email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20: The Infuriating

ชื่อตอน : ตอนที่ 20: The Infuriating

คำค้น : ตำรวจ สงคราม

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2561 08:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20: The Infuriating
แบบอักษร

Blood metal: สงครามสองดินแดน

Home and Destiny

Chapter: XX

...The Infuriating...

--------------------------------------------------------

คริสตศักราชที่ 1909

ณ เมืองโอมส์ ประเทศรัฐเซีย มหาอำนาจอักษะ

“ได้!! ฉันไม่ใช่คนใจเย็นขนาดมานั่งให้นายท้าทายขนาดนั้นหรอกนะ ถ้านายอยากสู้กับฉันขนาดนั้นล่ะก็ ฉันจัดให้!!” เจอรี่พูดอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับกระโดดเข้าใส่อเล็กซ์จากด้านบนทันที อเล็กซ์ไม่สามารถหลบการโจมตีของเจอรี่ได้ทำให้อเล็กซ์โดนทีบเข้าอย่างจังๆแต่โชคดีที่เขานั้นเอาปืนนั้นมากันไว้ได้ทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก อเล็กซ์กระเด็นลายไปชนกับหน้าต่างด้านหลังของเขาทำให้เขาตกลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน อเล็กซ์กระแทกพื้นอย่างแรกทำให้เขาขยับตัวได้ยากขึ้นเนื้องมาจากความเจ็บปวดที่หลังและหัว อเล็กซ์พยายามจะลุกขึ้นอย่างช้าๆทันใดนั้นเองเจอรี่ก็ได้เดินมาเกาะหน้าต่างและมองลงมาที่อเล็กซ์พร้อมกับตะโกนถามว่า “ข้างล่างนอนสบายดีไหมล่ะ ไอ้หนู…” อเล็กซ์จึงตะโกนตอบกลับด้วยความเจ็บปวดไปว่า “ถ...ถ้านายอยาก...รู้ขนาดนั้นล่ะก็...ไมลองลงมาเจอกับฉัน...อีกซักรอบดูล่ะ…” อเล็กซ์พยายามจนลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ เจอรี่มองลงมาที่อเล็กซ์และยิ้มอ่อนๆพร้อมกับพูดว่า “โอ้...ดูท่าทางนายเองก็แกร่งไม่เบานะเนี้ย แต่ถ้าไม่มีอัคทากอนอยู่นายจะเป็นยังไงนะ...นายเคนคิดบ้างไหมล่ะ?” อเล็กซ์เอามือจับหัวเอาไว้และงอหลังพร้อมกับตอบกลับว่า “อ่า...ถ้าฉันไม่มีอัคทากอนฉันคงฆ่านายสะดวกกว่านี้แล้วล่ะ” เจอรี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับตอบกลับว่า “ฮึ...ยังคงเก่งเหมือนเดิมเลยนะไอ้หนู” เมื่อเจอรี่พูดจบทันใดนั้นเองกองตำรวจที่กำลังหลับไหลอยู่นั้นก็ยกกองกำลังมายังบ้านที่เกิดเหตุ เจอรี่ทำสีหน้างงๆและหันหลังไปดูสิ่งที่เจอรี่เห็นนั้นคือกองตำรวจหลายนายได้เล็งปืนมายังที่เขา ส่วนอีกกองหนึ่งได้ไปช่วยเหลืออเล็กซ์เป็นที่เรียบร้อย ร้อยโทแฮงค์เดินขึ้นมาบนชั้นสองและเล็งปืนไปยังเจอรี่พร้อมกับพูดว่า “นี้ฟังนะพวก...ฉันไม่รู้หรอกว่านายเป็นใคร แต่นายคงต้องหยุดอยู่ตรงนี้แล้วล่ะ…” เจอรี่ได้ยินดังนั้นจึงทำสีหน้าอึ้งๆไปซักครู่และหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับตอบกลับแฮงค์ไปว่า “นายจะให้ฉันตายอยู่ที่นี้น่ะหรอ? ฮ่าๆๆๆ ตลกชะมัดเลย…” เจอรี่หันหลังและค่อยๆเดินอย่างชิวๆพร้อมกับพูดว่า “เหล่าผู้พิทักษ์สันติราชที่โฆษณากล่าวสรรพคุณไว้อย่างมากมายที่มาพร้อมกับของเล่นข้างกายของพวกเขา...อย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆๆ” เจอรี่เดินอย่างช้าๆไปพูดไป ร้อยโทแฮงค์จึงตอบกลับว่า “อ่า...แล้วผู้พิทักษ์สันติราชเหล่านั้นที่มาพร้อมกับของเล่นข้างกายจะเป็นคนปิดปากเหม็นๆของแกไงล่ะ” เจอรี่ยิ้มอ่อนๆพร้อมกับถามกลับไปว่า “ยังไงล่ะ...คุณผู้พิทักษ์สันติราช” ร้อยโทแฮงค์จึงยิงเข้าไปที่หัวของเจอรี่ทันทีเมื่อเจอรี่พูดจบ เจอรี่หงายหลังล้มลงกับพื้นและนอนแน่นิ่งไปแฮงค์ยืนมองนิ่งๆและพูดว่า “ทุกหน่วยถอนกำลังลงไปช่วยอเล็กซ์…” แฮงค์ลดปืนลงและหันหลังกำลังจะเดินลงจากตัวของบ้าน ทันใดนั้นเองเจอรี่ก็พูดขึ้นว่า “นี้แกคิดว่าฉันตายไปแล้วรึยังไงกัน!?” เจอรี่ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห แฮงค์ได้ยินดังนั้นจึงหันหลังกลับมาหาเจอรี่และเล็งปืนขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพูดว่า “ก็คิดอยู่ว่าพวกนายคงไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก...แล้วร้อยเอกฟรอยด์สบายดีไหมล่ะ” แฮงค์ถามออกไปพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ เจอรี่ได้ยินดังนั้นจึงทำหน้างงๆไปซักครู่และยิ้มออกมาพร้อมกับตอบกลับไปว่า “อ่อ...ฟรอยด์สินะ เขามีตำแหน่งร้อยเอกเลยหรอเนี้ย…” แฮงค์ยืนมองเงียบๆพร้อมกับเล็งปืนไปที่เจอรี่ เจอรี่จึงพูดต่อว่า “ฟรอยด์น่ะตายไปแล้วล่ะ...ประมาณห้าหกเดือนก่อนเห็นจะได้มั้ง” แฮงค์ได้ยินดังนั้นจึงตกใจขึ้นเล็กน้อยและคิดในใจว่า “ห้าหกเดือนก่อนเหรอ? ช่วงนั้นมันช่วงที่อเล็กซ์เข้ากรมใหม่ๆนี้น่า แต่ใครเป็นคนสังหานเขากันล่ะ?” เจอรี่จึงพูดต่อว่า “เป็นอะไรไป? ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอ…” ร้อยโทแฮงค์ได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับว่า “กำลังดีใจอยู่ต่างหากล่ะ…” เจอรี่หัวเราะและตอบกลับว่า “ฉันว่าเราคุยกันนานเกินไปแล้วนะ...ถ้าอย่างนั้นฉันเอาคืนนัดนี้ที่หัวฉันก็แล้วกัน!” เมื่อเจอรี่พูดจบแฮงค์ก็สั่งเปิดฉากยิงทันที เจอรี่เห็นดังนั้นจึงกระโดดขึ้นเพื่อหลบกระสุนและพุ่งเข้าใส่กองตำรวจทันที เมื่อเขาถึงตัวของกองตำรวจกองนั้นเขาได้ทำการทีบเข้าไปที่หน้าอกของตำรวจนายหนึ่งจนทะลุและเขาก็ได้ไล่ฆ่าตำรวจนายอื่นด้านข้างๆต่อ ร้อยโทแฮงค์จึงสั่งให้ตำรวจต่างถอนกำลังออกจากตัวบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อกองกำลังตำรวจเหล่านั้นถอนตัวออกจากตัวบ้านได้สำเร็จต่างก็พากันมาตั้งหลักอยู่หน้าบ้านพร้อมกับกองอื่นๆ ทุกคนต่างเล็งปืนไปที่ประตูหน้าบ้านเพื่อรอเจอรี่หลังจากนั้นไม่นานเจอรี่ก็ค่อยๆเดินออกมาทางประตูหน้าบ้านและสิ่งที่เขาเห็นนั้นก็คือกองตำรวจมากมายกำลังเล็งปืนมาที่เขาอยู่ เขาจึงถอนหายใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า “มากมายขนาดนี้ให้ฉันฆ่าเองทั้งหมดก็เหนื่อยแย่น่ะสิเนี้ย…ฉะนั้นก็จัดการฆ่ากันเองก็แล้วกัน!” ตำรวจทุกนายได้ยินดังนั้นจึงเตรียมยิงทันที แต่เมื่อทุกคนกำลังจะเหนี่ยวไกปืนนั้นทุกคนก็ต้องหยุดชะงัก สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นคือเจอรี่ได้กางแขนทั้งสองข้างของเขาออกพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ร้อยโทแฮงค์จึงพูดขึ้นว่า “ยิงเลย!!” หลังจากที่แฮงค์พูดจบเจอรี่ก็พูดขึ้นว่า “ดอพเพลแกงเกอร์…” กระสุนที่ค่อยๆลอยออกจากปากกระบอก ควัญดินปืนที่ค่อยๆลอยขึ้นไปในอากาศ ทันใดนั้นเองตรงหน้าของตำรวจทุกนายก็ได้ปรากฎรูปร่างของคนเป็นจำนวนมากขึ้นและนั้นก็คือกลุ่มตำรวจกลุ่มนั้นนั้นเอง…

กระสุนค่อยๆลอยออกไปยังเจอรี่และตำรวจกลุ่มเดียวกัน ในขระเดียวกันกระสุนของตำรวจนั้นก็ย้อนกลับมาเช่นกัน กระสุนเหล่านั้นลอยออกไปโดนร่างของตำรวจที่อยู่หน้าเจอรี่และกระสุนของนั้นก็ได้ย้อนกลับมาโดนตำรวจที่ยิงใส่เจอรี่พร้อมๆกัน เหล่าตำรวจต่างล้มลงทันที ร้อยโทแฮงค์โดนยิงเข้าที่ไหล่ซ้ายและนั้นทำให้เขาล้มลงคุกเข่าเขาเงยหน้าขึ้นมองว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือร่างของพวกเขาเองที่กำลังเล็งปืนมาทางพวกเขาอยู่ ร้อยโทแฮงค์จึงพูดขึ้นว่า “นี้มันอะไรกันเนี้ย!? ทำไมถึงมีกลุ่มของพวกเราอีกกลุ่มขึ้นมาล่ะ?” หลังจากร้อยโทแฮงค์พูดจบอเล็กซ์ก็ตื่นขึ้นจากการสลบและเขาก็เห็นเข้ากับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นทำให้เขานั้นอึ้งไปซักพักและหันไปมองที่ร้อยโทแฮงค์ อเล็กซ์จึงตะโกนถามขึ้นไปว่า “ร้อยโทครับ!! นี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!?” ร้อยโทแฮงค์ได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองที่อเล็กซ์และตอบกลับว่า “ก็เจ้านั้นน่ะสิ...มันทำอะไรของมันก็ไม่รู้จู่ๆก็มีพวกเราขึ้นมาอีกคน” อเล็กซ์เห็นศพของตำรวจมากมายและตำรวจอีกจำนวนไม่น้อยที่ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของตัวของพวกเขาเอง ตำรวจที่ตายไปนั้นร่างที่สองของพวกเขาก็จะหายไปด้วย อเล็กซ์จึงพยายามลุกขึ้นยืนร้อยโทแฮงค์จึงตะโกนไปว่า “ไอ้เจ้าบ้า!! พวกมันต้องการตัวนายนะ! จะลุกขึ้นมาทำไมกัน!?” เมื่อร้อยโทแฮงค์พูดจบเจอรี่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ต่อให้ลุกขึ้นมาหรือนอนนิ่งไปเฉยๆมันก็มีค่าเท่ากันนั้นล่ะคุณผู้พิทักษ์สันติราช…” อเล็กซ์จึงตอบกลับไปว่า “นายคิดอย่างนั้นจริงๆรึไง!? นายคิดว่าฉันไม่มีดีเลยสินะ!!” เจอรี่จึงหัวเราะขึ้นและตอบกลับว่า “นึกว่าต้องให้บอกซะแล้ว!! ฮ่าๆๆๆ” อเล็กซ์จึงโกรธขึ้นและควักปืนพกของเขาขึ้นมาเล็งไปที่เจอรี่และยิงทันที เจอรี่เห็นดังนั้นจึงหลบและถามกลับอเล็กซ์ไปว่า “นี้น่ะหรอที่นายมี?” อเล็กซ์จึงทิ้งปืนและจ้องไปที่เจอรี่พร้อมกับเพิ่มความโกรธของเขา เจอรี่จึงยืนมองพร้อมกับยิ้มๆและถามอเล็กซ์กลับไปว่า “นายจะทำไมเหรอ? นายจะใช้พลังจิตฆ่าฉันรึไง? ฮ่าๆๆๆ” เจอรี่หัวเราะ อเล็กซ์จ้องอยู่ซักพักและเขาก็คิดขึ้นมาในใจว่า “ทำไมกัน...ทำไมอัคทากอนถึงไม่ยอมออกมา!?” เจอรี่ยืนมองไปซักครู่และพูดขึ้นว่า “เอาๆ หมดเวลาแล้ว ตาฉันล่ะนะ…” เมื่อเจอรี่พูดจบก็พุ่งเข้าหาอเล็กซ์ทันที อเล็กซ์เห็นดังนั้นจึงควักมีดขึ้นมาและพยายามวิ่งเข้าหาเจอรี่เช่นกัน อเล็กซืแทงเข้าไปที่หน้าของเจอรี่แต่เจอรี่นั้นปัดแขนของอเล็กซ์ได้และเข้าจับคอของอเล็กซ์ยกลอยขึ้นทันที เจอรี่มองหน้าอเล็กซ์พร้อมกับพูดว่า “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ...ฉันไม่ฆ่านายหรอก” ทันใดนั้นเองเจอรี่ก็ถูกยิงเข้าที่หัวจังๆหลายนัดทำให้เขานั้นล้มลงทันที อเล็กซ์ตกลงมาและมีอาการไอเนื่องจากโดนบีบคอ อเล็กซ์หันไปมองว่าใครกันที่เป็นคนช่วยเขาและคนนั้นก็คือรอชที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บจากพลังของเจอรี่ อเล็กซ์จึงตะโกนไปว่า “ไม่ต้องห่วงฉัน!! ขอให้ทุกคนที่ยังรอดอยู่นั้นหนี้ไปเลย!!” เจอรี่ลุกขึ้นทันทีเมื่ออเล็กซ์พูดจบ อเล็กซ์นั้นอึ้งไปและเจอรี่ก็พุ่งเข้าหารอชทันทีเช่นกัน เจอรี่ใช้เท้าเหยียบหน้าอกของรอชเอาไว้พร้อมกับพูดอย่างโมโหว่า “มันเจ็บนะไอ้บ้า!!” รอชพยายามที่จะยกเท้าของเจอรี่ออก เจอรี่จึงยืนมองไปซักครู่และเขาก็ก้มลงไปหยิบปืนของรอชขึ้นมา เจอรี่จึงพูดว่า “โอ้...ฉันว่าฉันคิดอะไรออกแล้วล่ะ! เอาเป็นว่านายลองชิมดูบ้างไหมล่ะความรู้สึกที่โดนกระสุนยัดเข้าหัวหลายๆนั้นน่ะ!!” อเล็กซ์ตะโกนขึ้นทันทีว่า “อย่า!!!!” เมื่ออเล็กซ์ตะโกนออกไปดังนั้นเสียงปืนก็ลั่นขึ้นทันทีจนกระทั่งหมดแม็ก…

อเล็กซ์นั่งอึ้งมองตาข้างกับภาพที่เห็น เจอรี่ทิ้งปืนและถ่มน้ำลายลงที่หน้าของรอช และทันใดนั้นเองก็มีหมอกควัญเข้าปกคลุมพื้นที่อย่างรวดเร็วและหนาเป็นอย่างมาก เจอรี่จึงพูดขึ้นว่า “อะไรกัน? อากาศเย็นลงกระทันหันหรือเนี้ย...โอ๊ะ ไม่สิ!! หรือว่าจะเป็น…” เจอรี่ยิ้มและมองไปที่อเล็กซ์ สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือร่างเหล็กที่น่าเกรงขามได้ยืนจองมายังเจอรี่ เจอรี่จึงพูดขึ้นว่า “ออกมาแล้วหรอไอ้ปีศาจ!! วันนี้ล่ะจะเป็นวันที่แกจะต้องไปกับพวกเรา!!” อัคทากอนยืนมองด้วยสายตาโกรธแค้นและทันทีเมื่อเจอรี่พูดจบอัคทากอนก็วิ่งเข้าใส่เจอรี่ทันที เจอรี่เห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ก็เอาสิ!!” พร้อมกับวิ่งใส่อัคทากอนเช่นกัน…

To be continue...

ความคิดเห็น