ไดอารี่ลับของ ไอ (NC20+)
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของความบิดเบี้ยว 18+
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของความบิดเบี้ยว 18+

อาจจะเจอคำผิดบ้างเพราะยังไม่ได้แก้และไรท์พึ่งเคยเขียนแนว NC แบบจริงๆจังๆเป็นเรื่องแรกหวังว่าจะชอบกันนะครับ





ฉันชื่อ อลิชา ไอริน  อายุ 19 ปี ตัวฉันเกิดขึ้นมาอยู่ในครอบครัวที่มีถานะยากจน พ่อของฉันทำงานเป็นคนขับรถแท็กซี่ ส่วนแม่ของฉันท่านก็ทำงานเป็นหมอนวด บ้านของพวกเราเป็นบ้านเช้าซึ่งตั้งอยู่ในสลัมริมแม่น้ำ ซึ่งฉันเกลียดสลัมแห่งนี้ กลิ่นก็เหม็น โจรก็เยอะ ขโมยก็เพียบ แถมยังมีพวกพ่อค้ายาเดินเพ่นพ่านอีก มันเป็นสังคมที่แย่เอามากๆ แต่ฉันก็หนีไปจากมันไม่ได้


ทุกๆวันตั้งแต่เด็กหลังเลิกเรียนฉันต้องเดินกลับบ้านอย่างหวาดระแวง โจร ขโมย พ่อค้ายา มาเฟีย คนพวกนี้ไม่ค่อยจะเป็นมิตรกับเด็กซักเท่าไหร่ มีข่าวเด็กหายไปจากสลัมอยู่ตลอดซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกกลัว แถมไม่รู้ทำไมยิ่งโตร่างกายของฉันมันก็เริ่มกลายเป็นเหยื่อล่อตะเข้มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหน้าอดที่มีขนาดใหญ่เกินัวย ผิวที่ขาว หน้าที่เรียว ดาวงตาที่กลมโต พูดไปก็เหมือนกับเป็นการอวยตัวเองแต่ยิ่งโตตัวฉันมันก็ยิ่งสวยมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีสำหลับคนที่เกิดและโตอยู่ในสลัมอย่างฉัน


คุณรองคิดภาพสาวสวยหุ่นดีที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในรังของอาชญากรนับร้อยดูสิ มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยซักนิด เพราะงั้นตั้งแต่ฉันเริ่มมีหน้าอกตอน 9 ขวบฉันก็เริ่มที่จะพกอาวุธติดตัวยกตัวอย่างเช่น มีดพับ ประทัด แท่งเหล็ก หรืออะไรก็ได้ที่สามารถปกป้องตัวฉันให้รอดจากเงื้อมือของพวกโรคจิต แต่...ฉันก็ไม่รอด


วันหนึ่งตอนฉันอายุ 12 ขวบ วันนั้นฉันต้องกลับบ้านค่ำเพราะโรงเรียนจัดกิจกรรม ซึ่งก็ดันซวยที่วันนั้นพ่อกับแม่ของฉันต้องไปงานศพของคนรู้จัก พวกท่านเลยมารับฉันกลับบ้านไม่ได้


ซึ่งในระหว่างที่เดินกลับบ้านคนเดียวในมุมมืดของสลัมฉันเห็นสายตาของผู้ชายหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ตัวฉันราวกับฝูงหมาป่าที่รอตะครุบเหยื่อ เพราะว่ากลัวจะโดนทำอันตรายฉันเลยรีบวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็วแต่เมื่อไปถึงบ้านฉันก็ได้พบว่ามีผู้ชาย 6 คนดักรอฉันอยู่ที่หน้าบ้าน


ทันทีที่เจอหน้ากันพวกเขาทั้ง 6 คนก็วิ่งตรงเข้ามาล็อกตัวฉันไว้พร้อมกับใช้ผ้ามัดปาก ฉันพยายามดิ้นสุดชีวิตแต่แค่แรงของเด็กประถมมีเหรอจะเอาชนะแรงของผู้ชาย 6 คนได้ สุดทายพวกเขาก็อุ้มฉันยัดใส่เข้าไปรถตู้ก่อนที่จะขับรถหนีหายออกไปจากสลัมอย่างไร้ร่องรอย


ตอนที่อยู่บนรถแขนทั้งสองข้างของฉันถูกมัดไขว้เอาไว้โดยที่ปากเองก็ถูกมัดด้วยผ้า มีผู้ชาย 2 คนนั่งคุ้มตัวฉันอยู่ข้างๆ พวกเขาทั้งสองล้วนลามฉันที่เป็นแค่เด็กอายุ 12 อย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย


พวกเขาให้มือบีบนวดหน้าอกที่ใหญ่เกินวัยของฉันอยู่ตลอดเวลาที่อยู่บนรถ พวกเขาบีบมันนวดมันดึงมันอย่างไม่เกรงใจจนฉันปวดระบมไปหมด ทั้งกลัว ทั้งเจ็บ ฉันนั่งร้องไห้อยู่บนรถตู้คันนั้นอย่างไร้ทางหนี


จนเมื่อเวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงรถตู้ก็หยุดเคลื่อนที่ พวกเขาแบกตัวฉันที่กำลังร้องไห้ลงจากรถ ที่ที่พวกเขาพาฉันมาคือกระท่อมเล็กๆกลางป่าซึ่งภายในกระท่อมนั้นมีเด็กคนอื่นๆนอกจากฉันนอนเปลือยอยู่เต็มไปหมด


พวกเธอทุกคนถูกล่ามโซ่เอาไว้ที่ขาทำให้หนีไปไหนไม่ได้ ผู้หญิงบางคนมีอายุอยู่ที่ราวๆ 18 – 19 ปีแต่บางคนก็มีอายุแค่ 9 – 10 ขวบเท่านั้น


ภาพที่ฉันเห็นมันน่ากลัวและน่าหดหู่ ฉันรู้ตัวดีว่าถ้าฉันไม่รีบหนีออกไปจากที่นี่ฉันจะต้องมีชะตากรรมเดียวกับพวกผู้หญิงที่ถูกขังอยู่


แต่... แขนก็ถูกล็อกปากก็ถูกมันแถมยังโดนผู้ชายกลุ่มนั้นพามาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้อีก ตัวฉันในตอนนั้นหมดสิ้นหดทางที่จะเอาตัวรอด สุดท้ายคนพวกนั้นก็ได้ร่างกายของฉันไป


พวกเขาใช้ร่างกายของฉันราวกับเป็นของเล่น พวกเข้าใช้แทบทุกรูบนร่างกายของฉันสนองความต้องการและตันหาของตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง ฉันร้องให้ออกมาตลอดเวลาที่พวกเขาทำมันแต่ 1 ชั่วโมงผ่านไป 2 ชั่วโมงผ่านไป 3 ชั่วโทงผ่านไป น้ำตาของฉันมันเริ่มหมดลงเสียงสะอื้นกลายเป็นเสียงร้องครวญคราง


ผลรับของเหตุการณ์ที่แย่และเลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นกับตัวฉัน ฉันเริ่มชอบในสิ่งที่พวกเขาทำจนเผลอยิ้มออกมาหลายครั้ง กว่าที่จะทันรู้ตัวฉันก็ได้กลายเป็นของเล่นของคนพวกนั้นโดยสมบูรณ์แบบ


ฉันโหยหาร่างกายของพวกเขา กลิ่นของพวกเขาเหงื่อของพวกเขาและน้ำรักสีขาวข้นของพวกเขา


ฉันสามารถจูบพวกเขาได้อย่างไม่รู้สึกแย่บอกรักพวกเขาได้อย่างมีความสุขและมี SEX กับพวกเขาได้ทุกเวลา


สุดท้ายฉันก็สมัครใจที่จะอยู่ในกระท่อมแห่งนั้นด้วยตัวเอง ทำความสะอาด ทำอาหาร ซักผ้า ดูแลผู้หญิงคนอื่นๆ ฉันทำงานยิบๆหย่อยๆให้กับพวกเขาทุกอย่างสุดแล้วแต่ที่พวกเขาจะสั่งให้ฉันทำ ค่าตอบแทนเดียวที่ฉันต้องการก็คือการมีเซ็กกับพวกเขา


มีผู้ชายมากมายนอกเหนือจาก 6 คนที่จับฉันมาแวะเวียนเข้ามาที่กระท่อมเป็นประจำ พวกเขาจะเลือกผู้หญิงที่สนใจเพื่อมีเซ็กด้วยซึ่งพวกเธอจะปฏิเสธที่จะมีเซ็กกันอย่างสุดชีวิตแต่ก็ไม่มีใครสามารถขัดขืนผู้ชายพวกนั้นได้


และเพราะผู้หญิงคนอื่นๆมักที่จะปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามา ตัวฉันเลยกลายเป็นที่รักของแขกที่มายังกระท่อมไปโดยปริยาย พวกเขาทุกคนชอบฉันและมักที่จะเลือกมีเซ็กกับฉันบ่อยกว่าผู้หญิงคนอื่นๆเพราะฉันไม่ได้นอนร้องไห้อยู่นิ่งๆเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นในกระท่อม แต่สิ่งที่แปลกก็คือไม่ว่าพวกเขาจะฉีดน้ำรักสีขาวเข้ามาในตัวฉันมาขนาดไหนฉันก็ไม่ยอมท้องซักที ทั้งๆที่ผู้หญิงที่เข้ามาหลังฉันหลายคนท้องกันไปหมดแล้วแท้ๆ แต่เพราะว่าฉันไม่ยอมท้องซักทีนั่นล่ะพวกผู้ชายที่เป็นเจ้าของกระท่อมเลยมักที่จะจัดอีเว้นท์พาฉันออกไปเดินเที่ยวข้างนอก


พวกเขามักที่จะปล่อยฉันลงไปในสถานที่เปลี่ยวของเมืองต่างๆในสภาพเปลือยเปล่า พวกเขาจะเขียนตัวหนังสือไว้ที่หน้าท้องและต้นขาของฉันว่า Free SEX หรือคำเชิญชวนให้คนอื่นๆมามีเซ็กกับฉัน ซึ่งทุกครั้งที่พวกเขาจัดอีเว้นท์แบบนี้ขึ้นฉันก็มักที่จะได้นอนโทรมกลับไปที่กระท่อมในสภาพท้องป่องทุกครั้งเพราะพวกผู้ชายที่มีเซ็กกับฉันในระหว่างช่วงอีเว้นท์พวกเขาเลือกที่จะแตกในฉันกันทุกคน


แต่ก็อย่างที่ว่าล่ะไม่ว่าฉันจะโดนแตกในซักกี่ครั้งฉันก็ไม่ยอมท้องซักทีจนคนอื่นๆคิดว่าฉันเป็นหมั่นซึ่งมันก็น่าเสียดายที่ฉันมีลูกให้กับพวกเขาไม่ได้ แต่ก็น่าดีใจที่ฉันสามารถมีเซ็กแบบหลั่งในได้ทุกครั้งโดยไม่ต้องกลัวว่าจะท้อง


ฉันใช้ชีวิตเป็นของเล่นอยู่ในกระท่อมแห่งนั้นนานเกือบ 6 ปีจนวันที่ฉันอายุครบ 17 ตำรวจก็ได้มาพบกระท่อมเข้า


พวกเขาช่วยผู้หญิงทุกคนที่ถูกขังอยู่ที่นั่นเอาไว้ได้อย่างปลอดภัยรวมถึงตัวฉันด้วย ส่วนพวกผู้ชายที่เป็นเจ้าของกระท่อมพวกเขาหลายคนทุกจับเข้าคุกแต่ก็มีหลายคนที่รอดไปได้


ฉันถูกส่งเข้าไปรับการบำบัดสุขภาพจิตอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชนานกว่า 1 ปีเพื่อปรับสภาพความรู้สึกและจิตใจ มีผู้หญิงหลายคนที่ถูกช่วยออกมาเสียสติไปจนกลายเป็นบ้า ส่วนฉันถูกหมอวินิจฉัยว่ามีอาการเริ่มต้นของโรคจิตเภทเล็กน้อย


แต่พอผ่านการบำบัดแล้วฉันก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างปกติและในที่สุดฉันก็ได้พบกับคน 2 คนที่พยายามตามหาฉันมาตลอด 6 ปี


คนทั้ง 2 คือ พ่อ และ แม่ ของฉันเอง


พวกท่านทั้งสองพยายามตามหาฉัน ตำรวจ นักสืบ หมอผี พวกท่านพยายามทุกวิถีทางเพื่อพาฉันกลับบ้านให้ได้ จนในที่สุดฉันก็ได้กลับบ้านซะทีถึงจะเสียเวลาไปตั้ง 6 ปีกว่าๆก็ตาม


ฉันได้กลับไปเหยียบบ้านของตัวเองอีกครั้งหลังจากหายไป 6 มีกว่าๆแต่บ้านหลังที่ฉันกลับมามันไม่ใช่บ้านหลังเดิม


สลัมได้ถูกลื้อไปหมดแล้วส่วนพ่อและแม่ของฉันพวกท่านได้ย้ายมาอยู่ที่อื่น


ดูเหมือนตอนที่ฉันไม่อยู่จะมีอะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้น ข้อแรกตอนที่ฉันอยู่ที่กระท่อมกลางป่าพ่อและแม่ของฉันพวกท่านถูกล็อตตารี่รางวันที่ 1 จำนวล 5 ใบและได้เงินก้อนโตมา 30,000,000 ซึ่งเงินจำนวลนั้นทำให้พวกท่านกลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน


ตอนนี้บ้านของฉันเลยกลายเป็นคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ที่สวยงามและน่าอยู่มากกว่าสลัมเป็นล้านเท่า และถ้าอยู่ที่นี่จะไม่มีใครสามารถลักภาตัวหรือทำร้ายฉันได้อีก


ฉันใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในคฤหาสน์อันเป็นบ้านหลังใหม่ ฉันมีทุกอย่างที่ฉันต้องการ แต่.....ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีรุขนาดใหญ่อยู่ที่กลางอก ฉันมีความสุขก็จริงแต่ฉันกลับรู้สึกว่ามีอะไรที่มันขาดหายไป


จนกระทั่ง 2 วันก่อนในขณะที่ฉันออกไปเดินเที่ยวซื้อของในตลาดนัดกับคุณแม่ฉันได้ไปพบกับผู้ชายคนหนึ่ง


ทันทีที่เห็นหน้าเขาร่างกายของฉันมันก็รู้สึกร้อนขึ้นแปลกๆเหมือนจะเป็นไข้ แต่สิ่งที่แปลกอีกอย่างคือเจ้ารู้ที่ฉันรู้สึกว่ามันอยู่ตรงกลางอกมันได้หายไปในตอนนั้น และแล้วฉันก็ได้เข้าใจว่า...

ของเล่น ยังไงก็ต้องเป็น ของเล่น ตลอดไป


อลิชา ไอริน (ไอ) อายุ 19 ปี

นางเอกของเรื่องที่ถูกลักพาตัวออกจากบ้านไปตั้งแต่ยังเด็กเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในถานะของเล่นของผู้ชายนานกว่า 6 ปีจนกระทั่งตำรวจได้เข้าไปช่วยเหลือเธอจึงได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือนอย่างคนปกติทั่วไปอีกครั้ง

แต่... เธอยังคงปกติดีอยู่จริงงั้นเหรอ?

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น