email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19: Devil Grows

คำค้น : ตำรวจ สงคราม

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19: Devil Grows
แบบอักษร

Blood Metal: สงครามสองดินแดน

Home and Destiny

Chapter: IXX

...Devil Grows...

--------------------------------------------------------

คริสตศักราชที่ 1909

ณ เมืองโอมส์ ประเทศรัสเซีย มหาอำนาจอักษะ

การต่อสู้ในเมืองโอมส์นั้นกินเวลายืดเยื้อไปหลายชั่วโมงจนถึงกลางคืน ฝ่ายของสหพันธรัฐก็ได้ชนะศึกครั้งนี้ไปโดยที่ทิ้งไว้เพียงแค่ความเสียหายและศากศพของคนเป็นจำนวนมาก หลังจากที่การต่อสู้อันยาวนานมาทั้งวัน ตำรวจที่ยังคงเหลืออยู่ก็ต่างอ่อนล้าและเพลียเป็นอย่างมาก ร้อยโทแฮงค์จึงขอแยกตัวไปนอนในรถถังที่พังแล้วของฝ่ายอักษะพร้อมกับตำรวจคนอื่นๆอีกจำนวนหนึ่ง ตำรวจหน่วยอื่นๆต่างพากันเดินเก็บของหากระสุนมาใช้เพิ่มสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป อเล็กซ์ได้เดินไปหยุดตรงกำแพงของบ้านหลังหนึ่งและนั้งหันหลังพิงกำแพงพร้อมกับถอยใจใจอย่างยาวๆ รอชจึงเดินมานั้งข้างๆและเอ่ยปากขึ้นว่า “เป็นวิวที่ดูดีอีกวิวหนึ่งเลยนะ...คิดเหมือนกันไหมล่ะ?” อเล็กซ์ยิ้มและตอบกลับว่า “จะดีกว่านี้ถ้าข้างหน้านั้นเป็นร้านอาหารน่ะนะ” รอชจึงยิ้มออกมาพร้อมกับตอบกลับว่า “ก็นั้นสินะ...ตอนนี้หน่วยของเราเหลือแค่ไม่กี่คน ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าพรุ่งนี้เราจะเป็นยังไงต่อ” อเล็กซ์จึงตอบกลับว่า “ก็นะ...นายก็เคยบอกฉันนิว่านายตายไปตั้งแต่เข้ากรมมาแล้วนินะ” รอชหัวเราะเบาๆพร้อมกับตอบกลับไปว่า “ก็นั้นสินะ...ฉันมันตายไปแล้วนิน่า เอ่อว่าแต่---” รอชหันไปหาอเล็กซ์และก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากจนถึงขั้นต้องลุกขึ้นแล้วเดินถอยหลังออกห่างจากอเล็กซ์ เพราะสิ่งที่รอชเห็นนั้นคือร่างของอัคทากอนกำลังนั่งหันหน้ามองมาที่เขาพร้อมกับแววตาที่เกรี้ยวกราด รอชสัมผัสได้ถึงความอันตรายและความแค้นสัญชาตญาณของรอชจึงสั่งให้หนีทันทีเหงื่อของเขานั้นไหลออกมาทั้งๆที่อากาศนั้นไม่ได้ร้อนเลยซักนิด… “รอช รอช เห้!! รอช” รอชจึงได้สติและถามอเล็กซ์กลับไปแบบหอบๆว่า “ม...มีอะไรหรอ?” อเล็กซ์จึงทำหน้างงๆและตอบกลับว่า “ฉันต่างหากที่ต้องถาม นายเป็นอะไรน่ะ?” รอชจึงยิ้มๆและตอบกลับว่า “ม...ไม่มีอะไรหรอก” และรอชก็กลับมานั่งข้างๆอเล็กซ์อีกครั้ง อเล็กซ์จึงถามว่า “แล้วเมื่อกี้นายจะพูดอะไรหรอ?” รอชจึงตอบกลับว่า “เอ่อ...ฉันว่าจะชวนนายไปหากระสุนน่ะ แต่ชั่งเหอะ ฉันว่าเราควรรีบไปนอนนะ...ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปก่อนก็แล้วกัน” และรอชก็รีบลุกขึ้นและเดินอย่างรวดเร็วเพื่อไปหาที่นอน อเล็กซ์เห็นดังนั้นจึงทำหน้างงๆและพูดขึ้นกับตัวเองว่า “เป็นอะไรของเขากันแน่นะเนี้ย?” อเล็กซ์นั่งพิงกำแพงไปอีกซักพักและเขาก็ลุกขึ้นเพื่อที่กำลังจะไปหาที่นอน อเล็กซ์เดินอยู่ซักพักและพบว่าพื้นที่ต่างๆนั้นตำรวจนายอื่นๆนั้นได้เข้านอนกันหมดแล้วแต่ก็มีตำรวจกลุ่มหนึ่งที่ทำหน้าที่เป็นพลเฝ้ายามและจะเปลี่ยนกะกันไปเรื่อยๆ อเล็กซ์จึงเดินเข้าไปหาตำรวจกลุ่มนั้น ตำรวจกลุ่มนั้นเห็นอเล็กซ์เดินมาจึงเอ่ยปากขึ้นว่า “อ่าว...นั้นมันเจ้าหนูอเล็กซ์หนิไม่ไปนอนรึไง? ยังไม่ถึงกะของนายเลยนะ” อเล็กซ์จึงยิ้มและตอบกลับว่า “อ่อ...พอดีผมหาที่นอนอยู่น่ะครับ ที่อื่นมันเต็มหมดแล้ว” ตำรวจกลุ่มนั้นจึงตอบกลับว่า “ถ้าไม่รังเกียจจะมานอนข้างๆกองไฟของพวกเราก็ได้นะ อ่ะนี้ผ้าห่ม” เมื่อตำรวจกลุ่มนั้นพูดจบก็ยื่นผ้าห่มให้อเล็กซ์ อเล็กซ์จึงกล่าวของคุณและรับผ้าห่มนั้นมาพร้อมกับนอนข้างๆกองไฟของตำรวจกลุ่มนั้น

ตกดึกอเล็กซ์ตื่นขึ้นเพราะปวดฉี่กับหิวน้ำไปพร้อมๆกัน หน่วยเฝ้ายามก็ถามอเล็กซ์ว่า “มีอะไรหรอ ฝันร้ายอย่างรึไง?” อเล็กซ์จึงตอบกลับอย่างงั่วเงียๆว่า “อ่อ...ผมหิวน้ำกับปวดฉี่น่ะครับ” ตำรวจกลุ่มนั้นจึงหัวเราะและตอบกลับว่า “นายนี้แปลกดีนะ ตื่นขึ้นมาเพราะปวดฉี่และหิวน้ำด้วยเนี้ยนะ ฮ่าๆๆๆ” อเล็กซ์จึงยิ้มเราะหัวเราะเบาๆ ตำรวจเหล่านั้นจึงตอบกลับว่า “พอดีเลยน้ำต้มของพวกเราหมดน่ะ ในบ้านหลังท้ายๆซอยน่าจะมีน้ำอยู่นะลองไปหาดูสิ และก็อย่าลืมเอาปืนไปด้วยล่ะ…” อเล็กซ์พยักหน้าและหยิบปืนของเขาไปด้วย อเล็กซ์เดินตรงไปหาบ้านที่ตำรวจกลุ่มนั้นบอก เขาค่อยๆเปิดประตูพร้อมกับเอาไฟฉายส่องเข้าไปในตัวของบ้าน สภาพของบ้านนั้นดูดีกว่าบ้านหลังอื่นเพราะเป็นบ้านที่ไม่โดนระเบิดเลยทำให้ข้าวของเครื่องใช้ยังคงอยู่ครบและวางอยู่ที่เดิม อเล็กซ์เดินเข้าไปในบ้าน ความเงียบของตอนกลางคืนนั้นทำให้อเล็กซ์ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองและเสียงรองเท้าบูทที่ดังกระทบกับพื้นไม้ เขาค่อยๆเดินหาน้ำในบ้านหลังดังกล่าว เขาเดินไปเจอเข้ากับถังน้ำสแตนเลสอเล็กซ์จึงเดินเข้าไปหาทันที เขาเปิดฝาของถังน้ำดูแต่ในถังนั้นไม่มีน้ำ อเล็กซ์จำทำหน้าเซ็งๆพร้อมกับถอนหายใจ เขาส่องไฟฉายไปเจอเข้ากับบันไดและเขาก็คิดในใจว่า “ชั้นสองหรอ? ฉันขอตัวไปฉี่ก่อนแล้วค่อยขึ้นไปล่ะกัน” อเล็กซ์จึงเดินออกมาจากตัวบ้านและไปฉี่ด้านหลังบ้าน

อเล็กซ์เดินกลับเข้ามายังในบ้านและค่อยๆเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เสียงไม้ลั่นเอี้ยดอาดอย่างเบาๆพร้อมกับเสียงรองเท้าบูทที่กระทบกับตัวไม้นั้นดังมากสำหรับอเล็กซ์ในตอนนั้น เขาค่อยๆชะโงกหน้าขึ้นไปมองข้างบนพร้อมกับสาดแสงจากไฟฉายไปทั่ว สิ่งที่อเล็กซ์เห็นคือมีห้องอยู่สามห้องด้วยกันและทางเดินที่ตรงสุดทางเป็นหน้าต่าง เขาจึงค่อยๆเดินขึ้นมาบนบ้านอย่างช้าๆพร้อมกับยกปืนขึ้นประทับบ่า อเล็กซ์จึงเปิดประตูห้องแรกเข้าไปดู ภายในห้องนั้นมีโต๊ะทำงานที่มีดินสอกับปากกาและโคมไฟตั้งอยู่บนโต๊ะ เตียงนอนที่สะอาดแต่ไม่มีน้ำ อเล็กซ์เดินเช็คภายในห้องอยู่ซักพัก เขาพบเข้ากับรูปภาพของครอบครัวที่ถ่ายร่วมกัน พ่อ แม่ ลูกชายและลูกสาว อเล็กซ์เห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “เสียใจด้วยนะครับ…” และเขาก็วางมันกลับที่เก่า อเล็กซ์เดินออกจากห้องแรกนั้นและค่อยๆเดินไปยังห้องที่สอง เขาเปิดประตูเข้าไป สภาพในห้องนี้นั้นมีเตียงนอนที่เป็นเตียงเดี่ยวสองเตียง เตียงนึงเป็นเตียงที่มีผ้าห่มสีน้ำเงินและมีรถของเล่นวางอยู่บนเตียง ส่วนอีกเตียงนึงเป็นเตียงที่มีผ้าห่มสีชมพูดและมีตุกตานอนอยู่หลายตัว อเล็กซ์จึงพูดขึ้นว่า “ห้องของเด็กๆสินะ…” เขาเดินเข้าไปเพื่อที่จะหาน้ำ เขาเจอน้ำขวดเพียงขวดเดียว อเล็กซ์จึงคิดในใจว่า “ไม่พอหรอก คงต้องเดินหาเพิ่มนั้นล่ะ” อเล็กซ์จึงเดินออกมาจากห้องนั้นและตรงไปยังห้องที่สาม เขาแง้มประตูเข้าอย่างช้าๆพร้อมกับเล็งปืนเข้าไปด้านในห้อง ห้องนั้นคือห้องน้ำ อเล็กซ์จึงคิดในใจว่า “อย่างนี้คงจะมีน้ำกินได้อีกเป็นเดือนแน่เลย…” เขาจึงหยิบกระติกน้ำของเขาขึ้นมาและเดินไปกรอกน้ำที่อ่างล้างมือ เมื่อเขากรอกน้ำเสร็จเขาจึงล้างหน้าและเงยหน้าขึ้นมองกระจก แต่สิ่งที่เขาเห็นในกระจกเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นนั้นคือหน้าของอัคทากอนที่กำลังโกรธจัดและกระหายเป็นอย่างมาก นั้นทำให้อเล็กซ์ถึงกับช็อคและล้มลงกับพื้น อเล็กซ์ได้นั่งอยู่กับพื้นและตั้งสติไปซักพักเขาจึงค่อยๆลุกขึ้นยืนและมองกระจกนั้นอีกครั้งแต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นมีเพียงแค่เงาของเขาเท่านั้น เขาจึงรีบหยิบไฟแษยที่ตกพื้นและปืนของเขาขึ้นมาและรีบออกจากห้องนั้นทันที เมื่อเขาออกจากห้องนั้นมาได้แต่สิ่งที่เขาพบนั้นก็คือชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงทาง อเล็กซ์จึงส่องไฟฉายไปยังชายคนนั้นและชายคนนั้นก็พูดขึ้นว่า “เฮ้!! อย่าเอาไฟฉายมาส่องหน้าส่องตาคนแบบนี้สิวะ มันแสบตานะโว้ย!!” อเล็กซ์จึงประทับปืนขึ้นบ่าทันที ชายคนนั้นเห็นดังนั้นจึงตอบกลับว่า “อ่ะอ่า...ปืนสินะ นายคิดว่าของแบบนั้นมีประโยชน์อย่างนั้นหรอ? นายเห็นฉันไหมว่าฉันมามือเปล่า…” อเล็กซ์จึงตอบกลับว่า “นายเป็นใคร!?” ชายคนนั้นจึงตอบกลับว่า “นั้นสินะ...แนะนำตัว...ฉันชื่อ เจอรี่ เจอรี่ ฟราย ส่วนชื่อของนายน่ะฉันรู้อยู่แล้วล่ะ อเล็กซ์ ซิส ลูเซีย…” อเล็กซ์จึงตะโกนถามกลับไปอย่างโมโหว่า “นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไง!?” เจอรี่จึงตอบกลับว่า “ก็เราเคยคุยกันแล้วนิ...นายลืมซะแล้วหรอเนี้ย ฉันน้อยใจนะ” อเล็กซ์ได้ยิงนดังนั้นจึงถามกลับไปว่า “นายมารับตัวฉันอย่างนั้นหรอ!?” เจอรี่ยิ้มและตอบกลับว่า “ก็ฉลาดดีนิ...ในเมื่อนายรู้อย่างนั้นแล้วก็มากับพวกเราแต่โดยดีเถอะน่า จะได้ไม่มีใครเจ็บตัวไง” อเล็กซ์จึงตอบกลับว่า “ถ้าเป็นยายฉันล่ะก็คงตอบว่าไม่ล่ะนะ…” เจอรี่จึงตอบกลับว่า “อ่อเหรอ...โอเคร แฟร์ไฟท์” เมื่อเจอรี่พูดจบอเล็กซ์ก็กระหน่ำยิงไปที่เจอรี่ทันที แสงกระพิบอย่างรวดเร็วจากปากกระบอกปืนและกลิ่นดินปืนที่ลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศ ในตอนนั้นอเล็กซ์รู้อย่างเดียวว่าปืนที่เขามีนั้นมันทำอะไรเจอรี่ไม่ได้แต่มันดีกว่าเขาสู้กับเจอรี่ด้วยมือเปล่า เวลาผ่านไปซักระยะเสียงลั่นแชะๆก็ดังขึ้น อเล็กซ์รีบล้วงมือไปหยิบแม็กใหม่ขึ้นมาเพื่อที่จะเปลี่ยนแม็กเมื่อเขากำลังล้วงลงไปในกระเป๋าข้างเพื่อหยิบแม็กใหม่อยู่นั้นเสียงของเจอรี่ก็พูดขึ้นว่า “นายยังคิดจะยิงฉันต่อด้วยของแบบนั้นอยู่อีกหรอ?” อเล็กซ์จึงตะโกนกลับไปว่า “หุบปากแล้วโดนยิงไปเฉยๆเหอะน่า!” อเล็กซ์หยิบแม็กใหม่ขึ้นมาเปลี่ยนและกำลังจะทำการยิงต่อแต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือเจอรี่ได้หายไปจากเก้าอี้ตรงหน้าของเขาแล้ว อเล็กซ์มองหาเจอรี่ไปมาอย่างทั่วห้องและเสียงของเจอรี่ก็พูดขึ้นว่า “เมื่อกี้นายเจออะไรในกระจกในห้องน้ำอย่างนั้นหรอ...หืมมม?” อเล็กซ์ได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไปว่า “ไม่ใช่เรื่องของนาย!! ถ้านายมาที่นี้เพื่อที่จะต่อสู้กับฉันล่ะก็...ออกมาสิ!!” เจอรี่จึงยั่วขึ้นเล็กน้อยและตอบอเล็กซืกลับว่า “ฉันจะบอกให้เอาบุญล่ะกันน่ะไอ้หนู! สิ่งที่นายเจอในกระจกนั้นคือไอ้สิ่งที่อยู่ในตัวของนายยังไงล่ะ!! มันเดือดพล่านเพราะกลิ่นอายแห่งสงคราม ความเศร้า ความโกรธแค้น ความกลัว...นายน่าจะรู้สึกร้อนๆเวลานอนบ่อยๆนะอเล็กซ์” อเล็กซ์ได้ยินดังนั้นจึงตะโกนออกไปอีกครั้งว่า “หนวกหูน่า!! ถ้านายมาที่นี้เพื่อจะสู้กับฉันก็ขอให้ออกมาสิ!!” เจอรี่ได้ยินดังนั้นจึงหมดความอดทนต่อคำพูดของอเล็กซ์และตอบกลับอเล็กซ์ไปว่า “ได้!! ฉันไม่ใช่คนใจเย็นขนาดมานั่งให้นายท้าทายขนาดนั้นหรอกนะ ถ้านายอยากสู้กับฉันขนาดนั้นล่ะก็ ฉันจัดให้!!” เจอรี่พูดอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับกระโดดเข้าใส่อเล็กซ์จากด้านบนทันที…

To be continue...

ความคิดเห็น