facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

I'm pregnant เมื่อผมท้อง ตอนที่ 26

ชื่อตอน : I'm pregnant เมื่อผมท้อง ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 80.2k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2558 00:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
I'm pregnant เมื่อผมท้อง ตอนที่ 26
แบบอักษร

ตอนที่26

 

 

อาการร้อนอบอ้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศเขตร้อนอย่างประเทศไทย ชวนให้ชายหนุ่มถึงกับเบ้หน้ากับไอแดดที่เล็ดลอดเข้ามาเมื่อก้าวขาออกจากประตูเครื่องบินลำใหญ่

 

 

“ถึงไม่ค่อยอยากมาไง”เจ้าตัวบ่นพึมพำก่อนที่จะเดินเข้าสนามบินอย่างไม่สบอารมณ์

 

ด้วยรูปร่างสง่าราวกับนายแบบชั้นนำเรียกให้สายตาแทบจะทุกคู่ต่างพากันจับจ้องไปที่เขาอย่างห้ามไม่ได้ ไหนจะใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนอยู่ภายใต้แวนกันแดดแบรน์ดังก็ทำให้สาวๆรวมไปถึงชายหนุ่มหลายคนถึงกับร้องอุทานขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ และใครจะคิดล่ะ ว่าคนตรงหน้าที่ดูดีขนาดนี้จริงๆแล้วอายุเข้าเลข3แล้ว

 

 

“คุณ ศรรษวัตร เชิญด้านนี้เลยครับ”เพียงไม่กี่ก้าวที่พ้นออกจากอาคารผู้โดยสาร บอดี้กาดหนุ่มคนสนิทที่เข้าสั่งให้ค่อยดูเรื่องราวของน้องชายที่เมืองไทยก็เข้ามาต้อนรับพร้อมกับเชิญให้ไปที่รถลีมูซีนคันงามที่จอดรออยู่เกือบ1ชั่วโมง

 

 

“อืม”กระเป๋าและข้าวของต่างๆถูกยกตามมาอย่างรู้งานชายรูปร่างดีเดินถอดน่องก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็วพร้อมกับบอกจุดหมายปลายทางทันที

 

 

“โรงเรียน.....”น้ำเสียงทุ่มเอ่ยสั่งอย่างเริ่มอารมณ์ดีเพราะอาการในรถนั้นเย็นสบายขึ้นทันใจ

 

 

รถหรูมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่เจ้าของสั่งการใช้เวลาเกือบชั่วโมงลีมูสีสีดำเงางามก็มาจอดเทียบหน้าประตูโรงเรียนถึงแม้จะเป็นโรงเรียนหรูที่มีแต่เหล่าลูกหลานเศรษฐีมาเรียนแต่ก็ยังอดมองรถคันงามที่ยาวเกือบ4เมตรตรงหน้านี้ไม่ได้

 

 

ชายหนุ่มก้าวขาลงจากรถคันงามก่อนที่กรอบแว่นแบนดังจะถูกถอดออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอาจารย์หญิงที่ค่อยส่งเด็กๆถึงมือผู้ปกครอง

 

 

“สะ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่า..”อาจารย์หญิงหน้าแดงทันทีที่ใบหน้าหล่อเหลาไร้สิ่งใดๆปกปิดปรากฏสู่สายตา ชายหนุ่มวัน30ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์แต่กลับสมวัยจนหน้าประหลาด

 

 

“ผมมารับหลานชายครับ ชื่อ..........”ชายหนุ่มจงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มยิ่งทำให้อาจารย์สาวหน้าแดงหนักกว่าเคย

 

 

“ค่ะๆ ไม่ทราบว่ามีเอกสารมารับตัวแทนหรือเปล่าค่ะ”เธอกล่าวอย่างร้อนรนเมื่อรอยยิ้มอ่อนๆจากชายตรงหน้าถูกส่งมาให้

 

 

“นี่ครับ”เอกสารa4ถูกทำขึ้นก่อนหน้านี้เพียง3ชั่วโมงด้วยโรงเรียนนี้ความปลอดภัยค่อนข้างสูงหากไม่ใช่บุคคลที่ลงทะเบียนว่าจะเป็นผู้มารับประจำนั้น จำเป็นจะต้องยื่นเอกสารเซ็นยินยอมจากผู้ปกครองมาแสดง

 

 

“ค่ะๆ”ไม่นานนักเด็กชายตัวเล็กก็ถูกคุณครูประจำชั้นเดินจูงมือมายังหน้าประตูโรงเรียนเช่นทุกวัน

 

 

“น้องจี สวัสดีครับ”ชายหนุ่มย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเด็กชายที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็คือน้องชายเขาในวัยเด็กไม่มีผิด

 

 

เด็กชายที่ที่ถอดแบบพ่อมาไม่มีผิดเพี้ยนจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย

 

 

“ลุงเป็นใครฮะ”เสียงเล็กร้องถามชายแปลกหน้าอย่างสงสัย ไม่ใช่เพราะมาแทนแม่ของเขาแต่แปลกใจเพราะผู้ชายตรงหน้าหน้าตาคล้ายพ่อของเขาไม่มีผิด

 

 

“เอ่อ”ชายหนุ่มถึงกับอึ้งเมื่อเจอสรรพนามที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอายุของเขานั้นมากเพียงไหน

 

 

“เอ่อ ลุงเป็นพี่ชายของพ่อทอสครับวันนี้พ่อทอสให้มารับน้องจีแทน”ชายหนุ่มอธิบายอย่างใจเย็นก่อนจะยิ้มอ่อนๆส่งให้

 

 

“แม่ล่ะฮะ”เด็กชายถามหาคนที่มารับประจำทันทีอย่างสงสัย

 

 

“คุณแม่ไม่ว่างครับ มากับลุงเถอะเดี๋ยวเราไปกินไอติมกัน”เขาพยามตัดบทให้สั้นที่สุดเพราะก็คงใกล้เวลาที่ผู้ปกครองตัวจริงของหลานชายจะมารับ เด็กชายตัวเล็กพยักหน้าทันที เพราะของหลอกล่อที่เป็นที่ชื่นชอบของเด็กแทบทั้งโลกอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มก้มลงอุ้มหลานชายและตรงขึ้นรถทันที

 

 

 

จุดหมายปลายทางคือโรงแรมหรูใจกลางกรุง ซึ่งแน่นนอนที่นั้นมีไอศกรีมขาย

 

 

 

วันนี้พี่ทอสขับรถพาผมมารับน้องจีด้วยตัวเองต่างจากทุกวัน เพราะวันนี้พี่ทอสเลิกงานเร็วและตั้งใจจะพาน้องจีไปทานอาหารที่ร้านโปรดที่น้องจีชอบ

 

 

“ได้เลิกงานเร็วทั้งทีกลับไปพักผ่อนไม่ดีหรอครับ”ผมว่าก่อนจะมองที่กระจกมองหลังเพื่อสบตากับพี่ทอส ผมนั่งข้างหลังที่ถูกดัดแปลงให้เป็นที่นั่งของคนท้องเพื่อความปลอดภัยตามคำสั่งของหมอ  และสามีที่เป็นห่วงจนดูเกิดเหตุ แต่นั้นก็ทำให้ผมดีใจไม่น้อย

 

 

“นานๆทีก็อยากทำอะไรให้ลูกบ้าง เดี๋ยวจะน้อยใจขึ้นมา”พี่ทอสว่ายิ้มๆด้วยน้ำเสียงติดขบขัดเพราะเรื่องเกิดเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว จู่ๆผมก็มีอาการแพ้ท้องอย่างหนักกะทันหันทำให้น้องจีถูกกันตัวออกห่างจากผมโดยพี่ทอสอธิบายให้ลูกฟังว่าเพราะน้องทีไม่ชอบน้องจี น้องจีเลยโวยวายยกใหญ่ แถมยังร้องไห้นานเป็นชั่วโมงซึ่งพี่ทอสก็พยายามแก้คำพูดของตัวเองแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จจนในที่สุดผมก็ต้องเดินออกมาหาน้องจีแล้วปลอบอยู่นานหลายนาที ซึ่งผลที่ได้หลังจากนั้นก็คือ น้องจีไม่ชอบพี่ทอส ผมไม่ได้คิดไปเองหรือตัดสินใจจากการกระทำของน้องจี แต่เจ้าตัวตะโกนลั่นกลางโรงพยาบาลว่าไม่ชอบพ่อทอสแล้ว ซึ่งนั้นก็ทำเอาพยาบาลที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหัวเราะจนพี่ทอส ที่เป็นหนุ่มหล่อมาดเนี๊ยบถึงกับฉุนลูกชายจนกลายเป็นการโต้เถียงกันอยู่หลายชั่วโมง ซึ่งกว่าเหตุการณ์จะสงบก็ทำเอาผมต้องฉีดยาบำรุงร่างกายเพิ่มเพราะหมดแรงเลยทีเดียว

 

 

“อย่าไปชวนลูกทะเลาะอีกนะครับ วันนี้น้องทีดิ้นทั้งวันแม่เจ็บไปหมดเลยนะ”ผมว่าก่อนจะก้มลงมองท้องตัวเองที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดตัวใหญ่จนคอเสื้อแทบจะตกไหล่ ที่กำลังไหวไปมาเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวน้อยในท้องที่อีกไม่ถึง2เดือนก็จะได้พบหน้าดิ้นไปมา

 

 

“หึหึ”พี่ทอสเหลี้ยวรถเข้าซอยโรงเรียนลูกก่อนจะเป็นคนลงไปรับน้องจีด้วยตัวเอง ผมมองไปรอบๆเพื่อฆ่าเวลาเด็กชายตัวเล็กมากมายกำลังกลับมาโดยมีผู้ปกครองของตัวเองมารับ รอยยิ้มและน้ำเสียงที่สดใสเป็นสิ่งที่ยืนยันได้อย่างดีว่าพวกเขามีความสุข และผมก็หวังว่าน้อยจีของผมจะมีความสุขเช่นเดียวกันกับเด็กทุกคนตรงหน้านี้ทุกวัน

 

 

ผมเริ่มแปลกใจเพราะใช้เวลานับ5นาทีแล้วเพื่อลงไปรับน้องจี จนผมรอไม่ได้จึงจะปลดเซฟตี้และลงรถอย่างทุลักทุเลเดินไปยังห้องที่เหมือนจะเป็นป้อมยามของโรงเรียน

 

 

“พวกคุณดูแลเด็กกันยังไงถึงปล่อยให้คนอื่นพาตัวไป”เสียงคำรามอย่างโกรธจัดของพี่ทอสดังขึ้นจนผมต้องรีบเดินไปดู ทั้งๆที่หัวใจเริ่มกระตุก ด้วยประโยคที่ว่า เด็กถูกคนอื่นพาไป วันนี้น้องกันต์ไม่ได้มาเรียนเพราะต้องไปบ้านคุณยายกับแม่ของเขาที่เดือนละครั้งจะพาไปไหนมาไหนตามสิทธิที่ศาลอนุญาต จึงเป็นไปไม่ได้ที่คุณหมอหรือน้องเกรวจะเป็นคนมารับไป

 

 

“พี่ทอส”ผมเดินเข้าไปหาพี่ทอสที่กำลังยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่หน้า รปภ. และเหล่าอาจารย์ที่กำลังร้อนลน

 

 

“ขอโทษจริงๆค่ะเพราะเขามีเอกสารมาแสดงถูกต้องแถมยังมีสำเนาบัตรประชาชนของคุณพ่อน้องพร้อมเซ็นกำกับแล้วด้วย”อจ.หญิงคนหนึ่งพยายามอธิบาย

 

 

“โดยที่พวกคุณไม่โทรเช็คและยังไม่ยอมตรวจสอบลายเซ็นดีๆเนี่ยนะ”พี่ทอสมีท่าทีโกรธจัดจนผมต้องรีบไปดึงตัวไว้เพราะกลัวเรื่องจะไปกันใหญ่

 

 

“ต้องขออภัยจริงๆคับทางเรากำลังตรวจสอบกล้องวงจรปิดให้”อจ.ใหญ่พยามช่วยเหลือทุกวิถีทาง

 

 

“พี่ทอสใจเย็นๆครับ”ผมว่าก่อนจะดึงพี่ทอสมานั่งที่เกาอี้ พยายามให้พี่ทอสอารมณ์เย็นลงทั้งๆที่ผมกำลังกลัวจนหน้ามืด รู้ตัวอีกทีผมก็กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้พร้อมพี่ทอสที่กำลังประครองตัวผมกที่กำลังเอายาดมจ่ออยู่ที่ใต้จมูกผม

 

 

“เอฟ เอฟ”แรงเขย่าตัวนิดๆทำให้ผมเริ่มมองภาพตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้น แต่ผมกลับอยากกลับไปเป็นลมเหมือนเดิมครั้งเพราะตื่นขึ้นมาพบว่าน้องจีหายไปจริงๆ

 

 

“พี่ทอส อึก พี่ทอส ฮือลูกล่ะครับ น้องจีล่ะ อึก”น้ำตาไหลออกมาอย่างมากมายจนภาพที่เพิ่งจะชัดเจนตรงหน้าเริ่มเลือนรางอีกครั้ง

 

 

“เอฟ ใจเย็นๆพี่รู้แล้วใครพาลูกไปหยุดร้องก่อนนะครับคนดี”พี่ทอสกอดผมแนบอกก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปมาที่ต้นแขนเพื่อปลอบโยนและบอกเรื่องดีๆที่ทำให้ผมเริ่มมีแรงกลับมายืนอีกครั้ง

 

 

เมื่อ5ปีก่อนน้องจีคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ ถ้าไม่มีน้องจีผมก็ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าผมจะมีชีวิตอยู่จนทุกวันนี้ น้องจีคือทุกอย่าง คือเลือดเนื้อ คือดวงใจ และคือความรัก ความรักที่ทำให้ผมมีพี่ทอสยืนเคียงข้างในวันนี้ และด้วยความรักทำให้ผมมีน้องที  หัวใจอีกดวงของผมและพี่ทอสในตอนนี้

 

 

“ใครครับ ใครเขาต้องการอะไรเงินหรอ เอฟจะเอาให้ เอฟจะหาให้ อึก ฮือๆผมจะหาให้”ผมเงยหน้ามองพี่ทอสพร้อมร้องบอกอย่างไม่เป็นภาษา มือใหญ่แสนอบอุ่นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดบนหน้าผมให้ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะประทับลงมาปนริมฝีปากผมกดย้ำๆองสามทีเพื่อปลอบและให้ผมตั้งสติ

 

 

“พี่ชายพี่เอง พี่ทิม พี่ทิมมารับไป อย่างร้องเลยลูกไม่เป็นไรแน่นพี่รับรอง”พี่ทอสบอก ผมพยักหน้าถึงจะอยากถามหลายอย่างแต่ตอนนี้คือต้องปล่อยให้พี่ทอสจัดการ

 

 

หลังจากนั้นพี่ทอสก็สั่งเลขารวมถึงบอดี้กาดที่นานๆครั้งผมจะได้เห็นซึ่งเขาเป็นคนสนิทของพี่ทอสที่มักจะไปอยู่ดูความเรียบร้อยที่โรงแรมสาขาต่างจังหวัดให้ ออกตามหาและพยายามติดต่อพี่ชายของพี่ทอส 

 

 

 

อีกทาง

 

 

เด็กชายตัวเล็กถูกพาตัวมายังโรงแรมของผู้เป็นพ่อของตัวเอง เพียงแค่มาถึงเด็กชายก็ถามหาแต่แม่และพ่อของตัวเองผู้เป็นลุงจึงต้องอ้างเหตุผลมากมายก่อนจะพาเข้าภัตตาคารเพื่อทานไอศกรีม

 

 

เหล่าพนักงานมากมายต่างพากันเข้ามาทักทายเด็กชายเพราะทราบดีว่าเป็นลูกชายของเจ้าของโรงแรมและทราบดีว่าคนที่กำลังเดินจูงมือลูกชายผู้บริหารนั้นคือพี่ชายของผู้บริหาร

 

 

ทันทีที่เข้ามาถึงก็ถึงเชิญเข้าห้องอาหารวีไอพีซึ่งเป็นสถานที่ที่ครอบครัวของเด็กชายมักจะเข้ามาทานอาหารกระจกใสแทนกำแพงทำให้สามารถมองเห็นทิวทัศข้างนอกที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามได้เป็นอย่างดี ทำให้เด็กชายชอบที่นี่เช่นเดียวกับแม่ของเขา

 

 

“น้องจีมาหาลุงก่อน”ชายหนุ่มเดินมาจูงมือหลานชายที่กำลังให้ความสนใจกับวิวนอกหน้าต่างจนไม่เกิดบทสนทนาให้หันกลับมาสนใจเขาเพื่อถามคำถามหลายอย่าง

 

 

“ฮะ”เด็กชายหันมาตอบรับอย่างสงสัยในตัวคุณลุงแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอ

 

 

“น้องจีอยู่กับพ่อมานานยังครับ”เขาเริ่มสอบสวนเพราะรู้ดีว่าเวลาที่จะได้อยู่กับเด็กชายเหลือน้อยแล้วเพราะมือขวาโทรมารายงานว่า ลูกน้องคนสนิทของน้องชายสามารถหาตัวเขาเจอแล้ว

 

 

“นาน”เด็กชายตอบกลับด้วยความเป็นจริง

 

 

“นานแค่ไหนครับ”เขายังคงต้องการคำตอบที่เป็นรูปเป็นร่างกว่านี้

 

 

“แค่นี้”สองแขนวาดออกจากตัวก่อนจะหยุดเมื่อสุดแขนเพื่อแสดงให้คนตรงหน้าได้รู้ว่านานมากจริงๆแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยิ่งไม่เข้าใจหนักกว่าเดิม

 

 

“คือ กี่ปี กี่เดือน นานเท่าไหร่ครับ”

 

 

“1ปีมี12เดือนฮะ และก็1เดือนมี30-31วัน แต่มีอยู่เดือนหนึ่งน้องจีจำไม่ได้อ่ะว่ามี29หรือ28วัน”เด็กชายตอบกับมาอย่างตรงคำถามเล่นเอาอีกฝ่ายถึงกับยกมือนวดขมับก่อนจะถอดหายใจเฮือกใหญ่ เพราะดูเหมือนเขาคงจะไม่ได้ข้อมูลอะไรจากหลานชายตรงหน้านี้แน่น

 

 

“ขออนุญาตครับ อาหารที่สั่..”ก่อนที่เสียงของพนักงานโรงแรมจะเข้ามาเพื่อยุติการสนทนาแสนปวดหัวยิ่งกว่าเจรจาธุรกิจพันล้านซะอีก

 

 

เสียงนุ่มแสนคุ้นหูทำให้ชายหนุ่มรีบหันกลับไปมองแทบทันทีราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ หัวใจดวงโตเต้นถี่จนหน้าตกใจเมื่อคนตรงหน้าคือคนที่เขาเคยรักมากที่สุด

 

 

พนักงานวัย28ปีวันนี้เป็นวันแรกที่เขาเริ่มทำงานเป็นพนักงานยกอาหารของภัตตาคารหรูของโรงแรมดัง ทันทีที่เข้างานเขาก็ถูกสอนมารยาทและบอกตำแหน่งต่างๆของห้องอาหารที่เขาต้องคอยดูแลอยู่ ไม่นานหลังจากนั้นหน้าทีแรกของเขาก็คือ ยกอาหารเข้ามาเสริฟที่ห้องวีไอพี แต่สิ่งที่เข้าพบตรงหน้าทำเอาใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วกลับซีดลงไปอีกทันตา

 

 

ภาพของผู้ชายที่เขารักที่สุดภาพคนรักที่ถูกเขาหักหลังอย่างไม่หน้าให้อภัย กับเด็กชายอีกคนที่มีเค้าโครงหน้าเหมือนเขาคนนั้นไม่มีผิด ทันทีที่สมองประมวลผลสิ่งแรกที่เขารับรู้เลยคือ เป็นลูกชายของคนที่เขารักแน่ 

 

 

ทันทีที่คิดได้ หัวใจดวงน้อยก็เหมือนถูกบีบจนแทบแหลกคามือ นั้นซิ เพราะเขาเองที่เป็นคนทรยศเพราะเขาเองที่หักหลังแล้วจะหวังอะไรอีก คำสัญญาเมื่อ8ปีก่อน เขาเองนั้นแหละที่เป็นคนทำลาย แล้วทำไมยังหวังให้เขารักเราอยู่อีก ทำไมถึงหวังว่าเขาจะรักษาสัญญา ถึงแม้ในใจจะตะโกนบอกอย่างนั้นแต่มือนิ่มก็สั่นจนถ้วยกาแฟและถ้อยไอศกรีมล่นลงพื้นจนแตกละเอียด เหมือนน้ำตาเม็ดโตและหัวใจของเขาไม่มีผิด

 

 

“น้องจี”ก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปกว่านี้ชายหนุ่มอีกคนที่เขาจำได้ดีว่าคือน้องชายของคนรักก็วิ่งเขามาพร้อมผู้หญิงอีกคนที่กำลังตั้งท้อง

 

 

“พ่อฮะ แม่ฮะ”เด็กคนนั้นร้องแรกพร้อมวิ่งเข้าหาทันที่เพราะตกใจกับเสียงแก้วแตกเมื่อกี้

 

 

พ่อแม่หรอ เมื่อชายหนุ่มร่างเล็กได้ยินสมองเขาก็เริ่มประมวลผลอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของพนักงานรุ่นพี่ที่รีบวิ่งเข้ามาเพราะได้ยินเสียง

 

 

“ท่านประธาน”ผู้จัดการร้องบอกอย่างตกใจพร้อมกล่าวขอโทษแทนเด็กใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาทำงาน จริงๆแล้วเขาไม่ควรปล่อยให้เด็กใหม่มาดูแลแขกวีไอพีทันทีเลย เพราะจะต้องสอนงานอีกเยอะแต่เนื่องด้วยคนไม่พอและเขาเองก็คิดว่าอายุขนาดนี้คงพอทำอะไรได้บ้างแต่ดูเหมือนจะคิดผิด 

 

 

“ขอโทษครับผมจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้”เพราะผู้จัดการเดินเข้ามาทำให้เขาเริ่มกลัวทันทีการหางานดีๆในสมัยนี้ยากยิ่งกว่าขุดทองซะอีกแถมความรู้แค่ม.6อย่างเขา ไหนจะอายุขนาดนี้จะไปหางานที่ไหนดีๆได้บ้าง เมื่อนึกถึงค่าใช้จ่ายต่างๆและหนี้ก้อนโตเขาจึงต้องรีบเก็บเศษแก้วบนพื้นด้วยมือเปล่า แต่ด้วยความเร่งรีบจึงทำให้แก้วบาดมือจนเลือดเริ่มไหนแต่เพราะกลัวจะตกงานเขาจึงฝืนทนเก็บต่อ

 

 

ชายหนุ่มที่อายุมากสุดในห้องมองภาพอดีตด้วยความรู้สึกหลากหลายตอนนี้ในหัวเขาไม่มีเรื่องการแกล้งน้อยชายอีกแล้วแต่กลับเป็นคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้มบนพื้นทั้งๆที่เลือดอาบเหมือนครั้งแรกที่เจอกันเหมือนแปดปีก่อน

 

 

พอรู้ตัวอีกทีมือเขาก็เข้าไปกระชายคนตัวเล็กที่พื้นขึ้นมาซะแล้ว

 

 

“เรื่องเอาไว้คุยที่หลัง ฉันขอตัวก่อน”น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยบอกอย่างจริงจังทำให้ทั้งห้องเงียบกริบก่อนที่เขาจะออกแรงกระชากร่างเล็กกว่าให้เดินตามไปยังห้องที่แพงที่สุดของโรงแรม โดยมีมือเล็กที่พยายามหลบหนีตลอดเวลา

 

 

“น้องจี น้องจีของแม่”ผมรีบวิ่งเข้ากอดน้องจีทันทีด้วยความโล่งใจ ผมไม่ร้องไห้แล้วเพราะพี่ทอสบอกเหตุผลให้ฝั่งว่าพี่ชายของเขามักจะชอบแกล้งพี่ทอสแบบนี้ตอนเด็ก ก็คงแค่อยากจะแกล้ง  ถึงผมจะยังโกรธแต่ผมกลับดีใจมากกว่าที่เป็นพี่ชายพี่ทอส ดีกว่าเป็นคนอื่นเพราะผมอาจจะไม่ได้กอดน้องจีแบบตอนนี้

 

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะ กลับบ้านกัน”พี่ทอสลูบหัวผมเบาๆก่อนจะหันไปชวนน้องจีกลับ

 

 

ขอบคุณทุกสิ่งที่ทำให้ผมได้น้องจีคืนมา

 

TBC.

 

ลุงทิมไม่ใช่ตัวโกง นางก็แค่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง หึหึ

 

เรื่องคำผิดกราบขอโทษอีกครั้งคนเขียนโง่ บอกเลย เหอะๆ

 

ต่อไปจะพยายามตรวจนะ 

 

ปล.อย่าถามเรื่องคู่พี่ทิมเพราะเราบอกไม่ได้จริงๆว่าเป็นอีก โปรเจ็ค

ความคิดเห็น