยอมปลอยผมยัยหน้าด้านที่คิดจะร่านกับคนของเธอ

 

"ปล่อย! " แฮปปี้ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมจากลาวาก่อนจะแหวกคนวิ่งหนีไป ลาวาที่กำลังจะก้าวขาตามไปก็ไม่ลืมที่จะหันมาเอ่ยเตือน คนที่ถ่ายคลิป

 

"คนที่ถ่ายคลิป ผมขอความกรุณาลบออกจากมือถือด้วยนะครับ. เพราะท่าคลิปนี้เผยออกไปแล้วมีข่าวมาทำไห้เมียผมเสียหาย ผมไม่รับประกันนะครับ ว่าพวกคุณจะปลอดภัยรึป่าว?!"

"ฮึก! ฮือ~" ร่างบางที่ขึ้นรถแทกซี่มุ่งหน้ากลับมาถึงคอนโดก่อน ก้มหน้าร้องไห้ ที่ร้องไม่ไช่เพราะมีเรื่อง แต่เพียงเจ็บใจกับคำดูถูกของอีรุ่นน้องนั้น

 

ตั้งแต่คบกันมาเธอไม่เคยคิดว่าตัวเองด้อยค่าเท่านี้มาก่อน แต่มันก็จริงอย่างที่อีผู้หญิงใจทรามนั้นพูด เธอมาอยู่กับเขาก็มีแต่ตัว หรือว่า เธอจะเป็นภาระเขาจริงๆน้ะ

 

คิดได้ดังนั้น ก็ลุกขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ที่ตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบเสื้อผ้าที่แขวนไว้ออกมายัดใส่กระเป๋าเดินทาง แต่จะว่าไปเสื้อผ้าก็ของเขานิ่ เพราะเขาเป็นคนซื้อไห้ ร่างบางจึงเก็บเสื้อเข้าตู้ไว้ดังเดิม

 

"ทำอะไรน่ะแฮปปี้" เสียงนิ่งจากข้างหลังทำไห้แฮปปี้หันกลับไปมอวด้วยความตกใจ

 

"ละ ลาวา" ร่างสูงมองคนตัวเล็กอย่างจับผิด เธอร้องไห้หรือ แปลกทั้งๆที่ไม่ไช่คนอ่อนแอกับอะไรง่ายๆทำไมคราวนี้ถึงร้องล่ะ?

 

"เป็นอะไร?" ร่างสูงเอ่ยถามอีกครั้ง แฮปปี้กัดริมฝีปากก่อนจะกลั้นใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

 

"ลาวา นายเคยรู้สึกว่าฉันเป็นภาระไม เคนอายไมที่อยู่กับฉันแบบนี้ ถ้ารู้สึกไม่ต้องเก็บนะ พูดออกมาเลยฉันจะได้ไป ฮึก! เอง" ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาถามตรงๆ ซึ่งคำถามนั้นก็ทำไห้เขาอ่อนใจ เขารักเพราะแฮปปี้เป็นคนแบบนี้แหละ ไม่เคยโกหกเขา

 

เวลามีอะไรจะเล่าจะเอามาถามมาบอกตลอด และนี่คงเก็บคำพูดของยัยรุ่นน้องนั่นมาคิดล่ะสิ เขารู้นิสัยเธอดี ว่าแฮปปี้เป็นคนรักศักดิ์ศรีมากขนาดไหน ที่ถามที่ร้องเพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระไห้กับเขาหรือทำให้เขาอับอายไปด้วยเสียมากกว่า

 

น่ารักจริงๆเดียวพ่ออดใจไม่ไหวจับฟัดซะนี่!

 

"แฮปปี้ ฟังน้ะ.."

 

"..."

 

ร่างสูงยิ้มก่อนจะเข้าไปดึงร่างบางเข้ามาอยุ่ในอ้อมกอดก่อนจะนั่งลงกับโซฟาไกล้ๆ โดยที่จับแฮปปี้นั่งตักตัวเองไว้

 

"อ๊ะ!  จะ จะทำอะไร!"

 

"ชู่ว~ คนดี^^"

 

ร่างบางสบตากับร่างสูงอย่างระแวง

 

"เธอไม่เคยเป็นภาระของฉัน เเต่เธอเป็นกำลังใจ เป็นหัวใจ เป็นทั้งชีวิตที่ฉันจะรักษา ได้โปรดอย่าไปเก็บคำพูดของสัมภเวสีพวกนั้นมาคิดเลยนะ ฉันรักเธอมากจริงๆ หยุดร้องแล้วยิ้ม เธอควรเกิดมายิ้ม ไม่ไช่ร้องให้แบบนี้ นะครับ ยิ้มนะครับ😊"

 

ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดมองคนตรงหน้าตาปริบๆ เธอไม่รู้ว่าเขาจะรักมากขนาดนี้ แฮปปี้ยิ้มบางๆก่อนจะซบไปที่อกอุ่น

 

อกแกร่งนี้ที่คอยไห้ความอบอุ่นเธอตลอด เธอจะรู้สึกปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่ไกล้ลาวาแฮปปี้ยิ้มออกมาพร้อมน้ำตาก่อนจะพลอยหลับไปในที่สุด

 

วันนี้เขาต้องขาดเรียนอีกหนึ่งวันแล้วล่ะ

แง่มมาต่อไห้แล้วน้าาา สุดท้ายก้จบแบบแฮปปี้ แต่แคทนี่น่าตบมากนะ 555ฝากเป็นกำลังใจไห้ด้วยนะค้า

รักรีดเดอร์ทุกคนนนจุฟ!

ความคิดเห็น